အခန်း ၁၂၈၃

အခန်း ( ၁၂၈၃ ) မွေးရာပါ မဟာအပြစ်သား။

ယွမ်ချယ်က ချုံးဟွားနန်းတော်ကို ပြန်ရောက်သောအခါ တိဟောက်ထျန်း ရပ်စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းသမီးယွမ်ချယ်၊ မင်း နည်းနည်းနောက်ကျနေပြီ"

တိဟောက်ထျန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ယွမ်ချယ်က ရွှတ်နောက်နောက်ဖြင့် လျှာလေးထုတ်ပြလိုက်၏။

"မင်းသမီးက ပျော်ရွှင်လာပုံရတယ်"

တိဟောက်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ ငါက အပြင်ကိုထွက်ခွင့်ရတာ ရှားတယ်လေ။ ဒါကြောင့် သဘာဝအတိုင်း အရမ်းပျော်တယ်"

ယွမ်ချယ်က ပြောသည်။

သို့သော်လည်း ကျွင်းရှောင်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံမှုအကြောင်းကိုတော့ တစ်ခွန်းမျှ မဟခဲ့ပေ။

မဟုတ်လျှင်၊ တိဟောက်ထျန်းက သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်ထွက်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပါ။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ထွက်သွားတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် အင်မော်တယ်ခုံရုံးက အင်မော်တယ်တစ်သောင်း ပွဲတော်ကို ကျင်းပတော့မယ်"

တိဟောက်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ်တစ်သောင်းပွဲတော်၊ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့လား"

လင်ယွမ်က အံ့ဩသွား၏။

အင်မော်တယ်တစ်သောင်းပွဲတော်က အင်မော်တယ်ခုံရုံး၏ အမြင့်ဆုံး ပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အများအားဖြင့် ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမရှိလျှင် သို့မဟုတ် အရေးကြီးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာမှသာ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။

"အချိန်တန်ရင် မင်းသမီး သိပါလိမ့်မယ်"

တိဟောက်ထျန်းက ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

တိဟောက်ထျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ယွမ်ချယ်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တည်လာသည်။

မက်မွန်တောတွင် ယွီရှောင်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းသည် အိပ်မက်တစ်ခုဟုပင် သူ ခံစား‌မိ၏။

သို့သော်လည်း အိပ်မက်က မက်ပါများလျှင် အစစ်အမှန်နှင့် မခြားတော့ပေ။

"သူ... ကတိတည်မှာလား"

ယွမ်ချယ်က ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤခံစားချက်က သူမအတွက် အလွန်ထူးဆန်း၏။

ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ခုန်မိသလိုပင်။

သို့သော်လည်း တိဟောက်ထျန်း၏ သံသယကို ရှောင်ရှားရန် ရက်အနည်းငယ်ကြာ စောင့်နေခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် အပြင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာခွင့်ရရန် တိဟောက်ထျန်းကို တောင်းဆိုလေ၏။

တိဟောက်ထျန်းကလည်း သံသယမဖြစ်ဘဲ ခွင့်ပြုခဲ့ပေသည်။

ယွမ်ချယ်က ဆယ်မိုင် မက်မွန်တောသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

မက်မွန်တောထဲတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးတစ်ဦးက မက်မွန်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ပင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်နေ၏။

"မင်းသမီး၊ ငါ ကတိတည်တယ် မဟုတ်လား"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးပြီး အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယွမ်ချယ်လည်း စိတ်လိုလက်ရ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ဤအပြုံးမျိုးက သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပေါ်လာခဲသည်။

ထို့နောက်တွင် နှစ်ဦးသား စကားစမြည်ပြောရင်း အရက်သောက်ခဲ့သည်။

ယွမ်ချယ်က နေရာများစွာကို ရောက်ဖူးသော ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို အားကျစွာဖြင့် ကြည့်၏။

"နင့်ရဲ့နာမည်က ရှောင်ယောက်ဖြစ်နေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ တကယ်ကို လွတ်လပ်တယ်"

ယွမ်ချယ်က ပြောလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ်ဖြစ်လာဖို့က လွယ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနှောင်အဖွဲ့ကင်းပြီး လွတ်လပ်ဖို့တော့ ခက်တယ်"

"အနှောင်အဖွဲ့တွေကို ချိုးဖြတ်ပြီးတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ အင်မော်တယ်တွေတောင်မှ ငါ့လောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကိုကြားတော့ ယွမ်ချယ်က ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ဤလူငယ်က ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် လွတ်လပ်ပြီး အနှောင်အဖွဲ့ကင်းသူ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ဘယ်အရာကမှ ချုပ်နှောင်ထားပုံ မရပေ။

"ဒါနဲ့ ငါ ကစားဖို့အတွက် ကစားကွက်တစ်ခု ယူလာခဲ့တယ်၊ ကစားကြရအောင်"

ယွမ်ချယ်က ပြောလိုက်သည်။

သူက စစ်တုရင်ခုံနှင့် စစ်တုရင်အရုပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဒါက..."

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါ ပျင်းတဲ့အချိန်မှာ ပြုလုပ်ထားတာတစ်ခုပေါ့။ အဲဒါကို တိုင်းပြည်အလံကိုးခုလို့ ခေါ်တယ်"

"ကြည့်၊ ဒါက ယုတိုင်းပြည်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်၊ ဒါက ဝိညာဉ်တိုင်းပြည်၊ ဒါက အမျိုးသမီးတိုင်းပြည်..."

"ဒီကစားပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းကတော့ တိုင်းပြည်ကိုးခုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အနိုင်ယူပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေသုံးခုအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ပဲ"

ယွမ်ချယ်က စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာဖြင့် ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို ရှင်းပြနေလေသည်။

ဒါက သူ၏ အောင်မြင်မှုများကို ပြသနေသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။

ဤတိုင်းပြည်ကိုးခုနှင့် လျှို့ဝှက်မြေသုံးခုက မေ့ပျောက်ခြင်းမြေ၏ တိုင်းပြည်ကိုးခုနှင့် လျှို့ဝှက်မြေသုံးခုပင် မဟုတ်လော။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ကစားနေရင်း သူ့စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ မျက်လုံးများမှ အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိဟန်ဖြင့် ယွမ်ချယ်က မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းသမီးက တကယ်ကို ထက်မြက်တယ်၊ ငါ ရှုံးသွားပြီ"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ပြောလိုက်၏။

ယွမ်ချယ်က နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်စူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို တမင်အနိုင်ပေးလိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူးမို့လား"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ဥာဏ်ပညာကြီးမြတ်သူဖြစ်ကြောင်း သူမမြင်နိုင်သည်။

သူက ဤကဲ့သို့ အလွယ်တကူ မရှုံးသင့်ပေ။

"မင်းသမီးက ဒီကစားပွဲကို ဖန်တီးခဲ့သူပဲလေ။ မင်းသမီးဆီမှာ ရှုံးနိမ့်တာက ပုံမှန်ပါပဲ"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ချယ်က ဘာမှမပြောတော့‌သော်လည်း သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်က အနည်းငယ် နီမြန်းသွားလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် ချီးမွမ်းခံရခြင်း ခံစားချက်က တော်တော်ကောင်းသည်။

ဤသို့ဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်းမှာ ယွမ်ချယ်က ဆယ်မိုင်မက်မွန်တောတွင် ကျွင်းရှောင်ယောက်နှင့် လာရောက်တွေ့ဆုံတတ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း တဖြည်းဖြည်းရင်းနှီးလာကြ၏။

တိုင်းပြည်အလံကိုးခုနှင့် ကစားခြင်းအပြင်...

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ပုံပြင်တချို့ကိုလည်း ပြောပြတတ်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းသမီးကို မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်"

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်လား"

ယွမ်ချယ်က စူးစမ်းတတ်သော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်၏။

“တစ်ခါတုန်းက မသေမျိုးအဖြစ် လေ့ကျင့်ထားတဲ့ မြွေကြီးနှစ်ကောင် ရှိခဲ့တယ်။ မြွေဖြူတစ်ကောင်နဲ့ မြွေစိမ်းတစ်ကောင်ပေါ့..."

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ပြောပြလိုက်လေသည်။

ဇာတ်လမ်းအဆုံးတွင် ယွမ်ချယ်၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာသည်။

"သနားစရာကောင်းလိုက်တာနော်၊ လူတွေက ကိုယ်ချစ်ချစ်ရတဲ့သူနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ အတူမနေနိုင်ကြတာလဲ။ ဆိုးယုတ်တဲ့ ရဟန်းပဲ"

"ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အရာအားလုံးကတော့ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လား... တကယ်ပဲ မရဘူးလား"

ယွမ်ချယ်က ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ ပခုံးကို ဦးခေါင်းမီရင်း ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကျွင်းရှောင်ယောက်ကလည်း ယွမ်ချယ်၏ ပခုံးကို သဘာဝအတိုင်း ဖက်ထားလိုက်သည်။

"တိမ်တိုက်တွေနဲ့ တောင်ထွတ်က အတူရှိနေပေမဲ့ လေကြမ်းတွေ တိုက်ခတ်လာတဲ့အခါ ဝေးကွာကြရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ တောင်ထွတ်မှာ မဆုံကြရင်တောင် လရောင်အောက်မှာတော့ အတူတူပါပဲ"

ဤကဗျာကိုကြားတော့ ယွမ်ချယ်၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွားလေသည်။

သူမက ချစ်လွယ်ကြိုက်လွယ်သူမဟုတ်သော်လည်း သူ့ရှေ့မှလူက အလွန်ထူးချွန်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသည့်အတွက် အိပ်မက်မက်နေသလိုပင် ခံစားရသည်။

သူ၏ မူလဇာစ်မြစ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်သော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့၏။

သူမ၏ ကံကြမ္မာဆိုးခန္ဓာကိုလည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

ကံဆိုးခြင်းများ စွန်းထင်းခံရမှာကို မကြောက်ဘဲ သူမကို ထိတွေ့ရန်ပင် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

သူမကို အမြဲဂရုစိုက်တတ်သည့် တိဟောက်ထျန်းပင်လျှင် သူမနှင့် သုံးပေအတွင်းသို့ ဘယ်တော့မှ မရောက်ဖူးတာကို သိထားကြရမည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ယွမ်ချယ်က သတ္တိမွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယွီလန်၊ ငါက ဘာဖြစ်လို့ ကံကြမ္မာဆိုးကို ခံစားနေရတာလဲ သိလား"

ဤအတောအတွင်းမှာ ကျွင်းရှောင်ယောက်နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးက ပိုမိုရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ သူမက ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို ယွီလန်ဟု‌ ခေါ်လေသည်။

"ဘာလို့လဲ"

ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်လာသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မဟာအပြစ်သားဖြစ်လို့ပဲ"

ယွမ်ချယ်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မဟာအပြစ်သားလား၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာအပြစ်မှ မလုပ်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။

"ငါလည်း မသိပါဘူး၊ ငါ မွေးလာကတည်းက အပြစ်သား ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဖေက တစ်ခါကတော့ မတော်တဆ ပြောဖူးတယ်"

"အင်မော်တယ်ခုံရုံးရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ သမိုင်းကြောင်းမှာ သွေးသံတရဲရဲအဖြစ်အပျက်နဲ့ အပြစ်တွေအများကြီး စုဆောင်းမိခဲ့တာကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

"ငါ့အဖေက အင်မော်တယ်ခုံရုံးရဲ့ ဧကရာဇ်ဖြစ်တာကြောင့် ဒီအပြစ်တွေက သူ့သမီးဖြစ်တဲ့ ငါ့အပေါ်ကို ကျရောက်လာခဲ့တယ်"

ယွမ်ချယ်၏ လေသံက ဝမ်းနည်းပြီး သနားစရာကောင်းပေသည်။

သူက အပြစ်ကင်းစင်သော သာမန် မိန်း‌ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အင်မော်တယ်ခုံရုံးတစ်ခုလုံး၏ အပြစ်များကို ခံယူခဲ့ရပေသည်။

ဒါက သူ့ကံကြမ္မာအတွက် ဘယ်လောက်တောင် မတရားလိုက်သလဲ။

"ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာပဲ"

ကျွင်းရှောင်ယောက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ရှေးခေတ်အင်မော်တယ်ခုံရုံး၏ နောက်ဆုံးမင်းသမီးလေးသည် တကယ်ကို သနားစရာကောင်းသည်။

"ဒါဆိုရင် ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှိလား"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ယွမ်ချယ်က သက်ပြင်းချပြီး ပြောလေသည်။

"အခုထိတော့ နည်းလမ်းနှစ်ခုပဲ ရှိတယ်"

"တစ်နည်းက ဒီအပြစ်အားလုံးကို လက်ခံနိုင်တဲ့ အခြားလူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူက မရှိသလောက်ရှားတယ်၊ နောက်ပြီးတော့ ဒီအပြစ်တွေကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံယူစေဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

"နောက်တစ်ခုကတော့ ဖူရှီအင်မော်တယ်မျိုးရိုးနဲ့ ဝါဟွမ်အင်မော်တယ်မျိုးရိုးတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပြစ်တွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက ရိုးရှင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကိုကြားတော့ ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

သူ နားလည်သွား၏။

ဝါဟွမ်အင်မော်တယ်မျိုးရိုးနှင့် ဖူရှီအင်မော်တယ်မျိုးရိုးတို့၏ စွမ်းအားနှစ်ခုက ဖူရှိမြင့်မြတ်ခန္ဓာနှင့် ဝါဟွမ်မြင့်မြတ်ခန္ဓာပင် မဟုတ်လော။