အခန်း ၈၅
Vol. 9 Ch. 85
🍅 Chapter 85
သူသည် မြေဂရန်စာရွက်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှန်း ညာမှန်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။
၎င်းကိုမြင်သောအခါ ဝူယွီလန်သည် ဤစာမတတ်သောကောင်လေးကို တစ်ချက်စိုက်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ကာ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝူယွီလန် စကားလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။
“နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
“မိသားစုထဲက ကလေးတွေအားလုံးကို ကျောင်းထားပေးဖို့ ငါဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ”
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီရှို့ယွင် ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ကျောင်းတက်ရတာ ကောင်းပါတယ်၊ ပညာသင်မှသာ တောက်ပတဲ့အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာ၊ အခုကစပြီး ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ ပညာတတ် နှစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတော့မှာပေါ့”
ကျောက်လီကျွမ်လည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထောက်ခံလာသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ တာ့လုံတို့သာ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် စာမေးပွဲတွေအောင်ပြီး ပညာတတ်ကြီးတွေတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ရင်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်မှာ အကယ်၍ သူမသာ သားယောက်ျားလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုသားလေးသည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ကျောင်းသွားတက်ခွင့် ရနိုင်မည်လားဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်ပင်။
“ငါဆိုလိုတာက မိသားစုထဲက ယောက်ျားလေးတွေရော မိန်းကလေးတွေကိုပါ ကျောင်းထားပေးမယ်လို့ပြောတာ”
ဝူယွီလန်၏ ဤစကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြလေသည်။
သူမ၏စကားလုံးများမှာ အလွန်တရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သူကမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ကြချေ။
မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဝမ်ကွေ့ချင်က မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးမြန်းလာသည်။
“ဟင်၊ အမေ အထင်မှားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ မိန်းကလေးတွေလည်း ကျောင်းသွားတက်လို့ရလို့လား”
သူမ၏နားလည်ထားမှုအရ မိန်းကလေးများမှာ စာသင်ကြားရန် သို့မဟုတ် စာဖတ်ရန်မလိုအပ်ဘဲ အခြေခံအပ်ချုပ်ပညာနှင့် အိမ်မှုကိစ္စများကိုသာ သင်ယူရန် လိုအပ်သည်ဟု မှတ်ယူထားခဲ့သည်။
ချမ်းသာသောမိသားစုများမှ မိန်းကလေးများသာလျှင် စာသင်ပေးရန် အိမ်တိုင်ရာရောက် ကျူရှင်ဆရာများ ငှားရမ်းနိုင်စွမ်းရှိကြသည်မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ဝူယွီလန်က တည်ကြည်ပြတ်သားသောအသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ငါ အထင်မှားနေတာလည်း မဟုတ်သလို နင်တို့ နားကြားလွဲသွားတာလည်းမဟုတ်ဘူး”
သူမ၏လေသံမှာ အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခိုင်မာပြတ်သားလှပေသည်။
ထိုစဉ် ချွမ်းနီလေးက ပျော်ရွှင်စွာပြေးလာပြီး ဝူယွီလန်၏ဘောင်းဘီစကို တင်းကျပ်စွာဆွဲကိုင်လျက် မျှော်လင့်ချက်များအပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လာ၏။
“အဖွား၊ သမီးလည်း ကျောင်းသွားတက်လို့ရလားဟင်”
ထိုတောက်ပပြီး နက်မှောင်နေသော မျက်ဝန်းလေးများထဲတွင် ပညာသင်ယူလိုသော ရေငတ်မွတ်မှုများက အပြည့်အဝကိန်းအောင်းနေလေသည်။
၎င်းကိုမြင်သောအခါ ဝူယွီလန် အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး ကောင်မလေးကို သူမ ပေါင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပွေ့ချီကာ ဆံပင်လေးများကို တယုတယ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့၊ ချွမ်းနီလည်း ကျောင်းတက်လို့ရတယ်၊ ကျင်းဟွာလည်း ကျောင်းတက်လို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ယင်ဟွာ၊ ထုန်ဟွာနဲ့ ချန်းဟွာ၊ နင်တို့အားလုံး ကျောင်းသွားတက်ကြရမယ်”
ဝူယွီလန်၏စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိန်းကလေးငယ်လေးများ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများ ပေါ်လွင်လာကြသည်။
အထူးသဖြင့် စုန့်ထုန်ဟွာပင်ဖြစ်၏။
သူမ၏ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်ဝန်းလေးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝူယွီလန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ထပ်မံအတည်ပြုချက်ကို ရှာဖွေလိုသည့်အလား တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“အဖွား၊ သမီး တကယ်ပဲ ကျောင်းသွားတက်ခွင့် ရမှာလားဟင်”
ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဆေးပင်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် ဝူယွီလန်နောက်သို့ လိုက်ပါသင်ယူနေစဉ် စာမတတ်ခြင်း၏ အခက်အခဲကို သူမ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားသိရှိခဲ့ရသည်။
စာမတတ်သောကြောင့် အဖွားဖြစ်သူက ဆေးပညာသင်ကြားပေးသောအခါတွင် သူမ၏စွမ်းရည်ထက် အနည်းငယ်ကျော်လွန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် ရိပ်စားမိနေခဲ့သည်။
ဝူယွီလန်က ရဲရဲဝင့်ဝင့်ပင် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြကာ အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ နင်တို့အားလုံး သွားတက်ကြ၊ အဖွားက နင်တို့အတွက် ကျောင်းလခတွေတောင် ပေးပြီးသွားပြီ၊ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း နင်တို့အတွက် စက္ကူနဲ့ စုတ်တံတွေ ဝယ်ပေးမယ်၊ ပြီးရင် နောက်ရက်အနည်းငယ်နေတာနဲ့ နင်တို့အားလုံးကို မင်ကျစ်စာသင်ကျောင်းဆီ စာသွားသင်ဖို့ပို့ပေးမယ်”
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်လီကျွမ်၏မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သောအမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမနားကိုပင် သူမ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
သူမ၏သမီးနှစ်ယောက်စလုံး အတူတကွ ကျောင်းသွားတက်ခွင့်ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို သူမ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားတွေးတောနေမိသည်။
သို့သော် ကျောက်လီကျွမ်၏ရင်ထဲတွင် သံသယအချို့လည်း ရှိနေသေး၏။
သူမ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ရွာနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော မင်ကျစ်စာသင်ကျောင်းသည် မိန်းကလေးများကို လက်မခံပေ။
ထိုမျှသာမက မြို့ပေါ်ရှိ အခြားသော စာသင်ကျောင်းများကလည်း မိန်းကလေးများအတွက်ဆိုလျှင် တံခါးပိတ်ထားတတ်ကြသည်မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် ကျောက်လီကျွမ်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးမြန်းလိုက်၏။
“အမေ၊ စာသင်ကျောင်းက မိန်းကလေးတွေကိုလက်ခံဖို့ တကယ်ပဲ သဘောတူပါ့မလား”
သူမ၏နားလည်ထားမှုအရ မိန်းကလေးများ ကျောင်းသွားတက်ခြင်းမှာ အလွန်တရာရှားပါးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ နေထိုင်ဖြတ်သန်းနေသော ဤကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းတွင် အမျိုးသမီးများ ကျောင်းတက်သည်ဟူသော သာဓကမျိုး တစ်ခါမျှမရှိခဲ့ဖူးချေ။
ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ သမီးမိန်းကလေးများက အိမ်တိုင်ရာရောက် ကျူရှင်ဆရာများ ငှားရမ်းသင်ယူလေ့ရှိကြောင်း သူမ သိရှိထားသော်လည်း ၎င်းမှာ အနည်းစုသာဖြစ်သည်။
သာမန်မိသားစုများမှ မိန်းကလေးများအတွက်မူ ကျောင်းတက်ရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
ဝူယွီလန် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။
“အဲဒါအတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ စာသင်ကျောင်းက ဆရာကြီးနဲ့ ငါ ဆွေးနွေးပြီးသွားပြီ၊ သူက ငါတို့မိသားစုက ကလေးတွေအတွက် သီးသန့်အတန်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်၊ ယောက်ျားလေးဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူး၊ အကုန်လုံးသွားပြီး စာသင်ကြရမယ်”
ဝူယွီလန်သည် လက်ကိုဆန့်တန်းကာ အနှီးထဲတွင် ထုပ်ထားသောဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကလေးမလေးကို ဖွဖွလေးဆိတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ရဲ့ အားနန်လေး ကြီးလာရင်လည်း သူ့ရဲ့အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေနဲ့အတူ ကျောင်းသွားတက်လို့ရပြီပေါ့”
ကလေးမလေးက ကန့်ကွက်သည့်အလား သူမ၏ခြေထောက်လေးများကို ကန်ကျောက်လိုက်သည်။
ဝူယွီလန်သည် ကြာစွယ်လေးများအလား နူးညံ့နေသော ခြေထောက်လေးများကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်၏။
“ကန့်ကွက်လို့မရဘူး၊ ငါတို့မိသားစုက ကလေးတိုင်း စာတတ်ရမယ်”
ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ချွေးမများအားလုံး အတိုင်းမသိပျော်ရွှင်သွားကြလေသည်။
ဤလောကတွင် မိန်းကလေးများ၏ဘဝမှာ အလွန်ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှပြီးဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့သာ စာတတ်မည်ဆိုပါက သူတို့အတွက် နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခု ပိုမိုရရှိလာမည်မဟုတ်ပါလား။
ချမ်းသာသောမိသားစုများမှ သမီးမိန်းကလေးများသာလျှင် စာတတ်မြောက်နိုင်သည်ဖြစ်ရာ ယခု မိမိတို့၏သမီးများလည်း စာတတ်လာတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ မည်သို့များမပျော်ရွှင်ဘဲနေနိုင်မည်နည်း။
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် လက်ချောင်းလေးများကိုချိုးကာ ရေတွက်လိုက်သည်။
“အမေ၊ မိသားစုထဲက ကလေးတွေအားလုံးကို ကျောင်းထားပေးမယ်ဆိုရင် တစ်နှစ်စာကျောင်းလခကတင် ငွေခုနစ်ချောင်းလောက် ကုန်မှာပေါ့၊ ဒါက၊ ဒါက တကယ်ကို များလွန်းပါတယ် အမေရယ်”
“ငါတို့မိသားစုက ငွေမရှာနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ရာသီဥတုကလည်း သိပ်မအေးသေးဘူး၊ တောင်ပေါ်မှာလည်း ဆေးပင်တွေအများကြီး ရှိသေးတယ်၊ ငါတို့သာ ကြိုးကြိုးစားစား သွားတူးမယ်ဆိုရင် အဲဒီကျောင်းလခအတွက် ငွေရှာဖို့ဆိုတာ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး”
ယောက္ခမဖြစ်သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ငွေကြေးကိစ္စအတွက် ဆက်လက်၍ ပူပန်မနေတော့ချေ။
“ဒါဆိုရင် အမေ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သမီး အမေနဲ့အတူ ဆေးပင်သွားရှာဖို့ လိုက်ခဲ့မယ်နော်”
ကျောက်လီကျွမ်လည်း အနားသို့ လျှောက်လာ၏။
“လယ်ထဲက အလုပ်တွေလည်း အတော်များများပြီးသွားပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် သမီးလည်း အမေတို့နဲ့အတူလိုက်ခဲ့မယ်”