အခန်း ၈၆

🍅 Chapter 86

လီရှို့ယွင်လည်း လိုက်ပါသွားလိုသော်ငြား မျက်စိလျှင်သော ဝူယွီလန်က သူမကို ကြိုတင် တားမြစ်လိုက်သည်။

“နင်ကတော့ လိုက်ဖို့မတွေးနဲ့၊ ဒီကောင်မလေးက နင်နဲ့ ခွဲလို့ရသေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ နင် အားနေရင် အဝတ်စလေး ဘာလေးဖြတ်ပြီး ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကလေးတွေအတွက် အဝတ်အစားတွေ အပြီးချုပ်ပေးလိုက်ဦး၊ ဒီလို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့တော့ ကျောင်းသွားတက်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ”

၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု လီရှို့ယွင် တွေးတောမိသည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ကလေးများအတွက် အဝတ်အစားများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ချုပ်လုပ်ပေးရန်ပင်။

“ကောင်းပြီ၊ တစ်နေကုန်လည်း ပင်ပန်းနေကြပြီဆိုတော့ အားလုံးစောစောသွားနားကြတော့၊ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် အားတဲ့သူ ငါနဲ့အတူ ဆေးပင်သွားရှာကြမယ်၊ နေ့လယ်ပိုင်းကျရင် ဆေးပင်တွေ သွားရောင်းရင်း လမ်းကြုံတုန်း စက္ကူနဲ့ စုတ်တံတွေ သွားဝယ်ကြတာပေါ့”

ဝူယွီလန်သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အနားယူရန် သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမ လက်ထဲရှိ ငွေများကို ရေတွက်ကြည့်ရာ ငွေချောင်းနှစ်ရာကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ကလေးများကို ကျောင်းထားမည့်ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ အိမ်ဆောက်မည့်ကိစ္စကိုလည်း အစီအစဉ်များတွင် ထည့်သွင်းရပေမည်။

သို့သော် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူမ အသိပညာအလွန်နည်းပါးလှသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်သူ့ကို အကူအညီတောင်းရမည်နည်း။

အသေအချာစဉ်းစားပြီးနောက် ဝူယွီလန် ခေါင်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်ကိုသာ ပြေးမြင်မိ၏။

ထိုသူမှာ ရွာလူကြီးစုန့်ကျန်းရှုပင်။ အဓိက တာဝန်ယူရမည့်သူကို ရွေးချယ်ပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်ကို မည်သည့်ပုံစံမျိုး ဆောက်လုပ်ရမည်ဆိုသည်ကိုမူ ဝူယွီလန်ကိုယ်တိုင်ပင် အကြံဉာဏ်မရှိသေးချေ။

သူမ စဉ်းစားတွေးတောနေရင်း စနစ်ကုန်တိုက်အတွင်း၌ ရှေးဟောင်းခြံဝင်းအိမ်ပုံစံ ဗိသုကာပညာဟု ရှာဖွေလိုက်၏။

သူမက ခြံဝင်းအိမ်ပုံစံကို ရွေးချယ်ရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ ပထမအချက်အနေဖြင့် ရွာထဲရှိအိမ်အများစုမှာ ဤပုံစံအတိုင်း ဆောက်လုပ်ထားသဖြင့် ရွာထဲတွင် ထင်ပေါ်လွန်းနေမည်မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်ပင်ပန်းမန်များ စိုက်ပျိုးရန်ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုကို သူမ လိုချင်နေသည်။

တတိယအချက်အနေဖြင့် နှစ်ထပ် သို့မဟုတ် သုံးထပ်အိမ်ကြီးများ ဆောက်လုပ်ခြင်းမှာ ကုန်ကျစရိတ်မြင့်မားပြီး သာမန် ခြံဝင်းအိမ်ပုံစံလောက် တွက်ခြေမကိုက်ပေ။

အကယ်၍ နောက်ပိုင်းတွင် နေထိုင်ရန်မလုံလောက်ပါကလည်း အလွယ်တကူ တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

ရှာဖွေပြီးနောက် စနစ်ကုန်တိုက်၏ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ခြံဝင်းအိမ်နမူနာပုံစံ အများအပြား ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝူယွီလန်သည် ကြီးမားသော ခြံဝင်းကြီးပါဝင်ပြီး အခန်းများစွာပါဝင်ကာ သူမ မျက်စိထဲတွင် အလွန်ကြည့်ကောင်းသော ပုံစံတစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်လိုက်၏။

[ခြံဝင်းအိမ်ပုံစံ ပုံကြမ်း၊ စျေးနှုန်း ကုန်တိုက်ငွေကြေး ၂၀၀၊ ငွေပေးချေမှုကို အတည်ပြုလိုပါသလား]

ဝူယွီလန်သည် သူမ၏စိတ်အာရုံဖြင့် ငွေပေးချေရန်ဆိုသည့် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူမ လက်ထဲသို့ ပုံကြမ်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဝူယွီလန်သည် ပုံကြမ်းကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

ပုံကြမ်းကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမသည် ဝိညာဉ်စမ်းရေသိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ယခင်က စိုက်ပျိုးထားခဲ့သော ဂျင်ဆင်းပျိုးပင်ငယ်နှစ်ပင်ကို သတိရသွားကာ သူမသည် ဂျင်ဆင်းစိုက်ထားသော တောင်ကုန်းငယ်လေးဆီသို့လျှောက်သွားပြီး သေချာလေ့လာကြည့်ရှုရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

ဤသို့ ကြည့်ရှုလိုက်ရခြင်းက သူမကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေ၏။

ရက်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ဤဂျင်ဆင်းငယ်လေးမှာ စတင်စိုက်ပျိုးစဉ်ကထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်း၏အရွက်များမှာ ပိုမိုစိမ်းလန်းစိုပြေလာပြီး အမြစ်များမှာလည်း ပိုမိုထူထဲတုတ်ခိုင်လာလေသည်။

ဝူယွီလန်သည် ဤဂျင်ဆင်းကို စိုက်ပျိုးခဲ့စဉ်က လုပ်ငန်းစဉ်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်မိသည်။

ဝိညာဉ်စမ်းရေအနည်းငယ်ဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ရေလောင်းပေးခဲ့ရုံသာဖြစ်ပြီး အထူးတလည် ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်းကို သူမ မှတ်မိနေ၏။

“ဒီဝိညာဉ်စမ်းရေက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ အံ့မခန်းဖြစ်နေတာလား”

ဝူယွီလန်သည် ကြည်လင်နေသောစမ်းရေကို စိုက်ကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ တောက်ပနေလေသည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် လင်းဇီးပေါက်ဖူးသော သစ်တုံးဟောင်းကြီးကိုလည်း ဤအာကာသအတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ထားခဲ့ကြောင်း သတိရသွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အလျင်အမြန်မတ်တတ်ရပ်ကာ သစ်တုံးဟောင်းကြီးဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလေ၏။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် သစ်တုံးဟောင်းကြီးအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သစ်ခေါင်းပေါက်လေးများအတွင်းမှ ချစ်စရာကောင်းသောထီးပုံစံငယ် အပင်လေး အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။

ဤထီးငယ်လေးများမှာ အညိုရောင်ဖျော့ဖျော့လေးများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အပေါ်တွင် သိမ်မွေ့လှပသော အမှတ်အသားလေးများ ရှိနေကာ အလွန်နုနယ်သိမ်မွေ့လှပေသည်။

ဝူယွီလန် ရေတွက်ကြည့်ရာ စုစုပေါင်း ထီးငယ်လေး ငါးခု ရှိနေလေသည်။

“တကယ်ပဲ လင်းဇီးတွေ ပြန်ပေါက်လာတာပဲ”

ဝူယွီလန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်၍မရသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

၎င်းတို့ သန်မာကြီးထွားလာစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဤလင်းဇီးများအပေါ်သို့ ဝိညာဉ်စမ်းရေများကို သူမ အလျင်အမြန် လောင်းချပေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်စမ်းရေက အပင်များအပေါ်တွင် ဤမျှလောက်ကောင်းမွန်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိနေသည်ကိုတွေးမိကာ သူမသည် လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး သူမ၏လက်ဖဝါးများကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူမလက်ပေါ်ရှိ အသားအရေများမှာ တွဲကျနေရာမှ အနည်းငယ် တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် စနစ်ကုန်တိုက်မှ မှန်တစ်ချပ်ကိုဝယ်ယူကာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ပိုအံ့အားသင့်စရာကောင်းသော တွေ့ရှိမှုတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မူလက အရေးအကြောင်းများပြည့်နှက်နေသော သူမ မျက်နှာမှာ မည်သည့်အချိန်က အသားများပြည့်ဖြိုးလာခဲ့မှန်းမသိဘဲ ထိုအသားများက မူလ အရေးအကြောင်းများကို ထောက်မပေးထားသဖြင့် သူမ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာချောမွေ့နေပြီး သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် နှစ်အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုနုပျိုသွားသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

ဤဝိညာဉ်စမ်းရေက လူကိုနုပျိုစေနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ဒဏ်ရာများ အက်လွယ်ခြင်းအပေါ်တွင်ရော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိနိုင်မည်လော။

ဤခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုနိုင်ရန်အတွက် ဝူယွီလန်သည် ဓားငယ်တစ်လက်ကို ရှာဖွေလိုက်လေ၏။

မူလက သူမ၏လက်ချောင်းကို လှီးဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမလက်ချောင်းများမှာ ရေနှင့် မကြာခဏ ထိတွေ့ရလေ့ရှိပြီး ဒဏ်ရာရသွားပါက အဆင်မပြေဖြစ်မည်ကို တွေးမိသွား၏။

ထို့ကြောင့် သွေးကြောများအား ရှောင်ရှားကာ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာလှီးဖြတ်လိုက်ရာ သေးငယ်သော ဓားရာလေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဝိညာဉ်စမ်းရေအနည်းငယ်ကို လက်ခုပ်ဖြင့်ယူကာ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ပတ်ဖြန်းချလိုက်လေတော့သည်။

မျက်စိရှေ့တွင် အံ့မခန်းဖွယ်ရာမြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

အစောပိုင်းက သွေးသံတရဲရဲဖြစ်နေသော ဒဏ်ရာမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သိသာထင်ရှားစွာ ပြန်ကျက်လာပြီး သွေးစအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ကာ ပါးလွှာသော အနာဖေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

“ဒီဝိညာဉ်စမ်းရေက တကယ့်ကို အံ့မခန်းအစွမ်းထက်တာပဲ”

ဝူယွီလန်သည် သူမ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ငေးကြည့်ရင်း ရင်တွင်းမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ အံ့ဩချီးကျူးမိလေသည်။

သားအကြီးဆုံး စုန့်ကျစ်ယုံ၏ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို တွေးတောမိသွားကာ မနက်ဖြန် သူ့ပတ်တီးများကို လဲလှယ်ပေးသည့်အခါ ဤဝိညာဉ်စမ်းရေကို အသုံးပြု၍ သန့်စင်ပေးမည်ဟု သူမ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒီဝိညာဉ်စမ်းရေက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေမှတော့ ဒဏ်ရာကျက်ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးလိုက်ရင် ဒဏ်ရာတွေကို ပိုပြီးမြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျက်သွားစေနိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား”

“ပြီးတော့ အမာရွတ်ပျောက်ဆေးနဲ့ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း နည်းနည်းစီဖော်စပ်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်”