အခန်း ၁၃၈၄

အခန်း ( ၁၃၈၄ ) ဟွမ်နျဲ့တောက်နှင့် ကျောက်ဧကရာဇ်လေးတို့ ဆုတ်ခွာပြေးကြရခြင်း။

ရှုံးဝမ်မှ အသွင်ပြောင်းထားသော ချုံးချီသားရဲကြီးမှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

‌၎င်းက အတောင်ပံခတ်လိုက်သောအခါ မုန်တိုင်း တိုက်ခတ်သကဲ့သို့ လေပြင်းများ တဝုန်းဝုန်း ရိုက်ခတ်သွား၏။

ချုံးချီ၏ ဦးခေါင်းထက်မှာတော့ ကျွင်းရှောင်ယောက်က တည်ငြိမ်စွာရပ်နေပြီး လျိုချုံးယန်ကို ကြည့်နေသည်။

လျိုချုံးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးက တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထလာတော့သည်။

ဘယ်လောက်မှပင် မကြာလိုက်ပါ။

သားရဲဂူ၏ ဘုရင်ငယ်လေးပါးအနက်မှ တစ်ပါးဖြစ်သော ရှုံးဝမ်ကို ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုံးဝမ်က ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း...

ဒါက အလွန်မြန်ဆန်နေသေးသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ၊ ရှုံးဝမ်က အမှန်တကယ် အနိုင်ယူခြင်း ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ပြင်၊ ယခင်က ရှားဘုရင်ကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ...

ကျွင်းရှောင်ယောက်က မိစ္ဆာဘုရင်နှစ်ပါးကို ဖိနှိပ်ခဲ့ချေပြီ။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ဘုရင်ငယ်လေးပါးစလုံးကို အနိုင်ယူပြီး လှည်းဆွဲစေမဲ့နေ့က တကယ်ဖြစ်လာတော့မှာလား။

၎င်းက သားရဲဂူအတွက် သာမကဘဲ ကောင်းကင်ကိုးပါး တစ်ခုလုံးအတွက် အရှက်ရစရာပင်။

အကြောင်းမူ၊ ရှားဘုရင်နှင့် ရှုံးဝမ်တို့က ကောင်းကင်နဂါးနှင့် ဖီးနစ်စာရင်းတွင် ပါဝင်သောကြောင့်ပင်။

သူတို့ကို လှည်းဆွဲစေခြင်းက အခြားသူများကိုလည်း နွားများဟု ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်မော်တယ်နယ်မြေကြီးမှ ပါရမီရှင်တစ်ဦးက မာနကြီးသော ကောင်းကင်ကိုးပါးမှ ပါရမီရှင်များကို ဤအတိုင်းအတာအထိ အရှက်ရစေနိုင်သည်မှာ သမိုင်းတွင် ရှားပါးပေသည်။

"မိန်းကလေးလျို၊ မင်းပြေးတာက တော်တော်မြန်တာပဲ။ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေက ပိုရှည်လို့လား"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က အေးစက်ပြီး အပြောင်အပြက်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျိုချုံးယန်က ငိုမလိုရယ်မလို အပြုံးမျိုးဖြင့် အားတင်းကာပြုံးလိုက်လေသည်။

"ကျွင်းသခင်လေးကို တကယ် မမျှော်လင့်ထားဘူး"

"အခု လွှဲပေးပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျုပ် မသက်ညှာတော့ဘူး"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ပြောလိုက်၏။

လျိုချုံးယန်လည်း အကူအညီမဲ့သွားသည်။

သူသည် ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်၊ မဟုတ်ပါက သူ့အလိုကျ အမျိုးသားများကို လှည့်စားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာတော့ ရွှေရောင်နှစ်များကို စွန့်လွှတ်ရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပါ။

ရွှေရောင်နှစ်များကို ရယူပြီးနောက် ကျွင်းရှောင်ယောက်က လက်ဝါးဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။ တားမြစ်တံဆိပ်တော်တစ်ခုက လျိုချုံးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

လျိုချုံးယန်၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်အားလုံး ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အင်မော်တယ်ဂူ ပြီးပြတ်တာနဲ့ မင်းကို လွှတ်ပေးမှာပါ"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့၊ ဒါက ရှန်းလင်၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး ကျန်းလော့လီကလည်း ဒီမှာ လေ့ကျင့်နေသည်။

ဒါကြောင့် ကျွင်းရှောင်ယောက်က လျိုချုံးယန်ကို ဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ပါ။

သူက ရှန်းလင်ကို မကြောက်သော်လည်း ကျန်းလော့လီကို ဒုက္ခမဖြစ်စေချင်ပေ။

ကျွင်းရှောင်ယောက်ကဲ့သို့ အကြွင်းမဲ့အင်အားပိုင်ရှင်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လျိုချုံးယန်လည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူ့တွင် ဤကဲ့သို့ အရှိန်အဝါကြီးသော တာအိုလက်တွဲဖော် မရှိခြင်းအတွက် စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားမိသည်။

ရှုံးဝမ်နှင့် လျိုချုံးယန်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ကျွင်းရှောင်ယောက်က ‌ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ပြန်သွားခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်၊ ချိုင့်ဝှမ်းအနားတွင်...

ယွင်ထျန်းမေနှင့် ကျန်းလော့လီတို့က ဟွမ်နျဲ့တောက်နှင့် ကျောက်ဧကရာဇ်လေးတို့ကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"အချိန်တန်ပြီ။ နတ်သမီးချုံးယန်က လုံခြုံတဲ့နေရာကို ရောက်နေလောက်ပြီ၊ ပြန်ဆုတ်ကြရအောင်"

ဟွမ်နျဲ့တောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ညီနောင်ဟွမ်၊ ခင်ဗျား ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အလျင်လိုနေတာလဲ"

ကျောက်ဧကရာဇ်လေးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

"ကျွင်းရှောင်ယောက် ပြန်လာရင် အခြေအနေမကောင်းနိုင်ဘူး"

ဟွမ်နျဲ့တောက်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျောက်ဧကရာဇ်လေးနှင့် မတူဘဲ၊ သူသည် ကျွင်းရှောင်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု အမြဲလိုလို ခံစားရပေသည်။

အနီရောင်မျက်လုံး ကြေးခွံပါနဂါးသည် ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်အဓိပတိအဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း ကျွင်းရှောင်ယောက်က ဆွဲဆောင်သွားဝံ့သည်။ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သူ့မှာ ဝှက်ဖဲများရှိရမည်။

"ညီနောင်ဟွမ်၊ ခင်ဗျားက ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို တကယ်ကြောက်နေတာများလား"

ကျောက်ဧကရာဇ်လေးက ပြောသည်။

"ဟမ့်၊ နင်တို့ အခုမှ ထွက်သွားချင်ရင် မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ကျန်းလော့လီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူတို့ကို အကွက်ချပြီး နောက်ကွယ်တွင် ကြံစည်ဝံ့သော ဤလူနှစ်ယောက်ကို မည်ကဲ့သို့ အလွတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

"တော်စမ်းပါ၊ ကျွင်းရှောင်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့တောင် ဟွင်းယွမ်ကျင်းသိုကို မင်းရယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းသာ ပိရှောင်းမျိုးရိုးက မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို အခု ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်ပြီးပြီ"

ကျောက်ဧကရာဇ်လေးက လျစ်လျူရှုစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလော့လီက ကျန်းစန်းယီနှင့်လည်း ပတ်သက်မှုရှိကြောင်း သူသိသည်။

ထိုစဉ်က ကျန်းစန်းယီသည် အလင်းဝင်ပေါက်ကိုးခု မြင့်မြတ်ဝိညာဉ် ကျောက်သန္ဓေကို လွှဲပြောင်းပေးရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး ကျောက်ဧကရာဇ်လေးကို အလိုမကျ ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်...

အဝေးမှ ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားနိုင်ပုံရသည့် နိယာမလက်ဝါးကြီးတစ်ခုက ကျောက်ဧကရာဇ်လေးထံ ကျရောက်လာတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အေးစက်သောအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါ့မိန်းမကို ဖိနှိပ်ဖို့ ပြောဝံ့တယ်၊ မင်း သေချင်နေတာပဲ"

"ကိုကိုရှောင်ယောက်"

ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ ကျန်းလော့လီ၏ မျက်လုံးများက ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

နိယာမလက်ဝါးကြီးမှ ကြီးမားသောဖိအားကို ခံစားရသောအခါ ကျောက်ဧကရာဇ်လေးမှာလည်း အမူအရာပြောင်းသွား၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားတို့ဖြင့် လက်သီးချက်ထုတ်ဖော်ကာ လက်ဝါးကြီးကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဒါက ကျောက်ဧကရာဇ်လက်သီးဖြစ်ပြီး သူ့ဖခင်ထံမှ ဆင်းသက်လာသော စွမ်းရည်တစ်ခုပင်။

လက်သီးချက်နှင့်အတူ ကြောက်စရာကောင်းသော မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်... လက်ဝါးနှင့် လက်ဝါးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီးနောက်...

"ဝုန်း"

ကျောက်ဧကရာဇ်လေးက အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လွင့်စဉ်သွားသည်။ သူက တောင်ထွတ်တစ်ခုကို ဝင်ဆောင့်မိပြီး တောင်ထွတ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ကျွင်းရှောင်ယောက်"

ဟွမ်နျဲ့တောက်က တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားစေခဲ့၏။

သူ ဘာကိုမြင်နေရသနည်း။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် ကျွင်းရှောင်ယောက်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဧရာမသားရဲကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။

"ရှုံးဝမ်... အဲဒါက ရှုံးဝမ်မဟုတ်လား"

ဟွမ်နျဲ့တောက်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

သားရဲဂူ၏ ဘုရင်ငယ်လေးပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သော ရှုံးဝမ်ကို ကျွင်းရှောင်ယောက်က အမှန်တကယ် အနိုင်ယူပြီး အစီးအနင်းသားအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီ။

ထို့ပြင်၊ ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ အနားမှာ ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ဤအခိုက်မှာတော့ သူ့မျက်နှာတွင် အကူအညီမဲ့မှုတို့ ပြည့်နေလေသည်။

"နတ်သမီး လျိုချုံးယန်..."

ဟွမ်နျဲ့တောက်က ပို၍ပင် အံ့ဩလာသည်။

လျိုချုံးယန်က ဤနေရာမှ ထွက်သွားသည်မှာ ကြာပြီ မဟုတ်လော။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က သူ့ကို မည်သို့ဖမ်းလာနိုင်သနည်း။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က အနီရောင်မျက်လုံး ကြေးခွံပါနဂါးကို ဆွဲဆောင်ရန် ထွက်သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ပြန်လာနိုင်သနည်း။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က အနီရောင်မျက်လုံး ကြေးခွံနဂါးကို ဖယ်ရှားနိုင်လျှင်ပင် အနီရောင်မျက်လုံး ကြေးခွံပါနဂါးက ဤချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ ပြန်လာသင့်သည်။

ရုတ်တရက်၊ ဟွမ်နျဲ့တောက်က တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအတွေးက သူ့နှလုံးသားကို အေးခဲသွားစေခဲ့ပေသည်။

တစ်နည်းဆိုရသော်၊ ကျွင်းရှောင်ယောက်က အနီရောင်မျက်လုံး ကြေးခွံပါနဂါးကို အချိန်တိုအတွင်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

သို့ရာတွင်၊ ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

၎င်းက ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်အဓိပတိအဆင့် အထူးသားရဲ ဖြစ်သည်။

'မကောင်းတော့ဘူး၊ အရင်ပြန်ဆုတ်ရမယ်'

ဟွမ်နျဲ့တောက်က အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ဖီးနစ်အတောင်များကို ခပ်ပြင်းပြင်းခတ်ကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

တစ်ဖက်တွင်၊ ကျောက်ဧကရာဇ်လေးက အလွန်ရုပ်ဆိုးသောအမူအရာဖြင့် အပျက်အစီးများမှ ထွက်လာသည်။

သို့သော်လည်း ဖိနှိပ်ခံထားရသော ရှုံးဝမ်နှင့် လျိုချုံးယန်ကို တွေ့ရပြီးနောက်...

သူလည်း တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပုံရသည်။

ထို့ပြင်၊ ဟွမ်နျဲ့တောက်က ဦးစွာ ထွက်ပြေးသွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း ဒေါသကို ခေတ္တချုပ်တည်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ကျွင်းရှောင်ယောက်၊ ငါတို့ မပြီးသေးဘူး"

ကျောက်ဧကရာဇ်လေးက ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း သူ့မျက်နှာပျက်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန်အလို့ငှာ အရှိန်အဝါကြီးသော စကားများကိုပြောရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"အလို"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ကျောက်ဧကရာဇ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ကျောက်ဧကရာဇ်လေးက ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပုံမရပါ။

ဒါဟာ သူ့မျှော်လင့်ချက်ထက် အနည်းငယ်သာလွန်သည်။

'ဒါက သူဝတ်ဆင်ထားတဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့ ကျောက်ချပ်ဝတ်ကြောင့်လား'

ကျွင်းရှောင်ယောက်က သူ့စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ကျောက်ဧကရာဇ်၏ တရားဝင်သားတော်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ကျောက်ဧကရာဇ်လေးတွင် မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် ရတနာအချို့ ရှိလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်ပြေးနေတာကို မြင်ရသော်လည်း ကျွင်းရှောင်ယောက်က ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

လျိုချုံးယန်နှင့် ရှုံးဝမ်တို့ကို ဖိနှိပ်ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးက မည်သည့်လှိုင်းမှ မပြုလုပ်နိုင်တော့ပါ။

"ကိုကိုရှောင်ယောက်..."

ကျန်းလော့လီက ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ အကျဉ်းသားအဖြစ်ပါလာသော လျိုချုံးယန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးပေါက်လေးများ ပိတ်လုနီးအထိ နှစ်ခြိုက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လျိုချုံးယန်၊ နင်က ထူးချွန်ထက်မြက်သူလိုလိုနဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကြံစည်တတ်သူ မဟုတ်ဘူးလား... အခု ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ်တိုင် အဖမ်းခံလိုက်ရတာလဲ"

"ဟမ့်၊ နင်က အဖော်မွန်ကောင်းရှိလိုက်လို့ပါ"

လျိုချုံးယန်က အေးစက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မကျေမချမ်း ပြောလိုက်၏။

ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သူမျိုးကို သူကျတော့ အဘယ်ကြောင့် မဆုံရသနည်း။

"ဘာလဲ၊ မနာလိုနေတာလား။ ဒါက လော့လီရဲ့ ကံကောင်းခြင်းနဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပဲလေ"

ကျန်းလော့လီက ယခုအချိန်တွင် စိတ်ကောင်းဝင်နေပုံရသည်။ သူက ယခင် မပျော်ရွှင်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ လက်မောင်းကို ခိုတွဲလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ယွင်ထျန်းမေကလည်း အနားကိုလျှောက်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကြောင့် သူ အံ့အားသင့်မိ၏။

သူက မဝံ့မရဲ မေးသည်။

"ကျွင်းသခင်လေး၊ အနီရောင်မျက်လုံး ကြေးခွံပါနဂါးက..."

"သေပြီ"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ထျန်းမေက တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို သူမ မည်မျှပင်ပိုတွက်ထားပါစေ...

ကျွင်းရှောင်ယောက်က သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို အမြဲတစေ ကျော်လွန်စေခဲ့စမြဲ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်တွင်၊ ရှန်းလင်၏ ပါရမီရှင်သမီးတော်နှစ်ဦးဖြစ်သော ယွင်ထျန်းမေနှင့် လျိုချုံးယန်တို့ နတ်သမီးနှစ်ဦးမှာ ကျန်းလော့လီကို လွန်စွာ မနာလိုဖြစ်မိကြတော့သည်။