အခန်း ၁၅၁၄

အခန်း (၁၅၁၄) တိဟောက်ထျန်း ရူးသွပ်သွားပြီ။

နေရာတစ်ခုလုံးတွင် အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မည်သူမျှ အမြီးမမြှောက် အီးမပေါက်ကြဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ကျွင်းရှောင်ယောက် နှင့် တိဟောက်ထျန်း...

ဤရွှေခေတ်ကြီးကို စိုးမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ပါရမီရှင်နှစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

တိဟောက်ထျန်း နိုးထလာချိန်မှစ၍ ယခုအထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ ကိစ္စအဝဝတို့က နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တိဟောက်ထျန်းကို မည်သည့်ကျင့်ကြံသူကမျှ လှောင်ပြောင်ခြင်း မပြုကြချေ။

အကြောင်းမှာ တိဟောက်ထျန်းက အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်လွန်းသောကြောင့်ပင်။

ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာ ဖေးထျန်းပင်လျှင် တိဟောက်ထျန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အနိုင်ရရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးသည်။

သို့သော်...

သို့ဖြစ်လျှင်ပင် ဘာဖြစ်သေးသနည်း။

တောင်တစ်လုံးထက် တောင်တစ်လုံးက ပို၍ မြင့်မားတတ်သည် မဟုတ်လော။

ထိုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် ရုတ်တရက် အက်ကွဲနေသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းက အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အသံလာရာ တောင်ကြားရှိ နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးဆီသို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

တိဟောက်ထျန်းက ယိုင်ထိုးလျက် ကျင်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အဝတ်အစားများက စုတ်ပြတ်နေသည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေ၏။

သူ၏ အရိုးများ ကျိုးကြေ၍ အင်အားများလည်း ကုန်ခန်းနေပြီဖြစ်ရာ အလွန်ပင် အရှက်ရဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေတော့သည်။

သို့သော်...

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ယခုအခါ တိဟောက်ထျန်းက အမှန်တကယ် ပြုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အက်ကွဲနေသော လေသံဖြင့် ခါးသီးစွာ ရယ်မောနေ၏။

"ငါ ရှုံးသွားတာလား... ငါ တိဟောက်ထျန်းက ရှုံးနိမ့်သွားတာတဲ့လား"

တိဟောက်ထျန်းက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံးမှာ‌လည်း သဘာဝမကျပေ။

"တိဟောက်ထျန်း... ငါ ဘာမှ ထပ်မပြောချင်တော့ဘူး၊ မင်းသွားလို့ရပြီ"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တည်နေသည်။

သူ၏ဝတ်ရုံဖြူမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်လျက် ဖုန်မှုန့်တစ်စပင် မရှိချေ။

သူ့ပုံစံမှာ သွေးနှင့် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပေကျံနေသော တိဟောက်ထျန်းနှင့်ယှဥ်လျှင် လုံးဝ မတူပါ။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးမှာလဲ။ ငါက ဟောက်ထျန်း၊ အင်မော်တယ်ခုံရုံးရဲ့ အစစ်အမှန် နဂါးဧကရာဇ် တိဟောက်ထျန်းပဲ"

"ဒီရွှေခေတ်ကို စိုးမိုးဖို့ ကံပါလာတဲ့ ဧကရာဇ်က ငါပဲ"

တိဟောက်ထျန်းက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ... ဘာဖြစ်လို့ မင်းရှိနေရတာလဲ ကျွင်းရှောင်ယောက်"

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းနေပြီး သွေးများ စီးကျလုနီးပါး ဖြစ်၏။

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

တိဟောက်ထျန်းမှာ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

"ဟား... ဟားဟား... ငါ မရှုံးသေးဘူး။ ကျွင်းရှောင်ယောက်... ငါ မရှုံးသေးဘူး"

တိဟောက်ထျန်းသည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

"ကျွင်းရှောင်ယောက်... မင်းကို ငါ ပြောပြမယ်၊ မကြာခင်မှာ ငါတို့တွေက တူညီတဲ့ကမ္ဘာကလူတွေ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း... မင်း... မင်း... ပြီးတော့ မင်းတို့အားလုံး..."

တိဟောက်ထျန်းက ရောက်ရှိနေသူများကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံးဟာ ဒီဧကရာဇ်ငယ်ရဲ့ ကျောပြင်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေရတော့မှာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါက တိဟောက်ထျန်းဖြစ်လို့ပဲ။ ဟားဟားဟား... မင်းတို့ စောင့်နေလိုက်ကြ၊ အဲဒီအချိန်က မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်"

"ကမ္ဘာကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးစီရင်ချက်... ငါးတွေက နဂါးတံခါးကို ခုန်ကျော်တဲ့အချိန်... ငါ တိဟောက်ထျန်းက နောက်ဆုံးမှာ နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်ကိုးပါးဆီကို ပျံတက်သွားတော့မှာ"

တိဟောက်ထျန်းက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း ဒယီးဒယိုင်ဖြင့် အဝေးသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မည်သူမျှလည်း သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ကြပေ။

လူအများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားဂရုဏာစိတ်များပင် ပေါ်ထွက်လာရသည်။

"ဟင်း... အင်မော်တယ်ခုံရုံးရဲ့ အရှိန်အဝါကြီးတဲ့ ရှေးဧကရာဇ်ငယ်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ ဒီလိုရလဒ်မျိုးနဲ့ အဆုံးသတ်သွားရရှာတာပဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်... အင်မော်တယ်ခုံရုံးရဲ့ ဟောင်ထျန်းနဂါးဧကရာဇ်က ရူးသွပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားပါ့မလဲ"

"အခုကြည့်ရတာတော့ အင်မော်တယ်ခုံရုံးရဲ့ အရှိန်အဝါဟာ အနာဂတ်မှာ ကျွင်းမိသားစုကို ယှဉ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မျိုးဆက်သစ်တွေက အနာဂတ်ပဲ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်... တိဟောက်ထျန်း ကျဆုံးသွားပြီးနောက် အင်မော်တယ်ခုံရုံးမှာ ကျန်ရစ်တဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုလို့ မင်းသမီး ယွမ်ချယ်ပဲ ရှိတယ်။ မင်းသမီးယွမ်ချယ်ရဲ့ စိတ်ကလည်း ကျွင်းမိသားစုရဲ့ နတ်ဘုရားသားတော်ဆီမှာပဲ ရှိနေတာလေ"

အချို့သူများက တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

အင်မော်တယ်ခုံရုံးသည် အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျိုးဆက်သစ်ချင်း နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျွင်းမိသားစုကို မယှဉ်နိုင်တော့ချေ။

ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို မဆိုထားဘိ...

ကျွင်းမိသားစု၏ သူရဲကောင်းသုံးဦးပင်လျှင် အင်မော်တယ်ခုံရုံးရှိ ပါရမီရှင် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို နှိမ်နင်းရန် လုံလောက်သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးတောမိသော ကျင့်ကြံသူ အင်အားစုများစွာ၏ ကျွင်းမိသားစုဘက်မှ ရပ်တည်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုမှာ ပိုမို ခိုင်မာသွားကြတော့သည်။

တိဟောက်ထျန်းနှင့် ကောင်းကင်သားတော်ရှစ်ပါးတို့၏ ဖြစ်ရပ်များ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ပွဲတော်၏လေထုမှာ ပြန်လည်သက်ဝင်လာသည်။

ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ ခန္ဓာနှစ်ခုက ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း လူအများမှာ တုန်လှုပ်နေကြရဆဲပင်။

ခန္ဓာကိုယ်ခွဲထားစဉ်မှာပင် ဤမျှ သန်မာသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိနေပါက...

ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားချိန်တွင် သူ၏စွမ်းအားမှာ မည်မျှကြီးမားပါမည်နည်း။

၎င်းက တစ်အပေါင်းတစ် နှစ်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီနေ့မှာ အနှောင့်အယှက် အနည်းငယ်ရှိခဲ့ပေမဲ့ အားလုံးပဲ တိုက်ပွဲတွေကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ခဲ့ရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကျွင်းရှောင်ယောက်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားသားတော်က ယဉ်ကျေးနေပါပြီ၊ ဒီနေ့မှာ ကျုပ်တို့တွေ တကယ်ပဲ အမြင်ကျယ်ခဲ့ရပါတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်... အင်မော်တယ်ခုံရုံးရဲ့ ဧကရာဇ်ငယါပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကစဉ့်ကလျားခန္ဓာပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားသားတော်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး"

"ဒီခေတ်က တကယ်ကို နတ်ဘုရားသားတော်ရဲ့ ခေတ်ပါပဲ"

ဧည့်သည်တော်များမှာ ချီးကျူးစကားများ ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ကျွင်းရှောင်ယောက်က စင်မြင့်ထက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ရှောင်ယောက်"

"ကိုကို ရှောင်ယောက်"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အမူအရာက ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။

ကျန်းလော့လီမှာ သူမ၏ နှစ်သက်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ သူ၏မျက်ဝန်းများက ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

ထိုသူက သူ ချစ်ရသူ... အနှိုင်းမဲ့စွမ်းအားနှင့် ခေတ်တစ်ခု၏ အတောက်ပဆုံး အနှိုင်းမဲ့ နေမင်းကြီး ဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော ကျန်းစန်းယီပင်လျှင် ယခုအခါ သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် နှစ်သက်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ကျွင်းရှောင်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် နေရာတစ်ခု ရရှိထားခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင်။

ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ချယ်နှင့် လင်ယွမ်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ရှင်တို့က ဘာလာလုပ်တာလဲ"

ကျန်းလော့လီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရန်လိုမှုအနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် လင်ယွမ်အကြောင်းကို သိထားသော်လည်း ယွမ်ချယ်၏ အကြောင်းကိုမူ သိပ်မသိသေးပေ။

သို့သော်လည်း ယွမ်ချယ်မှာ ထိပ်တန်းအလှပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်ကိုမူ သူ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယောက်ကို လေးစားတဲ့အကြောင်း လာပြောတာပါ"

ယွမ်ချယ်၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေသည်။

ဤအခိုက်တွင် အရည်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို ကြည့်နေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများက စွဲလန်းမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

ဤလူငယ်က သူမနှင့် ထိုက်တန်သော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

ကျန်းစန်းယီမှာမူ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ပြုံးလျက် ယွမ်ချယ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"အို၊ ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ"

ယွမ်ချယ်က နားမလည်စွာ ပြန်မေးလိုက်၏။

"စေ့စပ်ပွဲကို လာတက်ပေးတဲ့အတွက်ရော၊ လာပြီး မနှောင့်ယှက်တဲ့အတွက်ရော ကျေးဇူးတင်တာပါ"

ကျန်းစန်းယီက ပြောသည်။

ထိုစဉ်က အားလုံးသည် ယွမ်ချယ်မှာ ခင်ပွန်းလုရန် သို့မဟုတ် ပွဲဖျက်ရန် လာသည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း...

သူက တကယ်တမ်းတွင် စေ့စပ်ပွဲတက်ရန်သာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီမင်းသမီးက အဲဒီလောက်အထိ နားလည်မှုမရှိတဲ့ မိန်းမမျိုးလို့ ထင်နေတာလား"

ယွမ်ချယ်က သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများကို အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ခတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ထင်တယ်"

ကျန်းလော့လီက နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

သူက ယွမ်ချယ်ကို ယခုထက်ထိ သဘောမကျနိုင်သေးချေ။

သူက ကျန်းစန်းယီနှင့်အတူ ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ အမျိုးသမီးဖြစ်ရန် လက်ခံနိုင်ခြင်းမှာ...

ကျန်းစန်းယီက သူမ အချစ်ဆုံးသူ ဖြစ်သလို ကျွင်းရှောင်ယောက်အပေါ် မေတ္တာစစ်မှန်ကြောင်း သူသိသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်၊ ယွမ်ချယ်နှင့်မူ သူ မရင်းနှီးသေးပါ။

"အို... ရှင်က လော့လီမလား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို စကားကြမ်းတွေ ပြောနေရတာလဲ...။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောင်ကျရင် ကျွန်မတို့က ညီအစ်မတွေ ဖြစ်လာကြမှာပဲလေ"

ယွမ်ချယ်က ပြုံးလျက်‌ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ရှင့်ရဲ့ ညီအစ်မလဲ"

ကျန်းလော့လီက မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်၏။

ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို လိုချင်နေသော ဤမိန်းမနှင့် ညီအစ်မများ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ယွမ်ချယ်က ရုတ်တရက် ကျန်းလော့လီ၏ နားနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး နောက်ပြောင်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ရှောင်ယောက် ကျွန်မရဲ့ အပြစ်စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူပေးတုန်းက... ကျွန်မရဲ့ အကုန်လုံးကို မြင်သွားခဲ့တယ်"

"ဘာရယ်၊ ရှင်... ရှင်... အရှက်မရှိဘူး"

ကျန်းလော့လီမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများပင် ပြူးသွားသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်တွင်...

ကျွင်းရှောင်ယောက်က သူမ၏ အပြစ်စွမ်းအားများကို ဖယ်ရှားပေးစဉ်တွင် ယွမ်ချယ်မှာ အဝတ်အစားမပါဘဲ ပွင့်လင်းစွာ ရှိနေခဲ့သည့်အကြောင်းကို ကျန်းလော့လီအား ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွင်းရှောင်ယောက်မှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြုံးနေမိရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထိုစဉ် သူ၏နားထဲတွင် အားနည်းသော အသံလေးတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်ယောက်..."

ကျွင်းရှောင်ယောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်ယွမ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များထဲတွင် အတွေးအမျိုးမျိုးဖြင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိနေသော်လည်း...

နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေးလျက် ကျွင်းရှောင်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယောက်... ရှင့်ရဲ့ ဒီနေ့ စေ့စပ်ပွဲအတွက် ကျွန်မ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"