အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း ၁၂၅ ဆေးညွှန်းပေးခြင်း

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာများက ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အဝတ်စများဖြင့် သေသေချာချာ စည်းနှောင်ပြီးမှသာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အခန်းထဲတွင် လှိုင်လှိုင်ထွက်နေသော အနံ့ဆိုးများကို ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင်တော့ အခန်းလေးက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်ဆိုးများ လုံးဝမရှိသည့်အပြင် သင်းပျံ့သော ပန်းရနံ့လေးပင် ရနေသေးသည်။

သူတို့က စားပွဲပေါ်ရှိ အမွှေးနံသာအိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ဆရာတစ်ဦးက ချက်ချင်း မေးမြန်းလာခဲ့သည်။

"လူပမာက ဖျားနာနေတာလေ... ဒီအမွှေးတိုင်ကို ထွန်းထားတာက သူ့အခြေအနေကို မထိခိုက်စေဘူးလား"

"ဒါက သာမန်အမွှေးတိုင်မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆေးဖက်ဝင်အမွှေးတိုင်ပါ"

စူးယောင်ကွမ်းက ထပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါကို ကျွန်မတို့မိသားစုထဲက ဆေးဆရာက ပြင်ဆင်ပေးလိုက်တာပါ။ ဒီအမွှေးတိုင်က အခန်းထဲမှာရှိတဲ့ ရောဂါဘေးဆိုးတွေကို မောင်းထုတ်ပေးနိုင်ပါတယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာများ၏ မျက်ဝန်းများက ချက်ချင်း တောက်ပသွားကြသည်။

"ပြောရရင်... ဒီအမွှေးတိုင်က တကယ်ကို စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းစေတာပဲ။ ငါ့ခေါင်းက နည်းနည်းလေး နောက်ကျိနေတာ၊ အခုတော့ အတော်လေး နေလို့ကောင်းသွားပြီ"

ဆရာတစ်ဦးက ဝင်ပြောလာခဲ့သည်။

"ကျွန်မဆီမှာ ဒါမျိုးတွေ ရှိပါသေးတယ်။ ဆရာတို့ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် အိမ်ကို နည်းနည်းပါးပါး ယူသွားလို့ရပါတယ်"

စူးယောင်ကွမ်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဘေးနားရှိ စားပွဲအံဆွဲထဲမှ အမွှေးတိုင်ဘူး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာများက အားနာနေပြီး အနည်းငယ် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အမွှေးတိုင်များကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။

အမွှေးတိုင်များကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်လုံးများက ကျိုးဝမ်ရှူထံသို့ ပိုမို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဆရာတစ်ယောက်က ကျိုးဝမ်ရှူ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကိုယ်က တခြားလူတွေလို ပူကျစ်မနေတော့ဘူး၊ ပြန်ပြီး သက်သာလာတဲ့ ပုံစံပဲ"

အခြားသော လူပမာများကတော့ အန်ခြင်း၊ ဝမ်းလျှောခြင်းများဖြင့် အခန်းကို ရှုပ်ပွနေစေရုံသာမက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကလည်း မီးဖိုငယ်လေးများကဲ့သို့ ပူကျစ်ကာ တောက်လောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိန်းခလေးစူး... မင်းဆီမှာ အဲဒီဆေး ရှိသေးလား။ ငါတို့ အလကား မယူပါဘူး၊ ဆေးဖိုးတွေကို စာရင်းမှတ်ထားပြီး ရောဂါဖြစ်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ပြန်ပေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက မေးမြန်းလာခဲ့သည်။

"ဆေးကတော့ ရှိပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း အလျင်စလို တိုက်လိုက်ရင် ဘေးကင်းပါ့မလားဟင်။ တခြားသမားတော်တွေနဲ့ အရင်ဆုံး တိုင်ပင်ကြည့်သင့်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အစိုးရအရာရှိတွေဆီကနေ ညွှန်ကြားချက် အရင်တောင်းခံသင့်လား"

စူးယောင်ကွမ်းက ဆက်ပြောနေသေးသည်။

"အာဏာပိုင်တွေဘက်ကလည်း ဒီရောဂါရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြတာပဲလေ။ တကယ်လို့ သူတို့ဘက်က ဒီဆေးကို စမ်းသပ်ဖို့ သဘောတူတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ဆေးညွှန်းထုတ်ပေးပြီး လူတိုင်း စမ်းသုံးကြည့်နိုင်အောင် ကူညီပေးပါ့မယ်"

အမှန်စင်စစ် သူမက လူတိုင်း၏ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပေးရန်အတွက် ဆေးညွှန်းထုတ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုရောဂါသာ ဆက်လက်ကူးစက် ပြန့်ပွားနေမည်ဆိုပါက ခရိုင်တစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ သူမအနေဖြင့် ဤအခြင်းအရာကို ကြိုတင်သိရှိနေခဲ့သဖြင့် လူအများအပြား ဤအတိုင်း သေဆုံးသွားကြမည်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ထိုင်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း သူမအပေါ် အပြစ်ပုံချခံရမည့် ဘေးကိုတော့ မလိုလားပေ။ သူမက ဆေးညွှန်းကို ထုတ်ပေးမည်ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာများက အချင်းချင်း စုရုံးကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် စူးယောင်ကွမ်း၏ အကြံပြုချက်ကို တညီတညွတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

သူတို့က ဤကိစ္စကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန်အတွက် ခရိုင်ဝန်မင်းထံသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ခရိုင်ဝန်မင်းက သဘောတူညီခဲ့လျှင် သမားတော်အချို့ကို ဖိတ်ခေါ်ကာ ဆေးညွှန်းကို ဆွေးနွေးခိုင်းမည်ဖြစ်ပြီး အဆင်ပြေချောမွေ့ပါက ဤဆေးကို စမ်းသပ် တိုက်ကျွေးကြည့်ကြပေလိမ့်မည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စူးယောင်ကွမ်းက အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကာ ကျိုးဝမ်ရှူ၏ အခြေအနေကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစစ်ဆေးလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမကတော့ သူတို့ထံသို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပါဝင်သော ဆေးထုပ်တစ်ထုပ်ကို ပေးပို့လိုက်သေးသည်။ အကယ်၍ သူတို့ သိလိုသည်များရှိပါက ကျန်းကျင့်နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနိုင်ရန်အတွက် ကျန်းကျင့်၏ အချက်အလက်များကိုလည်း ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျင့်က နာမည်ကြီး သမားတော်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သော်လည်း မိသားစုအခြေအနေ ပျက်စီးသွားခဲ့သဖြင့် စူးယောင်ကွမ်းနှင့် သွေးသောက်ညီအစ်မ ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်းလည်း အလေးပေး ပြောပြခဲ့သည်။

ကျန်းကျင့်က အသက်ငယ်လွန်းသဖြင့် သူတို့ဘက်မှ ယုံကြည်မှုမရှိလျှင် ရောဂါကုသရေး၌ ပါဝင်ခွင့်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမက ဆေးညွှန်းကို ဖော်စပ်ပေးခဲ့သူဖြစ်ရာ အခြားသူတစ်ဦးက သူမ ရနိုင်မည့် အောင်မြင်မှုနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ကြားဖြတ်လုယူသွားခြင်းမျိုး မဖြစ်သင့်ချေ။ စူးယောင်ကွမ်းအနေဖြင့် လူ့အသက်များကို ကယ်တင်လိုသော ဆန္ဒက စစ်မှန်သော်လည်း အမြတ်ထုတ်ခံရမည့် ဘေးကိုတော့ အမှန်တကယ် စက်ဆုပ်ရွံရှာမုန်းတီးလှသည်။ သူမက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကျန်းကျင့် နာမည်ကြီးလာအောင် လုပ်ပေးချင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းက ကျန်းကျင့် ရထိုက်သည့် အရာလည်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ရောဂါဝေဒနာကြောင့် သတိလစ်မြောပါးနေသော ရှောင်းယန်ချီက တစ်စုံတစ်ဦး ငိုကြွေးနေသံကို ဝေဝေဝါးဝါး ကြားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးများကို အနိုင်နိုင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်က ရှုပ်ပွနေသော အခန်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

သူ အသံလာရာကို အာရုံစိုက်ပြီး နားစွင့်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် အသံ၏ အရင်းအမြစ်ကို ခွဲခြားသိရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုအသံက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်လာသော ခိုင်ခိုင်မာမာ အသံကြီး၏ ပိုင်ရှင်က အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျန်းယီဟွေ့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ငိုသံကတော့ ကျန်းရိဟွမ်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသံလေးက ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နုနယ်အားနည်းလှပြီး ဤလောကတွင် မည်သူမျှ သူမထက် ပိုချစ်စရာကောင်းအောင် မငိုနိုင်ချေ။

"နင်က ငိုနေတုန်းပဲ။ ငိုတာကလွဲရင် ဘာလုပ်တတ်သေးလို့လဲ။ အစ်ကိုဖြစ်တဲ့ငါ နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို နင် တစ်ခါမှတောင် လာမကြည့်ဘူး။ အခုကျမှ ဒီရှောင်းမျိုးရိုးကောင်အတွက်နဲ့ ဒီကို ဘာလာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာကိစ္စနဲ့ ငိုနေရတာလဲ"

"အစ်ကို... အစ်ကိုရှောင်းက အပြင်းအထန် ဖျားနေတာလေ၊ ကျွန်မ သူ့ကို ပစ်မထားနိုင်ဘူး"

ကျန်းရိဟွမ်းက စိတ်ထိခိုက်နေဟန်လေးဖြင့် ပြန်ပြောနေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ဒီမှာနေပြီး သူ့ကို ပြုစုခွင့်ပေးပါနော်"

"သူက အပြင်းအထန် ဖျားနေတာလေ၊ အိမ်ထောင်မပြုရသေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ပြုစုရမယ်ဟုတ်လား။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ဘာကောင်လို့ ထင်နေတာလဲ။ သူ့မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ"

ကျန်းယီဟွေ့က ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း ငါ့နေရာကို လိုက်ခဲ့စမ်း၊ ကြားလား"

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုက နေမကောင်းတဲ့ပုံလည်း လုံးဝ မပေါက်ဘူးလေ"

"အဲဒါက ငါ့ရောဂါက သာမန်ပဲမို့လို့ပေါ့။ ဒီလောက် ရောဂါသေးသေးလေးကိုတောင် တောင့်မခံနိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အားနည်းတဲ့ကောင်နဲ့ မတူဘူး"

ကျန်းယီဟွေ့က စက်ဆုပ်ရွံရှာဟန်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အခု ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့တော့၊ လာခဲ့"

"အစ်ကိုရှောင်းကို ပြောပါရစေဦး၊ သူ နိုးလာလို့ ကျွန်မကို မတွေ့ရင် သူ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်။ အစ်ကို... မဆွဲပါနဲ့၊ ကျွန်မ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"

ရှောင်းယန်ချီက အိပ်ရာမှထကာ ရှိသမျှအင်အားကို စုစည်းပြီး တံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူက ထိုနေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းယီဟွေ့ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟွမ်းအာကို လွှတ်လိုက်စမ်း။ မလွှတ်ရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ညသန်းခေါင်ယံမှာ မင်း ဘယ်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဆရာ့ကို သွားပြောပြလိုက်မယ်"

ကျန်းယီဟွေ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ယိမ်းထိုးနေသော ရှောင်းယန်ချီကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လုပ်ရဲတယ်ပေါ့"

"ငါ လုပ်ရဲ၊ မလုပ်ရဲ ကြည့်လိုက်လေ... အဟွတ်... အဟွတ်..."

ရှောင်းယန်ချီက ခေါင်းကို မော့ကာ သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟွမ်းအာက ငါနဲ့အတူ ဒီမှာ နေချင်တာ၊ မင်းမှာ သူ့ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားပိုင်ခွင့် မရှိဘူး"

ကျန်းရိဟွမ်း : "..."

‘တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း ဒီနေရာမှာ မနေချင်တော့ဘူး’

'ဒီလောက်အပြင်းအထန် ဖျားနာနေတဲ့ ရှောင်းယန်ချီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တံခါးဝအထိ လျှောက်လာနိုင်မယ့် အင်အားတွေ ရှိနေရတာလဲ... တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ'

ကျန်းယီဟွေ့က ကျန်းရိဟွမ်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမကို သရော်လှောင်ပြောင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း မင်း ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်နဲ့ နေခဲ့လိုက်ပေါ့။ အပြင်မှာ ကူးစက်ရောဂါက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာနေပြီ၊ တချို့လူတွေဆို မျက်နှာတွေပါ ပျက်စီးကုန်ကြတာ။ မင်းသာ ရောဂါကူးစက်ခံရလို့ကတော့ မင်းရဲ့မျက်နှာလေးကို စွန့်လွှတ်ဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့"

ကျန်းရိဟွမ်းက သူမ၏ ပါးပြင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အစ်ကိုရှောင်း... ကျွန်မက သမားတော်လည်း မဟုတ်တော့ ဒီမှာနေလည်း ဘာမှ အကူအညီဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ကုပေးဖို့ အစွမ်းထက်တဲ့ သမားတော်တစ်ယောက် သွားရှာပေးပါ့မယ်။ ပြီးတော့ အစ်ကိုကလည်း ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုအရင်းလေ၊ သူလည်း နေမကောင်းဖြစ်နေတာဆိုတော့ ကျွန်မ သူ့ကို ပြုစုပေးသင့်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို နှစ်ရက်လောက် ပြုစုပေးပြီးရင် အစ်ကို့ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ကျန်းရိဟွမ်းက အတင်းအကျပ် အနိုင်ကျင့်ခံရသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းယန်ချီက ကျန်းရိဟွမ်းကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရကာ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟွမ်းအာ... သူ့ကို မကြောက်နဲ့။ မင်း သူ့နောက်ကို မလိုက်ချင်ရင် လုံးဝ လိုက်သွားဖို့ မလိုဘူး"

ကျန်းရိဟွမ်းကတော့ သူမ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားချေပြီ။

'အခုမှ ထွက်မသွားရင် အဲဒီလူက ငါ့ကို လွှတ်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး'

သူမက သူမ၏ ရုပ်ရည်အလှအပကို လုံးဝ အပျက်စီးမခံနိုင်ချေ။ သူမအတွက်တော့ သူမ၏ မျက်နှာက အသက်ထက်ပင် အဖိုးတန်သော အရာ ဖြစ်သည်။

"ဟွမ်းအာ..."

ရှောင်းယန်ချီက ထွက်ခွာသွားသော ကျန်းရိဟွမ်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

'ငါသာ ရောဂါပြန်ကောင်းလာလို့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မင်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ပေးနိုင်အောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းရဲ့အမေနဲ့ အစ်ကိုက မင်းကို ဘယ်လိုမှ လာပြီး အနိုင်ကျင့်ရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး'

ကျန်းရိဟွမ်းက အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းယီဟွေ့ကို တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုက တကယ်ပဲ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား"

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ကျန်းယီဟွေ့က သူမကို မျက်လုံးလှန်ပြရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နေကောင်းတယ်။ ငါက အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်နေတာ။ ဒီနေ့ ကျောင်းထဲမှာ လူတွေ အတော်လေး ခြောက်ကပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတာကို မင်း သတိမထားမိဘူးလား။ အဲဒါက ဖျားတဲ့လူတွေ ပိုများလာလို့ပဲ။ လူတိုင်းက ဒီမှာနေပြီး အသက်အန္တရာယ်အတွက် မစွန့်စားချင်ကြဘူးလေ။ ဒါကြောင့် အိမ်ပြန်ဖို့ ဆူညံပူညံ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ငါလည်း အိမ်ပြန်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။ မင်းသာ ငါနဲ့အတူ အိမ်မပြန်ဘူးဆိုရင် အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ အားနည်းတဲ့ကောင်ကို ပြုစုဖို့ ဒီမှာ တကယ်ပဲ နေခဲ့မလို့လား"

ကျန်းရိဟွမ်းတစ်ယောက် ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသလို တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် ဟန်ဆောင်မှုကိုတော့ ဆက်လက် ထိန်းထားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မသာ ထွက်သွားရင် အစ်ကိုရှောင်း ဘာဖြစ်သွားမလဲ"

"သူ နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို မအောင်မြင်သေးဘူးလေ၊ သူ့အပေါ် ဒီလောက်ထိ စိတ်နှစ်ထားဖို့ မလိုဘူး။ အော်... မဟုတ်သေးဘူး၊ သူ ဒီရောဂါဒဏ်ကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားတောင် မသိဘူး။ တကယ်လို့ သူ ဒီမှာတင် သေသွားရင် မင်းအတွက် အကြီးအကျယ် အရှုံးပေါ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျန်းယီဟွေ့က သူမကို သရော်လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီအချိန်ရောက်လာရင် မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းလည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း မိသားစုကောင်းကောင်းတစ်ခုဆီ လက်ထပ်ဖို့လည်း ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်"

အခန်း ၁၂၆ ပြင်းထန်လာသည့် ရောဂါအခြေအနေ

ဆေးညွှန်းနှင့် ဆေးအချို့ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာများထံ အပ်နှံပြီးနောက် စူးယောင်ကွမ်းက ထိုကူးစက်ရောဂါအရေးကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ကျိုးဝမ်ရှူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

ကျိုးဝမ်ရှူက အနည်းငယ် သက်သာလာပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ပူချိန်ကတော့ ခဏခဏ ပြန်တက်နေခဲ့သည်။ စူးယောင်ကွမ်းတစ်ယောက် သူ့အနားမှ မခွာရဲဘဲ သူ ကိုယ်ပူချိန်ကျစေရန် ကူညီပေးရင်း သူ့အခန်းထဲတွင် အချိန်ပြည့် အဖော်ပြုပေးနေခဲ့သည်။

ကျိုးဝမ်ရှူ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်နိုးလာသည့်အချိန်တွင် ကုတင်ဘေး၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အိပ်ပျော်နေသော စူးယောင်ကွမ်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသဖြင့် သူ သုတ်ပေးချင်မိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က ရောဂါဝေဒနာကြောင့် အနံ့အသက်များ စွဲကပ်နေသည်ကို သတိရသွားကာ သူမကို မထိရဲတော့ချေ။

သူက ဘေးနားရှိ ဝတ်ရုံကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်သည်။

စူးယောင်ကွမ်းက သူ့လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နိုးလာခဲ့ပြီး မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကာ သူ့နဖူးကို လှမ်းစမ်းလိုက်သည်။

"ကိုယ်ပူချိန် ပြန်ကျသွားပြီပဲ။ နောက်တစ်ခါ ကိုယ်ပြန်မပူလာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ့ရဲ့ သံမဏိခန္ဓာကိုယ်ကြီးတောင် တောင့်ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးဝမ်ရှူက မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပြုစုပေးနေရလို့ ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းနေရတာ။ အမှန်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ပူလည်း ရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခြားကျောင်းသားတွေကိုလည်း ဘယ်သူမှ ပြုစုမပေးကြဘူးလေ၊ စာသင်ကျောင်းက လူလွှတ်ပြီး ကြည့်ရှုပေးနေတာပဲ"

သူ့၏ ထိုပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စူးယောင်ကွမ်း ရင်ထဲတွင် အားနာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

"ငါက ညည်းညူချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နင် ခဏခဏ ကိုယ်ပူချိန်ပြန်တက်နေလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံတင်ပါ၊ ဒီရောဂါကြောင့် နင့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"

'ဒီလောကမှာ နေမကောင်းမဖြစ်ချင်ဆုံးလူက လူပမာကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူက ဖျားနာလို့ ဒီလောက် သနားဖို့ကောင်းနေတာကို ငါက ဒါမျိုး ပြောလိုက်မိတယ်ဟုတ်လား'

၎င်းက အမှန်တကယ် မသင့်တော်သဖြင့် စူးယောင်ကွမ်းတစ်ယောက် သူမ၏လျှာကို ပြန်ကိုက်ပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော လဲပြိုသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စူးယောင်ကွမ်း ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် ကျောင်းသားတစ်ဦး သတိလစ်လဲကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက် သတိလစ်ပြီး လဲကျနေတယ်"

စူးယောင်ကွမ်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်ရှူက သူမကို လှမ်းတားလိုက်သည်။

"ရောဂါကူးစက်ခံထားရတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်။ သွားမထိပါနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်ကို လာထမ်းခိုင်းလိုက်ပါ"

"ငါ အရင်သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

စူးယောင်ကွမ်းက သူ စိတ်မပူစေရန် နှစ်သိမ့်ပေးနေသေးသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်ကိုလည်း အုပ်ထားတယ်၊ ပြီးတော့ ကျင့်အာ လုပ်ပေးထားတဲ့ ဆေးထုပ်လည်း ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်။ ငါ နင့်ကို ဒီလောက်အကြာကြီး ပြုစုပေးခဲ့တာတောင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့တာပဲ၊ သွားကြည့်ရုံလေးနဲ့တင်တော့ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

စူးယောင်ကွမ်းက တံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ထိုလူ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက လက်ကို ခပ်သွက်သွက် ရုပ်သိမ်းပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သတိလစ်နေသင့်သော ထိုလူက သူမ၏ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

"ကယ်ပါ..."

ထိုသူက... ရှောင်းယန်ချီ ဖြစ်နေလေသည်။

"လွှတ်စမ်း"

စူးယောင်ကွမ်းက သူမ၏ လက်ကို အတင်းရုန်းဖယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသားက သူမ၏ ခြေထောက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လာပြန်သည်။

စူးယောင်ကွမ်း ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း သူက သူမကို အတင်းအကျပ် ဖက်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းက သူ၏ နောက်ဆုံး အသက်ဆက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်ရန်အတွက် ရှိသမျှ ခွန်အားအားလုံးကို ပုံအောသုံးစွဲထားသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ကူညီကြပါ... ကူညီကြပါဦး"

စူးယောင်ကွမ်းက အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

အခြားအခန်းတစ်ခုထဲမှ နေမကောင်းဖြစ်နေသော ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ ချောင်းဆိုးသံနောက်မှ စကားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... မိန်းကလေး... အော်မနေနဲ့တော့။ ရောဂါမရှိတဲ့လူတွေအကုန်လုံး ထွက်သွားကြပြီ။ ကျွန်တော်တို့ကို ပြုစုဖို့ ကျန်ခဲ့တဲ့ အစေခံတွေလည်း ရောဂါကူးကုန်ကြပြီ၊ မဟုတ်ရင်လည်း ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီ။ သူတို့ စာသင်ကျောင်းထဲမှာ မနေရဲကြတော့ဘူး။ အပြင်မှာလည်း နေရာအနှံ့ ရောဂါသည်တွေချည်းပဲ။ ဟိုဘက်မြို့မှာဆို လူတွေအများကြီး သေကုန်ကြပြီလို့ ကြားတယ်”

မည်သူမျှ ရောက်မလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စူးယောင်ကွမ်းလည်း ထိုကျောင်းသား ပြောနေသည့်စကားများကို ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် ခွန်အားအလွန်ကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရှောင်းယန်ချီ၏ ဖက်တွယ်ထားမှုကို ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ် ပြင်းပြနေချိန်တွင် အားနည်းလှသည်ဆိုသော စာပေသမားတစ်ဦးပင်လျှင် တောင်တန်းများကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည့် အင်အားမျိုး ရှိနေသည်ဟုသာ ဆိုရပေလိမ့်မည်။

ဒုန်း...

ကျိုးဝမ်ရှူက အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး ရှောင်းယန်ချီကို တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။

ရှောင်းယန်ချီတစ်ယောက် နာကျင်လွန်းသဖြင့် ညည်းတွားလိုက်မိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ညစ်ပတ်ပေကျံနေသော အန်ဖတ်များ အများအပြား အန်ထုတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် သူက ဟင်းမချက်တတ်သော ကျန်းရိဟွမ်း ယူဆောင်လာပေးသည့် အစားအစာများကိုသာ စားခဲ့ရသဖြင့် သူမ ကျောင်း၏ စားဖိုဆောင်မှ ယူလာပေးသော အစားအသောက်များကို စားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ စာသင်ကျောင်းကလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသောကြောင့် သူတို့ နေ့စဉ်ချက်ပေးသည့် ယာဂုကလည်း ကျဲလွန်းသောကြောင့် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ဘာစားနေရသည်ကို အထင်အရှား မြင်နိုင်သည်။ သူ အန်ထုတ်လိုက်သည်များက ချဉ်တူးနေသော အရည်များချည်းသာ ဖြစ်သဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ပြန်မူးလဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

ကျိုးဝမ်ရှူက သူ့နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ စူးယောင်ကွမ်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ယောင်ကွမ်း... ခင်ဗျား အထဲကို အရင်ဝင်နှင့်"

"ငါ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဆရာတွေကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။ သူတို့ ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လူတစ်ယောက် ရှာပေးမှ ဖြစ်မယ်။ ငါ ဒီလူ့ သေသေ ရှင်ရှင် ဂရုမစိုက်ပေမယ့် အခြားကျောင်းသားတွေလည်း ရှိနေသေးတော့ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလို့မရဘူးမလား"

စူးယောင်ကွမ်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ယောင်ကွမ်း... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး"

ရှောင်းယန်ချီက စူးယောင်ကွမ်းထံသို့ လက်လှမ်းကာ သနားစဖွယ်မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလာခဲ့သည်။

"မင်းပဲ... ငါ့ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ၊ အခုကျတော့ ဘာလို့ ငါ့ကို ပစ်ထားရတာလဲ"

စူးယောင်ကွမ်း၏ အမူအရာက ချက်ချင်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမ ဤဘဝတွင် ရှောင်းယန်ချီကို ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုး လုံးဝ မပြောခဲ့ဖူးချေ။ သူ ဆိုလိုနေသည်က သူတို့၏ ယခင်ဘဝအကြောင်း ဖြစ်နေမှန်း သူမ ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

‘သူ အရင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဘယ်အချိန်က ပြန်ရသွားတာလဲ။ အစပိုင်းတုန်းက သူ့မှာ ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိတာ သေချာနေပြီးသားလေ’

"ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက သူ့ကို စောင့်ရှောက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာလဲ"

ကျိုးဝမ်ရှူက သူမကို သေချာ စိုက်ကြည့်ကာ သဝန်တိုနေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မြင်တာတော့ ခင်ဗျားက သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုထားသလိုပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် မသိတဲ့အချိန်တွေမှာ ခင်ဗျားက သူနဲ့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးခဲ့တာလား"

"သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာပါ"

စူးယောင်ကွမ်းက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သူက နေမကောင်းဖြစ်နေတာလေ၊ နင်ကပါ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတာလား။ ကဲပါ... ဒီမှာ ဆက်ရပ်မနေနဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် သူ့ဆီက ရောဂါတွေ နင့်ကို ပြန်ကူးသွားလိမ့်မယ်။ ငါ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်"

ရှောင်းယန်ချီက ထွက်ခွာသွားသော စူးယောင်ကွမ်း၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူက စူးယောင်ကွမ်း၏ နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရပြီး လူများကလည်း သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ကာ 'စူးယောင်ကွမ်းရဲ့ အိမ်ပါသမက်' ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ သူက မိန်းမအိမ်တွင် မှီခိုနေထိုင် စားသောက်နေသူ ဖြစ်ပြီး မိန်းမအရှိန်အဝါဖြင့် ချမ်းသာလာသူဟု ပြောဆိုခံခဲ့ရသည်။ စူးယောင်ကွမ်းက သူ့ဘက်မှ မကာကွယ်ပေးခဲ့ရုံသာမက သူမကိုယ်သူမ ဖြောင့်မတ်ဟန်ဖြင့် ထိုလူများကိုပင် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သေးသည်။

“ဟုတ်တယ်... သူ့မှာ အားကိုးစရာ မိန်းမရှိတယ်လေ၊ ရှင်တို့ မနာလိုဖြစ်နေကြတာလား။ ရှင်တို့မှာ ထောက်ပံ့ပေးမယ့် မိန်းမ မရှိလို့ ထောက်ပံ့ခံချင်နေကြတာမလား၊ ဒါကြောင့်မလို့ ဒီလို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်စကားတွေ ပြောနေကြတာ”

ထိုအချိန်တုန်းက သူ အလွန်အမင်း အရှက်ရခဲ့ရပြီး မြေကြီးထဲသို့ပင် တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားချင်မိခဲ့သည်။ သူ စာသင်ကျောင်းတွင် ရေတွက်မကုန်နိုင်သော အထင်သေးသည့် အကြည့်များကို အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ရပြီး စာကို အသည်းအသန် ကြိုးစားလေ့လာခဲ့သောကြောင့် သူ၏ ရလဒ်များက ထိုလူများ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိဟွမ်းကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ချေ။ သူမက သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ခိုလှုံတတ်ပြီး သူ့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခွင့်ပေးကာ သူက သူမအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားရစေသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ စူးယောင်ကွမ်းက အရိုင်းအစိုင်းမကဲ့သို့ ပြုမူတတ်ပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း သာမန်မျှသာဖြစ်သဖြင့် လူတောထဲခေါ်သွားရန်ပင် ရှက်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

ယခုဘဝတွင် မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိလာပြီးနောက် သူက စူးယောင်ကွမ်း၏ အိမ်ပါသမက် ဖြစ်မလာခဲ့ဘဲ ကျန်းရိဟွမ်း၏အနားတွင်သာ ရှိနေနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့ကြား၌ စူးယောင်ကွမ်းဟူသော အနှောင့်အယှက် မရှိတော့သည်ကို သူ အလွန် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ဤဝေးလံခေါင်ဖျားပြီး ဆင်းရဲမွဲတေသော အရပ်ဒေသတွင် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုအားလုံးက စူးယောင်ကွမ်းကြောင့် ဖြစ်ခဲ့ရသည်ဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ထိုမိန်းမနှင့် ဝေးဝေးနေနိုင်သရွေ့ သူ တော်ဝင်စာမေးပွဲကို အလွယ်တကူ အောင်မြင်နိုင်ပြီး သူ ချစ်ရသူနှင့် လက်ထပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခင်ဘဝက မဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသော အရာများက ယခုအချိန်တွင် ဘာကြောင့် ဖြစ်ပျက်နေရသည်ကိုတော့ သူ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

ဤရောဂါက အလွန်စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှပြီး အခြားသူများအားလုံးက ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကျဥ်နေကြသော်လည်း သူမကတော့ ကျိုးဝမ်ရှူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အတင်းအကျပ် အားထုတ်နေခဲ့သည်။ သူမ ကျိုးဝမ်ရှူကို ဂရုစိုက်ပုံက အလွန် စိတ်ပါလက်ပါ ရှိလှပြီး ယခင်ဘဝက သူ့ကို ပြုစုခဲ့စဥ်ကထက်ပင် ပိုစိတ်အားထက်သန်နေသေးသည်။

'ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ... သူမအတွက်က ဘယ်ယောက်ျားဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူးလား... အရင်ဘဝတုန်းက ငါက သူ့ခင်ပွန်း ဖြစ်ခဲ့လို့ ငါ့ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပြုစုပေးခဲ့တယ်။ အခုဘဝကျတော့ ကျိုးဝမ်ရှူဖြစ်နေလို့ သူ့အပေါ်မှာ ပုံအောပေးနေတာပေါ့လေ'

ကျိုးဝမ်ရှူက သူ့နဖူးကို အသာပွတ်ရင်း အားနည်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ခေါင်းက အရမ်းမူးပြီး နာလာပြန်ပြီ။ ဘာဖြစ်တာလဲမသိဘူး။ ဘာလို့ အရာအားလုံးက အရိပ်တွေလို အထပ်ထပ် ဖြစ်နေရတာလဲ"

ကျိုးဝမ်ရှူက ညည်းတွားနေရင်းဖြင့် မတ်မတ်မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ယိုင်ထိုးသွားရာ ရုတ်တရက် ရှောင်းယန်ချီ၏ လက်ချောင်းများကို တက်နင်းမိသွားသည်။

"အား..."

ရှောင်းယန်ချီက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်၏။

ကျိုးဝမ်ရှူက မတ်မတ်မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ဟန်ချက်ပျက်နေကာ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်နင်းမိနေခဲ့သည်။

"အား... နာတယ်။ မင်း မျက်စိကန်းနေလား... အား..."

ရှောင်းယန်ချီ၏ အသံက အက်ကွဲ‌နေကာ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေချေပြီ။

စူးယောင်ကွမ်း ဆရာများနှင့်အတူ ပြန်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသော ချောမောသည့် လူငယ်လေးက ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အသက်ငင်နေသည့် လူကတော့ ဆက်တိုက်အော်ဟစ်ကာ ဆဲဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အားနာလိုက်တာရှင်၊ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက တော်တော်လေး နေမကောင်းဖြစ်နေတော့ သူ့ကို ပြုစုပေးရဦးမယ်။ ဆရာတို့... သူ့ကိုပဲ သေချာ ကြည့်ရှုပေးကြပါဦး၊ သူ့ကို အပြင်မှာ လျှောက်မသွားခိုင်းပါနဲ့တော့နော်၊ သူက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလို့ပါ"

သူမ ပြောချင်ရာ ပြောပြီးနောက်တွင် စူးယောင်ကွမ်းက ကျိုးဝမ်ရှူကို တွဲကာ သူ အထဲသို့ ပြန်ဝင်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။