အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) အဖေက သားတစ်ယောက်တည်းလား…

နျူဟုန်ဟွာနှင့် အခြားသူများအားလုံး ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

လျူတာ့ကန်းသည် ရွာထဲတွင် အေးဆေးပြီး ရိုးသားသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ မည်သူနှင့်မျှ သိပ်ပြီး ရောနှောဆက်ဆံလေ့မရှိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူတစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်လျှင် အနေရခက်စွာ ပြုံးပြပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတတ်ရုံသာ ရှိသည်။

ယနေ့တွင် အိမ်ပေါက်ဝသို့လာကာ ငိုယိုပြီး ဦးချကန်တော့နေခြင်းမှာ မည်သို့ဖြစ်ရခြင်းနည်း။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျူးဇီ တစ်ခုခုကောင်းတာ လုပ်လာပြန်ပြီလား..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် တောကြက် နည်းနည်း ဖမ်းမိတယ်လေ... ဦးလေးတာ့ကန်းက ပင်ပန်းပြီး မေ့လဲသွားတာတွေ့လို့ စွပ်ပြုတ်လုပ်သောက်ဖို့ ကြက်တစ်ကောင်ပေးလိုက်ပြီး ရွာကို

နောက်ထပ် နှစ်ကောင် ပေးလိုက်တာ..."

နျူဟုန်ဟွာနှင့် အခြားသူများလည်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြသော်လည်း ရင်ထဲတွင် နှမြောသွားကြသည်။

ကြက်သုံးကောင်ကို ဤအတိုင်း အလကားပေးလိုက်သည်ပေါ့လေ။

အကယ်၍သာ အိမ်သို့ ယူလာခဲ့လျှင် သုံးလေးလခန့် စားရနိုင်သည်။ အိမ်တွင် တိတ်တဆိတ် မွေးထားလျှင် ပို၍ပင် ကြာရှည် ခံနိုင်သေးသည်။

သို့ရာတွင် သူမသည် အခြားသူများရှေ့၌ ထိုသို့မပြောထွက်ပေ။ နျူဟုန်ဟွာသည် အနီးသို့လျှောက်သွားကာ လျူတာ့ကန်းကို ထူပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မတို့အားလုံးက ရွာသားတွေချည်းပဲ... ခုလိုတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

လျူတာ့ကန်းသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထရပ်ရန် ငြင်းဆန်ပြီး သူ၏ပါးကိုပင် သူ နှစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။

"ငါက အသုံးမကျပါဘူး... ကလေးရဲ့ အစားအသောက်ကို စားမိတယ်... အစ်မဟုန်ဟွာ... ငါ့ကိုပဲ ရိုက်ပါ... ကလေးကိုတော့ မရိုက်ပါနဲ့..."

"ကျွန်မ ကလေးကို မရိုက်ပါဘူး..."

နျူဟုန်ဟွာက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ပြောလေသည်။

လျူအာကျူးကလည်း ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ရှင်းပြလေသည်။

"ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်... အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့... ကျွန်တော့်ပါးစပ်က ငရုတ်သီးစားထားလို့ ခုလိုဖြစ်နေတာ... ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်မိသားစုက လူတိုင်း ခုလိုဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော့်အမေက တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ ပါးစပ်တွေကို ရိုက်ထားလို့ ရပါ့မလား..."

လျူတာ့ကန်းသည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လျူအာကျူး၏ တစ်မိသားစုလုံးရှိ ပါးစပ်များကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် နီရဲကာ ရောင်ရမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်နိုင်တော့သည်။

"အစ်ကို... ကျေးဇူးပြုပြီး ထပါ... အစ်ကို တကယ့်ကို နားလည်မှုလွဲနေပြီ... အစ်ကိုက လူကြီးလေ... ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒူးထောက်ကန်တော့ဖို့ဆိုတာ မသင့်တော်ပါဘူး... မြန်မြန်ထပါ..."

နျူဟုန်ဟွာက သူ့ကို အမြန် ထူပေးလိုက်သည်။

လျူတာ့ကန်းသည်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် ဒူးထောက်ကန်တော့ခြင်းသည် အတင်းအဖျင်းစကားများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် လွယ်ကူရုံသာမက ပို၍ ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များပင် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သူသည် ကျေးဇူးဆပ်ရန် နည်းလမ်းမရှိဟု ခံစားရကာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အလိုအလျောက် ဒူးထောက်မိသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူသည် သူ၏ဇနီးကို အလျင်အမြန် ဆွဲထူလိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်းရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး... အခုကစပြီး ချွန်းအာကို မင်းတို့အိမ်မှာ နေခိုင်းပြီး အလုပ်တွေ ကူလုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဘေးမှ ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ လျှော်ပင်ရိုးကဲ့သို့ ပိန်ချုံးနေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီခေတ်က ဘာခေတ်မလို့လဲ... ဘယ်သူက အစေခံတွေ ထားနေသေးလို့လဲ..."

"အစေခံ မဟုတ်ပါဘူး... အစေခံ မဟုတ်ပါဘူး... အလုပ်သမား ဒါမှမဟုတ် အလုပ်သင်တပည့်အဖြစ် သဘောထားလိုက်ပါ..."

"သူ့ကို ထမင်းကျွေးဖို့တောင် မလိုသလို ဘာမှသင်ပေးစရာလည်း မလိုပါဘူး... လုပ်စရာရှိတဲ့ အလုပ်မှန်သမျှကိုသာ သူ့ကို ပေးလုပ်လိုက်ပါ..."

"ဒါ့အပြင် အစ်ကိုဖူရှန့်ရဲ့ ခြေထောက်က မပျောက်သေးဘူး မဟုတ်လား... အစ်ကိုဖူရှန့်အတွက် တောင်ဝှေးအဖြစ် အသုံးပြုဖို့ သူ့ကို အိမ်မှာပဲ ထားလိုက်ပါ..."

လျူတာ့ကန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

လျူအာကျူးကို အခြားမည်သည့်နည်းဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကို သူ တကယ်ပင် မသိတော့ချေ။

ဤကာလအတွင်း ကြက်တစ်ကောင်၏ အရေးပါမှုမှာ မေးခွန်းထုတ်ဖွယ်ရာ မရှိပေ။ ရွှေရှိနေလျှင်ပင် ဝယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့တိုင်အောင် လျူတာ့ကန်းသည် သူ့တွင် အခြားနည်းလမ်းမရှိသည်ကို သိသဖြင့် သူ၏သမီးကို အလုပ်လုပ်ရန် စေလွှတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးကလည်း သူမ၏သမီးကို ဆက်တိုက် တွန်းထုတ်နေလေသည်။

"ဟဲ့... ကောင်မစုတ်... သွား... နင့်ဦးလေးဖူရှန့်ကို ပြုစုလိုက်စမ်း... မြန်မြန်သွားလေ..."

ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက်ဆယ့်လေးဆယ့်ငါးနှစ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများတွင် ဖာထေးရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘောင်းဘီမှာ တိုလွန်းသဖြင့် ဒူးခေါင်းအထိသို့ ရောက်နေသည်။ သူမ၏ ကောက်ရိုးဖိနပ်မှာလည်း အိမ်စီးဖိနပ်ကဲ့သို့ ပါးလျနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အိမ်ထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ညီမလေး... ခဏစောင့်ပါဦး..."

လျူအာကျူးသည် ထိုမိန်းကလေးကို တားလိုက်ပြီး လျူတာ့ကန်းနှင့် သူ၏ဇနီးကို ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်... ကျွန်တော်တို့က တစ်ရွာတည်းသားတွေဖြစ်လို့ ကျွန်တော် ကူညီခဲ့တာပါ... အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ဆီက အကူအညီ ဘယ်တော့မှ မလိုအပ်ဘူးလို့ ဘယ်သူက ပြောနိုင်မှာလဲ..."

"တကယ်လို့ ဦးလေးတို့က တကယ် အားနာနေတယ်ဆိုရင် ကျန်းမာရေးပြန်ကောင်းလာဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါ... နောက်နောင် ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ အခက်အခဲ တစ်ခုခုရှိလာရင် တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါ... အဲ့လိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

လျူတာ့ကန်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားဟန် ရှိသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုဆိုရင် ငါက မင်းရဲ့ကြက်ကို အလကား စားလိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလေသည်။

"ရွာသားတွေအားလုံးလည်း ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ကို သောက်ခဲ့ကြတာပဲလေ... သူတို့အားလုံးသာ တန်းစီပြီး လာကန်တော့ကြမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

"အဲ့ဒါက မတူဘူးလေ..."

လျူတာ့ကန်းက ခေါင်းကို ပြတ်သားစွာ ခါရမ်းလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်ရမှာပဲ..."

ဤအရာက လျူအာကျူးကို ခေါင်းကိုက်သွားစေရသည်။

သို့ရာတွင် လျူတာ့ကန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ အဝေးသို့ ရှောင်ဖယ်သွားရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိထားသည်။ ရိုးသားသော လူများမှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သေးငယ်သော ကျေးဇူးလေးတစ်ခု တင်နေခြင်းကပင် မိုးကောင်းကင် ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သည်။ ထိုကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို စဉ်းစားတတ်ကြပြီး အဆပေါင်းများစွာပင် ပြန်ဆပ်တတ်ကြသည်။

သူတို့ကို သိသောသူများက သူတို့၏ စေတနာကို နားလည်ကြသည်။

မသိသောသူများကမူ သူတို့သည် အကြွေးကို အမြန်ရှင်း၍ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်နေသည်ဟု အထင်အမြင်လွဲမှားတတ်ကြသည်။

လျူအာကျူးတွင်လည်း ဤသို့သော

ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိခဲ့ပေ။ အတွင်းဘက်ရှိ သူ၏အဖေသည် မြေရှင်ကြီး၏ သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား လာရောက်ပြောဆိုသူများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

သူသည် အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။

"အဖေ... သား ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

လျူဖူရှန့်သည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မီးညှိကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းဘာသာမင်း ဖြေရှင်းနိုင်မယ် ထင်နေတာ... နောက်ဆုံးတော့ မင်းအဖေကို လာမေးရတာပဲလား..."

"အဖေ... နောက်မနေပါနဲ့... ခဏနေရင် ဦးလေးတာ့ကန်းက အထဲပြေးဝင်လာပြီး အဖေ့ကို ဒူးထောက်ကန်တော့တော့မှာ... အဲ့အခါကျမှ အဖေ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

လျူအာကျူးက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလေသည်။

သူ့သားဖြစ်သူ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူဖူရှန့်က နောက်ပြောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးက အငှားလယ်သမားတွေအတွက် အိမ်လခနဲ့ လယ်ခတွေကို မကြာခဏ လျှော့ပေါ့ပေးလေ့ရှိတယ်... သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေ ဒါမှမဟုတ် အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံရတဲ့အခါ ကောက်နှံတွေ ဝေငှဖို့ စပါးကျီတွေကိုလည်း ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်... အဲ့ဒီတုန်းက သူ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးဆိုပြီး ငိုယိုကာ အိမ်ကို လာရောက် ကန်တော့ကြတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ..."

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ဘိုးဘေးကလည်း အဲ့ဒါတွေကို ဖြေရှင်းရတာ ပင်ပန်းလာပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိခဲ့တယ်..."

"သူက အဲ့ဒီလူတွေအတွက် လုပ်စရာအလုပ်တချို့ကို ရှာပေးခဲ့တယ်... သူတို့ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ အစားအသောက် ဝဝလင်လင် ကျွေးပြီး ငွေနည်းနည်းတောင် ပေးသေးတယ်... အဲ့နည်းအားဖြင့် သူတို့လည်း အေးအေးချမ်းချမ်း စားသောက်နိုင်ကြပြီး ကျေးဇူးတင်ဖို့ ကန်တော့ရမယ်ဆိုတာကိုပဲ အမြဲတမ်း တွေးကာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်မနေကြတော့ဘူး..."

လျူအာကျူးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို အဲ့ဒါက အလုပ်လုပ်ပြီး အကူအညီရယူတဲ့ နည်းလမ်းပေါ့..."

လျူဖူရှန့်က ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ဘိုးဘေးပြောခဲ့တဲ့ စကားပဲ... ငါက အဲ့ဒီစကားလုံးကို မေ့နေလို့..."

"အဖေ... အဲ့ဒီတုန်းက အဖေက သားတစ်ယောက်တည်းလား..."

လျူအာကျူးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"အေးလေ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ..."

လျူဖူရှန့်က သိချင်စိတ်ပြင်းပြသွားသည်။ သူသည် သူ၏မိသားစု အတိတ်အကြောင်းကို လျူအာကျူးအား တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ဖူးပေ။

လျူအာကျူးသည် အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ အဖေသာ တစ်ဦးတည်းသောသားသာ မဟုတ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးက အဖေ့ကို ဒီလောက်တောင် အလိုလိုက်ပါ့မလား..."

လျူဖူရှန့်သည် ကန်းပေါ်တွင် ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ထိုစကားများကို ခဏမျှ စဉ်းစားနေပြီးမှ လျူအာကျူး ဆိုလိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

၎င်းမှာ သူသည် ဉာဏ်နှေးလွန်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ တစ်ဦးတည်းသောသားသာ မဟုတ်ခဲ့ပါက ဘိုးဘေးသည် အခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို အစောကြီးကတည်းက လေ့ကျင့်ပေးခဲ့မည်မှာ သေချာလှသည်။

"မင်း... ကောင်စုတ်လေး..."

လျူဖူရှန့်သည် တံခါးဘက်သို့ အော်ပြောလိုက်ပြီးနောက်

ရယ်မောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူသည်လည်း ကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားလေပြီ။ သူက လျူတာ့ကန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... တကယ်တော့ ကျွန်တော် အကူအညီလိုနေတဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုရှိတယ်... ဆေးပင်တချို့ရဲ့ ပုံတွေကို ဦးလေးကို ပေးမယ်... တောင်ပေါ်တက်ပြီး အဲ့ဒါတွေကို ကျွန်တော့်အတွက် ကူရှာပေးနိုင်မလား..."

ဆေးပင်များ ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရတိုင်း လျူအာကျူးအတွက်မူ ဆင်းရဲဒုက္ခတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ရှာတွေ့ရန်အတွက် သူသည် တောင်ထွတ်နှစ်ခုကိုပင် ကျော်ဖြတ်၍ တက်ရသည်။

အကယ်၍ တောဝက် သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခုကို ဖမ်းရန်အတွက်ဆိုလျှင် တောင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားရသည်မှာ အဆင်ပြေပေမည်။

သို့သော် ဆေးပင်များ ရှာဖွေရန်အတွက်မူ လျူအာကျူးက တကယ်ပင် ဝန်လေးလှသည်။

လျူအာကျူးတွင် သူ့အတွက် လုပ်စရာရှိသည်ဟု ကြားသောအခါ လျူတာ့ကန်းသည် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မင်းအတွက် ငါ့တစ်မိသားစုလုံး တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကူရှာပေးမယ်..."

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လျူအာကျူးကို ကျေးဇူးဆပ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီဟု ခံစားရကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါမယ်..."

လျူအာကျူးက သူတို့ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားလေသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် နောက်မှလိုက်သွားကာ စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောချင်သေးသည်။

လျူအာကျူးက နောက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... အမေနဲ့ မရီးက ဆက်ပြီး ရှင်းလင်းနေလိုက်ကြပါ... ကျွန်တော်ပဲ သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ယနေ့ခေတ်တွင် နျူဟုန်ဟွာသည် လျူအာကျူး၏ စကားကို အပြည့်အဝ နားထောင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မ... ဒါဆို ကျွန်မ လိုက်မပို့တော့ဘူးနော်..."

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... ငါတို့ဘာသာငါတို့ လျှောက်သွားနိုင်ပါတယ်..."

လျူတာ့ကန်းက ထိုနှစ်ယောက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်သွားရန် ပြောလိုက်သည်။

ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျူအာကျူးသည် မျက်လှည့်ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏အင်္ကျီထဲမှ ပြောင်းဖူးမှုန့်အိတ်တစ်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လျူတာ့ကန်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမပြောနဲ့... ယူသာ ယူသွားလိုက်... ကျွန်တော်က အရေခွံခွာတတ်တဲ့ကျိုးမှ မဟုတ်တာ... အချည်းနှီး အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ..."

"ဒါ့အပြင် ဦးလေးရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေနဲ့ဆို ကြက်သားစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်တည်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... တောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်ရှာရင်း ထပ်လဲကျသွားရင် ကျွန်တော် ကယ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော့်ကျေးဇူးကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်တော့မလဲ..."

လျူတာ့ကန်းသည် လျူအာကျူးပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း သိသော်လည်း သူသည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လာရောက်ပြသခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ကောက်နှံတစ်အိတ်ကိုပါ ရရှိသွားခြင်းက သူ့ကို ပို၍ပင် ကျေးဇူးတင်စေမိသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏ဇနီးက ထိန်းမရဘဲ ငိုချလာကာ ကလေးသုံးယောက်ကို ခေါ်၍ ဒူးထောက်တော့မည် ပြုလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက သူတို့ကို တားလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်မိသားစုရဲ့နောက်ခံကို ဦးလေးတို့ မသိတာမှ မဟုတ်တာ... ခုလို ဒူးထောက်ကန်တော့တာက ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့်ကို တမင်တကာ ဒုက္ခပေးနေတာ... နားလည်လား..."

"ငါတို့ မရဲပါဘူး... ငါတို့ မရဲပါဘူး..."

လျူတာ့ကန်းသည်လည်း သဘောပေါက်သွားပြီး ဆက်၍ မကန်တော့ရဲတော့ပေ။

"ကောင်းပြီ... သွားကြတော့... ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်... မနက်ဖြန် မနက်စောစော ကျွန်တော့်ဆရာ့အိမ်ကိုသွားပြီး အကူအညီပေးလိုက်ပါ..."

လျူအာကျူးက သူတို့ကို လက်ယမ်းကာ ပြန်လွှတ်လိုက်လေသည်။

လျူတာ့ကန်း၏ မိသားစုလည်း သဘောတူကာ ကောက်နှံအိတ်ကို ပိုက်၍ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြပြီး ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေကြလသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ တံခါးကို 'ဝုန်း' ခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး ဂျက်ချလိုက်လေတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ထိုမိသားစုက အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကြတော့သည်။

အိမ်သို့ရောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ရန် အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အိတ်ထဲတွင် ပြောင်းဖူးမှုန့်များအပြင် သစ်သီးစည်သွတ်ဘူး တစ်ဘူးနှင့် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး ခြောက်လုံးပါ ပါရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုအရာများကို မြင်သောအခါ လင်မယားနှစ်ယောက်သည် ထပ်မံ၍ ငိုကြွေးကြပြန်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် အပြင်သို့ မထွက်ရဲကြဘဲ သူတို့၏ တံခါးကိုသာ ပိတ်လိုက်ကြပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးရင်း ကလေးသုံးယောက်ကို ဆွဲကာ လျူအာကျူး၏ အိမ်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဒူးထောက်၍ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အလေးအနက် ဦးချကန်တော့ကြလေတော့သည်။

လျူတာ့ကန်းသည် မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ကလေးသုံးယောက်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"အခုကစပြီး မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကိုကျူးဇီ ပြောသမျှက အတည်ပဲ... အကယ်၍ သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က မရိုမသေ လုပ်ရဲတယ်ဆိုရင် မင်းတို့ကို ငါ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."