အခန်း ၅၅

အခန်း (၅၅) ချွန်းအာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း

"ကျူးဇီ... ငါတို့ပါ..."

ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှ လျူတာ့ကန်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရမှသာ လျူအာကျူးသည် စိတ်အေးသွားတော့သည်။

စောစောက သူသည် အလွန်တင်းမာနေခဲ့သဖြင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကိုပင် ယူချိန်မရလိုက်ဘဲ သေနတ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ထားခဲ့မိသည်။

ယခုအခါတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ထိုးကြည့်လိုက်သောအခါ လျူတာ့ကန်းတို့ မိသားစုဝင်ငါးဦး၏ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာများကို သူမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆောင်းဦးပေါက်ကာလ၏ နံနက်စောစောအချိန်သည် အတော်လေး အေးစိမ့်နေဆဲဖြစ်၏။

သူတို့အနည်းငယ်မှာ နွေးထွေးသော အဝတ်အစားများ မရှိသဖြင့် အအေးဒဏ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြလေသည်။

ကလေးသုံးယောက်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ပြာနှမ်းနေပြီး ချမ်းအေးမှုကြောင့်ရော လျူအာကျူး၏ လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ပါ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားကြလေသည်။

လျူအာကျူးက အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ခင်ဗျားတို့ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား..."

"မဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... မင်းက ငါတို့အကူအညီ လိုတယ်ဆိုလို့လေ... ငါတို့ နောက်ကျသွားမှာ စိုးလို့ပါ..."

လျူတာ့ကန်းက ရိုးသားဖြူစင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလေသည်။

ဤစကားကြောင့် လျူအာကျူးမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မိုးတောင် မလင်းသေးဘူးလေ... ဒီလောက်စောစော တောင်ပေါ်တက်တာက ဒုက္ခရှာနေတာပဲ..."

လျူတာ့ကန်း၏ မိသားစုသည် သူ၏စကားကြောင့် ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး ပြန်လည်ချေပရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

သူတို့၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် တုန်ယင်နေသော ကလေးသုံးယောက်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ခဏလောက် ဒီမှာစောင့်နေကြ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

မိသားစုဝင်ငါးဦးစလုံး သဘောတူလိုက်ကြပြီး ထပ်မံထိုင်ချလိုက်ကာ အနည်းငယ် ပို၍နွေးထွေးစေရန် လေတိုက်ခတ်ခံရမှုကို လျှော့ချလိုက်ကြသည်။

မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေးနေသော အငယ်ဆုံးကလေးငယ်သည်လည်း ထိန်းမရသိမ်းမရ ဆက်လက်တုန်ယင်နေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ဓာတ်ဘူးတစ်လုံးနှင့် ပန်းကန်လုံးအချို့ကို ယူလာခဲ့ကာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးစီထဲသို့ သစ်သီးသကြားလုံး တစ်လုံးစီ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေနွေးများ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး သူတို့အား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီဟာလေး သောက်လိုက်ကြ..."

သူတို့အားလုံး အရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်ချုံးနေကြပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေကြောင်း သိသာလှရာ ဆောင်းဦးလေအေးဒဏ်ကို ခံရပြီးနောက် သကြားအနည်းငယ်မျှ မစားရပါက တောင်ပေါ်တွင် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားကြမည် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးက ပန်းကန်လုံးများထဲသို့ ရေနွေးများ လောင်းထည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချိုမြိန်သော သစ်သီးရနံ့လေး ပျံ့လွင့်လာပြီး လျူတာ့ကန်း၏ မိသားစုအား မသိမသာ တံတွေးမျိုချမိသွားစေလေသည်။

သို့သော် ထိုသောက်စရာများမှာ သူတို့အတွက်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့အားလုံး အလောတကြီး နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။

"မဖြစ်ဘူး... ငါတို့ ဒါကိုလက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

လျူတာ့ကန်းသည် သူ၏လက်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ယမ်းပြလေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ငါတို့ကို အများကြီး ပေးထားပြီးပြီပဲ... မင်းဆီက ငါတို့ ထပ်မယူနိုင်တော့ပါဘူး..."

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီး ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်သည် ဘာမှနားမလည်သဖြင့် ရေနွေးပန်းကန်လုံးထဲရှိ သကြားလုံးကို အလိုအလျောက် လှမ်းယူလိုက်ရာ သူ၏မိခင်က လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကလေးငယ်က ငိုတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးက သူ၏ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး လျူအာကျူး၏ မိဘများ အနားယူနေသည်ကို နှောင့်ယှက်မိမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အိမ်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အကြီးတစ်ယောက်နှင့် အငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သော မိန်းကလေးငယ် နှစ်ယောက်သည်လည်း ခေါင်းကို အောက်သို့ငုံ့ထားကာ သူတို့၏ ခြေချောင်းများကိုသာ ကြောက်ရွံ့ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မိသားစု၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မသောက်ဘူးလား... ဒါဆိုလည်း ပြန်ကြတော့... ခင်ဗျားတို့အကူအညီ မလိုတော့ဘူး..."

ဤစကားကြောင့် မိသားစုမှာ ရှေ့တိုးရခက် နောက်ဆုတ်ရခက် အကျပ်ရိုက်သွားကြသည်။

"မြန်မြန်လုပ်ပါ... ကျွန်တော့်လက်တွေ ညောင်းနေပြီ... ဒီပန်းကန်တွေကို လွတ်ကျသွားရင် ဘယ်သူမှ သောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ငါတို့ သောက်ပါ့မယ်..."

ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ထားသော လျူအာကျူး၏လက်မှာ တုန်ယင်နေပြီး သကြားရည်အချို့ ဖိတ်စင်ကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူတာ့ကန်း၏ ရင်ထဲတွင် နှမြောသွားမိသည်။ သူသည် ပန်းကန်လုံးကို ကမန်းကတန်း လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လျူအာကျူးသည် သစ်သီးသကြားလုံး ပျော်ဝင်နေသော အခြားရေနွေးပန်းကန်လုံးများကိုပါ သူတို့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

မစောင့်နိုင်တော့သော အငယ်ဆုံးကောင်လေးသည် သကြားကို ထုတ်ယူရန် ရေနွေးပန်းကန်လုံးထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်လေသည်။

သူ့လက်များမှာ မသန့်ရှင်းပေ။ ရေနွေးထဲသို့ လက်နှစ်လိုက်ပြီးနောက် ရေမှာ ချက်ချင်း နောက်ကျိသွားလေသည်။

ကောင်လေးကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သကြားရည်ကို တကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်စင်အောင် လျက်လိုက်ကာ သူ၏လက်ထဲရှိ သစ်သီးသကြားလုံးကို ဆက်တိုက် လျက်နေတော့သည်။

အခြားသူများမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်ပြီး သကြားကို ဦးစွာထုတ်ယူကာ ရေကိုသောက်လိုက်ကြပြီး ပန်းကန်လုံးများကို ပြောင်စင်အောင် လျက်လိုက်ကြလေသည်။

ကွာခြားချက်မှာ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့၏ သကြားများကို သူတို့၏ မောင်လေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။

အကြီးဆုံးမိန်းကလေးဖြစ်သော ချွန်းအာသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ အသိဉာဏ်ဝင်နေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်လယသည်။

နောက်ထပ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်မှာမူ အသက်ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် သူမသည် ခြောက်နှစ် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏။ သူမသည် သကြားလုံးကို အလွန်စားချင်သဖြင့် သွားရည်ကျနေသော်လည်း သူမ၏သကြားကို မောင်လေး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

လျူတာ့ကန်းနှင့် သူ၏ဇနီးမှာမူ သကြားလုံးများကို လျက်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။

လျူအာကျူးသည် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းတို့သကြားကို စားလိုက်ကြ... အဲဒါက မင်းတို့အတွက်ပေးတာ..."

သူ့စကားကြောင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ အလွန်စိုးရိမ်သွားကြသည်။ သကြားလုံးများကို ကိုင်ထားရင်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြလေသည်။

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးသည် လျူအာကျူးကို ပြန်လည်မချေပရဲပေ။ သူမသည် သူမ၏ သမီးနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သနားစဖွယ် ပြောလိုက်လေသည်။

"စားလိုက်ကြပါ... မှတ်ထားနော်... မင်းတို့က အစ်ကိုကျူးဇီစကားကို အရာရာတိုင်းမှာ နားထောင်ရမယ်..."

မိန်းကလေးများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည်လည်း ကျေနပ်အားရနေသော မျက်နှာထားများဖြင့် သူတို့၏ သကြားလုံးများကို နည်းနည်းချင်း စတင်လျက်ကြတော့သည်။

ပူနွေးသော သကြားရည်ကို သောက်ပြီးနောက် မိသားစုဝင်ငါးဦးစလုံး များစွာနွေးထွေးသွားကြပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် ဖြူဖျော့နေသော သူတို့၏မျက်နှာများမှာလည်း များစွာ ပိုမိုနီမြန်းလာကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ လျူအာကျူးသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်တော့သည်။

ဤမိသားစုဝင်ငါးဦးစလုံး တောင်ပေါ်တွင် သေဆုံးသွားကြမည်ကို သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များသည် ကိုယ်ခံအားပိုနည်းကြပြီး ဤခေတ်က လူများမှာမူ ပိုမိုသန်စွမ်းကာ ဖျားနာခဲသည်ဟု လူများက မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိကြသည်။

အကြောင်းမှာ အသေးအမွှား ဖျားနာမှုလေးကပင် အသက်အန္တရာယ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်းမာသန်စွမ်းခြင်းမရှိသူများမှာ သေဆုံးသွားကြသဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ သဘာဝအလျောက် သန်စွမ်းနေပုံပေါ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မိသားစုများစွာသည် အခက်အခဲများ ရှိနေသည့်တိုင် ကလေးများစွာ မွေးဖွားရန် ခေါင်းမာမာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကလေးများများ မွေးထားပါက အနည်းဆုံး တစ်ယောက်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကလေးအလွန်နည်းပါက မျိုးဆက်ပြတ်သွားမည့် အန္တရာယ်ကို အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်လေသည်။

"ကျူးဇီ... ငါတို့ သောက်လို့ပြီးပြီ... အခု မင်းကို ကူညီလုပ်ပေးဖို့ တောင်ပေါ်တက်လို့ ရပြီလား..."

လျူတာ့ကန်းသည် ပန်းကန်လုံးများကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး စက္ကူကြမ်းနှစ်ရွက်ကို ယူကာ လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ပုံစံများကို ရေးဆွဲလိုက်ပြီး လျူတာ့ကန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီမှာ ပြထားတဲ့ ဆေးပင်တွေကိုပဲ ခူးပါ... ဒါပေမဲ့ တောင်တောနက်ထဲအထိ မသွားနဲ့... ပြီးတော့ နေ့လယ်စာစားဖို့ အိမ်ကိုပြန်လာပြီး နေမဝင်ခင် ပြန်လာရမယ်... အဲဒီလိုမှ မလုပ်နိုင်ရင် ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့..."

လျူတာ့ကန်းက တွေဝေသွားလေသည်။

"အဲဒါက အချိန်သိပ်မရဘူးလေ... ငါတို့ ဆေးပင်ဘယ်လောက်တောင် ခူးနိုင်မှာလဲ..."

လျူအာကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက လယ်လုပ်သလိုပဲ ရေရှည်နဲ့ ပုံမှန်လုပ်ရမယ့် အလုပ်ဗျ... တစ်နှစ်စာ အလုပ်ကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ ပြီးအောင် လုပ်လို့မရဘူးလေ..."

"ခင်ဗျားတို့မှာ အဲဒီလောက် အများကြီး ခူးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိရင်တောင် ကျွန်တော့်မှာ သိမ်းထားဖို့ နေရာမရှိဘူး..."

လျူတာ့ကန်းသည် ရိုးသားသော်လည်း မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးက သူ၏မိသားစုကို စိုးရိမ်ပြီး အလုပ်များများ မလုပ်စေချင်ကြောင်း သူသိလေသည်။

သို့သော် လျူအာကျူးက ဤသို့ပြုမူလေလေ၊ လျူတာ့ကန်းမှာ ပို၍ ကျေးဇူးတင်မိလေလေဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူက အပြင်ပန်းတွင် မလွှဲမရှောင်သာ သဘောတူလိုက်သော်လည်း ဤသို့မဟုတ်ပါက တစ်ရက်အတွင်း အများကြီး ပြီးမြောက်မည်မဟုတ်သဖြင့် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရှာဖွေရန် သူ၏ရင်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားတို့ အခု တောင်ပေါ်တက်လို့ ရပြီ..."

လျူအာကျူးက သူတို့ကို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်သာသွားရန် လိုအပ်နေသေး၏။

လျူတာ့ကန်းသည် သူ၏မိသားစုနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လျှောက်ပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် နောက်သို့လှည့်လာလေသည်။

"ကျူးဇီ... ချွန်းအာကို မင်းအတွက် အစေခံဖို့၊ အဝတ်လျှော်ဖို့နဲ့ တခြားအလုပ်တွေ ကူညီပေးဖို့ ချန်ထားခဲ့မယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်..."

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးကလည်း ချွန်းအာကို အမြန်တွန်းပို့လိုက်သည်။

"သွားလေ... ဒီပန်းကန်တွေကို သွားဆေးလိုက်..."

လျူအာကျူးသည် အစပိုင်းတွင် ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လျူတာ့ကန်း၏ ခိုင်မာသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ထိုလူသည် တောင်ပေါ်တွင် တစ်နေကုန်နေရန် စီစဉ်ထားကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ချွန်းအာ ကျန်ခဲ့ပါက အနည်းဆုံးတော့ သူမက ထမင်းဟင်းချက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ယူသွားပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီလေ... သူမ ကျန်ခဲ့လို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အစေခံဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလိုပါဘူး..."

လျူအာကျူးက သဘောတူလိုက်လေသည်။

လျူတာ့ကန်း၏ မိသားစုမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင်ကို အကူအညီအချို့ ပေးနိုင်ပြီဟု သူတို့ခံစားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးသည် သူမ၏ အကြီးဆုံးသမီးကို စိန်းစိန်းဝါးဝါး ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ညည်း ဒီမှာနေပြီး လိမ္မာအောင်နေ... ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်နဲ့... ညည်းက အစ်ကိုကျူးဇီကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်တယ်လို့ ငါသိရရင် ညည်းကို အပြစ်ပေးတာကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

ချွန်းအာက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာဖြင့် "အင်း..." ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"ကဲ... အခု တောင်ပေါ်တက်ကြစို့..."

လျူတာ့ကန်းက တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏မိသားစုကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေတော့သည်။

ချွန်းအာသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပန်းကန်လုံးများနှင့် ဓာတ်ဘူးကို ကမန်းကတန်း ကောက်ယူလိုက်ပြီး လျူအာကျူး၏ အိမ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ဝင်သွားကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... ညီမ ပန်းကန်တွေ အရင်ဆေးလိုက်ရမလား..."

"ဆေးလိုက်... ဆေးလိုက်... ငါ အိမ်သာသွားဦးမယ်..."

လျူအာကျူးက လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ချွန်းအာ့ကို သူမသဘောအတိုင်း လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အိမ်သာလား... အစ်ကို့ကို ကူညီဖို့ လိုသေးလား..."

ချွန်းအာက အမြန်မေးလိုက်လေသည်။

"ငါက အိမ်သာကို ကိုယ့်ဘာသာ သွားနိုင်တဲ့ အရွယ်ရောက်နေပါပြီ... ဘယ်လိုအကူအညီမျိုးကို လိုအပ်မှာမို့လို့လဲ... မင်းကို ဖင်လာသုတ်ပေးဖို့ ငါက ပြောရမှာလား..."

လျူအာကျူးမှာ အပြောရခက်သွားပြီး အမြန်လျှောက်သွားလေတော့သည်။

သူသာ အမြန်ထွက်မသွားပါက သူ၏ဘောင်းဘီကို ကူလျှော်ပေးရန် ချွန်းအာ့ကို အကူအညီတောင်းရပေလိမ့်မည်။