အခန်း ၅၆

အခန်း (၅၆) ငါ့သားက မိန်းမကို အိမ်ခေါ်လာရတာလား

လျူအာကျူးသည် အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေလေသည်။

သို့သော် ရှောင်ချွန်းအာမှာ တံခါးဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ငုံးငယ်လေးတစ်ကောင်ပမာ မိမိကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

မီးဖိုပေါ်တွင် ဆေးကြောထားသော ပန်းကန်လုံးအချို့ကို သပ်ရပ်စွာ ထပ်ထားလေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လျူအာကျူးသည် အနားသို့လျှောက်သွားကာ ခေါင်းစောင်း၍ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်ချွန်းအာ ထိုနေရာတွင် အလေးအပေါ့သွားရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေလိုက်သည်။

ရှောင်ချွန်းအာက လျူအာကျူးသည် သူမအား ပျင်းရိသည်ဟု စွပ်စွဲနေသည်ဟု ထင်ကာ အလျင်စလို တီးတိုးရှင်းပြလေသည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... ကျွန်မ ပျင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ပန်းကန်တွေလည်း ဆေးပြီးပါပြီ... ခြံဝင်းကို တံမြက်စည်းလှည်းတာ ဒါမှမဟုတ် ထင်းခွဲတာတွေ လုပ်ချင်ပေမဲ့ အသံကြားရင် ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ နိုးသွားမှာစိုးလို့ပါ... ပြီးတော့ လုပ်စရာအလုပ်လည်း မရှိတော့လို့ပါ..."

ထိုသို့ပြောရင်း ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

လျူအာကျူးသည် သူမအား အလျင်အမြန် နှုတ်ပိတ်ခိုင်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "း

“ငါ ထပ်ပြောမယ်နော်... မင်းက ဒီနေရာမှာ အစေခံလုပ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... အလုပ်လုပ်ဖို့ အဲဒီလောက် အလောတကြီးဖြစ်နေစရာ မလိုဘူး... နားချင်ရင် နားလို့ရတယ်... နားလည်လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ချွန်းအာမှာ မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာနေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏အဖြစ်ကိုကြည့်ကာ လျူအာကျူးသည် ဘာမှမတတ်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်ချွန်းအာကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားလေသည်။

သူက ရှောင်ချွန်းအာကို ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခေတ္တစောင့်ရန် ပြောလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မူ အနည်းငယ်ကြာလျှင် ခရိုင်မြို့သို့ သွားရန် တွေးတောနေမိသည်။

ရဲစခန်းသို့ ရောင်းချထားသော တောဝက်အတွက် ငွေသွားယူရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ပြီး မြို့ထဲတွင် အခြားမည်သည့်အရာများ ဝယ်ရမည်ကိုလည်း သူ တွေးတောနေမိ၏။

နျီဇီမှာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်းက အာဟာရချို့တဲ့မှုများကို ထမင်းစားရုံနှင့် စည်သွတ်ဘူးများ စားရုံဖြင့် မကုစားနိုင်ပေ။

သူသည် မုယောစပါးနို့မှုန့်နှင့် နို့မှုန့်အချို့ကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်လေသည်။

ထို့နောက် ဂျုံမှုန့်ဖြူ သို့မဟုတ် ဂျုံစေ့များအပြင် အခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်များလည်း လိုအပ်သေး၏။

အာလူးများ၊ ငရုတ်ပွစိမ်းများ၊ ပဲတောင့်ရှည်များနှင့် အခြားအရာများ ဖြစ်ကြသည်။

သူသည် သံအိုးစတူးဟင်းကို အရသာခံချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်လေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နျူဟုန်ဟွာက နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ ထိုင်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏သားဖြစ်သူသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြင်မှားသည်ဟုထင်ကာ မျက်လုံးများကို အားရပါးရ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

စားပွဲဘေးတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် တကယ်ရှိနေကြောင်း သေချာသွားသည့်အခါ သူမသည် အိပ်ပျော်နေသော လျူဖူရှန့်ကို ဆွဲလိမ်လိုက်တော့သည်။

လျူဖူရှန့်သည် နာကျင်မှုကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်မောင်းမှာ အလိမ်ခံရသဖြင့် နီရဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"နျူဟုန်ဟွာ... မင်း ရူးနေလား..."

နျူဟုန်ဟွာသည် သူ၏ကျိန်ဆဲမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ရှောင်ချွန်းအာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား... ကျူးဇီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းမကို အိမ်ခေါ်လာရတာလဲ..."

"ဟင်..."

လျူဖူရှန့်သည်လည်း စောင်အောက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာလေသည်။ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ချွန်းအာလား... မင်း ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ..."

"ဪ... ရှောင်ချွန်းအာလား... ငါ သေချာမမြင်လိုက်ဘူး..."

နျူဟုန်ဟွာက အလျင်စလို အဝတ်အစားလဲလိုက်သည်။

လျူဖူရှန့်မှာ မိန်းကလေးငယ်၏ရှေ့တွင် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းရန် ရှက်ရွံ့နေသဖြင့် လျူအာကျူးကိုသာကြည့်ကာ ရှင်းပြမည်ကို စောင့်နေလိုက်တော့သည်။

လျူအာကျူးသည် သူက လျူတာ့ကန်းထံမှ အကူအညီတောင်းခဲ့ပုံနှင့် ရှောင်ချွန်းအာကို ခေါ်ထားရသည့် အကြောင်းရင်းကို အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး..."

နျူဟုန်ဟွာမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားလေသည်။

သူမ၏သားဖြစ်သူက ချွေးမတစ်ယောက်ကို တိတ်တဆိတ် အိမ်သို့ခေါ်လာလျှင် သူမ ပို၍သဘောကျမိမည် ဖြစ်သည်။

ဤနည်းဖြင့် သူမသည် နောက်ထပ်မြေးဦးလေးတစ်ယောက်ကို မြန်မြန် ပွေ့ချီနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရှောင်ချွန်းအာမှာ အရုပ်ဆိုးသူမဟုတ်ပေ။ အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် သူမ၏အသားအရေမှာ ညိုမည်းနေသော်လည်း သူမ၏နုနယ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ကိုမူ မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

၎င်းအပြင် သူမမှာ ငတ်မွတ်မှုကြောင့် အရိုးနှင့်အရေသာ ကျန်တော့သော်လည်း ရင်သားများမှာ ပြည့်ဖြိုးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ တင်ပါးများမှာလည်း လုံးဝန်းကာ ကော့ထောင်နေသဖြင့် သူမ၏ မွေးရာပါ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား မည်မျှကောင်းမွန်ကြောင်း ပြသနေလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ဆယ်ရက်မှ လဝက်ခန့်အထိ ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းသောက်လိုက်ရပါက ချက်ချင်းပင် တင့်တယ်လှပသော အလှရှင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလေသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ကြည့်လေ သဘောကျလေ ဖြစ်လာတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျူတာ့ကန်း၏ မိသားစုသည် သူမ၏သားအပေါ် အလွန်ကျေးဇူးတင်နေကြသဖြင့် အကယ်၍ သူမ၏သားသာ ရှောင်ချွန်းအာနှင့် တကယ်လက်ထပ်ဖြစ်ပါက သူတို့သည် သတို့သမီးကြေး တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှပင် တောင်းမည်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေကြမည်ဟု သူမ တွေးလိုက်မိလေသည်။

ဤအတွေးပေါ်လာသည်နှင့် နျူဟုန်ဟွာမှာ လက်မလွှတ်နိုင်တော့ပေ။ သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ချွန်းအာ... အဒေါ် သေးပုံး သွားသွန်လိုက်ဦးမယ်... ခဏစောင့်ဦးနော်..."

"အဒေါ်... ကျွန်မ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ရှောင်ချွန်းအာက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး... ညစ်ပတ်ပါတယ်..."

နျူဟုန်ဟွာက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ရှောင်ချွန်းအာမှာ ချွေးမမဖြစ်သေးသည်ကို မဆိုထားနှင့် အကယ်၍ ချွေးမဖြစ်နေလျှင်ပင် မည်သည့်ချွေးမကမျှ ယောက္ခမအိမ်သို့ ရောက်သော ပထမဆုံးနေ့တွင် ယောက္ခမများအတွက် သေးပုံးကို သွန်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

အာဏာပြလိုသော ရှေးရိုးစွဲ ယောက္ခမအိုကြီးမျိုးသာလျှင် ဤသို့ခိုင်းစေမည် ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ချွန်းအာသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။ သူမသည် သေးပုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ထွက်သွားပြီး အနီးနားရှိ လယ်ကွင်းထဲတွင် သွန်ပစ်လိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ အရည်အသွေးမြင့်မားသော မြေသြဇာဖြစ်ပြီး အလဟဿ မဖြုန်းတီးသင့်ပေ။

သူမ၏ ကော့ထောင်နေသော တင်ပါးများကို လှုပ်ယမ်းကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည့် ရှောင်ချွန်းအာကို ကြည့်ရင်း နျူဟုန်ဟွာက မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... ဒီမိန်းကလေးကတော့ သားယောက်ျားလေးတွေ မွေးပေးမယ့် ကံပါလာတာ သေချာတယ်..."

"..."

လျူအာကျူးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားလေသည်။

“”အမေ... သားမှာ လောလောဆယ် လက်ထပ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးဘူး... အဲဒါကြောင့် အောင်သွယ်တော်လုပ်ပေးဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့တော့..."

"ဒီကလေးကတော့... လက်ထပ်တာ ကောင်းပါတယ်ဟဲ့... သားအတွက် မိန်းမရမယ်၊ ကလေးတွေရမယ်၊ ပြီးတော့ နွေးထွေးတဲ့ အိပ်ရာလေးတစ်ခုလည်း ရမှာလေ..."

"ဒါ့အပြင် သားက နျီဇီကို အလွန်ချစ်တာပဲ... အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန် သားရဲ့မိန်းမက သမီးလေးမွေးပေးရင်လည်း သား သေချာပေါက် ပျော်ရမှာပါ..."

နျူဟုန်ဟွာက သူမ၏သားကို အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ပေးလိုသော စိတ်ဖြင့် အလေးအနက် အကြံပေးလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူအား အပ်စိုက်ကုသပေးခြင်းနှင့် ဆေးလိမ်းပေးခြင်းတို့ကိုသာ အာရုံစိုက်နေလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက်မှ တံမြက်စည်းလှည်းနေသော ရှပ်ရှပ်မြည်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

လျူအာကျူး၏ မိသားစုအားလုံး နိုးနေကြပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ချွန်းအာသည် ဆက်၍မစောင့်တော့ဘဲ အိမ်မှုကိစ္စအမျိုးမျိုးဖြင့် အလုပ်များနေတော့သည်။

သားဖြစ်သူကို ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်ကြောင်း မြင်သောအခါ နျူဟုန်ဟွာသည် အပြင်သို့ထွက်ကာ ရှောင်ချွန်းအာနှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း သူမ၏သားအပေါ် မည်သို့သဘောထားရှိကြောင်း မေးမြန်းချင်နေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဖခင်အား ပြုစုပေး၍ ပြီးသွားချိန်တွင် နျီဇီလေးမှာလည်း နိုးလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အိပ်ချင်မူးတူးမျက်လုံးများဖြင့် ကန်း၏အစွန်းသို့ တွားသွားလာကာ လျူအာကျူးထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ချီပါ..."

လျူအာကျူးက နျီဇီလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းကလေးလေးကတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဦးလေးဆီကို ထပ်လာရှာရတာလဲ... နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက်ဆိုရင် ကန်းကြီးပြိုကျတဲ့အထိ သေးပန်းချတော့မှာပဲ..."

နျီဇီလေးမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး လျူအာကျူး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကာ သနားစရာကောင်းသော အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး... သမီး နည်းနည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ..."

"ကောင်းပါပြီ... ဦးလေး သမီးအတွက် ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ပေးပြီး သကြားထည့်ပေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

လျူအာကျူးသည် နျီဇီလေး၏ နှာခေါင်းလေးကို ချစ်စနိုးဖြင့် ဆွဲလိမ်လိုက်လေသည်။

"အင်း..."

နျီဇီလေးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း မိသားစုမှာ အနည်းငယ် ပြည့်စုံလာခဲ့သော်လည်း လီဆွေ့ဆွေ့မှာ ချွေတာစွာနေထိုင်တတ်သည့် အကျင့်ရှိလေသည်။ ခက်ခဲသောအချိန်များအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်တတ်သော အလေ့အကျင့်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမသည် နျီဇီလေးကို နံနက်စာ မကျွေးသေးပေ။ ယခု သကြားခတ်ထားသော ဆန်ပြုတ်ကို သောက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူမမှာ အပျော်ဆုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။

လျူဖူရှန့်ကဲ့သို့ ပွင့်လင်းသောသူပင်လျှင် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားလေသည်။

"နျီဇီလေး နိုးတာနဲ့ ဒီနေရာကို ပြေးလာတာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... အစားကြူးတဲ့ ကလေးမလေး..."

နျီဇီလေးကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် လျူအာကျူး၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီကာ သူမ၏အဘိုးကို မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်ရာ ဆော့ကစားချင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။

"ဒီကလေးမဆိုးလေး..."

လျူဖူရှန့်က ရယ်မောရင်း ဆူပူလိုက်လေသည်။ သူက နျီဇီကို ရိုက်မည့်ဟန်ဖြင့် လက်မြှောက်လိုက်ရာ သူမမှာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး ခြေထောက်များကို ကန်ကာ လျူအာကျူး၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကုပ်ကပ်တက်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုလက်ကြီး ကျလာသောအခါ နျီဇီ၏ တင်ပါးလေးကို ကလိထိုးသကဲ့သို့ ဖွဖွလေးသာ ပုတ်လိုက်လေသည်။

နျီဇီမှာ မကြောက်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် တခစ်ခစ် ပြန်ရယ်လေတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် နျီဇီကို အပြင်သို့ ချီသွားကာ ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် ထင်းအချို့ကို ယူလိုက်သည်။

ရှောင်ချွန်းအာမှာ နျူဟုန်ဟွာ၏ လက်ဆွဲထားခြင်းကို ခံရကာ မေးခွန်းအမျိုးမျိုး အမေးခံနေရသည်။ သူမ၏ ညိုမည်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေ၏။

လျူအာကျူး မီးမွှေးတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ကူညီချင်သော်လည်း သူမ၏လက်ကို အတင်းအဓမ္မ ရုန်းထွက်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။ သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"အဒေါ်... ကျွန်မ အစ်ကိုကျူးဇီကို မီးကူမွှေးပေးချင်လို့ပါ..."

"သွားလေ... သွားလေ..."

နျူဟုန်ဟွာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ကာ သူမ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် ရှောင်ချွန်းအာကို အလုပ်ပိုလုပ်စေချင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အချိန်ပိုဖြုန်းစေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

နျူဟုန်ဟွာ၏ အမြင်တွင် လျူအာကျူးမှာ ငယ်ရွယ်သေးသည်သာဖြစ်၏။ သူသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အချိန်ပိုပေးလိုက်သည်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ရှိခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို သိလာမည် ဖြစ်လေသည်။

မိန်းကလေးများထက် ယောကျ်ားလေးများကို ပို၍မျက်နှာသာပေးသော ဤခေတ်ကြီးတွင် မိန်းကလေးအများစုသည် အသက်လေးငါးနှစ်အရွယ်မှစ၍ အလုပ်လုပ်ကြပြီး အသက်ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် မီးမွှေးခြင်းနှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းတို့ကို တတ်မြောက်နေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ မိသားစုတွင် အစ်မကြီးဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်ချွန်းအာသည် သဘာဝကျစွာပင် ပို၍ကျွမ်းကျင်လေသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် မီးမွှေးလိုက်ပြီး ရေတစ်အိုး တည်လိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ သူမက မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... အိမ်မှာ တောဟင်းရွက်တွေရှိလား... ကျွန်မ ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ပေးမလို့... မရှိရင် တောင်ပေါ်တက်ပြီး သွားခူးလိုက်မယ်..."