အခန်း ၃၈၂

အခန်း (၃၈၂) အမူအကျင့်များ

ကျန်းဟယ်ရှီသည် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ အကဲခတ်လိုက်ရင်း မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီလူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ... ဘာလို့ ဒီဘက်ကို ထွက်မလာကြတာလဲ... ငါ အဘွားကျန်းတစ်ယောက်လုံး အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေကြရအောင် သူတို့အားလုံး မျက်ကန်းတွေများလား..."

မိမိဘာသာ ရေရွတ်နေရင်းပင် ကျန်းဟယ်ရှီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အရုပ်ကြိုးပြတ် ထိုင်ချနေဆဲဖြစ်ကာ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်၍ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြင့် မိန်းမကြမ်းတစ်ယောက်ပမာ သောင်းကျန်းနေတော့သည်။

"ထပ်လုပ်ပြန်ပြီ... အဲ့လိုထပ်လုပ်ပြန်ပြီ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ကျန်းဟယ်ရှီ၏ ဤပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ကျန်းဟယ်ရှီ၏ ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေကို မြင်တွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလွန်းလှပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို နေရထိုင်ရ ခက်ခဲစေကာ ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာစေတော့၏။

ယခင်က မြို့ထဲတွင် ဤသို့ဖြစ်တိုင်း အမှားအမှန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းဟယ်ရှီသည် ဤလှည့်ကွက်ကိုသာ အမြဲသုံးလေ့ရှိလေသည်။

သူမသည် မိန်းမကြမ်းတစ်ယောက်ပမာ ပြုမူကာ ငိုယိုအော်ဟစ်ပြီး စုန်းမအိုကြီးတစ်ပါး ပူဇော်ပသမှု ပြုလုပ်နေသည့်အလား လူများကို ရွံရှာသွားစေရန်သာ အဓိက ရည်ရွယ်လေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်းသည်မှာ အလွန်အမင်း မိဘစကားနားထောင်တတ်သူ ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။

ကျန်းဟယ်ရှီ ပြဿနာရှာလိုက်သည်နှင့် သူသည် မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ မိခင်ဘက်မှနေ၍ သူမကို အော်ဟစ်ကာ အပြစ်အားလုံးကို သူမအပေါ်သို့ ပုံချလေ့ရှိ၏။

ပိုင်ကျဲ့သည် ထိုမိသားစုတွင် တစ်နှစ်သာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ တစ်နှစ်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး ဘယ်နှကြိမ်လောက်ဖြစ်ခဲ့မှန်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။

အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်နှင့်ချီ၊ ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့်ဆိုရလျှင် ကျန်းဟယ်ရှီသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဤလှည့်ကွက်ကိုသာ ထုတ်သုံးလေ့ရှိလေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို အနည်းငယ်မျှ မကျေမနပ်ဖြစ်စေသည်နှင့် သူမသည် စုန်းမအိုကြီး တစ်ယောက်လို ပြုမူကာ လူများကို ရွံရှာသွားစေရန်သာ သက်သက် လုပ်ဆောင်တတ်၏။

ပိုင်ကျဲ့သည် ထိုမိသားစုကို တစ်နှစ်တိတိ သည်းခံခဲ့ရလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုမိဘစကား နားထောင်လွန်းသော အမျိုးသားမှာ အလုပ်ရုံရှိ ဘယ်ရင်ပြား ပြုတ်ကျပြီး ဖိမိကာ မတော်တဆ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး သူမမှာလည်း အမြဲလိုလို နှိပ်စက်ခံရမှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းမှုတို့ကြောင့် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားကာ ထိုယုတ်မာသော ယောက္ခမဖြစ်သူ ကျန်းဟယ်ရှီ၏ အိမ်ပေါ်မှ နှင်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

အမှန်တော့ သူမ၏ သားအကြီးဆုံး မတော်တဆ လုပ်ငန်းခွင် ထိခိုက်မှုဖြင့် သေဆုံးသွားချိန်တွင် စက်ရုံက နစ်နာကြေးငွေတစ်ရပ်ကို ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထိုဆင်းရဲဒုက္ခများမှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုငွေများမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။ ကျန်းဟယ်ရှီအတွက် ငွေစက္ကူများ မီးရှို့ပေးလိုက်သည်ဟုသာ သဘောထားလိုက်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ပိုင်ကျဲ့သည် ကျန်းဟယ်ရှီ မိန်းမကြမ်းတစ်ယောက်လို ပြုမူကာ သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို ပြန်လည်စတင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက် ရွံရှာလွန်းသဖြင့် အော့အန်ချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာကာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရွံရှာမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး နှလုံးသားမှာလည်း နာကျင်လာကာ ကျန်းမိသားစုတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော နာကျင်ဖွယ်ရာ တစ်နှစ်တာကာလကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်သတိရလာတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသူများမှာ အဝေးမှသာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး အနီးသို့ လုံးဝ ရောက်မလာကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျန်းဟယ်ရှီမှာ ပို၍ပင် နားဝေတေတေ ဖြစ်သွားတော့၏။

"ဒီလူတွေ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ..."

"သူတို့ ဘာလို့ထွက်မလာကြတာလဲ..."

"ဒီကိုလာကြလေ..."

ကျန်းဟယ်ရှီသည် ရုတ်တရက် ဇာတ်ကောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ စတင်သရုပ်ဆောင်တော့သည်။

"ချစ်ခင်ရပါသော ရွာသားတို့ အိမ်နီးချင်းတို့... ကျွန်မ နာမည်က ကျန်းဟယ်ရှီပါ... ပိုင်ရှန်းစက်ကိရိယာစက်ရုံ အနောက်ဘက်က မိသားစုအဆောင်မှာ နေပါတယ်... ကျွန်မရဲ့သား ကျန်းရှီရွှီက စက်ကိရိယာစက်ရုံ အမှတ် ၅ အလုပ်ရုံက အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပါ အဆင့် ၄ အလုပ်သမားပါ... ကျွန်မတို့မိသားစု လမ်းပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်လာပြီး စားနပ်ရိက္ခာရုံမှာ ဆန်ဝယ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ဒီလူက အမှားအမှန်ကို မခွဲခြားဘဲ ကျွန်မသားရဲ့ ခြေထောက်ကို ကျောက်ခဲနဲ့ ပစ်ပေါက်လိုက်လို့ ခြေထောက် ကျိုးသွားရပါတယ်..."

"ရွာသားတို့ ရဲဘော်တို့... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် အဘွားကျန်း တစ်ယောက်အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးကြဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ကျွန်မမှာ သားအကြီးဆုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပါပြီ၊

ဒီသားအငယ်ဆုံးကိုတော့

ထပ်မဆုံးရှုံးနိုင်တော့ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

ကျန်းဟယ်ရှီသည် ဒူးနှစ်ဖက်စလုံး ထောက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း တောင်းပန်နေပြီး အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းလှသော ပုံစံပေါက်နေလေသည်။

အချို့သော သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ သနားစိတ်ဝင်သွားကာ ကူညီပြောဆိုပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားအနည်းငယ်မျှပင် မပြောရသေးခင်မှာပင် သူ၏ သမီးဖြစ်သူက အနောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

"အဖေ... ဝင်မပါနဲ့လေ... လူကောင်းဝင်မလုပ်ပါနဲ့ အသုံးချမခံရအောင် သတိထားဦး..."

"ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုက အဲဒီလူငယ်ရဲဘော်ကို ပြဿနာမရှာရဲဘူးလေ... သူက ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ပဲ ဒါကြောင့် အဲဒီအဘွားကျန်းအတွက် လုံးဝ ဝင်မပြောပေးပါနဲ့..."

အဘိုးကြီးမှာ လီလန်သည် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းကို ချက်ချင်းပင် ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

"သမီးလေး... အဖေ သမီးစကားကို နားထောင်ပါ့မယ် အဖေ လူကောင်း ဝင်မလုပ်တော့ပါဘူး..."

ဤသားအဖနှစ်ယောက်က နမူနာပြလိုက်သည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသော ဖြတ်သွားဖြတ်လာများမှာလည်း အဘွားကျန်းအတွက် ရှေ့ထွက်၍ ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးရန် လုံးဝ မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ဤနည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဟယ်ရှီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားပြီး အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ထပ်မံကြိုးစားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

လီလန်ကမူ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စကားစပြောလာလေသည်။

"စုန်းမအိုကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ ပူဇော်ပသတဲ့ အစွမ်းတွေက အရမ်းကို အချိုးမပြေဖြစ်နေတယ်... ကျွန်တော် သင်ပေးရမလား... ကျွန်တော်က နတ်ဝင်သည်တစ်ယောက်ကို သိထားပြီး သူ့ဆီကနေ လှည့်ကွက်အနည်းငယ် သင်ယူထားဖူးတယ်လေ..."

လီလန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကျန်းဟယ်ရှီကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းဟယ်ရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

"မင်း ငါ့သားကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တယ် မင်း လျော်ရမယ်..."

"မလျော်ဘဲနဲ့ မင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး..."

"ရဲအရာရှိတွေကိုခေါ်ပြီး မင်းကို ဖမ်းခိုင်းမယ်..."

မည်သည့်နည်းလမ်းမှ အလုပ်မဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဟယ်ရှီသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အရှက်ကင်းမဲ့စွာ ပြုမူလာပြီး လီလန်ကို လျော်ကြေးပေးရန် တောင်းဆိုကာ မပေးလျှင် ရဲခေါ်၍ ဖမ်းခိုင်းမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လာလေသည်။

"အိုး... ရဲခေါ်မယ်ပေါ့..."

"ဒါဆိုလည်း သွားခေါ်လိုက်လေ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီမှာ သူ၏စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လီလန်၏ အလေးမထားဘဲ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"ဘာလဲ... ခင်ဗျားက ရဲခေါ်မယ်ဆို..."

"ဘာလို့ အခုမသွားတော့တာလဲ..."

"ရဲအရာရှိတွေကို သွားခေါ်လိုက်လေ... ရဲအရာရှိတွေက ကျွန်တော့်ကို အမှားလုပ်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်သရွေ့ ယွမ်တစ်ရာကို ခင်ဗျားဆီ ချက်ချင်း လွှဲပေးမယ်..."

ယွမ်တစ်ရာ။

ယွမ်တစ်ရာတဲ့။

ဤလျော်ကြေးငွေပမာဏကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းဟယ်ရှီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားပြီး သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းများပါ မြန်ဆန်လာတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏ သားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကာ မျက်လုံးများဖြင့် အသည်းအသန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

သူမ၏ သားအငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ကျန်းရှီရွှီမှာမူ လောလောဆယ်တွင် သူ၏ ဒူးဒဏ်ရာမှ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေရပြီး လျော်ကြေးရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ ဂရုစိုက်နိုင်ရန် အချိန်မရှိဖြစ်နေတော့၏။

နာကျင်မှုက အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှပေသည်။

သူ၏ အရိုးများထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခုက ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် ခံစားရခက်နေလေသည်။

"ချွေးမ... ရဲစခန်းကို မြန်မြန်သွားပြီး ရဲအရာရှိတွေကို ခေါ်လာခဲ့စမ်း..."

"မြန်မြန်လုပ်လေ..."

ကျန်းဟယ်ရှီသည် သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူ ကျိုးချောင်ဟုန်ကို ရဲခေါ်ရန် အချက်ပြလိုက်ရာ ကျိုးချောင်ဟုန်လည်း ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ရဲစခန်းဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့သည်။

"ကောင်လေး... ရဲစခန်းက ရဲအရာရှိတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ မင်း ဘာပြောဦးမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

သူမ၏သား ကျန်းရှီရွှီ၏ ဒူးဒဏ်ရာမှာ အမှန်တရားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ သက်သေအထောက်အထားပင် ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်မှုအတွက် သက်သေအထောက်အထားပင် ဖြစ်၏။

"ကဲ... ခင်ဗျား ပျော်သရွေ့ပေါ့လေ..."

လီလန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီနှင့် သူမ၏မိသားစုက ရဲခေါ်မည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုင်ကျဲ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"လီလန်... သူတို့ ရဲခေါ်တော့မယ်နော်... နင်က လူကို ရိုက်ထားတာလေ... ရဲအရာရှိတွေ ရောက်လာရင်

ငါတို့ သေချာရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤခေတ်တွင် ရဲစခန်းဆိုသည်မှာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအတွက် အာမခံချက်ပေးသူဖြစ်ပြီး ရဲများ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုမှာ လီလန်၏ ယခင်ဘဝကထက် များစွာ ပိုမိုအားကောင်းလေသည်။

သူတို့က ရဲအရာရှိများကို ခေါ်မည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန် ပြဿနာတက်မည်ကို စိုးရိမ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားတော့၏။

လီလန်က ပြုံးရုံသာပြုံး၍

"ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် ရဲစခန်းက ဒုတာဝန်ခံဟန်က ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပါ... ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

“ဘာ…”

“ရဲစခန်းရဲ့ ဒုတာဝန်ခံက နင့်သူငယ်ချင်း ဟုတ်လား…”

“မဖြစ်နိုင်တာ... လီလန်... နင်က ခုလို အရေးပါတဲ့လူကို ဘယ်တုန်းက သိသွားတာလဲ…”

"လီလန်... နင် တကယ်ပြောနေတာလား..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ တစ်ဝက်ခန့် သံသယဝင်နေလေသည်။

"တကယ်ပေါ့... ကျွန်တော် အစ်မကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ..."

ဒုတာဝန်ခံဖြစ်သူ ရဲအရာရှိဟန်သည် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီက ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်နှင့် ရဲအရာရှိဟန်တို့ သိကျွမ်းရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အမဲလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပေသည်။ အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်နှင့် ဝံပုလွေအုပ် ကိစ္စကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

လီလန်သည် ရုံပိုင်ကျိုး၏ သားဖြစ်သူ ဝံပုလွေကလေးကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ရဲအရာရှိဟန်ကို ဂုဏ်ထူးဆောင်မှတ်တမ်း ရရှိစေရန် ကူညီပေးခဲ့လေသည်။

ထိုစဉ်က ရဲအရာရှိဟန်မှာ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များ လူကုန်ကူးခံရသည့် အမှုကြောင့် အခက်တွေ့နေခဲ့ရသည်။

လီလန်က ကျိုးတာ့ဖူ၏ သားကို ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ခြင်းမှာ ရဲအရာရှိဟန်ကို အမှုမှန်ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် ကူညီပေးခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရဲအရာရှိဟန်သည် လီလန်၏အိမ်သို့ ရဲစခန်း၏ ဆုလာဘ်ကို လာရောက်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ စိတ်နေသဘောထားများမှာလည်း ကိုက်ညီမှုရှိကြ၏။

ထိုစဉ်က ရဲအရာရှိဟန်က နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် လီလန်နှင့်အတူ အရက်လာသောက်မည်ဟုပင် ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ အလုပ်များနေသဖြင့် ရောက်မလာဖြစ်ခဲ့ပေ။

စိတ်နေသဘောထားချင်း ကိုက်ညီမှုရှိသဖြင့် လီလန်သည် ဤဆက်ဆံရေးကို သဘာဝကျကျပင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် သူငယ်ချင်းများလေလေ လမ်းကြောင်းများလေလေဖြစ်ပြီး သူငယ်ချင်းများလေလေ ခရီးပေါက်လေလေပင် ဖြစ်သည်။

အဆက်အသွယ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။

ဒုတိယဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသော လီလန်သည် ဤအချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းပင် နားလည်ထားပြီးဖြစ်၏။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က ရဲစခန်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘူးဆိုရင်တောင် ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ဆိုရင် ရဲစခန်းက လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ထိရဲပါ့မလား..."

"အစ်မပိုင်ကျဲ့... ကျွန်တော်တို့ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရဲ့ ဒေသခံခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ အစ်မ မေ့သွားပြီလား..."

"ချင်းလုံဂိုဏ်းလေ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် နားထောင်လိုက်ပြီး လီလန်၏ စကားများမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတော့သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒီစုန်းမအိုကြီးကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့... သူမကို ဟိုမှာပဲ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းထားလိုက်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ကျန်းဟယ်ရှီကို ရွံရှာဖွယ် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

လီလန်ကမူ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အစ်မရဲ့ ဒေါသတွေ ပြေသွားအောင် ဒီစုန်းမအိုကြီးကို သေလုမျောပါး ရိုက်နှက်ပေးရမလား..."

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်..."

ပိုင်ကျဲ့က အစာကောက်နေသော ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။