အခန်း ၃၈၅

အခန်း (၃၈၅) တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားအသံက အရမ်းတိုးနေတယ်... ထမင်းမစားရသေးဘူးလား…

ရဲစခန်းမှ ရဲများအားလုံး ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ရှောင်နျူးက ဤအဘွားအိုကို ကြိုးတုပ်လိုက်လျှင် ဥပဒေကို မထီမဲ့မြင်ပြုရာ ကျမသွားပေဘူးလား။

"ရှောင်နျူး... ငါတို့က အခု တရားဝင်စီးပွားရေး လုပ်နေတာ... ဥပဒေကို သိသိကြီးနဲ့ ချိုးဖောက်လို့ မရဘူး... ငါတို့က ဥပဒေကို လေးစားလိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားကောင်းတွေ ဖြစ်ရမယ်... နားလည်လား..."

လီလန်က ရှောင်နျူးကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်နျူးမှာ အစပိုင်းတွင် လန့်သွားပြီး သူ၏ခေါင်းထဲ၌ အကြိမ်အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ကာ ရဲအရာရှိဟန်နှင့် အခြားရဲအရာရှိများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

လီလန်က နားလည်သဘောပေါက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ညီအစ်ကိုတွေကို လူစုခွဲပြီး ဓားတွေ သိမ်းထားဖို့ ပြောလိုက်... သာမန်ပြည်သူတွေကို ဒဏ်ရာမရစေနဲ့..."

ရှောင်နျူး နားလည်သွားလေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒုခေါင်းဆောင်စကားကို နားထောင်ပြီး ဓားတွေ သိမ်းလိုက်ကြ..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

"ဒုခေါင်းဆောင်စကားကို နားထောင်ကြ..."

ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ တပည့်များအားလုံးသည် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကာ ၎င်းတို့၏ ဓားမကြီးများနှင့် သံပိုက်လုံးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

ရဲအရာရှိဟန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်အား လေးစားမှုအသစ်ဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"လအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... လီလန်က ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီလား..."

ရဲအရာရှိဟန်၏ အမြင်မှာ အလွန်စူးရှသည်။ လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းကို တာဝန်ယူထားသော်လည်း ပြည်သူများကို ဖိနှိပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အိမ်များကို ဓားပြတိုက်ခြင်းမျိုး မလုပ်ပေ။ သူသည် တရားဝင်စီးပွားရေးကို လုပ်ကိုင်နေပြီး သာမန်ပြည်သူများအပေါ်တွင်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံလေသည်။ ဤဂိုဏ်းတွင် ကောင်းမွန်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒုတာဝန်ခံဟန်... ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ချလို့ရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ဥပဒေကို လိုက်နာကြပြီး လူတွေကို ကြိုးတုပ်ပြီး မိလ္လာကျင်းထဲ ပစ်ချတာမျိုး မလုပ်ပါဘူး..."

"ခင်ဗျား သဘောတူတယ် မဟုတ်လား... အဘွားကျန်း..."

လီလန်က ကျန်းဟယ်ရှီကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အာ... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်..."

ကျန်းဟယ်ရှီသည် လီလန်၏ စကားကြောင့် လန့်သွားပြီး သဘောတူကြောင်း အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်က ကိုယ်တိုင်မေးနေမှတော့ ဘယ်သူက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းမညိတ်ဘဲ နေရဲမည်နည်း။ ကျန်းဟယ်ရှီမှာ တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့နေလေပြီ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒီအဘွားကျန်းနဲ့ ခင်ဗျား ဘာပြဿနာရှိနေတာလဲ... ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါလား... ပြဿနာကြီးကို အသေးဖြစ်အောင်... အသေးကို ဘာမှမဟုတ်တဲ့အထိ ဖြေရှင်းပေးလို့ရမလား ကြည့်ပေးမယ်..."

ရဲအရာရှိဟန်က ဖျန်ဖြေသူအဖြစ် လုပ်ဆောင်ရန်

ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဤသို့သော အရပ်ဘက်အငြင်းပွားမှုများအတွက် ပိုမိုဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များ မဖြစ်ပေါ်သရွေ့ အများစုမှာ ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သွားတတ်ကာ သီးသန့် ညှိနှိုင်းဖြေရှင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သီးသန့် ညှိနှိုင်းဖြေရှင်းခြင်းက ရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများအတွက် အလုပ်ရှုပ်သက်သာစေပြီး အဆင်ပြေစေသည်။

ရဲအရာရှိဟန်နှင့် သူ၏ ရဲစခန်းသည် မကြာသေးမီက အမှုများပြားကာ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်နေရသဖြင့် အလွန်အလုပ်များနေသည်။ ဤတိုင်ကြားထားသော အမှုသည် ရဲစခန်းနှင့် မဝေးသော မြို့နယ်ထဲတွင် ဖြစ်နေကြောင်းကိုလည်း ရဲအရာရှိဟန် ကြားသိထားသဖြင့် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရုံသဘောဖြင့် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အခင်းဖြစ်ပွားရာသို့ ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ပြဿနာလား... အာ... တကယ်တော့ ပြဿနာတွေက အများကြီးပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ အဘွားကျန်းဖြစ်သူ ကျန်းဟယ်ရှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီသည် လီလန်၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားပြီး

"ရဲအရာရှိတို့... ကျွန်မ ဒီရဲဘော်လူငယ်နဲ့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... ဘာပြဿနာမှကို မရှိတာပါ..."

"ဒါဆို ခင်ဗျားသားရဲ့ ဒဏ်ရာကရော..."

ရဲအရာရှိဟန်သည် သူမဘေးမှ အမျိုးသား၏ ဘယ်ဘက်ဒူးတွင် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူသည် ခုနလေးတင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရထားသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

အဘွားကျန်းသည် သူမ၏သားဖြစ်သူ ကျန်းရှီရွှီကို အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီး

"သူ့ဘာသာ လဲကျသွားတာ... လမ်းလျှောက်ရင်း ချော်လဲသွားတာ... ဒီရဲဘော်လူငယ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး... လုံးဝ မဆိုင်ပါဘူး..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... တကယ်ပဲလား..."

ရဲအရာရှိဟန်က လီလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်သည် ကျန်းဟယ်ရှီကို ခပ်အေးအေးပင် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ ဘာမျှမပြောဘဲ ပိုင်ကျဲ့ကိုသာ လှည့်၍ အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်တော့သည်။

"အစ်မ... ဘယ်လိုပြောမလဲ..."

လီလန် ပိုင်ကျဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် သူမထံသို့ ရောက်သွားသည်။

လူအများကြီး၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် ပိုင်ကျဲ့မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မျက်တောင်များ တုန်ခတ်နေကာ တွန့်ဆုတ်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူမသည် ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားနေကာ…

"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မတို့မှာ ပြဿနာရှိတယ်... ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း ဖြေရှင်းလို့မရဘူး..."

"ကျန်းဟယ်ရှီက ကျွန်မကို အရင်စော်ကားပြီး ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ... သူမ ကျွန်မကို တောင်းပန်ရမယ်... ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတဲ့အတွက် လျော်ကြေးပေးရမယ်..."

ပိုင်ကျဲ့၏ စကားကြောင့် ကျန်းဟယ်ရှီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှုန်ကုပ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ခက်ထန်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ရှုံ့မဲ့နေကာ ပိုင်ကျဲ့ကို ရန်တွေ့တော့မည့်အလား ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လီလန်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

ဤတိုးညင်းသော နှာမှုတ်သံက အဘွားကျန်းဖြစ်သူ ကျန်းဟယ်ရှီကို ချက်ချင်းပင် အသိဝင်သွားစေတော့သည်။

"အဘွားကျန်း... ဒီရဲဘော်မလေးရဲ့ အကြံပြုချက်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ရဲအရာရှိဟန်က ကျန်းဟယ်ရှီကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါက... ဒါက..."

ကျန်းဟယ်ရှီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဒီဝေ့ဝဲနေပြီး အလွန်တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့... ရှောင်ရွှီ... ဒီလူတွေကို ခေါ်သွားလိုက်..."

ရဲအရာရှိဟန်က တင်းမာသော မျက်နှာနှင့် အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် ရဲစခန်း၏ ဒုတာဝန်ခံဖြစ်ပြီး ဘက်မလိုက်ဘဲ ဆောင်ရွက်တတ်သော်လည်း လီလန်သည် သူ၏သူငယ်ချင်းဖြစ်သည့်အပြင် ယခုအခါ လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

မြို့နယ်အတွင်းရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုတို့ကြောင့် ရဲအရာရှိဟန်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော ဆင်ခြင်တုံတရားအရပါ လီလန်၏ ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်ကာ မျက်နှာသာပေးမှု အနည်းငယ် ပြသမည်မှာ သေချာသည်။

ဤအဘွားကျန်းနှင့် သူမ၏သားဖြစ်သူမှာ သူ သိပ်မရင်းနှီးသော သာမန်ပြည်သူများသာ ဖြစ်သောကြောင့် သူမတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံမည် မဟုတ်ပေ။

"အမေ... သား ရဲစခန်းကို မသွားချင်ဘူး... သား ရဲစခန်းကို မသွားချင်ဘူး... မြန်မြန် တစ်ခုခု စဉ်းစားပါဦး..."

ကျန်းရှီရွှီသည် ရဲစခန်းသို့ သွားရမည်ကို တွေးပြီး ထိတ်လန့်နေကာ ကျန်းဟယ်ရှီအား နည်းလမ်းရှာရန် အမြန်တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီမှာ ဘယ်လိုလုပ် နည်းလမ်း ရှိနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် ပြဿနာရှာရန်နှင့် ရစ်တတ်သော စုန်းမအိုကြီးတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သူမတွင် မည်သည့်နည်းလမ်းမှ ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လီလန်အပေါ် ခုနလေးတင် သုံးခဲ့သော လှည့်ကွက်ကို ရဲစခန်းမှ ရဲများရှေ့တွင် သူမ ထပ်မံ၍ သုံး၍ရမည် မဟုတ်ပါလော။

ရဲစခန်းမှ ရဲများက သူမကို အရူးဟု သတ်မှတ်ကာ ဖမ်းဆီးသွားလောက်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီမှာ ထိုမျှလောက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိစိတ်ရှိလေသည်။ သူမ၏ လှည့်ကွက်များသည် ဤရဲအရာရှိများရှေ့တွင် အသုံးမဝင်ပေ။

"ဟူး..."

ကျန်းဟယ်ရှီသည် ပိုင်ကျဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အားအင်များ အကုန်စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ခွေယိုင်သွားသည်။

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ သူ့ကို တောင်းပန်ပါ့မယ်..."

တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ သူမနှင့် သူမ၏သားဖြစ်သူ ကျန်းရှီရွှီတို့ ရဲစခန်းရောက်ကာ ထောင်ထဲသို့ မသွားရစေရန် ကျန်းဟယ်ရှီသည် မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရပြီး ပိုင်ကျဲ့အား တောင်းပန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးကန်းတဲ့ နိမိတ်ဆိုးမ... လောလောဆယ်တော့ ငါ သည်းခံလိုက်ဦးမယ်... နောက်မှ နင့်ကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေ..."

အဘွားကျန်းဖြစ်သူ ကျန်းဟယ်ရှီသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မထင်ရှားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှုနှင့် လက်စားချေလိုမှု အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုအကြည့်က အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အမြင်အာရုံ အလွန်ကောင်းမွန်သော လီလန်ကမူ ဖမ်းဆီးမိလိုက်သည်။

လီလန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီစုန်းမအိုကြီးက လက်မလျှော့သေးဘူးနဲ့ တူတယ်..."

"သူမကို ကောင်းကောင်းဆုံးမဖို့ လိုသေးတာပဲ..."

လီလန်သည် ဓားမကြီး ကိုင်ထားသော ရှောင်နျူးနှင့် သူ၏နောက်ရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုတစ်စုကိုကြည့်ကာ အကြံတစ်ခု အမြန်ရသွားလေသည်။

"ရှောင်နျူး... ဒီလာခဲ့..."

လီလန်သည် ရှောင်နျူးကို ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ နားထဲသို့ စကားအနည်းငယ် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ရှောင်နျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူသည် နွားများကဲ့သို့ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာကာ တောင့်တင်းသော လက်အောက်ငယ်သား အနည်းငယ်ကို ခေါ်ကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားလေသည်။

"ဒါဆို တောင်းပန်လိုက်..."

ရဲအရာရှိဟန်က အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သူ၏ ရဲအရာရှိများ ထွက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် စပ်စုချင်သော ကြည့်ရှုသူများ ပိုမိုများပြားလာပြီး လမ်းမတစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံသွားကြတော့သည်။

အဘွားကျန်းဖြစ်သူ ကျန်းဟယ်ရှီသည် ထလာပြီး ပိုင်ကျဲ့ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ကာ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ထမင်းမစားရသေးဘူးလား... အရမ်းတိုးနေတယ်... ပိုကျယ်ကျယ်ပြော..."

လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ရုပ်ဆိုးနေသော်လည်း လီလန်၏ ချင်းလုံဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်ဟူသော အဆင့်အတန်းကြောင့် သူမသည် အသံကိုမြှင့်ကာ ထပ်မံတောင်းပန်လိုက်ရသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

"အရမ်းတိုးနေတယ်... ငါ မကြားရဘူး... ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

"အဘွားကျန်း... ခင်ဗျား ဒီလောက် ဝဖီးနေတာကို ဘာလို့ အသံက ဒီလောက် အက်ကွဲနေတာလဲ... ခင်ဗျား အားနည်းနေတာလား..."

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ခင်ဗျား ဘယ်နှစ်ရက်တောင် ငတ်နေတာလဲ... ကျွန်တော် ထမင်းနည်းနည်း ပေးရမလား..."

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်က ကျန်းဟယ်ရှီအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ဗိုက်ကိုဖိ၍ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး အလွန်ကျေနပ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။