အခန်း ၃၈၇

အခန်း (၃၈၇) အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း၊ အာကာသငါးကုဗမီတာ

"အမှတ်တစ်သိန်းနှစ်ရာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အာကာသလက်စွပ်ကို အဆင့်မြှင့်လို့ ရပြီပေါ့..."

လီလန်သည် သူ၏လက်ပေါ်ရှိ ငွေရောင်လက်စွပ်ကို ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများ ပြည့်လျှံလာတော့သည်။

အာကာသလက်စွပ်ကို အဆင့်မြှင့်လိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းပမာဏ ပိုမိုကြီးမားလာမည်ဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းများ ပိုမိုသိုလှောင်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

"လက်စွပ်နေရာလွတ်ကို အဆင့်မြှင့်လိုက်..."

လီလန်က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

[အမှတ်တစ်သိန်း နှုတ်ယူပါမည်၊ ပိုင်ရှင်၏ ကျန်ရှိအမှတ်မှာ နှစ်ရာဖြစ်ပါသည်…]

[အာကာသလက်စွပ် အဆင့်မြှင့်တင်နေပါသည်…]

[အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်…]

"ဒါပဲလား..."

လီလန်က အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားလေသည်။

သူသည် အခြားမည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ မခံစားရဘဲ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဖြစ်နေ၏။

ထို့နောက် သူသည် လက်စွပ်၏ နေရာလွတ်အတွင်းသို့ သူ၏အာရုံကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လက်စွပ်အတွင်းရှိ နေရာလွတ်မှာ ငါးဆခန့် ကျယ်ဝန်းသွားသည်ကို အမှန်တကယ် တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ငါးဆ တိတိပင်ဖြစ်လေသည်။

"တစ်ကုဗမီတာကနေ ငါးကုဗမီတာ ဖြစ်သွားပြီ..."

လီလန်က လွန်စွာဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"ဒီတစ်ခါ ဒီလောက်ကံကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘူး အမှတ်တစ်သိန်း သုံးလိုက်ရုံနဲ့ ငါးကုဗမီတာအထိ တိုက်ရိုက် အဆင့်မြှင့်နိုင်ခဲ့တယ်.."

နေရာလွတ်ပမာဏ ငါးကုဗမီတာ ဖြစ်လာခြင်းမှာ လီလန်အနေဖြင့် ပထမအကြိမ်ထက် ပစ္စည်းများကို ငါးဆပို၍ သိုလှောင်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးနှင့်တူသော နေရာလွတ်ကို ကြည့်ကာ လီလန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဤနေရာလွတ်ဖြင့် သူ နောက်ပိုင်း အမဲလိုက်သည့်အခါ ကျင်းထောင်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်ကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကိုပင် သိုလှောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ ဤသည်က ကြီးမားသော သားကောင်များကို အတိအကျ ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်၏။

မိုးပျံနဂါးများ၊ တောယုန်များ သို့မဟုတ် တောဘဲရိုင်းများကဲ့သို့ သေးငယ်သော သားကောင်များအတွက်မူ ဤနေရာလွတ်ပမာဏမှာ အကောင်ရေ ရာနှင့်ချီ၍ အနည်းဆုံး ဆန့်နိုင်လေသည်။

သေးငယ်သော သားကောင် ရာဂဏန်းခန့်မှာ သေချာပေါက် ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။

"လီလန်..."

"လီလန် ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီလန်သည် လက်စွပ်နေရာလွတ်ထဲမှ သူ၏အာရုံကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်က တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ နင့်ကို မေးခွန်းမေးနေတာလေ ဘာလို့ မဖြေတာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က လီလန်ကို ထူးဆန်းသကဲ့သို့ ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

ထိုအခါမှ လီလန်က သတိရသွားသည်။

"ဪ… တတိယမြောက် အံ့သြစရာကို ပြောတာ မဟုတ်လား..."

"ခဏနေရင် သိရမှာပေါ့..."

လီလန်က သူမကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြအောင် လုပ်ထားလိုက်လေသည်။

ပိုင်ကျဲ့၏ လှပသော မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။

"မပြောချင်ရင်လည်းနေပေါ့... ဟွန့်... ငါ မင်နဲ့ စကားမပြောတော့ဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့က ချွဲနွဲ့ကာ အပြစ်တင်လိုက်သည်။

သူမသည် အသက်သုံးဆယ်နီးပါးရှိနေပြီး အရပ်ရှည်ကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပသည့် မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လီလန်နှင့် ငယ်သူငယ်ချင်းများဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လီလန်၏ရှေ့တွင် သူမသည် သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို အပြည့်အဝ လွှတ်ထားနိုင်ပြီး ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုပေ။

ပိုင်ကျဲ့ တကယ်စိတ်ဆိုးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ချွဲနေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း လီလန် သိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသဖြင့် ဘာမျှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဟိုရှောင်နျူးတစ်ယောက် ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ..."

လီလန်၏ သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်များမှာ လမ်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဟင်... သူ ပြန်လာပြီ..."

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းသွားတော့သည်။

လမ်း၏ အဆုံးတွင် ရှောင်နျူးသည် သူ၏ နောက်လိုက်အချို့နှင့်အတူ လီလန်ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာနေကြသည်။

ရှောင်နျူး ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်ထံသို့ အမြန်ပြေးသွားလေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ..."

ရှောင်နျူးသည် လီလန်အား သေချာသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့... လမ်းပြ..."

"အာ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လန့်သွားသည်။

လီလန် ဘာတွေ ကြံစည်နေသလဲဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ခဏနေရင် သိရမှာပါ..."

လီလန်က ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ဘာမျှထပ်မပြောတော့ပေ။

လီလန်သည် သူမအား ထပ်၍ သိချင်စိတ်ပြင်းပြအောင် လုပ်နေပြန်သည်။

ပိုင်ကျဲ့မှာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း စက်ဘကိုတွန်းကာ လီလန်နောက်သို့သာ နာခံမှုရှိစွာ လိုက်သွားရတော့သည်။

"မင်းတို့က အသိဉာဏ်ကို မရှိဘူး... ဒုခေါင်းဆောင်နဲ့ မရီးအတွက် စက်ဘီးတွေ မြန်မြန် သွားတွန်းပေးကြစမ်း..."

ရှောင်နျူးသည် သူ၏ နောက်က နောက်လိုက်များကို ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက စက်ဘီးတွန်းနေရပြီး နောက်လိုက်များက အေးအေးဆေးဆေး လမ်းပြနေ၍ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ထိုနောက်လိုက်များမှာ အမြန်အဆန် သတိထားကာ ပြေးလာကြသည်။ တစ်ယောက်က ဖိနပ်ဘူးများနှင့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကို ကူသယ်ပေးပြီး၊ တစ်ယောက်က လီလန်၏ စက်ဘီးကို ကူတွန်းပေးကာ နောက်တစ်ယောက်က ပိုင်ကျဲ့၏ စက်ဘီးကို ကူတွန်းပေးကြသည်။

နောက်လိုက်များမှာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး လီလန်သည် ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းများကို သိထားသောကြောင့် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိပေ။

သူက ရှောင်နျူးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ခဏနေရင် လူနည်းနည်းလောက် ရှာပြီး လှည်းတချို့ ယူလာခဲ့... စားနပ်ရိက္ခာရုံကို လာခဲ့... ငါ စားနပ်ရိက္ခာ တချို့ဝယ်ထားလို့ အဲဒါတွေကို ပြန်သယ်ဖို့ ကူညီပေးရမယ်..."

"ဒုခေါင်းဆောင် ဒါတွေကို ကျွန်တော် ရှောင်နျူးဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ... ကျွန်တော့်အလုပ်အတွက် ခင်ဗျား စိတ်ချလို့ ရပါတယ်..."

ရှောင်နျူးသည် သူ၏ တောင့်တင်းသော ရင်အုပ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော် အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကောင်ပဲ... ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ပါ နောက်ဆို အစ်ကိုကြီးကျန်းဆီမှာ မင်းအတွက် ငါ စကားကောင်း ပြောပေးပါ့မယ်..."

လီလန်က ရှောင်နျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ နာမည်ခံ ရာထူးတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူမှာ ကျန်းချင်းလုံသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချင်းလုံ နှစ်သက်ပြီး မည်သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးချင်သည်မှာ သူ၏ စကားတစ်ခွန်းပေါ်တွင်သာ မူတည်နေ၏။

ရှောင်နျူးသည် လီလန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ပြုံးရွှင်မှုကြောင့် ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်သီးဆုပ်၍ အနည်းငယ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ဒုခေါင်းဆောင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ကျွန်တော် ရှောင်နျူးက ဒုခေါင်းဆောင်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနောက်ကိုလိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ရှောင်နျူးသည် လူမိုက်ဆန်ဆန် ဟန်ပန်ဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

အဖွဲ့၏ နောက်ဘက်ရှိ စက်ဘီးတွန်းနေကြပြီး ဖိနပ်ဘူးများ သယ်လာကြသော နောက်လိုက်များအားလုံးမှာ ရှောင်နျူးအား အားကျမှုများ အပြည့်ဖြင့် လိုလားတောင့်တသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။

ယခုအခါ ဒုခေါင်းဆောင်မှာ ချင်းလုံဂိုဏ်းတွင် မျက်နှာပန်းလှနေသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏စကားများမှာ ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားလှသည်။ အကယ်၍ သူက အစ်ကိုကြီးကျန်းထံတွင် အစ်ကိုနျူးအတွက် စကားကောင်းအချို့ ပြောပေးခဲ့ပါက အစ်ကိုနျူးသည် လျင်မြန်စွာ ရာထူးတိုးပြီး အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် မဟုတ်ပါလော။

နောက်လိုက်များမှာ ရှောင်နျူးကို ကြည့်ကာ အားကျစိတ်များဖြင့် လွှမ်းခြုံနေကြတော့သည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်၏နောက်မှ နာခံမှုရှိစွာ လိုက်ပါလာပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် သူ စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားအားကျမှုများကလွဲ၍ အခြားမရှိတော့ပေ။

ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ လီလန်ကဲ့သို့ ဒေသတစ်ခုကို အုပ်စိုးပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဩဇာကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်သင့်ပေသည်။

လူအုပ်စုသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၏ လမ်းများတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာကြရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများစွာကို တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီး အားလုံးမှာ မြို့နယ်ခံများသာဖြစ်ကြ၏။

ထိုမြို့ခံများသည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ လူများကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားလုံးမှာ ရှောင်ဖယ်သွားကြပြီး လန့်ဖျပ်ကာ ပြေးလွှားသွားကြကာ အနားသို့ပင် မကပ်ရဲဘဲ ကွေ့ရှောင်သွားကြလေသည်။

လီလန်သည် သူနှင့် ရှောင်နျူးတို့ကို ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားနေကြသော ထိုမြို့ခံများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်မကုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အနှစ်သာရမှာ ၎င်း၏ '

အမှောင်သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

အမှောင်နှင့် သက်ဆိုင်သော အရာတိုင်းမှာ အကြမ်းဖက်မှု၊ တရားမဝင်မှု၊ ရာဇဝတ်မှု၊ ခိုးယူမှု၊ မီးရှို့လူသတ်မှု ဤစကားလုံးများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

သာမန်လူများမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်လိုကြရုံသာဖြစ်ရာ ထိုကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းမျိုးကို မည်သို့ရန်စရဲပါမည်နည်း။

သဘာဝကျစွာပင် သူတို့ကို မြင်သောအခါ ကွေ့ရှောင်သွားကြမည်သာဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ချင်းလုံဂိုဏ်းသည် လမ်းမှန်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တရားဝင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ပုံရိပ်မှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ခံများ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး ဖြစ်သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် ရေကြီးခြင်း သို့မဟုတ် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၊ ကျားများ၊ ကျားသစ်များနှင့် တောခွေးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သာမန်ပြည်သူများမှာ စကားပြောရန်နေနေသာသာ အနားသို့ ကပ်ရန်ပင် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။

"ဟူး... လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲက ကြိုတင်စွဲမှတ်ထားမှုတွေက တောင်ကြီးတစ်လုံးလိုပဲ..."

"အဲ့တောင်ကြီးကို ခွဲထုတ်ပစ်ဖို့ ခက်ခဲလှတယ်..."

လီလန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် ကြောင်ကိုမြင်သော ကြွက်များကဲ့သို့ အမြီးကုပ်ကာ ပြေးလွှားသွားကြသော ထိုလမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းများတွင် သီးခြားကျန်းဟူးလောက စိတ်ဓာတ်ရှိကြပြီး သာမန်ပြည်သူများထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အဆုံးတွင် သာမန်ပြည်သူများထံသို့သာ ပြန်သွားသင့်ပေသည်။

ဤမြို့နယ်တွင် ဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ရှိနေခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဓားမကြီးများနှင့် သံပိုက်လုံးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လမ်းများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ကြွားလုံးထုတ်ရန်၊ အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ပြုမူရန်၊ ရွာသားများကို ဖိနှိပ်ရန်နှင့် အလွန်အမင်း ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းရန် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့မဖြစ်သင့်ပေ။

ကောင်းမွန်သော ဂိုဏ်းတစ်ခုသည် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းသင့်ပြီး အားနည်းသူများကို ကူညီခြင်း၊ ဆင်းရဲသားများကို ကူညီရန် ချမ်းသာသူများကို ဓားပြတိုက်ခြင်းနှင့် လမ်းတွင် မတရားမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ အကူအညီပေးရန် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှေးခေတ်သူရဲကောင်းများကဲ့သို့ ပြုမူသင့်ပေသည်။

၎င်းမှာ သင့်လျော်သော ဂိုဏ်းတစ်ခု လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည့် အရာပင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာလည်း လီလန်က ချင်းလုံဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကျန်းချင်းလုံ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို သဘောတူခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင်ဖြစ်၏။

သူသည် ကျန်းချင်းလုံထံတွင် ရှေးခေတ်သူရဲကောင်းများ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အဖိုးတန်ဓားတစ်လက်၊ မြင်းတစ်ကောင်၊ ဓားတစ်လက်ဖြင့် သိုင်းလောကအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဓားညွှန်ရာနေရာတိုင်းတွင် တရားမျှတမှု ရှိနေလေသည်။