အခန်း ၃၈၈

အခန်း (၃၈၈) အမှတ် (၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံ

လူအုပ်စုသည် လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားကြပြီး ညာဘက်သို့ ကွေ့ကာ အတန်ကြာ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာသောအခါ လီလန်က နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်သွားလေသည်။

"ဖူဆုန့် အမှတ် (၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံ..."

ဤစက်ကိရိယာစက်ရုံသည် လူတစ်ရာခန့်သာရှိသဖြင့် မကြီးမားလှသော်လည်း ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အဝင်အထွက်လုပ်နေကြသော အလုပ်သမားများမှာ အမျိုးသားဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ အနက်ရောင်၊ အဖြူရောင်နှင့် မီးခိုးရောင် အပေါ်အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်ကို လီလန် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှာ မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သမားများ အလုပ်ဆင်းချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

အလုပ်သမားအများစုမှာ စက်ရုံထဲမှ ဒီရေလှိုင်းပမာ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး စက်ဘီးစီးသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

စက်ဘီးစီးသူများ၏ စက်ဘီးလက်ကိုင်များတွင် အနက်ရောင် လက်ဆွဲအိတ်များ ချိတ်ဆွဲထားကြရာ သူတို့မှာ စက်ကိရိယာစက်ရုံမှ အရာရှိများပင် ဖြစ်ကြသည်။

စက်ရုံတွင် သံတံခါးကြီး နှစ်ချပ်ရှိပြီး ယင်းတို့အထက်တွင် "ထုတ်လုပ်မှုကို ဆုပ်ကိုင်၍ စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝပါစေ" စသည့် ကြွေးကြော်သံများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

တံခါးဘေးတွင် အစောင့်တဲတစ်ခုရှိကာ အထဲတွင် အနီရောင်လက်ပတ် ပတ်ထားသော လူသန်ကြီးတစ်ယောက် တာဝန်ကျနေသည်။

အနီရောင်လက်ပတ်ပေါ်တွင် "လုံခြုံရေးဌာန" ဟူသော စာလုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထား၏။

တံခါးဘေးတွင် "ထူးချွန်တက်ကြွလှုပ်ရှားသူများ" စာရင်းနှင့် ဝါဒဖြန့်ကြွေးကြော်သံများ ပါဝင်သော စာလုံးကြီးပိုစတာများလည်း ရှိလေသည်။

လီလန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ခေတ်ကာလ၏ အငွေ့အသက်များကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"အမှတ်(၈)စက်ကိရိယာစက်ရုံ..."

သူက စက်ရုံဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီစက်ရုံက... နည်းနည်းရင်းနှီးနေသလိုပဲ..."

သူ၏ အတိတ်ဘဝက လီလန်သည် တင်တောင်းစရိတ်ရှာရန်နှင့် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် ဤစက်ကိရိယာစက်ရုံတွင် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

ဤအလုပ်မှာ သူ၏အဖေက ခွန်အားနှင့် မျက်နှာကို အသုံးပြုကာ ဘေးရွာရှိ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ဥက္ကဋ္ဌထံသို့ ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို လျှို့ဝှက်စွာပေး၍ မိတ်ဆက်စာတစ်စောင် ရေးခိုင်းပြီးမှသာ စက်ရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ဥက္ကဋ္ဌတွင် စက်ကိရိယာစက်ရုံ၌ အရာရှိလုပ်နေသော ဆွေမျိုးများရှိပြီး သူ၏ အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် လီလန် ဤအလုပ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့အဖေမှာ ဤအလုပ်ကိုရရန် အလွန်အကျွံ ပေးဆပ်ခဲ့ရပြီး ငွေကြေးနှင့် လက်ဆောင်များပေးကာ သူတစ်ပါး၏ အထင်အမြင်သေးမှုများကို အကြိမ်ကြိမ် သည်းခံခဲ့ရလေသည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ဥက္ကဋ္ဌမှာ အဆက်မပြတ် ပူဆာခံရသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ လီလန်အတွက် မိတ်ဆက်စာကို မလွှဲမရှောင်သာ ရေးပေးခဲ့ရတော့သည်။

ထိုခေတ်အခါက နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်နိုင်ပြီး ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော အလုပ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများအတွက် အားကျစရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

စက်ကိရိယာစက်ရုံရှိ ဤရာထူးမှာ စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်များ သို့မဟုတ် နာရီဝယ်လက်မှတ်များထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိလှသည်။

အမှတ် (၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လျှင် သံမဏိထမင်းပန်းကန်ကို ရရှိပြီဟု ဆိုနိုင်ပြီး လစာနှင့် ခံစားခွင့်များ ရရှိရုံသာမက တိုက်ခန်းတစ်ခန်းပါ ခွဲဝေရရှိနိုင်လေသည်။

ဤအရာမှာ စက်ကိရိယာစက်ရုံမှ အလုပ်သမားများအတွက် ထောက်ပံ့ပေးသော အကျိုးခံစားခွင့်ဖြစ်ပြီး ယင်းတိုက်ခန်းမှာ စက်ရုံနောက်ဘက်ရှိ မိသားစုအိမ်ရာဝင်းအတွင်းတွင် ရှိသည်။

ယင်းမှာ ခုနစ်စတုရန်းမီတာ သို့မဟုတ် ရှစ်စတုရန်းမီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော အခန်းငယ်လေးဖြစ်သည်။

သို့သော် မိသားစုသုံးယောက်အတွက်မူ လုံလောက်ပေသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုစဉ်က လီလန်သည် စက်ကိရိယာများရှိသော အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရသည်ကို မနှစ်သက်ဘဲ ညစ်ပတ်ကာ ပင်ပန်းပြီး အလုပ်များလွန်းသည်ဟု ယူဆကာ ဒုက္ခကို မခံစားနိုင်သဖြင့် တစ်ပတ်အကြာမှာပင် ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။

အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော အလုပ်သမားများမှာ အလုပ်သင်များသာဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းများ မဖြစ်သေးသဖြင့် တိုက်ခန်းမရရှိကြပေ။

သို့သော် လီလန်သာ ဒုက္ခကို သည်းခံ၍ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ကာ အလုပ်သင်မှ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါက တိုက်ခန်းခွဲဝေရရှိရန် အခွင့်အရေးရရှိမည်ဖြစ်သည်။

တိုက်ခန်းရရှိပါက သူသည် တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတွင် နေစရာမလိုတော့ဘဲ မြို့နေလူတန်းစားတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် လီလန်သည် ဒုက္ခကို မခံနိုင်ဘဲ ဤသံမဏိထမင်းပန်းကန်ကို လက်လွှတ်ကာ အိမ်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။

ထိုကိစ္စကြောင့် သူ့အဖေသည် သူနှင့် စကားများခဲ့ပြီး ဤမျှကောင်းမွန်သော အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ရလောက်အောင် မျက်ကန်းဖြစ်နေသလားဟု ဆူပူခဲ့သေးသည်။

နောက်တစ်ဘဝ ပြန်လည်နေထိုင်ရချိန်တွင်မူ လီလန်အတွက် ထိုစဉ်က သူ တကယ်ပင် မျက်ကန်းဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်မိတော့သည်။

ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော အလုပ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် မည်မျှများပြားသော လူများက အားကျနေကြသနည်း။

"အဲဒီတုန်းက ငါ တကယ့်အရူးပဲ..."

လီလန်သည် မိမိကိုယ်ကို ပါးမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

အဖိုးတန်ဆုံးအရာများကို ဆုံးရှုံးသွားမှသာ သတိပြုမိတတ်ကြပြီး ထိုအချိန်တွင် နောင်တရရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လာပြီး အခြေအနေကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကာ အလွန်နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လီလန်သာ နောက်တစ်ဘဝ ပြန်လည်မနေထိုင်နိုင်ခဲ့ပါက နောင်တအတွက် ကုသစရာဆေးကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။

ဤကမ္ဘာလောကတွင် နောင်တအတွက် ကုသစရာဆေးဟူ၍ မရှိပေ။

"လီလန် ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမသည် အသေးစိတ်ဂရုစိုက်တတ်သူဖြစ်ပြီး လီလန်၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တံခါးဝတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အင်္ကျီစကို အမြန်ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ဪ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး …ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မျက်လုံးတွေ နီနေတာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"လေတိုက်လို့ မျက်လုံးထဲ သဲဝင်သွားတာပါ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် အကြောင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ မှုတ်ပေးရမလား..."

ပိုင်ကျဲ့က ပြောရင်း အနားသို့ တိုးလာကာ လီလန်၏ မျက်ခွံကိုဆွဲဖွင့်၍ မျက်လုံးထဲ ဝင်သွားသော သဲများကို မှုတ်ထုတ်ပေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လီလန်သည် နောက်သို့ ရှောင်ထွက်လိုက်ပြီး

"လူတွေအများကြီး ကြည့်နေတယ်လေ မရှက်ဘူးလား..."

ပိုင်ကျဲ့က ရယ်မောကာ စနောက်လိုက်သည်။

"ကျွတ် ကျွတ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီမှာလည်း ရှက်တတ်တဲ့အချိန် ရှိတာပဲလား..."

လီလန်က စကားမပြောဘဲ ပြုံးသာနေလိုက်သည်။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် လီလန်၏ နောက်လိုက်ညီငယ်များမှာ မျက်နှာလွှဲထားကြပြီး ဒုခေါင်းဆောင်ကို မကြည့်ရဲကြပေ။

ညီငယ်တစ်ယောက်မှာ အလွန်စပ်စုချင်သဖြင့် လှမ်းကြည့်ရာ လီလန်၏ စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ... ခေါင်းလှည့်ထားစမ်း..."

ထိုညီငယ်မှာ လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို အမြန်လှည့်လိုက်ရသည်။

အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များ ချစ်ကြည်နူးနေချိန်တွင် ညီငယ်များအနေဖြင့် သံသယကင်းရှင်းစေရန် ရှောင်ရှားရမည်ဖြစ်သည်။

ဤလူသစ်မှာ တကယ့်ကို နားမလည်ဘဲ အကျင့်စရိုက် မကောင်းလှပေ။

လီလန်သည် တွေးလေလေ ဒေါသထွက်လေလေဖြစ်ကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်သော ညီငယ်၏ တင်ပါးကို ခြေစုံဖြင့် အားပါပါ ကန်ကျွေးလိုက်တော့သည်။

"သူတို့ ဘယ်မှာလဲ..."

လီလန်က ဤအချိန်တွင် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

နောက်လိုက်ညီငယ်တစ်ယောက်က ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"သူတို့ စက်ကိရိယာစက်ရုံထဲ ဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ် လုံခြုံရေးဌာနက လူတွေရှိနေတော့ ကျွန်တော် မဝင်သွားဘဲ အစ်ကို့ကို သတင်းပို့ဖို့ ချက်ချင်း ပြန်ပြေးလာခဲ့တာပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီလန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများမှာ အရေးကြီးသော နေရာများဖြစ်ပြီး လုံခြုံရေးဌာနမှ လူများက နေ့စဉ် တံခါးဝတွင် အစောင့်ကျနေသဖြင့် အလုပ်သမားမဟုတ်သူများ ဝင်ရောက်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် အခက်အခဲရှိလေသည်။

"လီလန် နင် တကယ် ဘာလုပ်မလို့လဲ... ငါ့ကို ပြောပြလို့ ရမလား..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ဤစက်ကိရိယာစက်ရုံနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီး ထပ်၍ပင် ရင်းနှီးစရာ မရှိတော့လောက်အောင်ဖြစ်သည်။

အတိတ်က သူမသည် ရွှမ်းရွှေရွာမှ ဤစက်ကိရိယာစက်ရုံနောက်ဘက်ရှိ မိသားစုအိမ်ရာဝင်းထဲသို့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်း အလုပ်ခွင်မတော်တဆမှုဖြင့် သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူမသည် မိသားစုအိမ်ရာဝင်းထဲမှ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး စက်ကိရိယာစက်ရုံနှင့်လည်း ဝေးကွာသွားကာ တစ်ခါမှ ပြန်မလာခဲ့တော့ပေ။

ယနေ့ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် အမှတ် (၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံ၏ အမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ကျဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပျို့အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ပျို့အန်ချင်ပြီး အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ အစာအိမ်မှာ အချဉ်ပေါက်နေသကဲ့သို့ ဗိုက်ထဲတွင် ရစ်နာလာပြီး အလွန်နေရခက်လာလေသည်။

သူမသည် ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ လီလန်အား နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ အစ်မ ဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေ အကုန်လုံးကို ကျွန်တော် ပြန်ယူပေးမလို့..."

ပိုင်ကျဲ့သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး

"ငါ ဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေ..."

ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဝင်လာကာ

"လီလန် နင် ဆိုလိုချင်တာက..."

"နစ်နာကြေးလား..."

လီလန်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အင်း..."

"ဒါကို ကျွန်တော့်ဆီမှာသာ ထားလိုက်ပါ စိတ်ချပါ အဲဒီအဘွားကြီး ပါးစပ်ထဲကနေ ပြန်ထွေးထုတ်လာစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်..."

နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီက အဘိုးပိုင်သည် သူ့အဖေနှင့် အရက်သောက်ရန် သူ့အိမ်သို့ လာခဲ့လေသည်။

အရက်သုံးပတ်ခန့် အသောက်ပြီးနောက် အဘိုးပိုင်သည် မူးယစ်လာကာ အရက်ဝိုင်းတွင် သူ၏အဖေကို ညည်းတွားပြောဆိုခဲ့သည်။

အဘိုးပိုင်သည် မူးရီဝေဝေဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောခဲ့လေသည်။

"တာ့ဟိုင်... ဦးလေးပိုင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ခါးသက်နေတာပဲကွာ..."

"ငါ့သမီး... ငါ့သမီးလေးက သိပ်ကောင်းတဲ့သူပါကွာ..."

"အဲဒီမိသားစုက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတယ် ငါ့သမီးလေးကိုပဲ ရွေးပြီး အနိုင်ကျင့်ကြတယ်..."

"ငါ ဒေါသထွက်တယ် ငါ နာကြည်းတယ်ကွာ..."

"ပြီးတော့ အဲဒီနစ်နာကြေးက မူလက ငါ့သမီးနဲ့ဆိုင်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ယောက္ခမဟောင်းက အလွဲသုံးစားလုပ်သွားတယ်..."

"ငါ့မှာ ဒီသမီးလေးတစ်ယောက်ပဲရှိတာပါ သူ ဒုက္ခရောက်နေတာ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ခံစားနေရတာကို ကြည့်နေရပေမဲ့ ငါ ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ဘူး..."

"တာ့ဟိုင်... ငါ တကယ် အသုံးမကျတဲ့သူပါကွာ..."

ပြောသူက ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော်လည်း နားထောင်သူကမူ ဂရုစိုက်မိလေသည်။

ထိုညက အရက်ဝိုင်းတွင် လီလန်သည် ဤစကားအနည်းငယ်ကို ရင်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်တော့သည်။