အခန်း ၃၉၀

အခန်း (၃၉၀) မိသားစုအိမ်ရာဝင်းနှင့် အခန်းတွဲအဆောင်တန်းလျား

"အစ်ကိုဝမ် သူတို့က ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေပါ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ဆီကို သီးသန့်လာလည်ကြတာ..."

ကျန်းကျီချောင်သည် လုံခြုံရေးဌာနကို နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ လီလန်နှင့် အခြားသူများမှာ လွယ်ကူစွာပင် ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

စက်ကိရိယာစက်ရုံတစ်ခုတွင် အင်ဂျင်နီယာများမှာ အလွန်တန်ဖိုးထားခံရပြီး အထူးသဖြင့် ကျန်းကျီချောင်သည် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ပို၍ပင် အရေးပါလှပေသည်။

သို့သော် ထိုနေရာမှာ ကျီလင်ပြည်နယ်၏ မြို့တော် ချန်ချွန်းမဟုတ်ဘဲ အိမ်နီးချင်း ဟေးလုံကျန်းပြည်နယ်ရှိ ဟာဘင်မြို့ ဖြစ်နေသည်။

"ရဲဘော်ကျန်း ခင်ဗျားက ဟာပင်းစက်မှုတက္ကသိုလ်ကနေ ကျောင်းဆင်းခဲ့တာလား..."

လီလန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဒီနှစ်မှ ကျောင်းဆင်းတာ..."

ကျန်းကျီချောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက အမှတ်(၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံမှာ အလုပ်သင်ဆင်းဖို့ ရောက်လာတာပေါ့..."

လီလန်က ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

ပညာအရည်အချင်း မြင့်မားသော အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးအနေဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ဆင်းလာကာ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုရှိ စက်ကိရိယာစက်ရုံတွင် အလုပ်သင်ဆင်းပြီး အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ ရိုးရိုးသားသားဆိုရလျှင် သူ၏ပါရမီများကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရာ ကျပေသည်။

ထို့အပြင် ဟာပင်းစက်မှုတက္ကသိုလ်ဆိုသည်မှာ အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်ပိုင်းတွင် အထူးအားကောင်းသော တက္ကသိုလ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပြည်တွင်းစစ်ဘက်ဆိုင်ရာစက်မှုလုပ်ငန်းတွင် ဦးဆောင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကာ နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေးသားခုနစ်ဖော် အထဲတွင် အစ်ကိုကြီးသဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။

စက်မှုအင်ဂျင်နီယာဌာနမှ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သူ ကျန်းကျီချောင်သည် ဟာပင်းစက်မှုတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့သော်လည်း အရှေ့မြောက်ပိုင်း၏ ခေါင်ဖျားသော ထောင့်စွန်းရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ပုလဲရတနာတစ်ခု ဖုန်ဖုံးခံရသည်နှင့် တူနေပြီး ပါရမီများကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုအချက်ကပင် လီလန်ကို စဉ်းစားရခက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းကျီချောင်က ရှင်းပြလေသည်။

"ကျွန်တော့်အိမ်က ဖူဆုန့်ခရိုင်မှာ ရှိတာ တက္ကသိုလ်တက်နေတုန်းက ပညာရေးမှာ အောင်မြင်မှုရတာနဲ့ ဇာတိမြေကို ပြန်ပြီး ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာ..."

"ကျွန်တော့်မှာ အရည်အချင်း သိပ်မရှိပါဘူး စက်ကိရိယာတွေကို ပြင်ဖို့နဲ့ အပြစ်အနာအဆာရှာဖို့ပဲ တတ်တာပါ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာပဲ..."

လူအများရှေ့တွင် လီလန်က ကျန်းကျီချောင်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကျန်း ခင်ဗျားက တကယ်ကို ကြီးမြတ်တာပဲ ခုလိုအတွေးမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာ တော်တော်လေးကို ရှားပါးလှပြီ…”

အမှန်ပင် ကျန်းကျီချောင်ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ တောက်ပသော အနာဂတ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ဤမျှခေါင်ဖျားလှသော မြို့ငယ်လေးသို့ လာရောက်ခြင်းမှာ ကြီးမားသော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ မွန်မြတ်သော စံပြရည်မှန်းချက်များအတွက်ဆိုလျှင်မူ ၎င်းမှာ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုမဟုတ်ပေ။

စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဆိုသည်မှာ အာဟာရဖြစ်ပြီး ရည်မှန်းချက်များက မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းကျီချောင်သည် လက်ရှိတွင် အမှတ်(၈)စက်ကိရိယာစက်ရုံမှ အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

အင်ဂျင်နီယာများမှာ ရိုးရှင်းလှသည်မဟုတ်ဘဲ အဆင့်တစ်မှ အဆင့်ရှစ်အထိ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရနိုင်ပေသည်။

အဆင့်တစ် အင်ဂျင်နီယာမှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်ပြီး အဆင့်ရှစ် အင်ဂျင်နီယာမှာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျန်းကျီချောင်သာ စက်ကိရိယာစက်ရုံတွင် ဇွဲရှိရှိ ကြိုးစားပြီး အဆင့်ရှစ် အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပါက သူ မည်သည့်နေရာသို့သွားသွား နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများစွာက သူ့ကို အပြိုင်အဆိုင် အလုပ်ခန့်လိုကြမည်ဖြစ်၍ အလွန်ပင် မျက်နှာပန်းလှနေမည် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ရှိ စက်ရုံများနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစက်မှုလုပ်ငန်း ဌာနများကပင် သူ့ကို အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြမည်ဖြစ်သည်။

အဆင့်ရှစ် အင်ဂျင်နီယာဆိုသည်မှာ ကျွမ်းကျင်သူများထဲမှ ကျွမ်းကျင်သူပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် စက်မှုလုပ်ငန်းတစ်ခုတွင် သြဇာအာဏာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိတွင် ကျန်းကျီချောင်မှာ အဆင့်လေး အင်ဂျင်နီယာသာဖြစ်သေးပြီး အဆင့်ရှစ်သို့ ရောက်ရှိရန် ခရီးအလှမ်းဝေးနေသေးကာ လုပ်သက်အတွေ့အကြုံများ စုဆောင်းရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

သို့သော် သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ပညာအရည်အချင်း မြင့်မားကာ ဝီရိယရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်မှာ သူ၏အဖို့ ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။

လုံခြုံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများက ကျန်းကျီချောင်အပေါ် ဆက်ဆံသည့် သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤစက်ကိရိယာစက်ရုံတွင် ကျန်းကျီချောင်မှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး အခွင့်အာဏာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"ရဲဘော်ကျန်း ဒီအထိ လိုက်ပို့ပေးတာ ရပါပြီ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လီလန်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အကြွေးကောက်ရန် မိသားစုအိမ်ရာဝင်းသို့ သွားရမည်ဖြစ်ရာ ကျန်းကျီချောင်နှင့် အခြားအလုပ်သမားများကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် အဆင်မပြေနိုင်ပေ။

"ကောင်းပါပြီ ခင်ဗျားတို့ သွားလို့ရပါပြီ ကျွန်တော် လုံခြုံရေးဌာနကို ပြောထားပြီးသားပါ..."

"စက်ရုံမှာ ကျွန်တော့်ရာထူးက မမြင့်ပေမဲ့ လုံခြုံရေးဌာနမှာတော့ ပြောစကားလေး အရာရောက်ပါတယ်..."

လီလန်အပေါ်ထားရှိသော ကျန်းကျီချောင်၏ အမြင်များမှာ အစပိုင်းက ကြောက်ရွံ့မှုမှသည် တည်ငြိမ်မှုဆီသို့ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီလန်က သူ့ကို ကူညီပေးရန်အတွက် ငွေကြေး ကမ်းလှမ်းခဲ့သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းတစ်ခုအနေဖြင့် သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် သူ့ကို ရိုးရှင်းစွာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော်လည်း လီလန်က ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ဘဲ သူ့ကို ရိုသေယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ရှေ့မှ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်မှာ အကျိုးအကြောင်းမသင့်သော လူရိုင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သလို ရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်ရန်လောက်သာ သိသော အကြမ်းဖက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်နေပေသည်။

ဤခရီးတိုလေးကို လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရုံမျှဖြင့် လီလန်နှင့် ကျန်းကျီချောင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သူ့ကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်သန့်စင်သော လူကြီးလူကောင်းများကြားရှိ မိတ်ဆွေသံယောဇဉ်နှင့် တူနေတော့သည်။

"ဒါဆို ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်က ဘီလူးသရဲကြီး မဟုတ်ပါလား သိပ်လည်း မကြောက်စရာကောင်းပါဘူး..."

လီလန်နှင့် သူ၏လူစု ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းကျီချောင်က အတွေးနက်နေပုံရလေသည်။

အမှတ်(၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံ၏ မိသားစုအိမ်ရာဝင်း။

"ရဲဘော် ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာနေတာ..."

ရှောင်နျူးသည် အလုပ်ဆင်းလာခါစ အလုပ်သမားတစ်ဦးကို တားလိုက်၏။

"ဘယ်သူ့ကိုလဲ..."

"ကျန်းရှီရွှီပါ ခင်ဗျား သူ့ကိုသိလား..."

ကျန်းရှီရွှီမှာ ကျန်းဟယ်ရှီ၏ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း အမှတ်(၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေသူ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

ရှောင်နျူးက ကျန်းရှီရွှီကို မေးမြန်းသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလုပ်သမားသည် ချက်ချင်းပင် သတိထားကာ ခုခံကာကွယ်လိုသည့် အမူအရာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အော် ကျွန်တော်တို့က ကျန်းတုံ့ရွှီရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ သူ မရှိတော့ကတည်းက သူ့ရဲ့ အမေအိုကြီးနဲ့ ညီဖြစ်သူကို လာတွေ့ချင်နေခဲ့တာ..."

ရှောင်နျူးက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

အလုပ်သမားသည် လီလန်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ရာ စက်ဘီးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လက်ဆောင်ဗူးများနှင့် ပိုက်ကွန်အိတ်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ကို ယုံကြည်သွားလေသည်။

"၄၀၈ ပဲ..."

အလုပ်သမားသည် အခန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီးနောက် နောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

"၄၀၈ ဆိုတော့ လေးလွှာဖြစ်ရမယ်..."

လီလန်က ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

သူသည် မိသားစုအိမ်ရာဝင်းဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် အခန်းတွဲအဆောင်တန်းလျားကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအခန်းတွဲအဆောင်တန်းလျားကြီး၏ အလယ်တွင် လှေကားတစ်ခုရှိပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တစ်ခန်းတည်းနေရသော အခန်းငယ်လေးများရှိကာ အခန်းတစ်ခန်းစီမှာ မကြီးမားလှဘဲ ခုနစ်စတုရန်းမီတာ သို့မဟုတ် ရှစ်စတုရန်းမီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းလေသည်။

ထိုအခန်းများမှာ အမှတ်(၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံမှ ၎င်း၏ အလုပ်သမားများအတွက် ခွဲဝေပေးထားသော ယူနစ်အိမ်ရာများပင်ဖြစ်သည်။

"၄၀၈ ကို သွားကြစို့..."

လီလန်သည် လှေကားထစ်များကို တက်ကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားလေသည်။

သူ၏နောက်တွင်မူ ရှောင်နျူး၊ ပိုင်ကျဲ့နှင့် အခြားသူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်ပါသွားကြသည်။

လှေကားထစ်များကို ဖြတ်သန်းကာ ပထမထပ်၊ ဒုတိယထပ်၊ တတိယထပ်တို့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် လီလန်သည် စတုတ္ထထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ညာဘက်သို့ ချက်ချင်း ကွေ့လိုက်သည်။

ဘယ်မှညာသို့ အထဲဘက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

မြို့ပြနှင့် ကျေးလက်ဒေသများမှာ ကွာခြားလှပြီး မြေမီးဖိုများ မရှိသဖြင့် အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှာ စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင်သာ ဟင်းချက်ကြရသည်။

ဟင်းချက်စရာ ကိရိယာများမှာလည်း အလွန်ရိုးရှင်းလှပြီး တံခါးဝတွင် မီးဖိုတစ်ခုကို တပ်ဆင်ကာ ကျောက်မီးသွေးများကို မီးရှို့ပြီး အပေါ်မှ သံအိုးကြီးတစ်လုံး တင်ထားကာ မီးခိုးခေါင်းတိုင်မရှိဘဲ လေဟာပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အခန်းတွဲအဆောင်တန်းလျားကြီးကို အုတ်နီများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး စင်္ကြံလမ်းဘေးရှိ နံရံများနှင့် တိုင်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဟင်းချက်မီးခိုးငွေ့များ မှိုင်းတိုက်ခံထားရသဖြင့် အုတ်နီများမှသည် အုတ်မည်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဆီအလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေကာ မည်းညစ်စေးကပ်ပြီး ညစ်ပတ်နေပုံပေါ်သည်။

ယခုအချိန်မှာ အမှတ်(၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံမှ အလုပ်သမားများ နေ့လယ်စာစားနေသည့် အချိန်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အခန်းတွဲအဆောင်တန်းလျားကြီးရှိ တစ်ခန်းတည်းနေရသော အခန်းတစ်ခန်းစီ၏ အဝင်ဝတွင် အလုပ်သမားများ၏ မိသားစုဝင်များမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရွေးချယ်ခြင်း၊ ဆေးကြောခြင်း သို့မဟုတ် ဆန်ဆေးခြင်းများ ပြုလုပ်ကာ ထမင်းချက်ရန်နှင့် ဟင်းကြော်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

အချို့သော မိသားစုဝင်များမှာ ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ရာ ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် ခွေးခြေပုလေးများကို သယ်ဆောင်လာကာ အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့် သို့မဟုတ် ကြွေရည်သုတ်ခွက်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ စားသောက်နေကြပြီး စားသောက်နေစဉ်အတွင်း အဆောင်တန်းလျားကြီးထဲရှိ အိမ်နီးချင်းများနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

လီလန်သည် လူအနည်းငယ်ကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ သူတို့ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအလုပ်သမားများနှင့် မိသားစုများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"ရဲဘော် ဘယ်သူ့ကို လာရှာတာလဲ..."

အဘွားအိုတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

သူမမှာ လှေကားနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော အခန်း ၄၀၅ မှ ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အဒေါ် ကျွန်တော်တို့က ကျန်းတုံ့ရွှီရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ သူ့အမေနဲ့ ညီဖြစ်သူကို လာတွေ့တာပါ..."

ရှောင်နျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

တူညီသော စကားလုံးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေရသော်လည်း ရှောင်နျူးမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန် မပေါ်ပေ။

"ကျန်းတုံ့ရွှီ..."

အဘွားအိုက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"အာ..."

"အော် မင်းတို့က တုံ့ရွှီရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ကိုး..."

အဘွားအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရဝမ်းနည်းနေသည့် အမူအရာများ ရှိနေလေသည်။

"တုံ့ရွှီ အဲဒီကလေးက တကယ်နှမြောစရာကောင်းတာပဲ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အလုပ်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေရင်း ပေါ့ဆမိလို့ ခါးကို ထိမှန်သွားခဲ့တာ ဟူး..."

"အဲဒီကလေးက အရမ်းနှမြောဖို့ ကောင်းတာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပါပဲ..."

အဘွားအိုသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း နှလုံးကွဲကြေမတတ် ဝမ်းနည်းနေမိသည်။

ကျန်းတုံ့ရွှီ၏ မိသားစုမှာ အခန်းတွဲအဆောင်တန်းလျားကြီးထဲတွင် နာမည်ကောင်းရှိပုံရသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ကျန်းတုံ့ရွှီ မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ဤအဘွားအိုမှာ ဤမျှလောက် ဝမ်းနည်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

"တုံ့ရွှီအမေရေ နင့်ကို လူလာရှာနေတယ်ဟေ့..."

အဘွားအိုက အတွင်းဘက်ဆီသို့ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ လာပြီ လာပြီ..."

အခန်း ၄၀၈ ၏ အတွင်းဘက်မှ ကျန်းဟယ်ရှီ၏ အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။