အခန်း ၆၄
Vol. 7 Ch. 64
အခန်း (၆၄) လျူကျန့်ကော်နှင့် ဇနီးသည် နေရပ်သို့ ပြန်လာခြင်း
ကျိုးချန်ယဲ့သည် "စက်မှုကျွမ်းကျင်မှု" ကို ရွေးချယ်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် များပြားလှသော စက်မှုပညာ ရပ်ဆိုင်ရာ အသိပညာများမှာ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာခဲ့သဖြင့် ခေတ္တမျှ မူးဝေသွားခဲ့ရလေသည်။
သူ ပြန်လည် သတိဝင်လာသည့် အချိန်တွင်မူ အမျိုးမျိုးသော စက်မှုပညာရပ်များနှင့် လက်တွေ့ အသုံးချ နည်းစနစ်များကို သူသည် အလုံးစုံ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
စိတ်ထဲမှ အာရုံပြုလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ရှေ့တွင် အပြာနုရောင်ရှိသော တစ်ဝက်တစ်ပျက် အလင်းပေါက် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။
[အိမ်ရှင်... ကျိုးချန်ယဲ့
ကျား/မ... ကျား
အသက်... (၂၁)
အမှတ်... (၄)
ကျွမ်းကျင်မှု... စက်မှုကျွမ်းကျင်မှု
ဘဏ္ဍာငွေ... (၅၈,၀၀၂.၉၆) ယွမ်၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာ အချို့၊ ပီကင်းရှိ ရှင်းဟွာ တက္ကသိုလ် အနီးမှ ဝင်းခြံပါသော အိမ်တစ်လုံး]
————————————
ကျိုးချန်ယဲ့သည် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတိုင်း ကျင်းရှီသို့ ဦးတည်မည့် အစိမ်းရောင် ရထားကြီး ပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့လေသည်။
ကျင်းရှီတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် သူသည် ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့ရန် အိမ်သို့ ကြေးနန်း တစ်စောင် ချက်ချင်း ရိုက်လိုက်လေသည်။
ဤစက်မှုအင်ဂျင်နီယာ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ရေး နှီးနှောဖလှယ်ပွဲမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးမှ စက်မှုပညာရှင် များနှင့် တက္ကသိုလ် ပညာတတ်များ စုဝေးရာ ကြီးကျယ်သော အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ ကျင်းပရာ ခန်းမအတွင်း၌ အလိုအလျောက် ခုတ်ထစ်သည့် စက်များ တိုးတက်ကောင်း မွန်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် စက်ပစ္စည်း အစိတ်အပိုင်းများကို တိကျစွာ ထုတ်လုပ်ခြင်းကဲ့သို့သော ခေတ်မီ အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးဖြင့် အမြဲပင် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။
ကျိုးချန်ယဲ့သည် ခန်းမအတွင်း၌ အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေပြီး သူ၏ အဖုံးမာပါသော မှတ်စုစာအုပ် ထဲတွင်လည်း စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်...၊
ထျန်းကျန်းတက္ကသိုလ် စက်မှုအင်ဂျင်နီယာဌာန၏ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရေး အတန်းအတွင်း၌ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ဆူညံနေသော ငြင်းခုံသံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်နေခဲ့လေ၏။
အရပ်ရပ်မှ ရောက်ရှိလာကြသော ပညာရှင် အချို့မှာ စက်ပစ္စည်းများ၏ အနားတွင် ဝိုင်းဖွဲ့နေကြပြီး ဖြန့် ခင်းထားသော ပုံစံထုတ် ပုံစံကြမ်းများကို ကြည့်ကာ မိမိတို့၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များကို အပြင်းအထန် ငြင်းခုံနေလျက်ရှိကြလေသည်။
ရုတ်တရက် အရှေ့မြောက် အမှတ် (၁) သံမဏိစက်ရုံမှ အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်က သူ၏ ပေါင်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။
"ဒီတိကျတဲ့ ဂီယာအုံက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ... မော်ဂျူး (၂.၅) ၊ စက်သွားအရေအတွက် (၁၈)... ဂီယာတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ထိတွေ့တဲ့ နေရာလွတ်ကို သုံးကြိမ်တောင် ညှိပြီးပြီ... အကြိမ်တိုင်းမှာ (၀.၀၃) မီလီမီတာလောက် လွဲနေတုန်းပဲ... ဒါက တကယ်ကို သုံးလို့မရတာပဲ..."
အနားရှိ အင်ဂျင်နီယာ အချို့မှာလည်း ပုံစံကြမ်းကို ကြည့်ကာ စုရုံး၍ စဉ်းစားနေကြလေသည်...။
"အသုံးပြုတဲ့ ပစ္စည်းက မာကျောမှု မရှိလို့လား... (၄၀) စီအာ ပစ္စည်းနဲ့ လဲပြီး စမ်းကြည့်ကြမလား..."
အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ကာ...၊
"ဒါကိုလည်း ငါတို့ စမ်းပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ မာကျောမှုက လုံလောက်တဲ့ အနေအထားမှာ မရှိသေးဘူး..."
ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဘေးမှ ခေတ္တမျှ နားထောင်နေပြီးနောက် မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးမြန်းလိုက်လေသည်...။
"အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်... အစ်ကိုတို့ လုပ်ထားတဲ့ ဂီယာရဲ့ ဖိအားထောင့်က စံနှုန်းအတိုင်း (၂၀) ဒီဂရီနဲ့ လုပ် ထားတာလား..."
အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်က သူ့အား အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်...၊
"မင်းက ဒီအကြောင်းတွေကို သိတာလား... ဟုတ်ပါတယ်... စက်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ စံနှုန်းက (၂၀) ဒီဂရီပဲ လေ..."
"အဲ့ဒီမှာပဲ ပြဿနာရှိနေတာပေါ့..."
ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပုံစံကြမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက်...၊
"အစ်ကိုတို့ စက်ရဲ့ ပင်မဝင်ရိုး လည်ပတ်နှုန်းက တစ်မိနစ်ကို (၁၄၅၀) ဖြစ်ပြီးတော့ ဂီယာ အချိုးက (၃) ချိုး (၁) ဖြစ်နေတာလေ..."
"ဖိအားထောင့် (၂၀) ဒီဂရီကို အခြေခံရင် ဂီယာတွေ ထိတွေ့တဲ့ အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တုန်ခါမှု အင်အားက ပိုများလာလိမ့်မယ်..."
"တကယ်လို့ ဖိအားထောင့်ကို (၁၇.၅) ဒီဂရီအထိ ပြောင်းလိုက်ရင်တော့ တုန်ခါမှုက သေချာပေါက် လျော့နည်းသွားမှာပါ..."
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခန်းအတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ တစ်ဦးက သံသယဖြင့် မေးလာခဲ့လေသည်...။
"လူငယ်လေး... ဒါတွေက နိုင်ငံခြားကနေ သွင်းထားတဲ့ စံနှုန်းတွေလေ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီ အတိုင်း ပြောင်းလဲလို့ ရမှာလဲ..."
"မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် သိမှာလဲ..."
အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်က ပြတ်သားသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်သည် စက်အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ စက်မှာ ချက်ချင်းပင် တုန်ခါသံ ပေးလာခဲ့လေ သည်။
သူသည် ပြုပြင်ရမည့် ဂီယာကို သေသေချာချာ တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့ ပေးသော ကိန်းဂဏန်းများ အတိုင်း တစ်ခုချင်းစီကို ညှိနှိုင်းလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင်ပင် စက်ကို မောင်းနှင်လိုက်ရာ စက်မှာ တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး တိကျသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို စတင်ခဲ့တော့လေသည်။
စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးမှာလည်း စက်ပစ္စည်းများနှင့် တိုင်းတာရေး ကိရိယာများကို အသက်မရှူရဲ လောက်အောင် အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေကြလေသည်။
အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်က တုန်ခါမှု တိုင်းတာရေး ကိရိယာကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လှိုင်းနှုန်းမှာ (၂၂.၃) ဟတ်ဇ် တွင် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး တိုင်းတာရေး ကိရိယာရှိ လက်တံမှာလည်း လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံး တွင် မည်သည့် လွဲချော်မှုမျှ မရှိဘဲ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
"အောင်မြင်သွားပြီ..."
"တုန်ခါမှုတွေ လျော့သွားပြီ..."
အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်သည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်ကို ဝမ်းသာအားရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ...၊
"အံ့ဩစရာပဲ... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ... တုန်ခါမှုတွေက တကယ်ပဲ လျော့သွားပြီး နေရာလွတ်က လည်း အကွက်တိပဲ... လူငယ်လေး... မင်းက ဖိအားထောင့်ကို (၁၇.၅) ဒီဂရီ ညှိလိုက်ရင် တုန်ခါမှု လျော့သွားမယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."
ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ...
"ကျွန်တော်က ကိစ္စရပ်တွေကို တွေးတောရတာ ဝါသနာပါပြီး စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ထားလို့ပါ..."
"ကောင်းတယ်..."
အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်သည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ ပခုံးကို အားပေးသည့် အနေဖြင့် ပုတ်လိုက်ကာ...၊
"ကောင်လေး... မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ... အရှေ့မြောက် အမှတ် (၁) သံမဏိစက်ရုံမှာ လာလုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား..."
"အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်..."
ကျိုးချန်ယဲ့သည် ခေါင်းကို ကုတ်လျက် အားနာသလို ပြုံးလိုက်ကာ...၊
"ကျွန်တော်က လက်ရှိမှာ ရှင်းဟွာ တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ... ဒီနှီးနှောဖလှယ်ပွဲကို ကျောင်းကိုယ်စားလှယ် အနေနဲ့ လာတက်တာပါ..."
"ဒါကြောင့်ကိုး... တကယ့်ကို လူငယ်တွေထဲက သူရဲကောင်းတွေ ပေါ်ထွက်လာတာပဲ..."
အင်ဂျင်နီယာ ဝမ်က သူ၏ ပခုံးကို ထပ်မံ၍ အားရပါးရ ပုတ်လိုက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက် လေသည်...။
"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ကျောင်းဆင်းပြီး နိုင်ငံအတွက် အကျိုးပြုမယ့် နေ့ကို ငါ စောင့်နေပါ့မယ်..."
နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ အားလပ်ချိန်များတွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကျင်းရှီရှိ ဆင်းဟွာ စာအုပ်ဆိုင်သို့ သွားရောက် ကာ စျေးကွက်ထဲတွင် ဝယ်ယူရန် ခက်ခဲသော စက်မှုပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်များနှင့် ကျောင်းသုံး စာအုပ် အများအပြားကို ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။ သူသည် ညဘက်တွင် စားပွဲတင် မီးအိမ်လေးအောက်၌ ထိုစာအုပ်များကို လေ့လာရင်း သူ၏ နေ့ရက်များကို အကျိုးရှိပြီး အလုပ်များစွာဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့လေ၏။
နှစ်ပတ်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး နှီးနှောဖလှယ်ပွဲမှာလည်း အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေ သည်။
ဤဖလှယ်ရေး အစီအစဉ်သည် ကျိုးချန်ယဲ့ကို လူသိများလာစေရုံတင်မကဘဲ သူ၏ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အမြင်များကိုလည်း ကျယ်ပြန့်စေခဲ့လေသည်။
ကျိုးချန်ယဲ့သည် အိမ်ရှိ ဇနီးနှင့် ကလေးကို စိတ်မချဖြစ်နေသဖြင့် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ပစ္စည်းများကို အမြန်ထုပ်ပိုးကာ ပြန်လာခဲ့တော့လေသည်။
————————————
ကျိုးချန်ယဲ့သည် ထျန်းကျန်းတွင် နှီးနှောဖလှယ်ပွဲ တက်ရောက်နေစဉ်မှာပင် လျူကျန့်ကော်သည် သူ၏ ဇနီး ဟော့ရှင်းရှင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရထားဖြင့် ပီကင်းသို့ လာနေခဲ့လေပြီဖြစ်ချေ၏။
"အစ်ကိုကြီး ကျန့်ကော်... အစ်ကိုသာ မရှိရင် ကျွန်မကတော့ ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေ တော့မှာ... ကျွန်မ..."
ဟော့ရှင်းရှင်း၏ အသံမှာ တိုးညှင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ကျေးဇူးတင်စိတ်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သော နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေ၏။
"ရှင်းရှင်း... အရာအားလုံးက ပြီးသွားပါပြီ... နောက်ဆိုရင် အစ်ကို မင်းအနားမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ..."
လျူကျန့်ကော်သည် သူ၏ လက်ဖမိုးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ကာ တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာသော အသံ ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။
"အစ်ကို မင်းနဲ့အတူ တစ်သက်လုံး ရှိနေပြီး စောင့်ရှောက်ပေးသွားမှာပါ..."
ဟော့ရှင်းရှင်းသည် ရင်ထဲ၌ ဆို့နင့်လာခဲ့ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသော စပါးခင်း များကို ကြည့်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်...။
"အစ်ကိုကြီး ကျန့်ကော်... သူတို့ ကျွန်မအပေါ် ဒီလို ဆက်ဆံကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိ ဘူး... ကျွန်မက သူတို့ သမီးအရင်းလေ..."
"ကျွန်မ အထက်တန်းကျောင်း အောင်တဲ့အခါ သူတို့က ကျွန်မကို ကျောင်းဆက်တက်ဖို့ လုံးဝ ခွင့်မပြုခဲ့ ကြဘူး... ကျွန်မ မောင်လေးက စာမေးပွဲ မအောင်တာကြောင့် ကျွန်မ စာသင်တာက အပိုပဲလို့ သူတို့ ပြောခဲ့ကြတယ်... အိမ်မှာပဲ နေပြီး အိမ်အလုပ်တွေပဲ လုပ်ဖို့ သူတို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းခဲ့ကြတယ်..."
"တကယ်လို့ ဆရာက အိမ်ကို ခဏခဏ လာပြီး ဖျောင်းဖျမပေးရင်၊ ကျောင်းကလည်း ကျောင်းလစာ ကင်းလွတ်ခွင့် မပေးရင် ကျွန်မ... ကျွန်မ အထက်တန်းတောင် ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး..."
လျူကျန့်ကော်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူ၏ လက်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပေးလိုက်လေ၏။
သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်ကို လျူကျန့်ကော် သိထားလေသည်။ ထိုနာကျင်မှုများကို ရင်ထဲ၌ သိမ်းဆည်းထားမည့်အစား အပြင်သို့ ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်းက သူ့အတွက် ပို၍ ကောင်းမည်ဟု လျူကျန့်ကော် တွေးမိလေသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စလာတဲ့ အချိန်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်... ကျွန်မ အရူးတစ်ယောက်လို ကြိုးစားပြီး စာကျက်ခဲ့လို့ ပီကင်းက တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှာ တက်ခွင့်ရခဲ့တယ်... ကျွန်မ နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့..."
ဟော့ရှင်းရှင်းသည် စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်လာခဲ့လေသည်...။
"ကျွန်မ မိဘတွေက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် အကြောင်းကြားစာကို ဖွက်ထားပြီး မီးရှို့ပစ်ခဲ့ကြတယ်... ဒါမှ ကျွန်မကို တစ်ခြားသူနဲ့ လက်ထပ်ပေးလို့ ရမှာလေ... အဲ့ဒီက ရတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ကျွန်မ မောင်လေးရဲ့ မင်္ဂလာ ဆောင် စရိတ်ကို ပေးဖို့ သူတို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ..."
လျူကျန့်ကော်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ...၊
"မင်းဆီက စာကို လက်ခံရရှိတဲ့ အချိန်မှာ ငါ မင်းဆီကို ချက်ချင်း ပျံပြီးတောင်လာချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက အခုလဲ အချိန် မနှောင်းသေးပါဘူးလေ..."
လျူကျန့်ကော်သည် သူ ပြန်ရောက်သွားသည့် အချိန်တွင် ဟော့ရှင်းရှင်းမှာ မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချရန် အတင်း အကျပ် ခိုင်းစေခံနေရသည်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိသွားခဲ့လေ၏။ တကယ်လို့သာ သူ အချိန်မီ ရောက် မသွားခဲ့ပါက ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုသည်ကိုပင် သူ မတွေးရဲအောင် ဖြစ်နေခဲ့ရလေသည်။
"အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေခဲ့တာ... အစ်ကို့ဆီ စာရေးတာကလွဲလို့ ကျွန်မမှာ အားကိုးစရာ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဘူး..."
ဟော့ရှင်းရှင်းသည် မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ...၊
"အစ်ကိုကြီး ကျန့်ကော်... ကျွန်မကို လာခေါ်ပြီး ခေါ်ထုတ်ခဲ့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
"မင်းက ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေတာလား..."
လျူကျန့်ကော်သည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ဟော့ရှင်းရှင်း၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီး အသံကို လျှော့ကာ...၊
"ရှင်းရှင်း... မကြောက်ပါနဲ့... အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."
"ပီကင်းကို ရောက်တာနဲ့ အရင်ဆုံး နေစရာ နေရာတစ်ခု ရှာကြတာပေါ့... ပြီးရင်တော့ နောက်နှစ်မှာ စာမေးပွဲ ပြန်ဖြေပြီး ငါတို့ တက္ကသိုလ် အတူတူ တက်ကြတာပေါ့..."
ရထားကြီးသည် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ တဂျုံးဂျုံး မြည်သံပေးလျက် ခရီးနှင်နေပြီး ပြတင်း ပေါက် အပြင်ဘက်မှ ကောင်းကင်ကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လင်းပွင့်လာခဲ့လေပြီဖြစ်ချေ၏။
လျူကျန့်ကော်၏ ပြတ်သားသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟော့ရှင်းရှင်း၏ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ မျက်ရည်များကြားမှပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက် လေသည်...။
"ဟုတ်ကဲ့..."