အခန်း ၆၉

အခန်း (၆၉) ဒုတိယအစ်ကိုအား ပီကင်း၌ နေထိုင်ရန် ဖျောင်းဖျခြင်း

(၁၉၇၈) ခုနှစ် ဆောင်းနှောင်းကာလ၊ အေးစိမ့်သော လေညင်းများ မပြေသေးမီမှာပင် ပီကင်းမြို့၏ လမ်းမများထက်၌ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ စတင် လွှမ်းခြုံလာခဲ့လေပြီ ဖြစ်ချေ၏။

လမ်းဘေးရှိ အသံချဲ့စက်များမှ ဗဟိုအစိုးရ၏ မူဝါဒအသစ်များကို တစ်နေ့လုံး မပြတ် တိုက်ရိုက် ထုတ် လွှင့်နေခဲ့လေသည်။

"ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ"၊ "စီးပွားရေး ပြန်လည် နိုးကြားလာစေခြင်း"၊ "တစ်ဦးချင်း စီးပွား ရေး လုပ်ကိုင်ခွင့် ပြုခြင်း" နှင့် "ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝလာခြင်းသည် ဂုဏ်ယူဖွယ် ဖြစ်သည်" ဟူသော စကားလုံးများမှာ သာမန်ပြည်သူများ၏ နားထဲ၌ ထပ်တလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လမ်းကြားများအတွင်း၌လည်း လှုပ်ခတ်မှုများ စတင် ဖြစ်ပေါ် လာခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ တက်ရောက်နေသော တက္ကသိုလ်မှာ ပြင်ပထက် ဤလမ်းကြောင်းသစ်ကို ပို၍ စောစီးစွာ သတိပြုမိခဲ့ပြီး မူဝါဒဆိုင်ရာ လေ့လာရေး အစည်းအဝေးများကို စောစီးစွာပင် စီစဉ်ကျင်းပခဲ့လေသည်။

နောင်လာနောက်သား ခေတ်သစ်လောကမှ လာသူတစ်ဦး အနေဖြင့် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ထိုမူဝါဒများ အပေါ် အခြားသူများထက် ပိုမို လေးနက်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားလေ၏။ ဤနွေဦးလေညင်းမှာ ခဏတာ တိုက်ခတ်သွားမည့် အရာမဟုတ်ဘဲ ခေတ်ဟောင်း၏ အနှောင်အဖွဲ့များကို ရိုက်ချိုးကာ မရေ မတွက်နိုင်သော လူသားတို့၏ ကံကြမ္မာကို အသစ်ပြန်လည် ရေးထိုးပေးလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားလေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာ၏ ဒုတိယမရီးမှာလည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက လမ်းဘေး ရေဒီယိုမှ သတင်းများကို နားထောင်နေခဲ့ပြီး ထိုလမ်းကြောင်းသစ်ကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲ၌လည်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေ ခဲ့လေသည်။

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် ထမင်းစားပြီးနောက် မြေမီးဖိုအတွင်းမှ ထင်းများ တောက်လောင်နေသဖြင့် ဝင်းခြံ အတွင်း၌ နွေးထွေးပြီး သာယာနေခဲ့လေ၏။ ကျောက်ခဲလေးမှာ သူ၏ အဘွားဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ တိုး ဝင်ကာ ခေါင်းလေး ငိုက်စိုက်ကျလျက် အဘွားဖြစ်သူ၏ ညင်သာသော ပုတ်သိပ်မှုကြောင့် အိပ်ပျော်ရန် ပြင်နေခဲ့လေသည်။

ဒုတိယအစ်ကိုမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် လက်ထဲမှ လွှလေးဖြင့် မက်မွန်သား တစ် တုံးကို အားသွန်ခွန်စိုက် ဖြတ်တောက်နေခဲ့ရာ သစ်သားစလေးများမှာလည်း တရှဲရှဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျနေခဲ့လေသည်။

သူက သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့မိလေသည်...။

"ငါတို့ ကျောက်ခဲလေးအတွက် သစ်သား မြင်းရုပ်လေး တစ်ခု လုပ်ပေးရမယ်... ကလေး ကစားရအောင် အသားလေးကို ရှမနေအောင် ပြောင်ချောနေအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့..."

ဒုတိယမရီးနှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့မှာ အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး ခုံပုလေးများတွင် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်ကာ ဖိနပ်အောက်ခံများကို အပ်ချည်ကြိုးများဖြင့် ထိုးနေရင်း ဒုတိယအစ်ကို၏ လက်ထဲမှ မက်မွန် သားတုံးကို ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

ဒုတိယမရီးက အလုပ်ရှုပ်နေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ စနောက်လိုက်လေသည်...။

"ရှင်က တကယ်ကို လက်မရွံ့တာပဲ... ဖြတ်နေရင်းနဲ့ လက်ကို မထိစေနဲ့ဦး... အဲ့ဒီအခါကျရင် နာလို့ အော် မနေနဲ့ဦးနော်..."

ဒုတိယအစ်ကိုက မော့ပင်မကြည့်ဘဲ သူ၏ လက်များမှာမူ မရပ်မနား လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။ သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်...။

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ... အနှေးဆိုတာ အမြန်ပဲလေ... ငါတို့လုပ်တဲ့ အရုပ်တွေက ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမ ဝါယမအရောင်းဆိုင်က အရုပ်တွေထက်တောင် ပိုပြီး ရောင်းကောင်းဦးမှာ... ကျောက်ခဲလေးကတော့ ကြိုက်မှာသေချာပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ အလယ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲ၌ ကြာမြင့်စွာက တည်းက တွေးတောထားသော စကားကို လိုရင်းတိုရှင်းပင် ပြောလိုက်လေတော့သည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယမရီး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ အစ်ကိုတို့နဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောချင်လို့ပါ... နေရပ်ကို ပြန်မသွားကြပါနဲ့တော့... ပီကင်းမှာပဲ နေပြီး ကျွန်တော်တို့ အတူတူ စီးပွားရေး လုပ်ကြရ အောင်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခန်းအတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်၏ လက်ထဲမှ အပ်နှင့် ချည်ကြိုးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အပ် မှာ လေထဲ၌ပင် တန့်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက် သည်...။

"မောင်လေး... နင် ပြောတာက စီးပွားရေး လုပ်မယ်ဟုတ်လား... တကယ်လား..."

သူသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍...၊

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုနဲ့ မရီးက လယ်စိုက်တာနဲ့ ဟင်းချက်တာကလွဲရင် ဘာမှ မတတ်ဘူးလေ... ပီကင်းမှာ ဘယ်လို စီးပွားရေးမျိုး လုပ်ရမှာလဲ... တကယ်လို့ ငွေတွေ ရှုံးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲ့ဒီနောက် ပိုင်း ငါတို့ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမှာလဲ..."

ထျန်ချင်းလင်းသည် သူ၏ ဆေးတံကို ကိုင်ထားရင်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့ကို မော့ကြည့် ကာ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်...။

"ဟုတ်တယ် ညီလေး... ငါတို့မှာ ဘာကျွမ်းကျင်မှုမှ မရှိဘူးလေ... တကယ်လို့ ဒီနေရာမှာ နေခဲ့ရင် ဘာ လုပ်ရမှန်းတောင် မသိဘူး..."

"ပြီးတော့... ဒီမူဝါဒက အခုမှ ထွက်တာဆိုတော့ နောင်ကျရင် ပြောင်းလဲသွားမလားဆိုတာလည်း မသိရ ဘူးလေ... အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိရင် ငါတို့ တကယ် ကြောက်မိတယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဒုတိယ အစ်ကိုနှင့် မရီးတို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ အင်္ကျီလက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ဆွဲ၍ ပြောလိုက် လေသည်...။

"အာယဲ့... အစ်ကိုတို့ စိုးရိမ်တာကလည်း အကြောင်းရှိပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမား တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုပဲလေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးနေခဲ့ကာ သူတို့၏ စိုးရိမ် မှုများကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားလေ၏။

ပထမအချက်မှာ မူဝါဒများ ပြောင်းပြန်လှန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ မိမိကိုယ် ကိုယ် အားကိုးနိုင်မည့် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုကိစ္စ နှစ်ရပ်လုံးအတွက် ကျိုးချန်ယဲ့တွင် ဖြေရှင်းချက်များ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်၏။

သူသည် သည်လောကသို့ မကူးပြောင်းလာမီမှာပင် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်အတွင်း၌ ဒေသထွက် စား သောက်ဖွယ်ရာများမှသည် နန်းတွင်းမုန့်များအထိ များပြားလှသော မုန့်လုပ်နည်းများကို စုဆောင်းထား ပြီး ဖြစ်လေသည်။ ဤအရာများမှာ စျေးကွက်အတွင်း၌ အောင်မြင်မှု ရရှိထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ယုံကြည်ချက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယမရီး... လက်မှုပညာအတွက်တော့ လုံးဝ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်ကာ အသံကို နှိမ့်သော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြော လိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော် အရင်က မထင်မှတ်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကြောင့် မုန့်လုပ်နည်း တစ်ခုကို ရထားဖူးတယ်... အဲ့ဒါတွေက သာမန်လူတွေ ကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်တွေချည်းပဲဆိုတော့ ရောင်းအားကလည်း တည်ငြိမ် မှာပါ..."

"ပဲစိမ်းမုန့်၊ ကိတ်မုန့်၊ မက်မွန်သီးမုန့်နဲ့ ဆန်မုန့်တွေက တကယ့်ကို မူလအရသာအတိုင်း ဖြစ်နေမှာဆို တော့ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်က မုန့်တွေထက်တောင် အရသာ ပိုကောင်းနေမှာ သေချာပါတယ်..."

"တကယ်လား..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ဟင်းချက်ခြင်းကို အမြဲ ဝါသနာပါသူဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် မုန့်လုပ်ခြင်းကို ပို၍ပင် နှစ်သက်လေသည်။ ယခုအခါ တိကျသော မုန့်လုပ်နည်းများ ရှိသည်ဟူသော အကြောင်းကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျှော်လင့် ချက်များမှာလည်း မြင့်တက်လာခဲ့လေတော့သည်။

"တကယ်ပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍...၊

"ဒုတိယမရီးက လက်ရာလည်း သေသပ်ပြီး စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်လို့ မုန့်လုပ်တဲ့ အပိုင်းကို တာဝန်ယူရ မှာပေါ့..."

"မုန့်လုပ်နည်းတွေနဲ့ လိုအပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကိုတော့ ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်... သမဝါယမဆိုင်က ထက် စျေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရနိုင်မယ့် မိတ်ဆွေတွေလည်း ကျွန်တော့်မှာ ရှိနေတာပဲ..."

"မုန့်လုပ်နည်းနဲ့ နည်းပညာပိုင်းကိုတော့ ကျွန်တော်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အနေနဲ့ ထည့်ဝင်မယ်၊ အမြတ်ငွေ ကိုတော့ နှစ်ပုံ၊ ရှစ်ပုံ ခွဲကြတာပေါ့... ကျွန်တော်က နှစ်ပုံပဲ ယူပြီး အစ်ကိုတို့က ရှစ်ပုံ ယူရမှာပေါ့... တကယ်လို့ ရှုံးသွားရင်လည်း ကျွန်တော်ပဲ အကုန် တာဝန်ယူမှာဆိုတော့ အစ်ကိုတို့ဘက်က အလုပ်လုပ် တာ အလဟဿ မဖြစ်စေရပါဘူး..."

"ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့ အပိုင်းကိုလည်း အစ်ကိုတို့ပဲ အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမှာပါ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဝင်ပြီး မစွက်ဖက်ပါဘူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်တွေ့ကျသော ဖြေရှင်းချက်မှာ အာမခံချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ထျန်ချင်းလင်း နှင့် ကျောက်ရှောက်ထင်တို့၏ စိုးရိမ်မှုများကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းသည် သူ၏ ဆေးတံကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် အားရပါးရ ရှိုက်လိုက်ပြီး နောက် တံခါးခုံတွင် ခေါက်၍ မီးညှိလိုက်ကာ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူနှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

သူတို့သည် ကျေးဇူးမသိသော လူများ မဟုတ်ကြပေ။ ညီလေး ဖြစ်သူက အရာအားလုံးကို သေသေချာ ချာ စီစဉ်ပေးထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ဘက်က ကြိုးစားအားထုတ်ရန်သာ လိုအပ်တော့ရာ ဝေခွဲမရ ဖြစ် နေစရာ မလိုတော့ချေ။

"ကောင်းပြီ... ညီလေး... ငါတို့ မင်းကို ယုံတယ်..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းသည် လယ်သမားတစ်ဦး၏ ရိုးသားမှုဖြင့် ကျယ်လောင် ပြတ်သားစွာ ပြော လိုက်လေသည်...။

"ငါတို့ နေရပ်ကို ပြန်မသွားတော့ဘူး၊ ပီကင်းမှာပဲ နေတော့မယ်... ငါက ပင်ပန်းတာကို မကြောက်ဘူး၊ မင်းကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးစေရပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အမြတ်ခွဲတဲ့ အပိုင်းကိုတော့ ငါ သဘော မတူဘူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ လေသည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည်လည်း သူ၏ ခင်ပွန်းကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့ဘက်သို့ အမြန်လှည့်၍ ပြောလိုက်လေသည်...။

"မောင်လေး... သူပြောတာကို နားမယောင်နဲ့ဦးနော်..."

"အမြတ်ကို ငါးပုံ၊ ငါးပုံပဲ ခွဲရမယ်..."

ထျန်ချင်းလင်းက သူ၏ ဇနီး၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လေသံမှာ ခေါင်းမာနေခဲ့လေသည်...။

"ငါတို့ကတော့ လုပ်အားပဲ စိုက်ထုတ်ရတာလေ… မင်းဆီက ဒီလောက်အထိ အခွင့်အရေး ယူလို့ ဘယ် ဖြစ်ပါ့မလဲ... မုန့်လုပ်နည်းတွေကမှ တကယ့် ရတနာတွေလေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ငွေကြေး ချို့တဲ့နေသူ မဟုတ်သော်လည်း တည် ငြိမ်သော ဝင်ငွေတစ်ခု ရရှိရန်သာ လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူထံမှ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလျက် လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ...၊

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယမရီး... ကျွန်တော်က ပုံမှန်ဆိုရင် ကျောင်းသွားနေရမှာလေ၊ အစ်ကိုတို့က ဆိုင်ရဲ့ အတွင်းအပြင် ကိစ္စအားလုံးကို တာဝန်ယူရမှာဆိုတော့ ငါးပုံ၊ ငါးပုံ ခွဲဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မသင့်တော် ပါဘူး..."

ထိုသို့ ငြင်းခုံနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ခဲလေးကို ပွေ့ချီထားသော အမေထျန်က ဖြည်းညင်း စွာ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ယဲ့... မင်းရဲ့ ဒီမုန့်လုပ်နည်းတွေက အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေဆိုတာ အမေ သိပါတယ်..."

"ပီကင်းက မြို့တော်ဖြစ်လို့ လူတွေက အစားအသောက် ဂျီးများကြပေမဲ့ အရသာသာ ကောင်းရင်တော့ ဘယ်တော့မှ ရောင်းမကုန်မှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး..."

"သူတို့ကို ကူညီချင်တဲ့ မင်းရဲ့ စေတနာကို အမေ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ညီအစ်ကိုချင်း ဆိုပေမဲ့ စာရင်းက တော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိရမှာပေါ့... အမေပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်မယ်… အားလုံးပဲ အလျှော့အတင်း လုပ်ကြတာပေါ့..."

အမေထျန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့်...။

"သုံးပုံ၊ ခုနစ်ပုံ ခွဲကြရအောင်... ရှောင်ယဲ့က သုံးပုံယူပြီး ဒုတိယသားက ခုနစ်ပုံ ယူပေါ့..."

"ဒုတိယသား... မင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံကို မင်းတို့ရဲ့ ညီမနဲ့ မောင်လေးက တကယ်ကို စေတနာနဲ့ ကူညီနေ ကြတာနော်... ဒီကျေးဇူးကို သေသေချာချာ မှတ်ထားရမယ်၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူတွေ မဖြစ်စေရဘူး နော်..."

"မေမေ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မတို့ ဘယ်အရာက ကောင်းတယ်၊ ဘယ်အရာက ဆိုးတယ်ဆိုတာ သိပါ တယ်... ညီမလေးနဲ့ မောင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်မတို့ တစ်သက်လုံး မှတ်ထားမှာပါ..."

ကျောက်ရှောက်ထင်က မျက်လုံးလေးများ နီမြန်းလျက် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ကတိပေးလိုက် လေသည်။

ထျန်ချင်းလင်းသည်လည်း ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...၊

"မေမေ... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... ကျွန်တော့မှာ ရှိတာတွေက ကျွန်တော့ညီမလေးရဲ့ အရာတွေ ပါပဲ… နောင်ကျရင် ကျွန်တော် တကယ်ကို ကြိုးစားသွားမှာပါ..." ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေခဲ့လေ တော့သည်။

"မေမေ... ဒီလောက်အထိ မလိုပါဘူး... ကျွန်မတို့က တစ်မိသားစုတည်းသားတွေပဲဟာကို..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူ၏ မိခင်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားခဲ့ ပြီး ပြုံးလျက်...၊

"ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးရဲ့ မူဝါဒတွေကိုလည်း အန်တီဆွန်းကို ကျွန်တော် မေးမြန်းထားပြီးသားပါ... အခု ဆိုရင် တစ်ဦးချင်း လုပ်ငန်းလိုင်စင် လျှောက်ထားရတာ တကယ်ကို လွယ်ကူနေပြီဆိုတော့ ဘယ်သူကမှ အစ်ကိုတို့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ငါတို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးသာ စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ လုပ်ဆောင်ကြရင် သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ..."

သူတို့၏ စီးပွားရေး ခရီးလမ်းမှာ ပထမဦးဆုံး ခြေလှမ်းကို စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲမှ သိ နေခဲ့လေသည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ၏ ဤနွေဦးလေညင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဤဝင်းခြံလေးအတွင်းသို့ နွေးထွေးမှုများကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပြီး သူတို့၏ မုန့်လုပ်ငန်းကိုလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက် စေတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။ ။