အခန်း ၆၈၈

အခန်း(၆၈၈)

ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာတွေက အဲဒီ အဆော့မက်တဲ့ စလိုင်းမ်ကို ဘယ်နားမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်နေကြတယ်။

"ကျစ်... သူ ကြောက်သွားတာ နေမှာပါ၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါတို့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့" လို့ ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာတစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။ "သွေးပူဇော်ပွဲကို ဆက်လုပ်မယ်၊ ဒီပြီးရင် ငါတို့က အိုင်းရွန်းမေဒင် ဘာသာရေးအဖွဲ့ကို ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် အသုံးချပြီး မက်ထရိုပိုလစ် တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်မယ်... အား"

လူတိုင်းက သူ့ဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တခြား ဗန်ပိုင်ယာတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ထက်မြက်နေတဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ အဲဒီ ဗန်ပိုင်ယာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ထိုးစိုက်ထားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

"မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" လို့ ကျန်တဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေက သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။ "မင်း ရူးသွားပြီလား"

"ရူးသွားတာ" လို့ အဲဒီ ဗန်ပိုင်ယာက ပြန်မေးလိုက်တယ်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အခုမှ တရားအလင်းရသွားတာ၊ သန်းနဲ့ချီတဲ့ လူသားတွေကို စတေးပြီး ဂိုင်ယာကြီးကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်မယ်လို့ ငါတို့ တွေးခဲ့တာက မှားယွင်းနေမှန်း အခု ငါ သိသွားပြီ၊ အဲဒါက သိပ်ပြီး နင်ဂျာမဆန်ဘူးလေ"

သူတို့အားလုံးက သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်နေကြတယ်။ သူ့ရဲ့ စကားတွေက ဘာသာရေးကို စော်ကားတာကလွဲပြီး ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဂိုင်ယာကြီးအတွက် သူတို့ရဲ့ မစ်ရှင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မကောင်းပြောရုံနဲ့တင် သေဒဏ်ပေးသင့်တဲ့ ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

"မင်း လွန်လာပြီ၊ ဗန်ပိုင်ယာမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် မင်းရဲ့ အသက်ကို စတေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ ထင်တယ်"

ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာတွေအားလုံးက အဲဒီ သစ္စာဖောက်ဆီ လျှောက်သွားကြတယ်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ လက်တွေက ပိုပြီး ထက်မြက်၊ မာကျောလာပြီး ရှည်ထွက်လာတယ်။ သူတို့ရဲ့ လက်သည်းတွေက ကမ္ဘာပေါ်က အမာကျောဆုံး သတ္တုအချို့ကိုတောင် ဖြတ်တောက်နိုင်လောက်တဲ့အထိပဲ။

"နေဦး၊ နေကြဦး၊ အဲဒါ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက..."

ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ငြင်းဆန်နေပါစေ သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုကတော့ သေချာနေခဲ့ပြီ။

သူတို့က သစ္စာဖောက်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်တာမို့ သူ့ခေါင်းက လွင့်စင်သွားပြီး လေထဲမှာတင် ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။

သူတို့ တစ်ယောက်မှ မသိလိုက်တာကတော့ အမှောင်ထုရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ မိစ္ဆာဆန်ဆန် ပြုံးနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုက ဝိညာဉ်ကပ်ပါးရဲ့ ကျိန်စာ ကူးစက်သွားသလိုမျိုး ကွပ်မျက်မှုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ဗန်ပိုင်ယာဆီ တိတ်တဆိတ် ကူးပြောင်းသွားတာကိုပဲ။

"အနှောင့်အယှက် တစ်ခုတော့ ကင်းသွားတာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား၊ အဲဒီကောင်က နင်ဂျာကောင်း တစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး" လို့ ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာက ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူ့စကားကလည်း ဟုတ်နေတာပဲ၊ ဘာလို့ ငါတို့က သန်းနဲ့ချီတဲ့ လူသားတွေကို သတ်ဖို့ လိုနေတာလဲ၊ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ"

ကျန်တဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေက ဘာလို့ သူက ရုတ်တရက်ကြီး ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေတာလဲဆိုတာ တွေးတောရင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။

"မင်းကပါ သေချင်နေတာလား"

"လတ်တလောမှာ ဂိုင်ယာကြီးအပေါ် ထားရှိတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ယိမ်းယိုင်လာပုံပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ မစ်ရှင်ကို သံသယဝင်နေတဲ့သူ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်"

သူတို့က ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာဆီ လျှောက်သွားကြပြီး သူ့ခေါင်းကိုပါ ဖြတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြတယ်။

"နေဦး" လို့ ဗန်ပိုင်ယာ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။ "တစ်ခုခု မှားနေပြီ"

အခုမှပဲ သူတို့ထဲက အသက်အကြီးဆုံး ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာက ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူက ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာရဲ့ အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မိစ္ဆာဆန်ဆန် ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေတာကို ခပ်ရေးရေး မြင်လိုက်ရတယ်။

"မင်း"

အသက်အကြီးဆုံး ဗန်ပိုင်ယာက အရိပ်ဆီ ခုန်ဝင်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ လက်တွေနဲ့ မြေကြီးကို ထိုးစိုက်လိုက်တာမို့ ကျောက်တုံးတွေတောင် ကြေမွသွားတယ်။

မိစ္ဆာအရိပ်က ဗန်ပိုင်ယာရဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ ထိတွေ့မိတာနဲ့ ပူဖောင်းတစ်လုံးလို ပေါက်ကွဲသွားတယ်။

"ဟီးဟီးဟီးဟီးဟီး"

မိစ္ဆာအရိပ် ပျက်စီးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် သူ့ရဲ့ ရယ်မောသံတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပဲ။

"အဟွတ်"

ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာက ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေ အန်ကျလာတယ်။

ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှန်း မသိပေမဲ့ မိစ္ဆာအရိပ်က ဗန်ပိုင်ယာနဲ့ ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့တာမို့ အရိပ်ကို ထိခိုက်စေတဲ့ ဒဏ်ရာအတိုင်း သူပါ ခံစားလိုက်ရတာပဲ။

"ဟီးဟီးဟီးဟီး၊ မင်း ဒါကို သဘောကျလား၊ အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ဒီဗာပဲ" လို့ ဖတ်ချ်က ကြေညာလိုက်ပြီး သူ့အသံက ဗန်ပိုင်ယာတွေကြားမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်း... မင်းက မိစ္ဆာပဲ၊ မင်းက လူမှ မဟုတ်တာ" လို့ ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ့ရဲ့ သခင်နဲ့ဆိုရင် အရာအားလုံးက ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မင်းတို့ကို အချင်းချင်းတောင် ပြန်ချခိုင်းလို့ ရသေးတယ်"

ရုတ်တရက် ဖတ်ချ်က အရိပ်တွေထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဗန်ပိုင်ယာတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ခုန်ထွက်လာတယ်။

သေမင်းရဲ့ အမှတ်အသား ခတ်နှိပ်ထားသလိုမျိုး မိစ္ဆာအရိပ်တစ်ခုက သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ ပေါ်လာပြီး ဖတ်ချ်ရဲ့ စွမ်းရည် ကူးစက်သွားခဲ့တယ်။

"အိုင်းရွန်းမေဒင်က အမြင့်မြတ်ဆုံးပဲ" လို့ ဖတ်ချ်က ပြောလိုက်ပြီး ဗန်ပိုင်ယာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို အသုံးချကာ သူ ခိုင်းစေတဲ့အတိုင်း လုပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။

ဒါက ဖတ်ချ်ရဲ့ စွမ်းရည်ပဲ။ သူ ထိတွေ့လိုက်တဲ့သူတွေဆီမှာ မိစ္ဆာအရိပ်ရဲ့ အမှတ်အသား ပေါ်လာမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း အားလုံးကို စလိုင်းမ်ဆီ အပ်နှင်းလိုက်ရတာပဲ။

ဖတ်ချ်က အဲဒီ ဗန်ပိုင်ယာကို အမိန့်ပေးလိုက်တာမို့ သူက ဘေးနားက ဗန်ပိုင်ယာဆီ ခုန်အုပ်သွားတော့တယ်။

အဲဒီ ဗန်ပိုင်ယာက တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ လက်သည်းတွေက သူ့ပါးပြင်ကို ခြစ်မိသွားတယ်။

"မင်း"

ဗန်ပိုင်ယာက သူ့ရဲ့ ဗီဇစိတ်အတိုင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သွေးတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာဆီ ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။

ဖတ်ချ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာကို သွေးဓားရဲ့ လမ်းကြောင်းတည့်တည့်ဆီ ရွှေ့လိုက်တာမို့ သူ့နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းသွားစေတယ်။

ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာက ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲမှာ လွင့်ပါးသွားတယ်။

သူ မသေဆုံးခင်မှာပဲ မိစ္ဆာအရိပ်က နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုဆီ ရွေ့လျားသွားခဲ့တယ်။

နှစ်ယောက် ကျသွားပြီမို့ နောက်ထပ် သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူတို့အားလုံးကလည်း ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် သေဆုံးခဲ့ကြတာချည်းပဲ။

ဖတ်ချ်က အသစ်ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာကို လက်ထဲမှာ သွေးဓားနဲ့အတူ ကျန်နေတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာ သုံးယောက်ဆီ ခုန်အုပ်ဖို့ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

ကျန်တဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေက သူတို့ရဲ့ လက်မတွေကို ကိုက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းတွေကနေ သွေးတွေ စီးကျလာစေကာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် သွေးလက်နက် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြတယ်။

"ရပ်လိုက်၊ သူတို့ကို ဟိုစလိုင်းမ်က ထိန်းချုပ်ထားတာ" လို့ အသက်အကြီးဆုံး ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာက သတိပေးလိုက်တယ်။

ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာက သူတို့ဆီ ခုန်အုပ်လာတာမို့ ကျန်တဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေက နေရာမှာတင် အေးခဲသွားကြတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့က ပြန်မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုရင် ကူးစက်ခံထားရတဲ့သူက သူတို့ကို သတ်ပစ်မှာပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်မယ်ဆိုရင်လည်း သူတို့လူကို ပြန်သတ်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာက သူ့ရဲ့ သွေးဓားကို နေရာအနှံ့ ဝှေ့ယမ်းရင်း ရမ်းကားနေတော့တယ်။

"သူ့ကို ချုပ်ထားလိုက်" လို့ အသက်အကြီးဆုံး ဗန်ပိုင်ယာက အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာတွေက အရိပ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကူးစက်ခံထားရတဲ့သူရဲ့ ဘေးမှာ ပြန်ပေါ်လာကာ သူ့လက်တွေကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်ကြတယ်။

အသက်အကြီးဆုံး ဗန်ပိုင်ယာက မကောင်းဆိုးဝါး ဒီဗာကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကူးစက်ခံထားရတဲ့သူရဲ့ ခြေထောက်အောက်က အရိပ်ဆီ သူ့ရဲ့ သွေးဓားနဲ့ ပိုင်းချလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိစ္ဆာအရိပ် ဒီဗာက နောက်ထပ် ဗန်ပိုင်ယာဆီ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးဓားကို အသုံးပြုကာ သူ့နှလုံးသားကို ပြန်လည် ထိုးစိုက်လိုက်တော့တယ်။

အဲဒီ ဗန်ပိုင်ယာ ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် မပြောင်းလဲခင်မှာပဲ မိစ္ဆာအရိပ်က နောက်ဗန်ပိုင်ယာဆီ ထပ်ကူးသွားပြန်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ လက်တွေနဲ့ ဘေးနားက ဗန်ပိုင်ယာရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်တာမို့ တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ နှစ်ယောက်လုံး ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဗန်ပိုင်ယာ နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

သူတို့ထဲက အသက်အကြီးဆုံးက သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာကို နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ရင်း စိုက်ကြည့်နေတယ်။ "သာမန် စလိုင်းမ်လေး တစ်ကောင်ကများ..."

"ငါက သာမန် စလိုင်းမ် မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ကြီးမြတ်တဲ့ စလိုင်းမ်ပဲ" လို့ ဖတ်ချ်က ပြုံးလိုက်တယ်။

ကူးစက်ခံထားရတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးဓားကို ရင်ဘတ်ဆီ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို လဲကျသွားကာ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းလိုက်တယ်။

ပြာတွေက လေထဲ လွင့်စင်သွားချိန်မှာတော့ ပျူရစ် တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အသက်အကြီးဆုံး ဗန်ပိုင်ယာက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာက ဒေါသနဲ့ အရှက်ရမှုတွေကြောင့် ထူးထူးဆန်းဆန်း နီရဲနေခဲ့တယ်။

"မင်းရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်စွမ်းအားက အဆင့်နိမ့် ဗန်ပိုင်ယာတွေအပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်ချင် လုပ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အပေါ်မှာတော့ အလုပ်မဖြစ်ဘူး၊ ငါက တာအိုရဲ့ ဒုတိယအဆင့်မှာ ရှိတာ"

ဖတ်ချ်က မကြာသေးခင်ကမှ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို နိုးကြားထားတာဖြစ်လို့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ ပထမအဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတာလေ။ သာမန်အသိအရဆိုရင် သူ့ရဲ့ အရိပ်စွမ်းအားက ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတဲ့သူကို အလုပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကို ယုံကြည်ချက်ရှိနေတဲ့ အသက်အကြီးဆုံး ဗန်ပိုင်ယာက လက်တွေကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး နင်ဂျာ စလိုင်းမ်ကို ကြိုဆိုလိုက်တယ်။

"လုပ်ကြည့်လေ... မင်း လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

ဖတ်ချ်က အရိပ်တွေထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဗန်ပိုင်ယာဆီ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ကနေ ခုန်ထွက်သွားပြီး ခြေထောက်အောက်မှာ မိစ္ဆာအရိပ်ကို ခတ်နှိပ်လိုက်တယ်။

အသက်အကြီးဆုံး ဗန်ပိုင်ယာရဲ့ အပြုံးက သူ့လက်တွေ သူ့အလိုလို မြောက်တက်လာပြီး ကိုယ်ပိုင်ဓားနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ပြန်ချိန်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

"မ... မ... မလုပ်နဲ့..." လို့ သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဓားက ဆက်လက် ရွေ့လျားလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားတော့တယ်။

သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေတဲ့ အားအင်တွေနဲ့အတူ ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာက ဖတ်ချ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ငါတို့က.. အနိုင်ရမှာပါ... ငါတို့ ခေါင်းဆောင်က... ငါတို့အတွက် လက်စားချေပေးလိမ့်မယ်..."

ဖတ်ချ်က ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။ "အာ... ငါ့သခင်က သူ့ကို တားလိမ့်မယ်"

နောက်ဆုံးမှာတော့ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာလည်း ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ညဥ့်အချိန်အတွက် တိတ်ဆိတ်မှုနဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖန်တီးပေးလိုက်တော့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၅၈)