အခန်း ၆၉၃

အခန်း(၆၉၃)

"ဘာ တကယ်ကြီးလား" မိုက်ကယ်က မျက်နှာကြီး ဝင်းလက်သွားမတတ် ပြုံးရွှင်လျက် မေးလိုက်တယ်။ မြို့စားကတော် ကိုယ်တိုင်က ဒါကို အကြံပြုလာတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က သူ့ရဲ့ ရွှေလမ်းမကြီး ပရောဂျက်ဟာ ချက်ချင်းပဲ အတည်ပြုချက်ရသွားပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲလေ။

"ဟုတ်တယ်... ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့က နန်းတော်ကို ပြန်ဖို့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ပူဆာနေကြတာ... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ နေပြီးသွားတဲ့နောက်... အဲဒီနေရာကို ငါ မပြန်နိုင်တော့ဘူး... အထူးသဖြင့် အိမ်သာမရှိဘဲနဲ့ပေါ့" လို့ မြို့စားကတော်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ရေပိုက်စနစ် မရှိဘဲနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်တောင် ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် နေခဲ့ကြရလဲဆိုတာကို အရင်က သတိမထားမိခဲ့ဘူး" လို့ မင်းသား ဟယ်ရီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "အခုတော့ ရေနွေးနွေးလေးနဲ့ ရေချိုးရတာမျိုး မရှိဘဲ ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ဘူး"

"တောင်းဆိုပါတယ် မိုက်ကယ်ရယ်... ရှင်ရဲ့ လမ်းနဲ့ ရထားစနစ်သာဆိုရင် မက်ထရိုပိုလစ်နဲ့ နိုင်ငံတော်ကြားက အကွာအဝေးကို အချိန်တိုလေးအတွင်း ရောက်အောင် လျှော့ချပေးနိုင်မှာပဲ" လို့ မင်းသမီး အဲလိဇဘက်က ပြောလိုက်တယ်။ "ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ကလေးတွေကလည်း ဒီက နေထိုင်မှုဘဝနဲ့ အသားကျနေကြပြီ... သူတို့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း ရနေကြပြီလေ"

သူတို့အားလုံးက မြို့စားကတော်ရဲ့ မြေးတော်လေးတွေဟာ နစ်စီအပြင် နိုင်ငံတော်က တခြားကလေးအချို့နဲ့အတူ တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေကြတဲ့ ကွင်းပြင်ဘက်ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတယ်။

အထူးသဖြင့် နစ်စီတစ်ယောက် အများကြီး တိုးတက်လာတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ သူတို့တွေ အခုလို ခွဲခွာသွားရမယ်ဆိုရင် တော်တော်လေး စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

"ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ စလုပ်လိုက်ပါ့မယ်" လို့ သူက ကတိပေးလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီလေ" လို့ မြို့စားကတော်က လက်ခုပ်တီးလိုက်တယ်။ "လမ်းဖောက်ဖို့အတွက် ခွင့်ပြုချက်ကို အန်ဂျလာဆီ ငါ ပေးပြီးသွားပြီ... ဒါကြောင့် မင်းလုပ်ဖို့လိုတာက အဲဒါကို တည်ဆောက်ဖို့ပဲ"

တစ်စီမံကိန်းလုံးအတွက် ရန်ပုံငွေ ဘယ်လိုရှာမယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို သူမက လျစ်လျူရှုသွားခဲ့တာမို့ မိုက်ကယ်အနေနဲ့ တစ်ခုခု ပြောချင်ခဲ့ပေမဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီပရောဂျက်က သူ့အတွက် တိုက်ရိုက် အကျိုးရှိစေမှာမို့ သူ့ဘက်ကပဲ ကုန်ကျစရိတ်ကို ကျခံတာက သဘာဝကျပါတယ်လေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တောင်လိုပုံနေအောင် ရှိတဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးပြားတွေနဲ့ ပေးချေမှာပဲဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒါကို သူ အလွယ်တကူ တတ်နိုင်ပါတယ်။

* * * * * * * *

တစ်လကြာပြီးနောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်တစ်ယောက် ရီနေးတား နိုင်ငံတော်မှာ သူ စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ အစေ့အဆန်တွေဆီကနေ အသီးအပွင့်တွေကို နောက်ဆုံးတော့ ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ။

ကတိအတိုင်းပဲ လအသစ်အစမှာ ရိဒ်က သူ့ကို သဲဒင်္ဂါး တစ်သောင်း အပြည့် ပေးချေခဲ့တယ်။ အဲဒါတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူက မက်ထရိုပိုလစ်မှာ သဲဒင်္ဂါး ဝင်ငွေအကောင်းဆုံးသူတွေစာရင်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ဝင်ငွေက ဒီလောက်နဲ့တင် မဆုံးသွားဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့လအတွင်း သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အားလုံးကနေ သဲဒင်္ဂါး ၂၁,၅၂၃ တိတိကို အသားတင် ရရှိခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီအထဲမှာ ရိုလာကိုစတာ နှစ်ခုစလုံးရဲ့ လက်မှတ်ရောင်းရငွေတွေအပြင် ဗန်ပိုင်ယာတွေဆီကရတဲ့ အိမ်လခတွေလည်း ပါဝင်တယ်။

အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် အခု သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ သဲဒင်္ဂါး ၃၁,၅၂၃ ရှိနေခဲ့ပြီ။

တစ်လအကြာမှာတင် သူ ဘယ်လောက်တောင် ရရှိခဲ့လဲဆိုတာကို သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတာက ဒါဟာ အနာဂတ်မှာ ဆက်ပြီး တိုးတက်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပဲ။ သူ့ရဲ့ ဖောက်သည် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းက ရေလူသားတွေဖြစ်ပြီး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်က ဗန်ပိုင်ယာတွေ ဖြစ်တယ်။

တကယ်လို့ သူက ဗန်ပိုင်ယာတွေကို သီးသန့် ပစ်မှတ်ထားတဲ့ နောက်ထပ် ရိုလာကိုစတာဆန်ဆန် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ လက်ရှိ တစ်လစာ သဲဒင်္ဂါး ဝင်ငွေကို နှစ်ဆအထိ တိုးနိုင်လိမ့်မယ်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ မက်ထရိုပိုလစ်ကို ရောက်မလာသေးတဲ့ မှော်သားရဲ တစ်ပိုင်းသတ္တဝါ မျိုးနွယ်စု သုံးခု ရှိနေသေးတယ်။ သူတို့တွေကလည်း သူ အသုံးချဖို့ မစောင့်နိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်နေရတဲ့ နောက်ထပ် ဖောက်သည်အသစ်တွေပဲလေ။

ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းတာက အခုတော့ ရွှေလမ်းမကြီးရဲ့ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းစဉ် အပြီးသတ်သွားပြီဖြစ်လို့ အရင်ကထက်ပိုပြီး ဒါက လွယ်ကူလာတော့မှာပဲ။

မက်ထရိုပိုလစ်က နိုင်ငံသားတွေ မနေ့က နိုးလာချိန်မှာ ရီနေးတားလူမျိုး ရာနဲ့ချီပြီး သံမဏိအုတ်မြစ်တွေချကာ ရီနေးတား နိုင်ငံတော်အထိ တိုက်ရိုက်ရောက်မယ့် လမ်းကျယ်ကြီးတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ ကွန်ကရစ်တွေ လောင်းနေကြတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရတယ်။

အလုပ်သမားတွေရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၊ စနစ်တကျရှိမှုနဲ့ အလုပ်တွင်ကျယ်မှုတွေကြောင့် သူတို့တွေ အံ့အားသင့်ခဲ့ကြရတယ်။ သူတို့က မမောမပန်းနိုင်ဘဲ မနားတမ်း အလုပ်လုပ်နေကြတဲ့ပုံပဲ။

ဒါတင်မကသေးဘဲ ရွှေလမ်းမကြီးရဲ့ ဘေးကပ်လျက်မှာ ရထားသံလမ်းတွေကိုပါ ခင်းကျင်းထားခဲ့တယ်။

သေချာတာကတော့ အဲဒီရထားသံလမ်းတွေဟာ မက်ထရိုပိုလစ် တောင်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရထားဘူတာရုံအသစ်ဆီ ဦးတည်သွားပြီး လူတွေကို အခက်အခဲမရှိ ရထားပေါ် အတက်အဆင်း လုပ်နိုင်စေတယ်။

ဒီလို အဆောက်အအုံသစ်တွေကြောင့် လူတွေကြားမှာ ဆူညံသွားခဲ့ပြီး ဒါကို ဘယ်သူက ဘာကြောင့် ဆောက်ခဲ့တာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကံကောင်းတာက ခရွန့်ခ် နဲ့ ဒေးလီးမက်ထရို တို့ရဲ့ အကူအညီကြောင့် အဲဒီမနက်က ထွက်တဲ့ သတင်းစာရဲ့ မျက်နှာဖုံးစာမျက်နှာမှာ အဖြေအားလုံးကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တယ်။

{ကင်းစ်နယ်မြေကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ ခရီးသွားနိုင်တော့မယ် ဟုတ်လား}

{ရီနေးတား ကုမ္ပဏီကနေ ခြောက်သွေ့မြေရိုင်းဒေသအထိ ရှည်လျားတဲ့ ရွှေလမ်းမကြီး တည်ဆောက်မှုကို အခုလေးတင် အပြီးသတ်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး အဲဒီလမ်းဟာ တခြားသူမဟုတ်တဲ့ ရွှေမင်းသားလေး မိုက်ကယ် ဗန်ဒါဘစ် ကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်စီမံခန့်ခွဲတဲ့ နိုင်ငံတော်ဆီကို ဦးတည်ထားတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ မက်ထရိုပိုလစ်မြို့တွင်းမှာ မော်တော်ကားတွေ စတင်ပြေးဆွဲတော့မယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဒါက နိုင်ငံသားတွေကို ဘယ်သူမှ အရင်က မခံစားဖူးသေးတဲ့ ချောမွေ့သက်သာတဲ့ ခရီးစဉ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်မယ့် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးဆိုတာကို ကိုယ်တွေ့ခံစားခွင့် ရစေမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ နေရာတစ်ခုကနေ နောက်တစ်ခုကို အမြန်ဆုံး အချိန်အတွင်း သွားချင်သူတွေအတွက်ကတော့ မက်ထရိုပိုလစ်–ရီနေးတား ရထားဘူတာရုံကလွဲပြီး တခြားကို ကြည့်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ မက်ထရိုပိုလစ်ကနေ ခြောက်သွေ့မြေရိုင်းဒေသကို တစ်ရက်တောင်မကြာဘဲ သွားနိုင်မယ့် မော်တော်ယာဉ်အသစ်ကို စီးနင်းနိုင်မှာပါ။ လက်မှတ်တစ်စောင်တည်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကတော့...}

ဒီလို ကြေညာချက်တွေကို ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူတိုင်း ရူးသွပ်သွားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့တွေက ဒီရထားကို စမ်းစီးကြည့်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒါက စတင်ပြေးဆွဲဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံသားအများအပြားဟာ သူတို့ရဲ့ မြင်းလှည်းတွေပေါ်တက်ပြီး ရွှေလမ်းမကြီးအတိုင်း အရှိန်တင်မောင်းနှင်ကာ တကယ့် ညီညာပြန့်ပျူးတဲ့ လမ်းမကို နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ကြရတယ်။

* * * * * * * *

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကွင်းစ်နယ်မြေရဲ့ အရှေ့ဘက်ကမ်းရိုးတန်းမှာတော့ တောင်ပံနဂါးသားရဲကြီး တစ်ကောင်ဟာ ကမ်းခြေအထက်မှာ ပျံဝဲနေပြီး တောင်ပံခတ်လိုက်တိုင်း နေရာအနှံ့ကို သဲတွေ လွင့်စဉ်သွားစေတယ်။

ဒီ တောင်ပံနဂါးသားရဲက တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ လူငါးဆယ်အထိ တင်ဆောင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတယ်။ ဒါတောင်မှ သူ့ရဲ့ ကုန်းနှီးပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေတဲ့သူ ခြောက်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာလေ။

နဂါးမျိုးနွယ်ဝင် သတ္တဝါကြီး မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မှော်သားရဲ တစ်ပိုင်းသတ္တဝါ သုံးယောက်က သူတို့ရဲ့ အိတ်တွေထဲကနေ အနက်ရောင် ထီးတွေကို ထုတ်ပြီး နေရောင်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဖွင့်လိုက်ကြတယ်။

အလင်းရောင်ကို မနှစ်မြို့တဲ့ သူတို့ရဲ့ အမူအကျင့်၊ ဖြူဖျော့ဖျော့ အရေပြား၊ ပြီးတော့ ရှည်လျားတဲ့ ဝတ်ရုံနက်တွေနဲ့ ဆူးချွန်ပါတဲ့ ကော်လာတွေ ဝတ်ဆင်ထားတာကို ကြည့်ရင် ဒါဟာ ဗန်ပိုင်ယာမျိုးနွယ်စုက လူတွေဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။

သူတို့ ဆင်းလာချိန်မှာ ဗန်ပိုင်ယာတစ်ယောက်က တောင်ပံနဂါးသားရဲဆီကို အိတ်တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်ပြီး အဲဒီအိတ်က ကုန်းနှီးပေါ် ပြန်ကျသွားချိန်မှာ သဲဒင်္ဂါး အမြောက်အမြား ဖိတ်စင်ထွက်လာခဲ့တယ်။

အခကြေးငွေ ရရှိသွားတာနဲ့ တောင်ပံနဂါးသားရဲက ကောင်းကင်ယံဆီ ပျံတက်သွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။

"တော်ဝင်တိုက်ကြီးပဲ... သူတို့တွေ အဝေးကြီး မရောက်လောက်သေးဘူးလို့ ငါ အသေအချာ မျှော်လင့်ပါတယ်" လို့ ဗန်ပိုင်ယာတစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။

"ငါတို့ သွက်သွက်သွားရမယ် ညီအစ်ကိုတို့... အဲဒီ ပျူရစ် ဗန်ပိုင်ယာတွေ ငါတို့ မသိဘဲနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါတို့ မသိနိုင်ဘူး... လူသားတွေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သူတို့ မဖျက်ဆီးခင်မှာ တားဆီးဖို့က ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ" လို့ နောက်ဗန်ပိုင်ယာတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ငါတို့ရဲ့ ဒီက မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် ဗန်ပိုင်ယာ အများစုက မက်ထရိုပိုလစ်လို့ခေါ်တဲ့ မြို့ကြီးဆီကို သွားကြတယ်တဲ့... ငါတို့လည်း အဲဒီကို အခုပဲ သွားကြတာပေါ့"

သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာ ဧရာမလင်းနို့ကြီးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချိန်မှာ ကြီးမားတဲ့ အရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူတို့ပတ်လည်မှာ လည်ပတ်နေပြီး မက်ထရိုပိုလစ်ရှိရာ အနောက်ဘက်ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပျံသန်းသွားကြတော့တယ်။

* * * * * * * *

သူ့ရဲ့ သိမ်းဆည်းရာအိတ်ထဲမှာ သဲဒင်္ဂါး ၃၀,၀၀၀ ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်လို့ မိုက်ကယ်က အဲဒီထဲကအချို့ကို သုံးပြီး ဝိညာဉ်ဆီ တစ်စက် ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သူက ဖတ်ချ်အတွက် [လက်နက်] အဆင့်မြှင့်တင်မှုကို ဝယ်ချင်နေတာလေ။ ဒီစလိုင်းမ်လေးက ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလုံးလုံး အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ့ကို ပူဆာနေခဲ့တာမို့ ဒီအဆင့်မြှင့်တင်မှုကို ရလိုက်ရင်တော့ နောက်ဆုံးမှာ သူ ပါးစပ်ပိတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့တယ်။

"ဖတ်ချ်" လို့ သူက လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာတင် ခရမ်းရောင် စလိုင်းမ်လေးက သူ့ရဲ့ အရိပ်တွေထဲကနေ ခုန်ထွက်လာပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ဆင်းသက်လာခဲ့တယ်။

"ဗျာ သခင်"

"မင်း ဘယ်လို လက်နက်မျိုး လိုချင်လဲ" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။

ဖတ်ချ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။ "ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင် မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း နောက်ဆုံးတော့ ရတော့မှာပေါ့... ရေးဟေး... အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ အရိပ် ဒီဗာတွေပဲ"

မိုက်ကယ်က သူ့ကို ငြိမ်အောင် အရင်လုပ်ရတော့တယ်။ "မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို အရင်ပြောလေ... မင်းရဲ့ လက်နက်က ဘာလဲ"

"ဟင်းမ်" ဖတ်ချ်က ခေါင်းကို ဟိုဘက်ဒီဘက် စောင်းရင်း စဉ်းစားလိုက်တယ်။ "နင်ဂျာ ကြယ်လောက်လား... နင်ဂျာ ခေါင်းစည်းလား... အိုး... သိပြီ... သခင်... ကျွန်တော် မိုက်တဲ့ နင်ဂျာ ဝတ်ရုံ တစ်ထည် လိုချင်တယ်"

"...ဒါက လက်နက်မှ မဟုတ်တာ..."

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်... သခင်... ဝတ်ရုံနဲ့ဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုကတင် ရန်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲကို အကြောက်တရားတွေ ရိုက်သွင်းနိုင်ဖို့ လက်နက်တစ်ခုအနေနဲ့ လုံလောက်နေပါပြီ"

* * * * * * * *

စာစဉ်(၅၈)