အခန်း ၇၀၀

အခန်း(၇၀၀)

မိုက်ကယ်က အဲဒီစကားတွေကို ပြောလိုက်တာနဲ့ ဖတ်ချ်က အကြီးမားဆုံး အပြုံးကြီးနဲ့ ပြုံးရွှင်သွားခဲ့တယ်။ ဒါက သူ့တစ်ဘဝလုံး ဒီအချိန်လေးကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ရသလိုမျိုးပဲ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်... ကျွန်တော် ဒီအခန်းထဲကနေ တိတ်တဆိတ် သွားလိုက်ပါ့မယ်၊ စစ်သည်တော်က ဘာဖြစ်သွားမှန်းတောင် သိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

နင်ဂျာစလိုင်းမ်လေးက ဒူးထောက်နေတဲ့ စစ်သည်တော်ဆီ ခုန်ဆွခုန်ဆွနဲ့ သွားလိုက်ပြီး သူ့အနား မီတာအနည်းငယ်အလိုမှာ ရပ်လိုက်တယ်။

သူ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားပုံရတယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဖတ်ချ်" လို့ မိုက်ကယ်က သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။

ဖတ်ချ်က နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အရိပ်ထဲကနေ ကျောက်ခဲငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဒူးထောက်နေတဲ့ စစ်သည်တော်ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။

ဘယ်သူမှတောင် မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ ကျောက်ခဲလေးက ချက်ချင်း နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်သွားမှန်းတောင် မိုက်ကယ် မမြင်လိုက်ရဘူး။ စက္ကန့်ပိုင်းလောက်ကတင် တစ်လုံးတည်းဖြစ်နေတဲ့ ကျောက်ခဲလေးက ချက်ချင်းဆိုသလို နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားခဲ့တာပဲ။

တကယ်လို့သာ ဖတ်ချ် ရှေ့ကို ဆက်တက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီအရာက ဖတ်ချ်ကိုလည်း သတိပေးတာမျိုးမရှိဘဲ ချက်ချင်း နှစ်ပိုင်း ပိုင်းပစ်လိုက်မှာ အသေအချာပဲ။

ဒါက အစောင့်အရှောက်ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားပဲ။ ဒီကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို သူက ကာကွယ်ထားပြီး ဘယ်သူမှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တာမျိုး မလုပ်နိုင်အောင် သေချာစောင့်ကြပ်နေတာပဲ။

"ဟိုလူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် သန်မာနေတာလား" လို့ ဇိုင်ယွန်က ပခုံးတွန့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

"ဒါပေါ့ ငတုံးရဲ့... အစောင့်အရှောက်က တန်ခိုးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး လှုပ်ရှားနေတာ၊ သခင်မိုက်ကယ်နဲ့ ဆာဖတ်ချ်ကလွဲပြီး ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အဲဒီစွမ်းရည်မျိုး မရှိဘူးလေ" လို့ ရှီနာက သူမရဲ့ မောင်လေးကို တင်းမာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ကိုယ်သူ ဒီအစောင့်အရှောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် သန်မာတယ်လို့ ထင်နေမှာစိုးလို့ သူမက သူ့ကို အားမပေးချင်တာပဲ။

စမ်းသပ်တဲ့အနေနဲ့ ဖတ်ချ်က စစ်သည်တော်ဆီ ရိုးရှင်းတဲ့ အရိပ်မန္တန်တစ်ခုကို လွှတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒီစွမ်းရည်ကို မှော်စွမ်းအင်နဲ့ ဖန်တီးထားတာဖြစ်ပေမဲ့ ဖတ်ချ် ဖန်တီးနိုင်သမျှထဲမှာ အသံတိတ်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပဲ။

ဒါတောင်မှ အရိပ်က နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ဖြတ်ကျော်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ ချက်ချင်း နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားခဲ့တယ်။

ဒီပြသမှုက အားလုံးကို ရှင်းလင်းသွားစေတယ်။ မှော်ပညာက ဒီပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး။ ဒီလို အစောင့်အရှောက်မျိုးကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အရာက အလားတူ စွမ်းအားမျိုးရှိတဲ့ တခြား မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ရင်ဘတ်ထဲက အလင်းရောင်ရဲ့ ပြင်းအားကို ကြည့်ရသလောက် ဒီအစောင့်အရှောက်က ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် ရှစ် ဒါမှမဟုတ် ကိုးလောက်နဲ့ ညီမျှတဲ့ ခွန်အား ရှိနေပုံရတယ်။

'ဘာလို့ လူတိုင်းက ဒီအစောင့်အရှောက်ကို ရှောင်နေကြလဲဆိုတာ အခုတော့ ငါ နားလည်ပြီ' လို့ မိုက်ကယ် တွေးလိုက်တယ်။ ဒါကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့်သူတွေက အဲလ်ရစ်နဲ့ တခြား အဓိကအဖွဲ့အစည်းကြီးတွေပဲ ရှိတယ်။ ရိုင်းဇင်းဆစ် အနေနဲ့ကတော့ ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိဘူး။

သေချာတာကတော့ မိုက်ကယ်က ချွင်းချက်ပေါ့။ အစောင့်အရှောက်ကို တန်ခိုးစွမ်းရည်နဲ့ ဖန်တီးထားတာဖြစ်တဲ့အတွက် မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူပြီး သူ့ရဲ့ 'ကွမ်တမ်ခြေလှမ်း' ကို အသုံးပြုဖို့ လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ၊ ဒါဆိုရင် အစောင့်အရှောက်ရဲ့ နေရာကို ဖြတ်သန်းသွားဖို့ လုံလောက်သွားပြီ။

'နေပါဦး... ငါ့ဘက်ထရီတွေကို အားသွင်းဖို့ ဒီအစောင့်အရှောက်ကို သုံးလို့ရတာပဲ'

ဒီဒူးထောက်နေတဲ့ စစ်သည်တော်က လုံးဝ ရပ်တန့်နေတာဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ ဒရုန်းကို သုံးပြီး စွမ်းအားတွေ စုပ်ယူဖို့က မယုံနိုင်လောက်အောင် လွယ်ကူနေတယ်။ သူ လုပ်ရမှာက ဒရုန်းကို စစ်သည်တော်အနား ဝဲပျံနေစေပြီး ကျန်တာကို ဘက်ထရီက သူ့အလုပ်သူ လုပ်သွားဖို့ ခွင့်ပြုပေးရုံပဲ။

"ထားလိုက်တော့ ဖတ်ချ်... ဒီအစောင့်အရှောက်ကို ငါပဲ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ စလိုင်းမ်လေးက အဲဒီလို အဖြစ်မခံဘူး။ ဖတ်ချ်က ချက်ချင်းပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြောက်ပေအမြင့်ရှိတဲ့ နံရံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး မိုက်ကယ် ရှေ့ထပ်မတိုးလာအောင် တားဆီးလိုက်တယ်။

"မလုပ်ပါနဲ့ သခင်... သခင် ကတိပေးထားတယ်လေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို တိတ်တဆိတ် သွားခွင့်ပြုပါ"

မိုက်ကယ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အလျှော့ပေးလိုက်တယ်။ "ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ"

စလိုင်းမ်လေးက သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်အသစ်တွေကို ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေရှေ့မှာ ထုတ်မပြနိုင်တော့မှာကို သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။

"ကျွန်တော့်ကို သေချာကြည့်ထား ဇိုင်ယွန်... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေပဲ"

ဖတ်ချ်က မြေပြင်ပေါ် ခုန်ချလိုက်ပြီး ချောင်နေတဲ့ ကျောက်အုတ်ခဲတစ်တုံးပေါ် ကွက်တိ ကျရောက်သွားတယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကျောက်အုတ်ခဲက သူ့နောက်ကနေ ပြုံးဖြီးနေတဲ့ မိစ္ဆာအရိပ်တစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့တယ်။

သက်မဲ့ ကျောက်အုတ်ခဲလေးက ချက်ချင်းဆိုသလို အသက်ဝင်လာပြီး ဖတ်ချ်ရဲ့ ပုံပန်းသွင်ပြင်တွေနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ပါးနပ်တဲ့ မျက်လုံးနှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အစောင့်အရှောက် စစ်သည်တော်ရဲ့ နေရာဆီ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ဖြတ်ကျော်သွားတော့တယ်။

အံ့ဩစရာကောင်းတာက စစ်သည်တော်က လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပဲ။ အလင်းရောင် လက်သွားတာမျိုးမရှိသလို မျက်မြင်မရတဲ့ ခုတ်ပိုင်းမှုလည်း မရှိဘူး၊ သူ့ရင်ဘတ်ထဲကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်လည်း မရှိခဲ့ဘူး။ ကျောက်အုတ်ခဲလေးက တီကောင်လေးလို သူ့ဆီ တွားသွား ချဉ်းကပ်လာတာကို သူ သတိမထားမိတဲ့အတိုင်းပဲ။

"အရမ်းတော်တာပဲ ဖတ်ချ်" လို့ မိုက်ကယ်က သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်တယ်။ "ကဲ... ဟိုဘက်ကိုသွားပြီး ဆုလာဘ်ကို ယူလိုက်တော့"

ကွင်းပြင်ရဲ့ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ အလယ်တည့်တည့်မှာ ရွှေသေတ္တာတစ်လုံးပါဝင်တဲ့ အခန်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။

အဲဒီသေတ္တာက ပွင့်နေပြီးသားဖြစ်လို့ မိုက်ကယ်နဲ့ တခြားသူတွေက အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်လို့ရနေတယ်။

အဲဒီမှာ သေတ္တာထဲကနေ လိမ့်တက်လာတဲ့ အဖြူရောင် မီးတောက်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက မသေနိုင်တဲ့ ထာဝရ မီးတောက်တစ်ခုပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအဖြူရောင် မီးတောက်တွေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အရာက အခြားမဟုတ်ဘဲ အားလုံး မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေပဲ ဖြစ်တယ်။

သေတ္တာထဲမှာ အနည်းဆုံး ကီလိုဂရမ် အနည်းငယ်လောက်တော့ ပါဝင်မှာ သေချာတယ်။

"သွားတော့ ဖတ်ချ်" လို့ မိုက်ကယ်က သူ့ကို အားပေးတိုက်တွန်းလိုက်တယ်။

ဖတ်ချ်က ဒူးထောက်နေတဲ့ စစ်သည်တော်အနား ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို အနီးကပ် ကြည့်ဖို့ ခဏလောက် ရပ်လိုက်တယ်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ဖတ်ချ်"

ခဏလောက်တော့ နင်ဂျာစလိုင်းမ်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မိုက်ကယ် မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက သိချင်စိတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဆော့ကစားချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့်ပဲ။

ဖတ်ချ်က တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာ အသေအချာပဲ။

ဖတ်ချ် ရူးရူးမိုက်မိုက် တစ်ခုခု လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မိုက်ကယ် ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဖတ်ချ်က ကျောက်အုတ်ခဲကို ကွင်းပြင်ရဲ့ အခြားတစ်ဖက်ဆီ ဆက်လက်ရွှေ့လျားသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွှေသေတ္တာရှေ့ ရောက်သွားခဲ့တယ်။

ကျောက်အုတ်ခဲက သစ်သားဘောင်ကို ထိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အခန်းထဲက အလင်းရောင်တွေက ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားခဲ့တယ်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ စစ်သည်တော်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မီးတောက်ကြီးက အခုတော့ နူးညံ့တဲ့ မီးတောက်လေးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

မိုက်ကယ်က စစ်သည်တော်ရဲ့ နေရာဆီ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ကျောက်ခဲက ခြေရင်းဆီ ခုံးဆင်းသွားပြီး လုံးဝ အကောင်းပကတိအတိုင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

ရတနာနဲ့ အထိအတွေ့ရှိသွားတာက အစောင့်အရှောက် စစ်သည်တော်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို လုံးဝ အန္တရာယ်မရှိတော့အောင် ပြောင်းလဲပေးလိုက်ပုံရတယ်။

သူက ရှေ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလိုက်ပြီး စစ်သည်တော်ဆီ သတိထားပြီး အနားကပ်သွားတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒီအံ့မခန်း မြန်ဆန်တဲ့ ခုတ်ပိုင်းမှုစွမ်းရည်က သူ့ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။

"ဒီလောက်တောင် လွယ်နေတာလား" လို့ ဇိုင်ယွန်က ညည်းတွားလိုက်တယ်။

ရှီနာက သူ့ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှမ်းရိုက်လိုက်တယ်။ "နင်က အဲဒီအစောင့်အရှောက်ကို တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလား... နင့်မှာ ကိုယ်ပိုင် တန်ခိုးစွမ်းရည်တောင် မရှိသေးဘူးလေ"

"ငါကတော့ မညည်းတွားပါဘူး" လို့ ဂျာကူက စစ်သည်တော်ဆီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ယူမီစုက ရတနာသေတ္တာဆီ လျှောက်သွားစဉ်မှာ သူမကိုယ်သူမ စစ်သည်တော်နဲ့ တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးမှာ ရှိနေအောင် သတိထားနေခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မိုက်ကယ်က သူ အချိန်အကြာကြီး လိုချင်နေခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေ ပါဝင်တဲ့ ရွှေသေတ္တာဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်။

အဖြူရောင် မီးတောက်တွေရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာရှိတဲ့ စပျစ်သီးအရွယ်အစားလောက်ရှိတဲ့ သတ္တုတစ်ပိုင်းကို သူ သေတ္တာထဲ ငုံ့ကြည့်ရင်း မြင်လိုက်ရတယ်။

'အဲဒါ ကီလိုဂရမ် ဘယ်လောက်ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ'

[ကျွန်မရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေအရ အဲဒီအရွယ်အစားက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို ၅ ကီလိုဂရမ်နဲ့ ညီမျှပြီး အတိုးအလျှော့ ၀.၁၅ ကီလိုဂရမ် ရှိပါတယ်]

ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အပိုင်းအစလေး ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း အဲဒီထဲမှာ ၅ ကီလိုဂရမ် တန်ဖိုးရှိတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို ပါဝင်နေဆဲပဲ။ ဒီသတ္တုက သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့စာရင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျစ်လျစ်သိပ်သည်းနေတယ်။

သူက သိုလှောင်ခန်းထဲကနေ သေတ္တာတစ်လုံးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လေထဲ မျောလွင့်နေတဲ့ အရည်ပုံစံ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အလုံးလေးကို သေတ္တာထဲ ဂရုတစိုက် ခပ်ထည့်လိုက်တယ်။

အထဲကို ရောက်သွားတာနဲ့ သူက သေတ္တာကို လှည့်ပြီး သော့ခတ်လိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အဖြူရောင် မီးတောက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

'ဒါ ၅ ကီလိုပဲ... ပုံမှန် မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက်အတွက်တော့ အဆင့် လေး ကနေ အဆင့် ငါး ကို ကူးပြောင်းဖို့ လုံလောက်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး'

နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ တခြားသူတွေထက် နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေ အများကြီး ပိုလိုအပ်တယ်ဆိုတာကို သူ စောစောစီးစီးကတည်းက သိထားပြီးသားလေ။

အစကတော့ သူက သဘာဝ မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက်ဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလို့ ထင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေနဲ့ ဖတ်ချ်တောင်မှ ပုံမှန် ပမာဏရှိတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေကိုပဲ လိုအပ်တာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘာလို့ တခြားသူတွေထက် အပိုင်းအစတွေ အများကြီး ပိုလိုအပ်နေရသလဲဆိုတဲ့ နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ သူက ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို မသိသေးတာသာ ဖြစ်တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၅၉)