အခန်း ၇၀၁

အခန်း(၇၀၁)

နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေကို သေတ္တာတစ်လုံးထဲ လုံလုံခြုံခြုံ ထည့်လိုက်တာနဲ့ ရွှေရောင်သေတ္တာကြီးက ချက်ချင်းဆိုသလို အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားခဲ့တယ်။

သူတို့ရှေ့မှာတော့ ကျောက်အုတ်နံရံကြီးတွေက ဘေးဘက်ကို ကွဲထွက်သွားပြီး ရှေ့ကို ဆက်သွားလို့ရတဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဒီဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ အဓိကအဖွဲ့အစည်းကြီးတွေ စူးစမ်းရှာဖွေရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေကြတဲ့ အနီရောင် ချောက်ကြီးရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်ကို သူတို့ ရောက်သွားကြမှာပဲ။

ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေက သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေချိန်မှာ မိုက်ကယ်က ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်တော့မယ့်ဆဲဆဲမှာပဲ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့တယ်။

သူ ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ဖတ်ချ်ကို ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ရဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်အမြင်အာရုံကို သုံးပြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒူးထောက်နေတဲ့ အစောင့်အကြပ်စစ်သည်တော်ကြီးဆီကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်သွားတဲ့ ဝိညာဉ်ပူးကပ်နေတဲ့ ကျောက်အုတ်ခဲလေးတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

"ဖတ်ချ်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဝိညာဉ်ပူးကပ်နေတဲ့ ကျောက်အုတ်ခဲလေးက စစ်သည်တော်ကြီးရဲ့ အနားကို အတော်လေး ရောက်သွားတာနဲ့ ဖတ်ချ်က ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး အစောင့်အကြပ်ကြီးရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ဆင်းသက်လိုက်တယ်။

အဲဒီလို ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ ဖတ်ချ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကနေ တန်ခိုးစွမ်းရည် ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အစောင့်အကြပ်စစ်သည်တော်ကြီးကို မကောင်းဆိုးဝါးအရိပ် ဒီဗာနဲ့ မှတ်သားဖို့အတွက် သူ့မှာ တစ်ခုတည်းသာရှိတဲ့ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်တော့တာပဲ။

ဖတ်ချ်က အဲဒါကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။

ဒီနင်ဂျာလေးရဲ့ ရဲတင်းလွန်းတဲ့ လုပ်ရပ်ကို မိုက်ကယ် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူက အစောင့်အကြပ်စစ်သည်တော်ကြီးကို တကယ်ပဲ ပူးကပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ။

အစောင့်အကြပ်ကြီးဆီမှာ အဆင့်ရှစ် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် မက်ဂ်နက်တစ်တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေမှန်း သူ သိထားတာမို့ ဖတ်ချ်အနေနဲ့ သူ့အသက်ကိုပါ ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားရဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အဆင့်တစ်မှာပဲ ရှိသေးတာလေ။

မိုက်ကယ်က ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အချိန်မနှောင်းခင် ဖတ်ချ်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေအားလုံးကို သုံးပြီး ကွမ်တမ်ခြေလှမ်းကို အသက်သွင်းဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားခဲ့တယ်။

စစ်သည်တော်ကြီးရဲ့ ခြေအောက်က အရိပ်က ရုတ်တရက် စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြူလွတ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

သူ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ သူ လုံးဝ မယုံနိုင်ဘူး။ တကယ်ကြီး အလုပ်ဖြစ်နေတာပဲ။

ဖတ်ချ်က အစောင့်အကြပ်စစ်သည်တော်ကြီးကို ထိန်းချုပ်နေတာလေ။

အစောင့်အကြပ်ကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလာတယ်။ သူက ဒူးထောက်နေရာကနေ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို ဓားကို ကိုင်မြှောက်ထားလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာပြီး အနီရောင် မျက်လုံးအိမ်တွေကို မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ဟီးဟီးဟီးဟီး... ငါ လုပ်နိုင်သွားပြီ၊ မင်း... ခုန်လိုက်စမ်း" လို့ ဖတ်ချ်က အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

ကျောက်ဆစ်စစ်သည်တော်ကြီးက လေထဲကို မခုန်တက်ခင် ဒူးကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို တုန်ခါသွားလောက်တဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ ပြန်ကျလာခဲ့တယ်။

"မမိုက်ဘူးလား သခင်... အခု ကျွန်တော့်မှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေး ရှိသွားပြီ"

ကျောက်ဆစ်စစ်သည်တော်ကြီးက ဖတ်ချ်ရဲ့ အမိန့်တွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု သစ္စာရှိရှိ လိုက်နာဆောင်ရွက်နေတာကို ကြည့်ရင်း မိုက်ကယ်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားခဲ့တယ်။

သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေက ကွာခြားလွန်းတာမို့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်လဲဆိုတာကိုတောင် သူ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။

သူ စစ်သည်တော်ကြီးဆီ အကြည့်ရောက်သွားပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်အမြင်အာရုံနဲ့ ရင်ဘတ်ဆီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်။

ဒီကျောက်ဆစ်အစောင့်အကြပ်ကြီးရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တန်ခိုးစွမ်းရည် ထည့်သွင်းထားတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက အဆင့်ကိုး ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်နဲ့ ညီမျှနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစ ဒါမှမဟုတ် တာအိုနှလုံးသားနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။

အဲဒါက သူ့ရဲ့ ဘက်ထရီနဲ့ ပိုတူနေတာပဲ။

သူက တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သိုလှောင်ထားရုံသက်သက်ဖြစ်ပြီး အရုပ်တစ်ရုပ်လိုမျိုး စွမ်းအင်ပေးထားတာမျိုးပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေအပေါ်မှာ တကယ့်ကို အာဏာမရှိတာမို့ ဖတ်ချ်က သူ့ကို အလွယ်တကူနဲ့ ပြဿနာမရှိဘဲ အနိုင်ယူနိုင်သွားတာလေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင့်လေး မက်ဂ်နက်တစ်တစ်ယောက်က အဆင့်ငါး ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မြင့်တဲ့သူတွေအပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို သုံးလို့မရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဆင့်ငါးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေမှာ သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ သဘာဝအလျောက် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေလို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီစစ်သည်တော်ကြီးမှာတော့ အဲဒီလိုမျိုး ဘာမှမရှိဘူးလေ။

သူ့အထဲမှာရှိတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်က လမ်းမပေါ်မှာ ချထားတဲ့ ရွှေတွေအပြည့်ပါတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးလိုပဲ။ သော့ခတ်မထားတာမို့ ဘယ်သူမဆို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖွင့်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို ယူငင်သွားလို့ ရနေတာပေါ့။

"ဟီးဟီးဟီးဟီး... ဒါနဲ့ဆို ငါ မက်ထရိုပိုလစ်ကိုတောင် အုပ်စိုးလို့ရပြီ" လို့ ဖတ်ချ်က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

ဒီအစောင့်အကြပ်ကြီးက ဘက်ထရီတစ်မျိုးမျိုးနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာဖြစ်လို့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ စွမ်းအင်ကုန်သွားလိမ့်မယ်လို့ မိုက်ကယ် သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါမှပဲ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ အဓိကအဖွဲ့အစည်းကြီးတွေနဲ့ ညီမျှတဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဖတ်ချ်တစ်ယောက် ရမ်းကားလို့မရနိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ တော်တော်လေး ဝမ်းသာသွားခဲ့တယ်။

* * * * * * * *

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အနီရောင် ချောက်ကြီးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့...

အဓိကအဖွဲ့အစည်းကြီး ခြောက်ခုထဲက လေးခုက လက်ရှိမှာ အနီရောင် ချောက်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ ရောက်ရှိနေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ဘေးမှာတော့ မက်ထရိုပိုလစ်ရဲ့ အပြင်ဘက်က တခြားကုမ္ပဏီအချို့လည်း ရှိနေပြီး သူတို့က အဲလ်ရစ်တို့လို လူတွေကြားမှာတောင် လေးစားမှုခံရတဲ့သူတွေပဲ။

ဒီလူစုတွေက ထိပ်တန်းတွေထဲက ထိပ်တန်းတွေလေ။ သူတို့က ကွင်းစ်နယ်မြေရဲ့ အောက်ပိုင်းမှာ အသန်မာဆုံး မက်ဂ်နက်တစ်တွေထဲမှာ ပါဝင်ကြတယ်။

အခုချိန်မှာတော့ သူတို့က အနီရောင် ချောက်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ဘယ်လို ဆက်သွားကြမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ စုဝေးနေကြတာပဲ။

"စကားမစပ် သန္ဓေဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် အဲလ်ရစ်" လို့ လူတစ်ယောက်က နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးပါပဲ" လို့ အဲလ်ရစ်က ပြန်ဖြေတယ်။

"မင်းကတော့ ဘဝမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာနေပြီ၊ ပထမအနေနဲ့ မင်းက နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အခု မင်းက တော်ဝင်သွေးပါတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေနဲ့ပါ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေပြီပေါ့"

အားလုံးက အခန်းထောင့်ဆီကို ခိုးကြည့်လိုက်ကြတယ်။ အဲဒီမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ လွတ်လပ်တဲ့နေရာကို ငေးကြည့်ရင်း စုထိုင်နေကြတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာ ခြောက်ယောက်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ တစ်ရေးအိပ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲလေ။

"တကယ်လို့ တော်ဝင်သွေးပါတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေကိုသာ မင်းဘက် ပါလာအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းအနေနဲ့ မက်ထရိုပိုလစ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလို့ ငါ ထင်တယ်... ဟုတ်တယ်မလား" လို့ စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက်က မေးလိုက်တယ်။

အဲလ်ရစ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "ငါ သူတို့နဲ့ အဲဒီလောက်အထိ အချိတ်အဆက် မရသေးပါဘူး၊ ဒီဗန်ပိုင်ယာတွေကို အလိုလိုက်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်လဲဆိုတာ မင်းတို့အားလုံး သိကြတာပဲလေ၊ သူတို့ ပြောသမျှက သူတို့ရဲ့ ကိုးကွယ်ရာအရှင်အကြောင်းချည်းပဲ"

သူ့ဘေးက လူအားလုံးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြတယ်။ သူတို့အားလုံးက တော်ဝင်သွေးပါတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေနဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဆင်မပြေခဲ့ကြဘူးလေ။ အကြိမ်တိုင်းမှာ လုံးဝကို ကျရှုံးမှုနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတယ်။ သူတို့က စကားလုံး တစ်လုံး၊ နှစ်လုံးလောက်နဲ့ပဲ ပြန်ဖြေတတ်ပြီး စကားစကို လုံးဝ ဖြတ်ပစ်လိုက်တတ်ကြတယ်။

"အင်း... ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းလို့မရဘူးလေ၊ သူတို့က လုပ်စရာမှ မလိုတာ"

အခုချိန်မှာ သူတို့က အနီရောင် ချောက်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးအခန်းအတွက် ပူးပေါင်းပြီး စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ စီစဉ်နေကြတာ။ တကယ်လို့ သူတို့မှာ တော်ဝင်သွေးပါတဲ့ ဗန်ပိုင်ယာတွေရဲ့ အကူအညီသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ဒါက အချိန်တိုအတွင်းမှာ အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်သွားမှာပဲ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူတို့က အဲဒါတွေကို နည်းနည်းလေးမှ စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး။

"သူတို့က အဝင်တံခါးတွေဆီကိုပဲ ဆက်တိုက် ကြည့်နေကြတာ" လို့ စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက်က ထောက်ပြလိုက်တယ်။ "သူတို့ ဘယ်သူ့ကို စောင့်နေကြတာလဲ"

အဲလ်ရစ်က သူတို့အားလုံး ဝင်လာခဲ့တဲ့ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း တံခါးတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

"သူတို့က သူ့ကို စောင့်နေကြတာ"

ဒီလူက ဘယ်သူလဲလို့ သူတို့ မေးတော့မယ့်ဆဲဆဲမှာပဲ လေထုထဲက အနှောင့်အယှက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူတို့အားလုံး ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း တံခါးတွေဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရှေးဟောင်းစွမ်းအားတွေနဲ့ ရုတ်တရက် လည်ပတ်နေတဲ့ အမှောင်ထုကြီးကို မြင်လိုက်ရတယ်။

တစ်ဖက်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာနေတာပဲ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အစောင့်အကြပ်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာပေါ့။

နောက်ဆုံးတော့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲကနေ ရှေ့ကို လှမ်းထွက်လာခဲ့တယ်။

အဲလ်ရစ်နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေက ဒီလူသစ်ဆီကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။ သစ်ရွက်တွေ၊ သစ်ပင်အမြစ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေအပြင် သူတို့မှာရှိတဲ့ အထင်ရှားဆုံး အသွင်အပြင်ကတော့ ခေါင်းပေါ်နီးပါးအထိ ရှည်လျားချွန်ထက်နေတဲ့ နားရွက်တွေပဲ။

ဒါက နတ်မျိုးနွယ်တစ်ယောက်ပဲ။

အဲဒီနောက် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲကနေ နောက်ထပ် နတ်မျိုးနွယ်တွေ ရှေ့ကို လှမ်းထွက်လာကြပြီး စုစုပေါင်း ဆယ်ယောက်လောက် ရှိတယ်။

သူတို့ရဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုကြောင့် အားလုံး အံ့ဩမှင်တက်သွားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စီတန်းလှည့်လည်မယ့် လမ်းကြောင်းမရောက်ခင် နတ်မျိုးနွယ်တွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူးလေ။

ချက်ချင်းပဲ အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူတို့နဲ့ ပထမဆုံး အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အနေနဲ့ နတ်မျိုးနွယ်တွေဆီကို အမြန် ချဉ်းကပ်သွားတယ်။ ဒါက သူတို့နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ အခွင့်အရေးပဲလို့ သူ ထင်ထားတာလေ။

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ နတ်မျိုးနွယ်တွေက သူ့ကို ဒီအတိုင်း ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့ကြတယ်။

"ငါတို့ ဒီကိုလာတာ ကိစ္စတစ်ခုတည်းအတွက်ပဲ၊ အဲဒါက မီသရယ်အမွေအနှစ်တွေပဲ"

* * * * * * * *

စာစဉ်(၅၉)