အခန်း ၇၀၃

အခန်း(၇၀၃)

"မိုက်တယ်... ဖတ်ချ်၊ သူ့ကို ငါ့ဆီ တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်စမ်း... ငါ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မလားဆိုတာ သိချင်လို့" လို့ ဇိုင်ယွန်က သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားတွေကို အားယူရင်း လက်ဝှေ့ထိုးဖို့ အသင့်ပြင်ကာ ပြောလိုက်တယ်။

"မရဘူး... သူ ဘက်ထရီကုန်သွားလိမ့်မယ်" လို့ ဖတ်ချ်က ခေါင်းလွှဲသွားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် ဂျာကူက ဇိုင်ယွန်နဲ့ ကျောက်ဆစ်စစ်သည်တော်ကြားကို ဝင်ရပ်လိုက်တယ်။ "သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးပါနဲ့ ဇိုင်ယွန်... အခုကစပြီး သူက ငါ့ရဲ့ အစေခံ ဖြစ်လာတော့မှာ"

"မဟုတ်ဘူး... သူက ငါ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာမှာ... သူက ဂရီးဗ် ၂.၀ ပဲ..." လို့ ဂရီးဗ်တစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သလိုမျိုး ဖတ်ချ်က နှာရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဖတ်ချ်အနေနဲ့ ကျောက်ဆစ်စစ်သည်တော်ကို အမိန့်ပေးနိုင်မယ်ဆိုတာ သိ၊ မသိကိုတော့ မိုက်ကယ် မသိပေမဲ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးသွားတာကိုပဲ သူ ဝမ်းသာနေခဲ့တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အခုချိန်မှာ သူတို့ကြားထဲ မက်ဂ်နက်တစ် တိုက်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်တိုက်ခိုက်ပေးနိုင်မယ့် နောက်ထပ်တစ်ယောက် ရလာပြီလေ။ တကယ်တော့ ၂.၀ ကို ရီနေးတားတစ်ခုလုံးမှာ အသန်မာဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားအဖြစ်တောင် သတ်မှတ်လို့ရတယ်။

"ဇိုင်ယွန်... လျှောက်နောက်မနေနဲ့တော့... မဟုတ်ရင် နင့်ကို ထားခဲ့တော့မှာနော်" လို့ လိုဏ်ခေါင်းခန်းနား ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ရှီနာက ပြောလိုက်တယ်။

နာက ဖတ်ချ်နဲ့ ဇိုင်ယွန်တို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို ခေါက်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့အားလုံး အနီရောင် ချောက်ကြီး ရဲ့ နောက်ထပ်အဆင့်ဆီ ဝင်ရောက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားကြပြီ။

မိုက်ကယ်က ရှေ့ကို ခြေလှမ်းတိုးရင်း လိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲငင်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အင်အားတစ်ခုကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို သူ ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။ ဒါက သူ ပထမဆုံး လိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က ခံစားရတဲ့ ခံစားမှုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ နေရာရွှေ့ပြောင်းတဲ့ မန္တန်တွေနဲ့လည်း လုံးဝ မတူဘူး။

သာမန် နေရာရွှေ့ပြောင်းတဲ့ မန္တန်တစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ဆွဲငင်တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုဟာက သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းကို ဆွဲငင်နေသလို ခံစားနေရတယ်။

ဒါက သူ 'ကွမ်တမ်ခြေလှမ်း' ကို အသုံးပြုနေချိန်က ခံစားရတဲ့ ခံစားမှုမျိုးနဲ့ အတူတူပဲ။

မိုက်ကယ်က သူ့ကိုယ်သူ မှောင်မည်းနေတဲ့ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုထဲမှာ မြင်လိုက်ရပြီး ဟင်းလင်းပြင်က လိမ်ကောက်သွားကာ သူ့ကို ရှေ့ဆီ ဆွဲခေါ်သွားတဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။ လှိုင်းစီးပျဉ်ပြား မသုံးဘဲ ခြေဗလာသက်သက်နဲ့ လှိုင်းလုံးတွေကို ဖြတ်သန်းစီးနင်းနေရသလိုမျိုး သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။

'နိုဗာ... ငါ့ကို ဒီကနေ ထုတ်ပေး' လို့ သူက အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

[တောင်းပန်ပါတယ် မိုက်ကယ်... ဒီနေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို နောက်ပြန်ဆုတ်ပေးနိုင်တဲ့ မှော်မန္တန် မရှိပါဘူး]

'ဘာဖြစ်လို့လဲ'

| ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက တန်ခိုးစွမ်းရည် ကို အသုံးပြုထားလို့ပါ | လို့ ဟာဘင်ဂျာက ပြောလိုက်တယ်။

| ဒါကို လုပ်နေတဲ့သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အလွန်ကို စွမ်းအားကြီးမားတယ်... သန္ဓေဝိညာဉ်နယ်ပယ် ထက်တောင် ကျော်လွန်နေသေးတယ် |

ဒါက ကြားရတာ တော်တော်လေး စိုးရိမ်စရာကောင်းတယ်။ အဲလ်ရစ်က သန္ဓေဝိညာဉ်နယ်ပယ် ရဲ့ ပထမအဆင့်မှာသာ ရှိနေပေမဲ့ သူ့ကို အလွန် စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အဖြစ် မိုက်ကယ် သတ်မှတ်ထားပြီးသားလေ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ကို ဒီလိုလုပ်နေတဲ့သူက အဲဒီထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး သန်မာနေမှန်း သူ သိလိုက်ရတယ်။

သူ့ရဲ့ ဘက်ထရီတွေကတောင် ဒီသတ္တဝါနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ အကူအညီဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

'ဟာဘင်ဂျာ... ငါတို့ ဒီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိသေးလား... နည်းစနစ်အသစ်တစ်ခုခုများ ရှိမလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ'

| ဘာမှ အကူအညီဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး |လို့ ဟာဘင်ဂျာက ပြောလိုက်တယ်။

| ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ စိတ်ပူနေမှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ သူတို့က မင်းကို သေစေချင်တယ်ဆိုရင် မင်း သေနေလောက်ပြီ |

ဒီစကားက ကြားရတာ ထူးဆန်းနေပေမဲ့ သူ့အတွက်တော့ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားစေတယ်။ ဒီသတ္တဝါက သူ့ဆီကနေ ဘာပဲလိုချင်နေပါစေ သူ့အသက်ကိုတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါက သူ ဒီအခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်အောင် စကားပြောပြီး ဖြေရှင်းနိုင်ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

'နေပါဦး... ဒရာဂွန်ဘွန်း တွေရော'

သူ့နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရတော့ဘူး။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ဘေးကင်းတယ်ဆိုတာ သူ သိလိုက်ရပြီလေ။ သူ့တစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ သူတို့အတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။

"အင်း... သခင်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

ဖတ်ချ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေတဲ့ ခရုပက်ကျိ အချွဲကောင်လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

"ဖတ်ချ်... မင်း ဘယ်လိုလုပ် စုပ်ယူခံလိုက်ရတာလဲ"

"...ကျွန်တော် မသိဘူး သခင်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က သခင် အဆွဲခံလိုက်ရတာကို မြင်တော့ သခင့်ရဲ့ အရိပ်ထဲ အမြန် ခုန်ဝင်လိုက်တာ" လို့ ဖတ်ချ်က သူ့ပခုံးပေါ်ကနေ ချောင်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မိုက်ကယ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားခဲ့တယ်။ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေပေမဲ့ ဖတ်ချ်က ဘယ်အရာနဲ့မဆို ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် သစ္စာရှိလှတယ်။

"အခုလောလောဆယ် ငါ့အရိပ်ထဲမှာပဲ နေနေ" လို့ သူက စလိုင်းမ် လေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ မပြောမချင်း အပြင်မထွက်လာခဲ့နဲ့"

ဒီ လူ က ဘယ်လောက်တောင် သန်မာလဲဆိုရင် ဖတ်ချ်ရဲ့ ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည်က အမှောင်ခန်းထဲ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ထိုးထားသလိုမျိုး သိသာနေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဖတ်ချ်က သူ့အနားမှာ ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် သူ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လေ။

သူတို့က အက်ကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် ဆက်ပြီး တွန်းပို့ခံနေရကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ လိုဏ်ခေါင်းရဲ့ အဆုံးကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြတယ်။

မိုက်ကယ်က တစ်ဖက်ကို လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် လျှောတိုက်သွားကာ မာကျောတဲ့ နံရံတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသွားတာကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တန့်လို့မရမှန်း သိလိုက်တယ်။

"အား..." လို့ သူက ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်တယ်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာတာနဲ့ ခေါင်းကိုမော့ပြီး သူ ဘယ်နေရာကို ရောက်လာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်တယ်။

သူက စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေတာဖြစ်ပြီး အိုမင်းဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ လက္ခဏာ လုံးဝမရှိဘဲ မကြာသေးမီကမှ တပ်ဆင်ထားပုံရတဲ့ အနက်ရောင် အုတ်နံရံတွေနဲ့ပဲ တန်ဆာဆင်ထားတယ်။ ဒီပစ္စည်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတာတစ်ခုက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က အလင်းရောင်အားလုံးကို စုပ်ယူထားပုံရပြီး အမှောင်ထုလိုမျိုး စစ်မှန်နေပုံပေါ်တာပဲ။

အလင်းရောင်က နံရံပေါ်က တိုင်တွေတစ်လျှောက် ညီညာစွာ ထားရှိထားတဲ့ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖယောင်းတိုင်တွေနဲ့ မျက်နှာကြက်ပေါ်က အထပ်သုံးထပ်ပါတဲ့ ပုံစံတူ မီးဆိုင်းတွေဆီကနေ လာတာဖြစ်တယ်။

ဖယောင်းတိုင်တင်တဲ့ ခုံတွေနဲ့ သူ့ပတ်လည်က အုတ်ခဲတွေရဲ့ ဒီဇိုင်းက သူ အမှောင်ရဲတိုက်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသလိုမျိုး ခံစားရစေတယ်။

သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲလာတဲ့သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင် တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်။

'ဟာဘင်ဂျာ... မင်း တစ်ခုခု ခံစားမိလား'

| မင်း ခံစားရတာကိုပဲ ငါ ခံစားနိုင်တယ်... သူတို့က အတွင်းဘက် ခပ်ကျကျမှာ ရှိနေလောက်တယ် |

ဟင်းလင်းပြင် လိုဏ်ခေါင်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူ့နောက်မှာ ရှိနေတာက အုတ်နံရံတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ရှေ့ဆက်သွားဖို့ကလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။

သူက ရဲတိုက်ခန်းမတွေတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီက နံရံတွေတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။

"အင်း... သခင်... ကျွန်တော် ကြောက်တယ်"

"နင်ဂျာတစ်ယောက်က အဲဒီလို ပြောတတ်သလား" လို့ မိုက်ကယ်က တင်းမာမှုတွေကို လျှော့ချဖို့ ကြိုးစားရင်း နောက်ပြောင်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် အခု နင်ဂျာ မဟုတ်ဘူးလေ... ကျွန်တော်က သခင့်ရဲ့ အိမ်မွေး စလိုင်းမ် လေးပါ"

မိုက်ကယ်က ဖတ်ချ်ရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူ ရှေ့ဆက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

သူက အဲဒီထဲကို လျှောက်သွားလိုက်တဲ့အခါ အနက်ရောင်နဲ့ ရွှေရောင် ရောစပ်ပြုလုပ်ထားတဲ့ ခြေတံရှည် ဖယောင်းတိုင်ခုံတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတဲ့ အခန်းကြီးတစ်ခုထဲ ရောက်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ အခန်းရဲ့ ရှေ့ဘက်ဆီကို ဦးတည်နေတဲ့ အနီရောင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး အဲဒီမှာတော့ စင်မြင့်တစ်ခုဆီကို တက်သွားတဲ့ လှေကားထစ် အနည်းငယ် ရှိနေတယ်။

သူက လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားပြီး လှေကားထစ်တွေပေါ် တက်သွားခဲ့ရာကနေ နောက်ဆုံးမှာတော့ အပေါ်ဆုံးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဲဒီလူက ရှည်လျားတဲ့ ရွှေဝါရောင် ဆံပင်တွေနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နံရံကို မှီထိုင်နေကာ သူမရဲ့ လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကို နံရံနဲ့ မြေပြင်မှာ သံမှိုစွဲထားတဲ့ အနက်ရောင် သံကြိုးခလောက်တွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားတယ်။

သံကြိုးတွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ အုတ်ခဲတွေရဲ့ ပတ်လည်မှာ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ရှိနေတယ်။ သူမက အချိန်အကြာကြီး လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

'ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တာ သူမလား'

အဲဒီ မိန်းကလေးဆီကနေ ဘာစွမ်းအားမှ ထွက်ပေါ်လာတာကို သူ မခံစားရဘူး... သေချာတာကတော့ သန္ဓေဝိညာဉ်နယ်ပယ် ထက် ကျော်လွန်နေတဲ့ အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။

| သူမပါပဲ | လို့ ဟာဘင်ဂျာက အတည်ပြုပေးလိုက်တယ်။

သူ မေးခွန်းတွေ မမေးနိုင်ခင်မှာပဲ အဲဒီမိန်းကလေးက မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လာပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လာတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

သူမက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို အလင်းရောင်နဲ့ အသားကျအောင် ကြိုးစားနေတယ်။

သူ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတာနဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာထားက နူးညံ့သွားခဲ့တယ်။ "ရှင် လာတာပဲ" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာလို့လဲ" လို့ သူက သူမကို မေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ခေါ်လိုက်တာလေ... ရှင် လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ သူမကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဒီကို သူ့သဘောဆန္ဒနဲ့ လာခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။ အမှန်တော့ သူက ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်။

"ဒါဆို ငါ့ကို ဒီခေါ်လာတာ မင်းပေါ့" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်... အဲလိုပဲ ထင်တာပဲ... ကျွန်မ ရှင့်ကို လိုအပ်တယ်ဆိုတာလောက်ပဲ ကျွန်မ သိတာ... ရှင် ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာပေါ့"

"မင်းကို ကယ်ရမယ်" လို့ သူမလက်ပေါ်က သံကြိုးခလောက်တွေကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူက မေးလိုက်တယ်။ "အဲဒါကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ"

သူမကိုယ်တိုင်တောင် မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးဆိုရင် သူလည်း သူမကို သေချာပေါက် ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သန္ဓေဝိညာဉ်နယ်ပယ် ထက် သာလွန်တဲ့ သတ္တဝါကိုတောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တယ်ဆိုရင် ဒါကို ဖျက်ဆီးဖို့ သူ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလေ။

"ဒါက လွယ်ပါတယ်" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။ "ရှင် လုပ်ရမှာက..."

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

ရွှေဝါရောင် ဆံပင်နဲ့ မိန်းကလေးက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်တယ်။ "အာ... ကျွန်မ မေ့သွားပြီ"

* * * * * * * *

စာစဉ်(၅၉)