အခန်း ၇၀၅

အခန်း(၇၀၅)

မိုက်ကယ်က သူ့အရိပ်ထဲကို လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ခလုတ်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။ အဲဒီခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သဟဇာတအလင်းတန်း ပစ်ထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ သဟဇာတဓါး အဖြစ် ပုံဖော်သွားတယ်။

ဆံပင်ရွှေရောင်နဲ့ မိန်းကလေးက သဟဇာတအလင်းတန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရင်းနှီးနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ လက်ခနဲဖြစ်သွားတယ်။

"ငါ သိသားပဲ... နင် ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးတော့မှာပေါ့" လို့ သူမက အော်ပြောလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားတယ်။ "ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား" လို့ သူက သဟဇာတဓါးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း မေးလိုက်တယ်။

သူမက တစ်ခုခုပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားလို့ မရတာကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ ရှုပ်ထွေးသွားတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။

"ငါ... ထင်တာပဲ... နင် အဲဒီလက်နက်နဲ့ ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးမယ်ဆိုတာကိုပဲ ငါ သိတယ်"

'သူမက သဟဇာတ ဆိုတာ ဘာလဲမှန်း ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ၊ သုတေသီတွေကလွဲရင် ဘယ်ခေတ်သစ်လူသားမှ ဒီအရာ ရှိတယ်ဆိုတာကိုတောင် မသိကြဘူး မဟုတ်လား'

[ဒါ မှန်ပါတယ်။ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားစေခဲ့တဲ့ ကပ်ဘေးကြီးအပြီးမှာ ရှေးဟောင်းလူသားတွေလည်း ဒြပ်စင်ရှစ်ခုစလုံးကို ကိုင်တွယ်အသုံးပြုနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး သဟဇာတ ဆိုတာလည်း အချိန်ကာလတွေကြားထဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်]

သူမက သဟဇာတ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲမှန်း သိနေပုံရတဲ့အချက်က သူမဟာ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေကို တူးဖော်ခဲ့တဲ့ သုတေသီတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သလို ရှေးဟောင်းလူသားတွေ ဒါကို အသုံးပြုခဲ့တာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသူလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

'သူမက တကယ်ပဲ အသက်တစ်ထောင် ရှိနေပြီလား၊ သူမက တကယ်တော့ ဘယ်သူများလဲ'

"သခင်... ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ သခင့်ရဲ့ ဓားက လက်ထိတ်တွေကို အရည်ပျော်သွားစေနေပြီ" လို့ ဖတ်ချ်က ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ် မသိလိုက်တာက သဟဇာတဓါးကို လက်ထိတ်တွေနား ကပ်ထားရုံနဲ့တင် အရည်ပျော်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် စတင်သွားစေတာပဲ။

သံကြိုးတွေကနေ သွေးတွေ စိမ့်ထွက်လာနေပြီ။

သူက သဟဇာတဓါးကို အမြန် ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး လက်ထိတ်တွေ ထပ်အရည်ပျော်မလာအောင် တားဆီးလိုက်တယ်။

"သခင် ဘာလို့ အဲလို လုပ်လိုက်တာလဲ၊ သူမ လွတ်မြောက်တော့မှာကို"

"သူမ လွတ်သွားရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ ငါ မသိဘူး၊ သူမကို ဖမ်းထားတဲ့သူက ဒါကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး ငါတို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားလာနိုင်တယ်" လို့ သူက သူတို့ ဝင်လာခဲ့တဲ့ စင်္ကြံလမ်းဘက်ကို သတိထားပြီး လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်း အဆင်သင့် မရှိဘဲနဲ့တော့ သူ ဘာအလောတကြီး အလုပ်မျိုးကိုမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ဒီ ဂေါသစ်ပုံစံ ရဲတိုက်ကြီးက သူ့ကို ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားပြီး နေရာအနှံ့ သူထားခဲ့တဲ့ အရိပ်ကိုယ်ပွားတွေဆီကို သွားခွင့်မရအောင် တားဆီးထားတယ်။ သူ အလိုရှိတဲ့အချိန်တိုင်း လုံခြုံတဲ့နေရာဆီ နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

တကယ်လို့ သူက သူမကို လွှတ်ပေးတော့မယ်ဆိုရင် ထွက်ပေါက်တွေကို အရင် ရှာထားဖို့ လိုတယ်။ ဒါမှ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားခဲ့ရင် သူ ဘယ်ကို သွားရမလဲဆိုတာ သိမှာလေ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သွေးတစ်စက်က သံကြိုးကနေတစ်ဆင့် မိန်းကလေးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ လက်ထိတ်တွေဆီ ဆက်တိုက် စီးဆင်းသွားတယ်။

အဲဒါက အောက်ဘက်ဆီ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမရဲ့ အရေပြားပေါ်ကို တစ်စက်စက် ကျလာတယ်။

ပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ အဲဒီသွေးက သူမရဲ့ အရေပြားထဲ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တယ်။

သူမက ရုတ်တရက် တုန်ခနဲဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးတွေက ခဏတာမျှ ရွှေရောင် လက်သွားတယ်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။

မိန်းကလေးက သူမ လက်ပေါ်က သံကြိုးတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက အကြည့်တွေ ပြောင်းလဲသွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကတင် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က ဘာကိုမှ လုံးဝ နားမလည်တော့သလိုမျိုး ရှုပ်ထွေးမှုတွေနဲ့ ဝေခွဲမရဖြစ်မှုတွေကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမရဲ့ အကြည့်ထဲမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ သူမက လက်ပေါ်က လက်ထိတ်တွေကို သတိထားနေတဲ့ပုံစံနဲ့ မဟုတ်ဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။

သူမက လက်ထိတ်တွေကို သူမကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုလို သဘောမထားတော့တဲ့ပုံပဲ။

"ငါ... အခု မှတ်မိပြီထင်တယ်" လို့ သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီလား"

သူမက ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "ဟင့်အင်း... ဒါပေမဲ့ ဒီလက်ထိတ်တွေကိုတော့ ငါ မှတ်မိတယ်"

ပြီးတော့ သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ "လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ရှင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ရှင့်နောက်ကို ဘယ်သူမှ လိုက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"တကယ်လား" လို့ သူက သံသယအနည်းငယ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ 'သူမရဲ့ နာမည်ကိုတောင် သူမ မသိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သေချာနိုင်မှာလဲ'

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ "အင်း... ငါ့ကို ယုံပါ" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။

ဖတ်ချ်က သူ့ခြေထောက်ကို လာပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်တယ်။ "သူမ အမှန်ကို ပြောနေတာပါ သခင်"

စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သေချာ စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် သူက ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူတို့ကို ယုံကြည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တကယ်လို့ ဖတ်ချ်က သူ့ကို ကတိပေးလောက်တဲ့အထိ သူမကို ယုံကြည်နေတယ်ဆိုရင် သူ့အတွက် အဲဒါက လုံလောက်နေပါပြီ။

"ကောင်းပြီလေ" လို့ သူက သဟဇာတဓါးကို ဖွင့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "မင်း မှန်ဖို့တော့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူက သူ့လက်နက်ကို ခေါင်းပေါ် မြှောက်လိုက်ပြီး သံကြိုးတွေဆီ ခုတ်ချလိုက်တာကြောင့် သံကြိုးတွေက အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားတော့တယ်။

ပြတ်တောက်သွားတဲ့ သံကြိုးအပိုင်းအစတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို သွေးတွေအဖြစ် အရည်ပျော်သွားပြီး နံရံတွေနဲ့ ကြမ်းပြင်တစ်ခွင်လုံးကို ပေကျံသွားစေတယ်။

အဲဒီနောက် ပြတ်တောက်သွားတဲ့ သံကြိုးစွန်းတွေကနေ အဖြူရောင်မီးတောက်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရှေ့ကို ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သွားကာ အေးခဲနေတဲ့ သွေးသံကြိုးကို အရည်အဖြစ် ဆက်လက် အရည်ပျော်သွားစေတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ မိန်းကလေးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်က လက်ထိတ်တွေ အရည်ပျော်သွားပြီး သူမရဲ့ အချုပ်အနှောင်တစ်ခုကနေ လွတ်မြောက်သွားစေတယ်။

နောက်တစ်ချက် ထပ်ခုတ်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ သံကြိုးတွေကိုပါ ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခုတ်ချလိုက်ရင်း သူမရဲ့ ခြေလက်လေးဖက်စလုံးကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ သံကြိုးလေးခုလုံးကို သူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။

သံကြိုးတွေက သူမကို နံရံတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာ မရှိတော့တာမို့ မိန်းကလေးက ရှေ့ကို လဲကျသွားတယ်။

သူမက သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေကို နှိပ်နယ်လိုက်တယ်။

သက်သာရာရသွားတဲ့ အပြုံးတစ်ခုက သူမ မျက်နှာထက်မှာ ပျံ့လွင့်လာတယ်။

သူမ လွတ်လပ်သွားပြီ။

ထို့နောက် သူမက ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်တစ်ခွင်လုံး ပေကျံနေတဲ့ သွေးရည်အိုင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။

အဲဒီသွေးတွေက နယ်မြေသစ်တစ်ခုဆီ ဖြာထွက်သွားတဲ့ မြစ်တစ်စင်းလိုမျိုး သူမဆီကို စီးဆင်းလာတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒါက သူမရဲ့ လက်ချောင်းဆီကို ရောက်ရှိသွားတယ်။

သွေးတွေက သူမရဲ့ အရေပြားထဲ စိမ့်ဝင်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ရုတ်တရက် ရွှေရောင်ပြောင်းသွားပြီး သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုနဲ့အတူ ပေါ်ထွက်လာတယ်။

မုန်တိုင်းတစ်ခုကနေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ ဖရိုဖရဲ လေပြင်းတစ်ခုလိုမျိုး တန်ခိုးစွမ်းရည်ရဲ့ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် မိုက်ကယ်က သူ့မျက်လုံးတွေကို ကာကွယ်လိုက်တယ်။

သွေးရည်တွေက သူမရဲ့ အရေပြားဆီ ဆက်လက် စီးဆင်းလာတယ်။ သူမ စုပ်ယူလိုက်တဲ့ သွေးတစ်စက်စီတိုင်းနဲ့အတူ သူမက ပိုပိုပြီး သန်မာလာသလိုပဲ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမ မတ်တပ်ရပ်နိုင်မယ့် ခွန်အားကို ရရှိသွားခဲ့တယ်။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် လက်ထိတ်ခတ်ခံထားရပုံ ပေါက်နေပေမဲ့လည်း သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လက်ထိတ်တွေဆီကနေ သွေးတွေကို စုပ်ယူလိုက်ရုံနဲ့တင် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျန်းမာလာခဲ့တယ်။

သူမ ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ ရွှေရောင် အရှိန်အဝါကြောင့် အညစ်အကြေးတွေ၊ အဆီတွေနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေ သန့်စင်သွားပြီး သူမရဲ့ အရေပြားက တောက်ပလာခဲ့တယ်။

သူမ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး သန်မာလာတာနဲ့အမျှ စုပ်ယူမှုနှုန်းကလည်း လိုက်ပါ မြင့်တက်လာတယ်။

မြေပြင်ပေါ်က သွေးတွေက အပေါ်ကို လည်ထွက်သွားပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက အရေပြားဆီ ပက်ဖျန်းသွားတယ်။

သူမ မြေပြင်ပေါ်ကနေ လွင့်ပျံတက်သွားချိန်မှာတောင် သွေးတွေက သူမဟာ သံလိုက်တစ်ခုဖြစ်နေသလိုမျိုး သူမနောက်ကို ဆက်လက် လိုက်ပါနေခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ နောက်ဆုံး သွေးတစ်စက်က သူမရဲ့ အရေပြားထဲ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်ဆီ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတဲ့ အရှိန်အဝါလှိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်။

လေပြင်းတစ်ခုက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်တွေအားလုံး ငြိမ်းသွားခဲ့တယ်။

ဒါက အခန်းတစ်ခုလုံးကို အမှောင်အတိ ကျသွားစေရမှာလေ။

ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေတဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနဲ့ တောက်ပနေခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ သူမရဲ့ အလင်းရောင်က ကြမ်းပြင်နဲ့ နံရံတွေပေါ်က ထွင်းထုထားတဲ့ စာသားတွေကို ဖော်ပြပေးနေတယ်။

သူက မျက်လုံးတွေကို မှေးကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒါတွေက ရင်းနှီးနေပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ သေချာ ကြည့်နိုင်လောက်တဲ့အထိ အဲဒီအလင်းရောင်က အချိန်အကြာကြီး မခံခဲ့ဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မိန်းကလေးက အောက်ကို လွင့်ပျံဆင်းလာပြီး သူမ ကိုယ်ပေါ်က အလင်းရောင်လည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့တယ်။

"ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။

သူမက သူ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမက အရပ်ပိုရှည်လာသလိုမျိုး သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။

အဲဒါက သူမ အသက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသွားသလိုမျိုးပဲ။

ဒါကလွဲရင် သူမ အကျဉ်းချခံထားရချိန်ကနဲ့ သိပ်ပြီး ခြားနားမှုတော့ မရှိပါဘူး။

"ငါ အခု မှတ်မိပြီ" လို့ သူမက ကိုယ့်လက်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီမှာ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ အကျဉ်းချထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာ"

"ဘာ"

သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "အင်း... ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီနေရာမှာ လက်ထိတ်ခတ်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သွေးကို အသုံးပြုခဲ့တာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာလို့လဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါ ထွက်သွားနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက မှန်ကန်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးမှဆိုတာကိုတော့ ငါ သိတယ်... ရှင်လို လူမျိုးပေါ့" လို့ သူမက သူ့လက်ထဲက သဟဇာတဓါးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခွဲခြားသိမြင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ့မှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၅၉)