အခန်း ၇၀၈

အခန်း(၇၀၈)

ရှီနာက သူတို့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ရှေ့ကို လိမ့်ကျသွားခဲ့တယ်။ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေက သူမကို ရစ်ပတ်မနေတော့တာမို့ မြေပြင်ပေါ်ကို မြားစိုက်ချပြီး သူမရဲ့ အရှိန်ကို အပြည့်အဝ ရပ်တန့်လိုက်နိုင်တယ်။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ မောင်နှမတွေလည်း ကျောက်တုံးကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လျှောတိုက်ပြီး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကျဆင်းလာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

"တော်ပါသေးရဲ့" လို့ ယူမီစုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

"အာ... နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ရာလေး" လို့ ဂျာကူက ကြမ်းပြင်ကို နမ်းရင်း ချက်ချင်းပဲ အိပ်စက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

"ဝိုးဟိုး... ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ချင်သေးတယ်" လို့ ဇိုင်ယွန်က မြေပြင်ပေါ် လှဲချရင်း အားရပါးရ ပြောလိုက်တယ်။ "အစ်မရေ... တော်တယ်ကွာ"

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အောင်ပွဲခံမှုကို ရှီနာက ခေါင်းတစ်ချက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခေါက်လိုက်တာနဲ့ တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။

"အား... ဘာလို့ အဲလိုလုပ်ရတာလဲဗျာ" လို့ သူက ညည်းတွားလိုက်တယ်။

ရှီနာက နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်တယ်။ "ငါတို့က သိပ်ကို အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာကို နင်က ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်နေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ နင်... ဂျာကူ... နင် ဂရုမစိုက်လို့ မြားနဲ့ လွဲသွားမလို့ပဲ... နင်က အိပ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာကိုး။ ယူမီစု... ငါ နင့်ကို ချစ်ပေမဲ့ နင် ဒီထက်ပိုပြီး အသံထွက်ပြောသင့်တယ်။ နင့်အသံကို မကြားရလို့ ငါ လွဲသွားမလို့ပဲ"

သူမက ရင်ထဲမှာ ရှိသမျှ ခံစားချက်တွေကို ပေါက်ကွဲထုတ်ပစ်လိုက်တာမို့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒေါသတွေ ထွက်နေတော့တယ်။

အားလုံးက သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ရှီနာက အမြဲတမ်း တင်းကျပ်ပြီး စည်းကမ်းကြီးပေမဲ့ နားရွက်ကနေ မီးခိုးထွက်မတတ် ဒီလောက်အထိ ဖိစီးမှုများတာမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူးလေ။ သူမက မကျေနပ်ချက်တွေ အားလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်ချိန်မှာ သူမရဲ့ အဖြူရောင် အကြေးခွံတွေက နီရဲသွားလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တခြားလူတွေထက် ယူမီစုကို သူမက အော်ငေါက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။

"ဝိုး... အစ်မ... စိတ်လျှော့ပါ" လို့ ဇိုင်ယွန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "ငါတို့ အသက်ရှင်လျက် လွတ်လာတာပဲလေ ဟုတ်တယ်မလား... ဒါက အရေးအကြီးဆုံးပဲ"

"ဒီကိစ္စမှာတော့ ငါ ဇိုင်ယွန်နဲ့ သဘောတူရလိမ့်မယ်... နင် ယူမီစုကို ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်နေတာပဲ" လို့ သူ့ပခုံးနောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ယူမီစုကို ကွယ်ထားရင်း ဂျာကူက ပြောလိုက်တယ်။

ရှီနာက နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး။ သူမရဲ့ မောင်နှမတွေက ဘာလို့ ဒီအခြေအနေကို ပိုပြီး အလေးအနက် မထားကြတာလဲဆိုတာ သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ဒီအခြေအနေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူမက အလွန်အမင်း စိတ်ဖိစီးနေချိန်မှာ သူမရဲ့ မောင်နှမတွေကတော့ ဒီအခြေအနေတစ်ခုလုံးအပေါ် ဘယ်လို အလေးအနက်ထားမှုမျိုးကိုမှ မပြသကြဘူးလေ။

ပထမဆုံးနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးအနေနဲ့ သူမက သူတို့အားလုံး ဘေးကင်းဖို့ သေချာအောင် စိုးရိမ်ပေးခဲ့ရတာ။

ဒုတိယအနေနဲ့ သခင်မိုက်ကယ်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူမ စိုးရိမ်ပူပန်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ အစေခံတွေ၊ ကိုယ်ရံတော်တွေဖြစ်တဲ့ သူတို့အနေနဲ့ သူ့အပေါ် ဘယ်လို အန္တရာယ်မှ မကျရောက်စေဖို့က သူတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။

သူတို့ မျက်စိရှေ့တင် သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရအောင် ခွင့်ပြုမိတဲ့ အချက်နဲ့တင် သူတို့ ရှုံးနိမ့်နေခဲ့ပြီ။ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဦးစားပေးက သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ဖြစ်သင့်ပေမဲ့ သူတို့က သိပ်ကို အားနည်းလွန်းနေလို့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရှင်သန်ရေးကို အရင် စိုးရိမ်နေရတာ။

"ငါက အများကြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေရပြီမို့လို့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေအပေါ် ထပ်မပေါင်းထည့်ကြပါနဲ့" လို့ သူမက သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။ "ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာရယ် သခင်မိုက်ကယ် ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာရယ် ရှာဖွေရမယ်... ဒါမှ ငါတို့ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ"

ဂျာကူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။ "နင် သခင့်ကို သေချာ မသိသေးပါဘူး... သူက ငါတို့အကူအညီကို မလိုပါဘူး... သူကိုယ်တိုင် အားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ်... သူက သူ့အတွက်ထက် ငါတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ပိုပြီး စိုးရိမ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လောင်းရဲတယ်"

"ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုမိုက်က တအားသန်မာတာ" လို့ ဇိုင်ယွန်က ဝင်ပြောလိုက်တယ်။

"တအား... တအားပဲ" လို့ ယူမီစုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

"ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက်ပဲ စိုးရိမ်ဖို့ လိုတာပါ" လို့ ဂျာကူက ပြောလိုက်တယ်။

သူ ဘာပြောနေလဲဆိုတာကို ရှီနာ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်ကနေ ဖယ်ရှားပစ်လို့ မရနိုင်တဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရဆဲပဲ။ အဲဒါက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို လေးလံသွားစေတယ်။

"ကံကောင်းတာက ငါတို့ သိပ်ဝေးဝေးကို ရောက်မသွားတဲ့ပုံပဲ" လို့ ဂျာကူက အခန်းကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

သူတို့က နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မညီညာတဲ့ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေကြတာ။

သူတို့က အနီရောင် ချောက်ကြီး ထဲမှာ ရှိနေဆဲပဲ။

ဒီအတွက် အကြီးမားဆုံး သက်သေကတော့ ကျောက်တုံးတွေရဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတွေကြားမှာ ပေါက်ရောက်နေတဲ့ မှိုပွင့်တွေကို မြင်တွေ့ရတာဖြစ်ပြီး ဒါက သူတို့ကို မှိုတောအနီးမှာ ရှိနေမှန်း သဘောပေါက်သွားစေတယ်။

"ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" လို့ ဇိုင်ယွန်က မေးလိုက်တယ်။

ရှီနာက မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးက သူတို့ ခုလေးတင် ထွက်လာခဲ့တဲ့ အခန်းနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ပိုပြီးကျယ်ဝန်းတဲ့ အခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုဆီ ဦးတည်နေတာကို သူမ မြင်လိုက်ရတယ်။

ပြီးတော့ သူမရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ နားအကြားအာရုံနဲ့အတူ ကျောက်တုံးတွေ ရိုက်ခတ်သံ၊ သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံနဲ့ လူတစ်စုရဲ့ အလျင်စလို အော်ဟစ်သံတွေလိုမျိုး လှုပ်ရှားမှု အသံတွေကို ကြားနိုင်ခဲ့တယ်။

"ငါတို့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း အခန်းတွေထဲက တစ်ခုဆီ ဝင်သွားနေတာပဲ" လို့ သူမက သဘောပေါက်သွားတယ်။ "ငါတို့ ပြန်ပို့ခံလိုက်ရတာ"

သူမက စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးဆီကို ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ မောင်နှမတွေကလည်း နောက်ကနေ လိုက်လာကြတယ်။

သူတို့ စင်္ကြံလမ်းထဲက ထွက်လာတာနဲ့ အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးဆီ ဦးတည်နေတဲ့ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ ရပ်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီရဲ့ ဟိုဘက် အခန်းရဲ့အဆုံးမှာတော့ အလင်းရောင် အများကြီး ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုဆီ ဦးတည်နေတဲ့ စင်မြင့်တစ်ခုကို သူမ မြင်လိုက်ရတယ်။

"သူ့ကို ချလိုက်"

"ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး... သူက အရမ်းမြန်လွန်းတယ်... သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး"

သူတို့နဲ့ မီတာအနည်းငယ်လောက်အကွာမှာ လူခုနစ်ယောက်လောက်ရှိတဲ့ အုပ်စုတစ်စုက ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှာ မျောလွင့်နေတဲ့ ဧရာမ ပျားလို သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေရတာကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဲဒါက အစောင့်အရှောက် တစ်ကောင်ပဲ။ ပြီးတော့ လူသား စွန့်စားရှာဖွေသူတွေ က အဲဒါကို အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။

အမျိုးသမီး စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက်က နောက်ကို လှည့်ကြည့်လာပြီး ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေကို သတိပြုမိသွားခဲ့တယ်။

"ရှင်တို့တွေ ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြတာလဲ... အာ... အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး... ကျွန်မတို့ ရှင်တို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်" လို့ သူမက တောင်းပန်လိုက်တယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ ရှီနာက ရှေ့ကို ချက်ချင်း တိုးသွားရင်း မေးလိုက်တယ်။

"ဟို အစောင့်အရှောက်ကို မြင်လား... အဲဒါကို မော့ကင်းဂျေးလို့ ခေါ်တယ်... ပြီးတော့ သူက အတော်လေး အားနည်းတဲ့ အစောင့်အရှောက်ပါ... အဲဒါကို ငါတို့ အနိုင်ယူနိုင်တာနဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကို ဖြတ်ကူးပြီး အနီရောင် ချောက်ကြီး ထဲကနေ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားနိုင်မယ့် တံတားတစ်စင်း ပေါ်လာလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူက အလွန်မြန်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတွေအားလုံးက ပုံမှန်ယုတ္တိတန်မှုတွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး... ငါတို့ သူ့ကို လုံးဝ မထိနိုင်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို ကူညီပါ... ငါတို့က အနီရောင် ချောက်ကြီးကို စိန်ခေါ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ အစပြုသူတွေပါ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ လုံးဝ မှားသွားတယ်... ငါတို့က အားအနည်းဆုံး အကောင်တွေကိုတောင် အနိုင်မယူနိုင်ဘူး"

ဒါက အနီရောင် ချောက်ကြီးရဲ့ အန္တရာယ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေထဲက တစ်ခုထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ ပြန်ထွက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက အခန်းတွေထဲက အစောင့်အရှောက်တစ်ကောင်ကို အနိုင်ယူဖို့ပဲလေ။

ပြီးတော့ ကံကောင်းတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့် ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေက အနီရောင် ချောက်ကြီးရဲ့ ထွက်ပေါက်တည့်တည့်ဆီကို နေရာရွှေ့ခံလိုက်ရတယ်။ သူတို့က မော့ကင်းဂျေးလို့ခေါ်တဲ့ အစောင့်အရှောက်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ပဲ လိုပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ။ ပြီးတော့ ဒီ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေရဲ့ အဆိုအရ ဒီအစောင့်အရှောက်က အားအနည်းဆုံးအကောင်တွေထဲက တစ်ကောင်လည်း ဖြစ်နေတယ်။

ရှီနာက မော့ကင်းဂျေးဆီ မော့ကြည့်လိုက်တော့ လူပြက်တစ်ယောက်လို မော့နေတဲ့ လူသားဆန်ဆန် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ အမွေးကိုတောင် မထိနိုင်တဲ့ လူသားတွေကို လှောင်ပြောင်နေတဲ့ပုံ ပေါ်တယ်။

ဟစ်... ဟစ်... ဟစ်... ဟစ်...

သူ့ခေါင်းပေါ်ကနေ မီးလုံးတစ်လုံး ဖြတ်ကျော်သွားချိန်မှာ မော့ကင်းဂျေးက ရယ်မောလိုက်တယ်။

ဒီစွန့်စားရှာဖွေသူတွေထဲမှာ အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်မှ မပါဘူး။ သူတို့အားလုံးက ဓားတွေ၊ ဒိုင်းတွေ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ဒါက သူတို့ အနီရောင် ချောက်ကြီးအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘူးလဲဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ။

"ဒါ မိုက်တာပဲ" လို့ ဇိုင်ယွန်က ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော့်အစ်မက တစ်ကီလိုမီတာလောက် ဝေးနေရင်တောင် ဘယ်ပစ်မှတ်ကိုမဆို ထိအောင် ပစ်နိုင်တယ်... ဒီပျားပေါက်စလေးက သူမရဲ့ မြားတစ်စင်းကိုတောင် ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လူတိုင်းက ရှီနာ့ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူမရဲ့ ကျောပေါ်က လေးကို သူတို့ မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့ မျက်နှာတွေပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ လေးသမားတစ်ယောက်... ဒီပြဿနာကနေ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသော သူပဲလေ။

"သွားပါ အစ်မ... ရှက်မနေနဲ့" လို့ ဇိုင်ယွန်က ရှီနာ့ကို တံတောင်နဲ့ တွတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါက အစ်မအတွက် ပစ်မှတ်လေ့ကျင့်ရေးပဲ"

သူမက အိပ်နေရင်းနဲ့တောင် ဒီမော့ကင်းဂျေးကို ထိအောင် ပစ်နိုင်မယ်ဆိုတာ သူမရဲ့ မောင်နှမတွေက သူမရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အလုံအလောက် သိထားကြတယ်။

ဂျာကူက လှဲတောင်လှဲချလိုက်ပြီး ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အရာ ဖြစ်လာဖို့ကိုပဲ စောင့်နေလိုက်တယ်။ "နင် အဲဒါကို ပစ်လိုက်တဲ့အခါမှပဲ ငါ့ကို နှိုးလိုက်တော့"

"ပစ်... ပစ်လိုက်" လို့ ယူမီစုက အားပေးလိုက်တယ်။

အားလုံးက သူမဆီကို ကြည့်နေကြချိန်မှာ ရှီနာက သူမရဲ့ လေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်ယူလိုက်တယ်။

* * * * * * * *