အခန်း (၂၇၁၅-၂၇၁၆)
Vol. 272 Ch. 2715-2716
အခန်း (၂၇၁၅) - ဒီတစ်ခါတော့ ငါးမရဘဲ ပြန်သွားရတော့မှာလား
လက်ထဲက ငါးမျှားတံဆီကနေ ရိုက်ခတ်လာတဲ့ ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ ဖန့်ချန်ဟာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဖန့်ပင်းအန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ပင်းအန်း... ဒီငါးကြီးက တကယ့်ကို မသေးဘူးနော်။"
ဖန့်ပင်းအန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးကပ်လာကာ ရေထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် -
"အဖေကြီး... ဒီငါးက တကယ်ကို မသေးဘူးပဲ "
"အဖေကြီးရဲ့ လက်စွမ်းကို ပြပေးမယ်၊ ကြည့်နေ။"
ဖန့်ချန် စိတ်အားထက်သန်သွားပြီး ထိုငါးကြီးနှင့် အချိန်တစ်နာရီကြာအောင် အပြန်အလှန် ဆွဲငင်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ငါးမျှားကြိုးမှာ 'ဗြန်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။
ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဖန့်ပင်းအန်းက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်ထပ် ငါးမျှားကြိုးတစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဖန့်ချန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"အဖေကြီး... နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ရအောင်။ ခုနကငါးက နည်းနည်း ကြမ်းလွန်းလို့ ဖြစ်မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အေးဆေးတဲ့ငါးလေးတွေကိုပဲ ရအောင်မျှားကြတာပေါ့။"
"အေးလေ... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"
ဖန့်ချန် စကားမပြောတော့ဘဲ ငါးမျှားကြိုးကို အေးဆေးစွာ ပြန်တပ်ဆင်သည်။ ငါးမျှားချိတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီး ငါးစာကပ်ကာ ရေထဲသို့ ငါးမျှားတံကို ပြန်လည် ပစ်ချလိုက်ပြန်သည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် -
ငါးကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အစာကို ကိုက်လိုက်သည်။ ရင်းနှီးပြီးသား အားပြင်းမှုကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ ဖန့်ချန် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ဒါ... ခုနက ငါးကြီးပဲ မဟုတ်လား။"
သူသည် ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ငါးကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားတော့သည်။ စိတ်ထဲတွင် ဘာအာရုံမှ မရှိ၊ တရားအားထုတ်စဉ်ကတည်းကပင် ထိုမျှ စိတ်နှစ်ခဲ့ဖူးမည် မထင်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူသည် ထိုငါးကြီးနှင့် နှစ်နာရီကြာအောင် အပြန်အလှန် လှည့်စားနေခဲ့သည်။ ငါးကြီးမှာ အားကုန်သွားပြီဟု ခံစားရချိန်တွင်မှ ဖန့်ချန် ငါးကို ဆွဲတင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ငါးကြီးက ရုတ်တရက် အားအင်ကုန်စင်အောင် ရုန်းကန်လိုက်ရာ ငါးမျှားကြိုးမှာ ထပ်မံ၍ ပြတ်တောက်သွားပြန်သည်။
မပြီးသေးပေ။ ထိုငါးကြီးသည် ရေမျက်နှာပြင်နားအထိ တက်လာပြီး ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ပတ်လည်တစ်ခေါက် ရေကူးပြကာ အမြီးကို အားရပါးရ ခါယမ်းပြီး ရေအိုင်အောက်ခြေသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။
"အဖေကြီး... သူ ကျွန်တော်တို့ကို တမင် စိန်ခေါ်နေတာ မဟုတ်လား "
ဖန့်ပင်းအန်း အံ့အားသင့်လျက် မေးလိုက်သည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါတို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ။"
ဖန့်ချန် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် -
"ငါးမျှားတာ ငါ့မှာ အတွေ့အကြုံရှိတယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဆွဲတင်နိုင်မှာပါ။ အခု လိုအပ်တာက စိတ်ကို အေးအေးထားဖို့ပဲ၊ စိတ်မလောဖို့ အရေးကြီးတယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့။" ဖန့်ပင်းအန်း ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ ငါးမရဘဲ အလကား ပြန်သွားရတော့မလား မသိဘူး။"
ဖန့်ချန်သည် ရေအိုင်ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေရင်း နှုတ်ခမ်းစွန်းကို တစ်ချက် ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။
...
အခြားတစ်ဖက်တွင်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့အဖွဲ့သည်လည်း ထိုနေရာ၏ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး ကိုယ်တိုင် ငါးမျှားကိရိယာများကို တီထွင်ကာ 'နတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ နက်နဲသော အငွေ့အသက်' ကို မျှားရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
"ငါတို့ ရှာဖွေခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေထဲမှာ ဒီ 'ယင်ယန်ဝိညာဉ်မျက်လုံး' ကတော့ တကယ်ကို အန္တရာယ်များပြီး ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်။"
ရင်ရှန့်ရူက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
"မမေ့နဲ့လေ၊ ငါတို့ အရင်က နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကို လေ့လာတုန်းက ဘယ်လောက်ပဲ အန္တရာယ်များပါစေ၊ အထက်က ကောင်းကင်အရှင်တွေကပဲ ဖြေရှင်းပေးခဲ့တာလေ။ ငါတို့က လေ့လာရုံပဲ။"
"ဒီတစ်ခါကတော့ ငါစတို့ ကိုယ်တိုင် လေ့လာရတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။"
ရှန်တူရှင်းက တွေးတောလျက် -
"ပါရမီရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ ငါတို့မှာ အတွေ့အကြုံ နည်းနေတယ်။ ဒီတစ်ခါ လေ့လာရတာက အထက်က ကောင်းကင်အရှင်တွေက ငါတို့ကို စမ်းသပ်နေတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ သေသေချာချာ ရလဒ်ကောင်းတစ်ခု မရဘဲ ပြန်သွားလို့ကတော့ ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမ ရဲ့ အကြီးအကဲ (၅) ဦးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ရယ်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
သူပြောရင်းနှင့် နွယ်ပင်ထဲမှ အမျှင်များကို သုံးကာ ငါးမျှားကြိုးကို လိမ်ကျစ်နေသည်။ ထို့နောက် ရင်ရှန့်ရူကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
"ရပြီ... မင်း စမ်းကြည့်လိုက်။"
"ကောင်းပြီ။"
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီနှင့် ဖူချန်းချူ တို့မှာမူ ငါးမျှားချိတ်ကို ပုံသွင်းနေကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များမှာ ဖိနှိပ်ခံထားရသဖြင့် သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့် ငါးမျှားချိတ်မျိုးကိုပင် အလွယ်တကူ မလုပ်နိုင်ကြပေ။ အကယ်၍သာ ဤနားတွင် ခိုင်ခံ့ပြီး ကောက်ကွေးနေသည့် ဆူးပါသော အပင်မျိုးကို မတွေ့ခဲ့ပါက သူတို့၏ အစီအစဉ်များမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
"ဖန့်ချန်တို့ဘက်မှာကော ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲ မသိဘူး။"
ဖူချန်းချူ က ပုံသွင်းထားသည့် ငါးမျှားချိတ်ကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
စကားသံထွက်လာသည်နှင့် အနီးအနားရှိ အကြီးအကဲသုံးဦးစလုံး၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"သေချာပေါက် သေမှာပဲ။ သူ့အစွမ်းက ပြင်းထန်ပေမယ့် ဒီနေရာက 'ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေ' က အရမ်းများတယ်။ လက်သီးနဲ့ ရိုက်ရင် လက်ဝါးနဲ့ တားသလိုပဲ၊ သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မနိုင်နိုင်ဘူး။"
ဖူချန်းချူ တို့လည်း ထိုအတိုင်းပင် ယူဆကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
"ဒါပေမဲ့လည်း ကံကောင်းတာက သူသေသွားရင်တောင် အသက်စွမ်းအင် နဲ့ ပြန်ရှင်နိုင်သေးတာပဲ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။"
ဖူချန်းချူ က ဆိုသည်။
"တွေးမနေကြနဲ့တော့၊ 'ယင်ယန်ဝိညာဉ်မျက်လုံး' ကို အရင်လေ့လာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်။"
...
...
အချိန်တွေ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဖန့်ချန်နှင့် ထိုငါးကြီးတို့မှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အပြန်အလှန် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ငါးမျှားကြိုးမှာ ပြတ်တောက်သွားမြဲ ဖြစ်သည်။ သူက ငါးကို မမျှားမဖြစ် မျှားချင်နေခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ထိုငါးမှာ တမင်တကာ သူ့ကို ဆန့်ကျင်နေသလို အကြိမ်တိုင်းတွင် ထိုငါးကြီးပင် အစာကို ကိုက်မိနေသည်။
ထိုကာလအတွင်း သူသည် ဖန့်ပင်းအန်းကို ခေါ်ပြီး ငါးမျှားသည့် နေရာများစွာကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုငါးကြီးမှာ သူတို့ရောက်သည့်နေရာတိုင်းကို အမှားအယွင်းမရှိ ရှာတွေ့နေတတ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ထိုငါးကြီးသည် ငါးမျှားကြိုးကို ဖြတ်ပြီးတိုင်း အမြီးကို ရိုက်ခတ်ကာ 'ယင်ယန်ရေ' များကို ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးဆီ ပက်ဖျန်းပြီး စိန်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ပင်းအန်းတို့မှာ ထိုယင်ယန်ရေများ မထိမိအောင် အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေရသည်။
ဒီတစ်ခါလည်း ငါးကြီးက ထပ်ကိုက်ပြန်ပြီ။
"အဖေကြီး... ဒီတစ်ခါ ဒီငါးကို ဆွဲတင်နိုင်ရင် ကျွန်တော့်ကို အရင် တစ်ချက်လောက် ရိုက်ခွင့်ပြုပါ။"
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ ငါးမျှားတံကို ကိုင်မနေတော့ဘဲ ဖန့်ချန်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ရေအောက်လှုပ်ရှားမှုများကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ တောက်လောင်နေသည်။
သူသည် ဟွာကျိဇိုင်းဘုရင် တစ်ပါးအဖြစ် ယင်လောကတွင် အထူးအလေးထားခံရသူ မဟုတ်ပါလော။ သူသွားလေရာတွင် အားလုံးက ရိုသေပြုကြသည်။ ဘယ်တုန်းကမှ ဤမျှ သေးငယ်သည့် ငါးတစ်ကောင်၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ဖူးသနည်း။ တစ်ဖက်လူက 'ယင်ယန်ဝိညာဉ်မျက်လုံး' ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဖြစ်တည်လာသည် ဆိုလျှင်ပင် သူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ တစ်ချက်လောက် အကြေအလည် ရိုက်ပစ်ချင်နေမိသည်။
ဖန့်ချန်က ဖန့်ပင်းအန်းကို အဖက်မလုပ်ဘဲ ငါးကြီးနှင့် အကြိတ်အနယ် စိတ်အာရုံ စူးစိုက်နေသည်။
သုံးနာရီခန့်အကြာတွင် ငါးမျှားကြိုးမှာ ထပ်မံပြတ်တောက်သွားပြန်သည်။
ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးမှာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကမ်းစပ်တွင် ရပ်လျက် ရေမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ငါးကြီးမှာလည်း ထုံးစံအတိုင်း ရေပေါ်တစ်ပတ် ရေကူးပြပြီးနောက် အမြီးကို အားရပါးရ ခါယမ်းကာ ယင်ယန်ရေများကို ပက်ဖျန်းလိုက်ပြန်သည်။
နှစ်ဦးစလုံးမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။
"အရင်ကထက် ပိုနီးလာပြီ။ နောက်တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်လောက်ဆိုရင် ရတော့မှာ။"
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ငါးမျှားကြိုးကို ပြင်ဆင်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မျှားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ထိုငါးကြီး၏ စိန်ခေါ်မှုများမှာ ပိုမိုရဲတင်းလာသည်။ အစပိုင်းတွင် ရေမျက်နှာပြင်နှင့် တစ်ပေကျော်လောက် ကွာဝေးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ပေခန့်သာ ကွာတော့သည်။ ထို့ပြင် ကမ်းစပ်နှင့်လည်း ပိုမို နီးကပ်လာသည်။
ငါးနှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် -
ငါးကြီးမှာ ထပ်မံ၍ အစာကို ကိုက်မိသည်။ အရင်အတိုင်းပင် ငါးမျှားကြိုးကို ပြတ်အောင်လုပ်ပြီး ရေပေါ်တက်ကာ စိန်ခေါ်သည်။
ငါးကြီး၏ အမြီးကို အားရပါးရ ခါယမ်းလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဖန့်ချန်မှာလည်း လက်ထဲက ငါးမျှားလှံကို လျှပ်တစ်ပြက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
'ဖောက်'
ငါးမျှားလှံမှာ ငါးကြီး၏ ကိုယ်ကို စူးဝင်သွားပြီး ရေထဲတွင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေတော့သည်။ ဖန့်ချန်သည် ယင်ယန်ရေများကို ရှောင်တိမ်းရင်း လှံအမြီးတွင် ချည်နှောင်ထားသည့် နွယ်ပင်ကြိုးကို အားကုန်ဆွဲလိုက်သည်။ တစ်မီတာခန့် ရှည်သော ထိုငါးကြီးမှာ ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးမှာ ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် တုတ်များကို ကိုင်ကာ ငါးကို အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်လိုက်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ငါးကြီးမှာ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ထိုငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျော်ဝင်သွားပြီး 'နတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ အငွေ့အသက်' များအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။
"ပင်းအန်း၊ မြန်မြန် လေ့လာကြမယ်။" ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိုင်ချကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး 'ယင်ယန်ဝိညာဉ်မျက်လုံး' ၏ နက်နဲသော စွမ်းအားကို လေ့လာတော့သည်။ သို့သော်လည်း ရရှိလာသော စွမ်းအားမှာ အလွန်နည်းပါးသဖြင့် နှစ်ယောက်ခွဲသုံးရန် မလုံလောက်ပေ။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထိုစွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သို့သော် သူတို့ လိုချင်သည့် ပညာရပ်မှာ ရရှိရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။
ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ပင်းအန်းမှာ ငါးကို ဆက်မျှားကြပြန်သည်။ ထိုငါးကြီး အသတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ အခြားငါးငယ်များကို မျှားရသည်မှာ အလွန် လွယ်ကူသွားတော့သည်။ သူတို့သည် ငါးငယ်လေးများကိုပင် အလွတ်မပေးတော့ပေ။
နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို လေ့လာသည့် အရှိန်အဟုန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာတော့သည်။
...
...
"မျှားမိပြီ"
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ (၄) ဦးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ငါးတစ်ကောင်ကို မျှားမိလိုက်သဖြင့် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ထိုငါးမှာ လက်ဖဝါးခန့်သာ ရှိသည်။
ခဏအကြာတွင် ထိုငါးလေးမှာလည်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ခွဲဝေကြမယ်၊ မြန်မြန် လေ့လာကြ "
"ကောင်းပြီ "
အခန်း (၂၇၁၆) - ငါးက နဂါးတံခါးသို့ ခုန်ကူးခြင်း
သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့ ယင်ယန်တားမြစ်နယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ တိတိပင် ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။
တားမြစ်နယ်မြေ ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဖန့်ပင်းအန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ရွှေရောင်ဂါထာမန္တန်များသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနက်နှင့် အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်များသည် သူ၏ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားသော လက်ဝါးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။
'ရွှေရောင်ဝိညာဉ်တားမြစ်ခြင်း နည်းလမ်း' ရပ်တန့်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ ယင်ယန်တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ လွမ်မိုဟိုင်ပင်လယ် နဲ့ ကျိုကျူတောင် တို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ကြံစည်မှုတွေကတော့ ပျက်ပြားသွားပုံပဲနော်။"
ဖန့်ပင်းအန်းက ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
သံအလောင်းတော်၊ ပေ့ယွမ်ကျိ တို့ကဲ့သို့သော သူများမှာမူ သူနှင့် စကားပြောရန် အရည်အချင်းပင် မရှိကြပေ။
ခဏအကြာတွင် ကောင်းကင်ယံ၌ အတွင်းနယ်မြေနှစ်ခု သည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုအတွင်းနယ်မြေ၏ တံခါးပေါက်များမှာ ဝိုးတဝါးဖြစ်နေပြီး မီးခိုးငွေ့များ လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မှေးမှိန်စွာ မြင်နေရသည့် အရာမှာ တံခါးပေါက်ရှေ့တွင် လူနှစ်ယောက် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏နောက်တွင် အဆုံးမရှိသော စစ်မှန်သောဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု များ ရပ်နေကြသည်။
သံအလောင်းတော်နှင့် ပေ့ယွမ်ကျိတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူတို့၏အောက်ရှိ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများနှင့်အတူ ထိုအတွင်းဘက်နယ်မြေနှစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။
"ဟွာကျိဇိုင်းဘုရင် ၊ ဒီရွှေရောင်ဝိညာဉ်တားမြစ်ခြင်း နည်းလမ်းကို နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာလောက် ထပ်ပြီး မထိန်းထားနိုင်ဘူးလား။ ဝိညာဥ်စစ်သည်ဌာန ဘက်ကလည်း စောင့်ရတာ စိတ်မရှည်တော့ဘူးလို့ ထင်တာပဲ၊ အခုလို လက်လျှော့လိုက်တာ တကယ်ကို နှမြောဖို့ကောင်းတယ်နော်။"
အတွင်းဘက်နယ်မြေတစ်ခုထဲမှ ခပ်နောက်နောက် အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်သည်။
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုကျူတောင်မှ ပေ့ယွမ်ကျိတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုရိုသေလေးစားသွားကြသည်။
"အစ်မတော် ကျိုကျူ... ကျွန်တော် ဒီနည်းလမ်းကို သုံးနေတာ အထိအခိုက်မရှိဘူးလို့ အစ်မတော် တကယ်ထင်နေတာလား။"
ဖန့်ပင်းအန်းက အနည်းငယ် ပျင်းရိစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အကယ်၍သာ အနက်ရောင်အရှင် နဲ့ အဖြူရောင်အရှင် တို့သာ ကူညီမပေးရင် နှစ်တစ်ရာတောင် မပြောနဲ့၊ ဆယ်နှစ်တောင် ကျွန်တော် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီထက်ပိုပြီး တည်ငြိမ်အောင် ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ကိစ္စက မပြီးမြောက်တဲ့အပြင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်ထိခိုက်ပြီး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
"မင်းက အစ်မလို့ ခေါ်ထားတော့လည်း အစ်မက မင်းကို ပင်းအန်း မောင်လေးလို့ပဲ ခေါ်ပါတော့မယ်။ ပင်းအန်း မောင်လေး ပြောတာကလည်း ဟုတ်တာပါပဲ၊ ဒီနည်းလမ်းက ကိုယ့်ပြန်ထိခိုက်နိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ ပင်းအန်း မောင်လေးလို ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးအတွက်တော့ အဲဒီလောက် အထိအခိုက်က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"
ထိုနောက်ပြောင်သည့် အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒီတစ်ခါတွင်မူ ဖန့်ပင်းအန်းကို စောင့်မနေတော့ဘဲ အနက်ရောင်စက္ကူရုပ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျိုကျူ... မင်းတို့အတွက် နှစ်တစ်ရာပေးထားတာ မလုံလောက်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လောဘကြီးနေရတာလဲ။"
"..."
"အနက်ရောင်အရှင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျိုကျူ လောဘကြီးမိသွားတာပါ။ ဝိညာဥ်စစ်သည်ဌာနက ဒီလောက်ထိ သည်းခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ၊ ဒီတစ်ခေါက် လာတဲ့သူတွေထဲမှာ လောကရဲ့ အတော်ဆုံး အရည်အချင်းရှိသူတွေပဲ ပါလာတာကို။"
ထိုအသံမှာ နောက်ပြောင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ လေးနက်မှုများ တိုးလာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားအတွင်းနယ်မြေတစ်ခုမှလည်း တည်ငြိမ်ပြည့်ဝသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အနက်ရောင်အရှင် ၊ အဖြူရောင်အရှင်... ဒီတစ်ခေါက် ဝိညာဥ်စစ်သည်ဌာနကို မဖမ်းမိတော့လည်း ဘယ်လိုလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လွမ်မိုဟိုင်ပင်လယ် ကို ခဏလောက် ကြွပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ။ အရှင် တို့နှစ်ယောက်က မိစ္ဆာအိုင် သုံးထောင် ကနေ လာတာကြာပြီလေ၊ ဒီရောက်တာ နှစ်တွေ အတော်ကြာပေမဲ့ ကျွန်တော်က အရက်တစ်ခွက်တောင် မတိုက်ရသေးဘူး။ အခြေအနေအရဆိုရင်လည်း ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။"
အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းက အနည်းငယ်တွန့်သွားပြီး ပြုံးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူက ထိုအတွင်းနယ်မြေကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဧည့်ခံဖို့ကတော့ မလိုတော့ပါဘူး။ ငါတို့ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် မိစ္ဆာအိုင် သုံးထောင် ကို ပြန်တော့မှာပါ။ မင်းသာ နောက်ကျရင် မိစ္ဆာအိုင် သုံးထောင် ကို ရောက်လာခဲ့ရင်၊ အဲဒီကျမှ ငါတို့က ဧည့်ခံပေးပါ့မယ်။"
"..."
ထိုအတွင်းနယ်မြေမှ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကဲ... ပြီးပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီမှာပဲ ဆက်ကြည့်နေဦးမယ်၊ မင်းတို့မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ပြန်ကြတော့လေ။"
ဖန့်ပင်းအန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ထိုအတွင်းနယ်မြေနှစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
...
...
(၁၈) လွှာမြောက် ယင်လောက၊ ဝိညာဥ်စစ်သည်ဌာန။
"ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်တဲ့ အမွှေးတိုင် က ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်သွားပြီ။"
ရှူလုံ က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ပိုင်ဇီယုရှန်း က အနားသို့ တိုးကပ်ကာ သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"တကယ်ကို ပုံမှန်ဖြစ်သွားပါပြီ။ ငရဲမင်းကြီး ခန့်မှန်းထားသလိုပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကို မဖမ်းမိတော့မှပဲ သူတို့လည်း ပင်ပန်းခံပြီး ကြိုးစားမနေတော့တာပါ။"
"ဆက်ပြီးတော့ စောင့်ကြည့်နေဦး။ အကယ်၍ ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်တဲ့ အမွှေးတိုင်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီ နတ်ဆိုးတွေက ဒီတစ်ခေါက်တော့ လက်လျှော့သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။"
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင် က ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်ဇီယုရှန်း က အတွေးတစ်ခုခုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
...
...
ယင်ယန်တားမြစ် နယ်မြေ အပြင်ဘက်အခြေအနေကို ဖန့်ပင်းအန်းက ဖန့်ချန်အား တစ်ချက် ပြန်ပြောပြပြီးဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်ဝိညာဉ်တားမြစ်ခြင်း နည်းလမ်း ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် ဖန့်ချန်၏စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ခံစားမိလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်တဲ့ အမွှေးတိုင်နှင့် သူ၏ဆက်သွယ်မှုတွင် မသိမသာ လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုလှုပ်ခတ်မှုကို ဆွေ့ဟွမ်ရွှီ တို့လည်း ခံစားမိလိုက်ကြပြီး သူတို့စိတ်ထဲတွင်လည်း ခန့်မှန်းချက်များ ရှိနေကြသည်။
"အကယ်၍ ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားပြီး ငါတို့ အားလုံး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်သွားနိုင်တယ်၊ နောက်ပြီး ယင်ယန်ဝိညာဉ်မျက်လုံး ကိုလည်း အောင်အောင်မြင်မြင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ ငါ့အတွက် ဘာများ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မလဲ။"
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် -
"ဥပမာ ဒီနေရာမှာပေါ့။ လွမ်မိုဟိုင်ပင်လယ်နဲ့ ကျိုကျူတောင်က ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေကို အထဲမဝင်လာအောင် တားထားလိုက်တဲ့အတွက်၊ သူတို့မှာ အနည်းနဲ့အများတော့ သံသယဝင်သွားမှာပဲလေ။"
"အဖေကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ဒီလိုပဲဆိုတာ သူတို့သိပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဒီနေရာမှာပဲ လေ့လာနေတဲ့ဟာ၊ သူတို့နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတူတူရှိနေနိုင်မှာလဲ။"
ဖန့်ပင်းအန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်လည်း နားလည်သွားသည်။
ထိုအကြောင်းပြချက်ကို သုံးလိုက်လျှင် သူတို့ကို လှည့်စားပြီး အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ဖန့်ပင်းအန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း အစွမ်းအစရှိသူ ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများလည်း ထွက်လာစရာ မရှိပေ။
အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ပင်းအန်းတို့သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ငါးအသေး၊ ငါးအကြီးများကို မျှားမိနေကြသည်။
ယင်ယန်ဝိညာဉ်မျက်လုံး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားအနှစ်သာရများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းမိလာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့၌၊ ဒီနေရာကို ရောက်ပြီး နှစ်ပေါင်း (၁၅၀) ခန့် ကြာသောအခါ၊ ဖန့်ပင်းအန်းသည် စွမ်းအားအနှစ်သာရ အစုလိုက်အပြုံလိုက်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် အံ့ဩဖွယ် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူသည် ထိုနေရာတွင် တုန်လှုပ်မှုမရှိ ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်သော ရေအိုင်ကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားသည်။
"ပင်းအန်းတော့ ယင်ယန်ဝိညာဉ်မျက်လုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီပဲ။"
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဖန့်ပင်းအန်း၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရင်း ငါးကို ဆက်လက်မျှားနေသည်။
ထိုနည်းအတိုင်း နောက်ထပ် (၄၊ ၅) နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ ဖန့်ပင်းအန်းက လေ့လာမှုအခြေအနေတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ်မှာပင် ဖန့်ချန် စုဆောင်းထားသော စွမ်းအားအနှစ်သာရများမှာလည်း လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏မျက်လုံးများတွင်လည်း ထူးခြားမှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သို့သော် သူ၏မျက်လုံးမှာ ဖန့်ပင်းအန်းလို ကြည်လင်သောရေအိုင် မဟုတ်ဘဲ၊ လှိုင်းထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်နှင့် ပို၍တူသည်။
မသိမသာဖြစ်နေသော ယင်ယန်စွမ်းအား သည် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုရေအိုင်ကြီးနှင့် ထူးခြားသော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ခဏအကြာတွင် ရေအိုင်ကြီးမှာ တုန်လှုပ်လာတော့သည်။
ရေအောက်တွင် အလွန်များပြားလှသော ငါးအုပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူတို့သည် ရေအောက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပတ်ပြီး ရေကူးနေကြသည်။
ထို့နောက် ရုတ်တရက် ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ပြေးတက်လာကြသည်။
ပထမဆုံးငါးမှာ ရေကိုဖောက်ထွက်လာပြီး မမြင်ရသော တံတားကြီးတစ်ခုက ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျလာသည်။
'ဗြန်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ စွမ်းအားအနှစ်သာရများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဆက်တိုက်ပင် ဒုတိယမြောက်ငါး၊ တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်၊ ပဉ္စမမြောက်...။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ ငါးများသည် နဂါးတံခါးသို့ ခုန်ကူးနေသည့်အလား ပုံဖော်နေသည်။
...
...
"ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီ။ ဒီငါးတွေက ပိုပြီးတော့ နည်းသွားသလိုပဲ မဟုတ်လား။"
ရင်ရှန့်ရူ က ရေထဲကို အငမ်းမရ ကြည့်ရင်း ကျန်တဲ့ သုံးယောက်ကို မေးလိုက်သည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီ တို့လည်း ထိုအတိုင်း ခံစားနေရသည်၊ သို့သော် သေချာမသိရသေးပေ။
"အရင်ကထက်တော့ အများကြီး နည်းသွားပုံပဲ။ အရင်တုန်းက ဒီနားမှာ ငါးတွေက လှုပ်ရှားနေတာကို မြင်ရသေးတယ်။ အခုတော့ တစ်ကောင်မှတောင် မမြင်ရတော့ဘူး။"
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီ က ဆိုသည်။
"ရေထဲက စွမ်းအားအနှစ်သာရတွေကို ငါတို့ အကုန်လုံး စုပ်ယူလိုက်မိလို့များလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နည်းတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ယင်ယန်ဝိညာဉ်မျက်လုံး ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားလည်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။"
ဖူချန်ချူး က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။
"နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ အချိန်ကုန်သွားလို့မှ နားမလည်နိုင်သေးဘူးဆိုရင်တော့ ယင်လောကကိုပဲ ပြန်ရတော့မယ်၊ ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်တဲ့ နည်းလမ်းလည်း ပြန်ပြီး အကျိုးသက်ရောက်နေလောက်ပြီ။"
ရှန်တူရှင်း က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။"