အခန်း (၂၇၂၁-၂၇၂၂)
Vol. 273 Ch. 2721-2722
အခန်း (၂၇၂၁) - တုတ်ဖြင့် ဝိုင်းရိုက်သတ်ခြင်း
ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ယင်ယန် တားမြစ်နယ်မြေ၊ ရေတွင်းတစ်တွင်းမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည့် ရေအိုင်ငယ်လေး နှင့်အတူ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် မျက်နှာပြင်များကို မီးခိုးရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် တည်ရှိနေသူများ။
ဤမြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ဆွေ့ဟွမ်ရွှီနှင့် အခြားအကြီးကဲလေးယောက် တို့အတွက်မူကား မည်သို့ပြုမူရမှန်း မသိနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
သူတို့၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ယုံမှားသံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ မသိစိတ်က သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ဖန့်ချန်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် တိုးကပ်သွားကာ သတိရှိရှိဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။
"ဖန့်ဘိုးဘေး... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ။"
"ငါတို့များ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားပြီလား။"
"ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး"
"ဖန့်ချန် တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ "
ထိုအခါမှသာ သူတို့ အသိပြန်ဝင်လာသည်။ ဖန့်ချန်မှာ လှုပ်ရှား၍ မရသည့်အပြင် စကားပင် ပြော၍ မရတော့ပေ။
သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
"ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။"
တစ်ဦးတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။
အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်က
"ဒီလူတွေက သူတော်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းက အကြီးကဲငါးယောက်ပဲ။ တစ်ယောက်ကတော့ စီီကုကျိ ဆိုသူပေါ့၊ သူကတော့ သေဆုံးသွားပြီ၊ ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး။"
ဟု ဖြေလိုက်သည်။
"သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းက အကြီးကဲ ငါးယောက်လား အော်... သတိရပြီ၊ သူတို့ကိုး။"
"ကြည့်ရတာလည်း ထူးထူးခြားခြား မရှိပါလား၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကတော့ သာမန် သူတော်စင်တွေထက် နည်းနည်းပိုသာလိမ့်မယ်။"
တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက အလေးအနက်ထား၍ -
"လူကြီးမင်းတို့..."
"မင်းတို့ အရင်ဆုံး ဘေးကို နည်းနည်းဖယ်ပေးကြ၊ မင်းတို့ကိစ္စကို နောက်မှ ပြောကြမယ်။"
အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"..."
အကြီးကဲ လေးယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ လက်ရှိအခြေအနေကို အရင်ဆုံး နားလည်အောင် ကြိုးစားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"လူကြီးမင်းတို့ရေ... တစ်ဖက်ကို လာကူပေးကြပါဦး၊ အဲဒီ ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျန်ရစ်သူက လက်ရည်နည်းနည်း ရှိနေတယ်ဗျ။"
ငါးမျှားတံကို ကိုင်ထားသူ တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့မှာ သူတို့လက်ထဲရှိ ငါးမျှားတံများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ယုံမှားသံသယများ ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။
ဒီလူတွေကလည်း ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျက်လုံး၏ စွမ်းအားအနှစ်သာရကို ငါးမျှားနေကြတာလား။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ပြောတဲ့ ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
အနီးအနားမှ တည်ရှိနေသူများမှာမူ ကူညီပေးမည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အသံများ၊ အနိုင်ကျင့်လိုသည့် ရယ်မောသံများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အဖြူရောင်စက္ကူရုပ်က စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည့် ဖန့်ပင်းအန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ပင်းအန်း... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီနေရာက မိစ္ဆာအိုင် သုံးထောင် ပဲ၊ မင်းအဖေ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"
"ရှောင်ပိုင်... စကားကို အဲဒီလောက်လည်း အသေအချာ မပြောပါနဲ့ဦး။"
"ဖန့်ချန် ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။"
"သူ့ကိစ္စကို ငါတို့ မကူညီဘဲ ထားလိုက်လို့လည်း ရတာပဲ၊ ဘာပဲပြောပြော သူက လူ့လောကကနေ လာတာလေ။"
"လူ့လောကနဲ့ ငါတို့လမ်းက မတူဘူး၊ ငါကတော့ မကူညီဖို့ပဲ အကြံပေးချင်တယ်။"
"အရင်တုန်းက သူတို့ ငါတို့ကို သတ်တုန်းက တစ်ချက်လေးတောင် တုံ့ဆိုင်းမသွားခဲ့ဘူးလေ။"
"လူကြီးမင်းတို့ ဘယ်လိုထင်ကြလဲ ကူညီမလား၊ မကူညီဘူးလား။"
"မကူညီဘူး၊ မကူညီဘူး။"
"ဘာလို့ သူ့ကို ကူညီရမှာလဲ။"
"ဟုတ်တယ်လေ။"
ခန်းမထဲတွင် အလွန်ဆူညံသွားသည်။
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ ဘာမှန်းမသိတော့ဘဲ ငေးမောနေသည်။
မိစ္ဆာအိုင် သုံးထောင်၏ သဘောထားက သူထင်ထားသလို မဟုတ်ပါလား။
ဖန့်ချန်သည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့မှာလည်း အဓိက စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။
"မိစ္ဆာအိုင် သုံးထောင်လား ဒါက ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေထဲက အင်အားစုတစ်ခုလား ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ။"
သူတို့ လေးဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာမှာ ပိုမိုလေးနက်သွားသည်။
သူတို့တောင် မကြားဖူးဘူးဆိုတော့ ဒီအင်အားစုက အလွန်ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်းမှာ ရှိနေတာပဲ။
ထိုအချိန်တွင် ရေအိုင်ထဲရှိသူက ဒီဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားရတော့ အလျင်အမြန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
"လူကြီးမင်းတို့သာ ဒီကိစ္စကို ဝင်မပါပေးရင် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မဆုံး ဖြစ်ရမှာပါ။"
"မင်းကျေးဇူးတင်တာကို ငါတို့က လိုချင်လို့လား။"
"မင်းတို့ ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုကလည်း ကောင်းတာတစ်ခုမှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်ရှုပ်စရာတွေ။"
တစ်ဖက်လူမှာ ချက်ချင်းပင် ဆဲဆိုမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။
လူအိုကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထိုစဉ်တွင် ခန်းမ၏ အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသည့် ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
အနီးအနားမှ ဆူညံသံများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ငြိမ်ကျသွားသည်။
"မင်းတို့ ဒီလောက် ဆူညံနေကြတာ၊ ဘာပုံစံပေါက်နေတာလဲ။"
"ဒီတစ်ခါ ဧည့်သည်လာတုန်းမှာ မင်းတို့ ဒီလိုလုပ်နေတာက ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာအိုင် သုံးထောင်ကို မျက်နှာပျက်စေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ဆရာသခင်... ဆရာသခင်က စိတ်ပျော့လို့ မရဘူးနော်။"
"လူ့လောကက ကိစ္စကို ငါတို့ ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။"
ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ထပ်မံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ငါလုပ်တဲ့အလုပ်ကို မင်းတို့က လာလက်ညှိုးထိုးနေတာလား အရေအတွက် များနေလို့လား။"
ထိုပုဂ္ဂိုလ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
အနီးအနားရှိ တည်ရှိနေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အဆိုပါ ပုံရိပ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူက ဆံပင်ဖြူနှင့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာတွင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
သူတို့က သူ့ကို လူအိုကြီးတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်မှာ ဆံပင်ဖြူကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
လူအိုကြီးသည် အနည်းငယ် ညစ်ပေနေသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
"သူက ဒီနေရာရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ"
"ကျင့်ကြံခြင်းကတော့ ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်အောင် နက်နဲလိမ့်မယ်၊ ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေထဲက အမြင့်မြတ်ဆုံး အဆင့် ဖြစ်နေမလား။"
"ငါတို့တော့ ပြီးပြီ။"
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ လေးဦးမှာ ခဏတာ တိုင်ပင်ပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် ကောက်ချက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လူအိုကြီးမှာ ရေအိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"ရှေ့ကလူကြီးမင်း... ကျွန်တော်..."
ရေအိုင်ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
လူအိုကြီးကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ကို အလွယ်တကူ ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာ (၃၆) ခုတွင် ဖန့်ချန်ကို ငါးမျှားနေသော လူအိုကြီးကို ရေအိုင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ တစ်ချက်ချင်း ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ သူ၏ သစ်သားတုတ်ကို ထုတ်ယူကာ ပါဝင်လိုက်သည်။
"ငါ့အဖေကို ငါးမျှားရဲတယ်ပေါ့"
"သေစမ်း... သေစမ်း... သေစမ်း"
ခန်းမထဲတွင် အပ်ကျသံပင် မကြားရအောင် ငြိမ်သက်သွားသည်။
အနီးအနားမှ တည်ရှိနေသူများမှာ ကြည့်နေကြပြီး ဘာမှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒီ လူအိုကြီးက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။"
"ရေအိုင်ထဲကလား။"
"သူက ဘာလို့ ရေအိုင်ထဲကနေ ရောက်လာတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီကလေးငယ်က ဘယ်သူလဲ "
"မသိဘူး..."
"ဒါတွေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ သူတို့က ငါတို့ကို ဖမ်းဖို့ လာတာလား။"
"မသိဘူး..."
မကြာမီပင် ရိုက်ချက်ရာပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် အဆိုပါ ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ တုတ်ဖြင့် အဝိုင်းခံရပြီး သေဆုံးသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်စစီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လူအိုကြီးက လက်ကို အလွယ်တကူ ဆန့်ထုတ်ကာ အတွင်းမှ အနက်ရောင် နဂါး ရှစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်၏ ဦးခေါင်းထိပ်သို့ လက်ဖြင့် ပုတ်ချလိုက်သည်။
ထိုခဏလေးမှာပင် ဖန့်ချန်မှာ လှုပ်ရှားနိုင်သွားသည်။
သူသည် မသိစိတ်က နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးမြန်းချင်သော်လည်း ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျက်လုံး၏ စွမ်းအားအနှစ်သာရကြောင့် စကားပင် ပြော၍ မရဖြစ်နေသည်။
"အရင်ဆုံး စုပ်ယူလိုက်။"
လူအိုကြီးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်မှာ ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားအနှစ်သာရများကို စုပ်ယူလိုက်သည်။
"အဲဒါ စွမ်းအားအနှစ်သာရတွေ မဟုတ်လား။"
"ဟုတ်မယ်၊ အလွန်သိပ်သည်းတယ်၊ အဲဒီထဲက တစ်ခုတည်းကတောင် ငါတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ငါးမျှားခဲ့တဲ့ စွမ်းအားတွေထက် အဆပေါင်းရာ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပိုသာနေတယ်။"
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ လေးဦးမှာ တိုင်ပင်လိုက်ကြပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ရှုပ်ထွေးသည့် မျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
လူအိုကြီး၏ အမူရာအရ သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
ဒီနေရာက တည်ရှိနေသူများမှာ သူတို့ထင်ထားသလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး နှင့် အလွန်နက်နဲစွာ ဆက်စပ်နေပုံ ရသည်။
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး ဖန့်ချန်သည် စွမ်းအားကို စုပ်ယူနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်အလုခံရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
"ပင်းအန်း... ဒီကို လာခဲ့၊ ဘိုးဘိုး တစ်ချက်ကြည့်ရအောင်။"
လူအိုကြီးက ရုတ်တရက် ဖန့်ပင်းအန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ ထိုအသံကို ကြားတော့ လူအိုကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။
"ဘိုးဘိုး ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် အဖေ ဒီတစ်ခါတော့ အန္တရာယ်ရှိသွားပြီ။"
"သူ့အဖေလား။"
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ လေးဦးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီကောင်မှာ သားရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူလား။
သူတို့တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှု မရှိသည့်အပြင် အေးစက်သွားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဘိုးဘိုး မကူညီရင်လည်း မင်းအဖေက ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘိုးဘိုး ကူညီတာက မင်းတို့သားအဖ နှစ်ယောက်ကို မြင်ချင်လို့ပဲ။"
လူအိုကြီးက ရယ်မောရင်း ဖန့်ပင်းအန်း၏ ဦးခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ တွမ်မူ ဦးလေးက ဘိုးဘိုးအကြောင်း ပြောပြဖူးလား။"
"မပြောပြဖူးဘူး ထင်တယ်။"
ဖန့်ပင်းအန်းက မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။
လူအိုကြီးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟေး... ပုန်ကန်တဲ့ တပည့်လေး "
အခန်း (၂၇၂၂) - ဖြတ်ထုတ်ခံခဲ့ရသော မူလဝိညာဉ်
“အဘိုး... တွမ်းမူဦးလေးက အဘိုးရဲ့...”
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားသည်။
စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ထဲက မည်သူမဆို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံရုံသာမက အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ရိုသေလေးစားခြင်းတို့ဖြင့် ကြည့်ရှုရသည့် ထိုတွမ်းမူဦးလေးသည် မိစ္ဆာအိုင် သုံးထောင်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး၊ ယခု အဘိုးအို၏ တပည့်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။
“သူကတော့ ပုန်ကန်တဲ့ တပည့်လေး တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အဲဒီဘက်မှာပဲ နေပြီး ပြန်မလာတော့တာ၊ သူ ငါ့ကို စိတ်ကောက်နေမှန်း ထင်ရှားနေတာပဲ။
ဒီလို ပုန်ကန်တဲ့ တပည့်အကြောင်းကိုတော့ မပြောတာပဲ ကောင်းပါတယ်။”
အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဆရာသခင်... တွမ်းမူညီလေးက အရင်က နယ်ပယ်တစ်ခုရဲ့ ငရဲမင်း အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ စိတ်သဘောထား နည်းနည်း ပိုမာတာ သဘာဝပါပဲ။ ဆရာသခင် သူ့ကို စိတ်တိုနေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် သွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက်လောက် သွားရိုက်လိုက်ရမလား။”
“ဟေး... ဒါဆို ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်။ တွမ်းမူညီလေးနဲ့ လက်ရည်မစမ်းဖြစ်တာ ကြာပြီ၊ သူ့လက်စွမ်းတွေ တိုးတက်လာလားဆိုတာ သွားကြည့်ဦးမယ်။”
“ဒါဆို အားလုံးပဲ သွားကြတာပေါ့၊ ဆရာသခင်အစား အငြိုးဖြေပေးလိုက်ရအောင်။”
အနီးအနားတွင် ဆူညံသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ အဖွဲ့မှာမူ ဘာမှ နားမလည်ကြသဖြင့် တည်ငြိမ်နေဟန် ဆောင်ကာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ စိတ်ထဲတွင် "တွမ်းမူ" ဟူသော နာမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်ကြသည်။
ဤလူသည် ယခင်က နယ်ပယ်တစ်ခု၏ ငရဲမင်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသူပင်။
အကြီးကဲ လေးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ကိုယ်စီ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။
ပုရွက်ဆိတ်အသိုက် နယ်မြေ ၏ ငရဲမင်းဆိုလျှင်ပင် ငရဲမင်းအမိန့်တံဆိပ် ကို အနည်းဆုံး ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဖန့်ပင်းအန်းမှာမူ ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်ပြီးနောက် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်နေသည့် ခြင်္သေ့ပေါက်စလေးကဲ့သို့၊ အပြောကြီးနေသော ထိုလူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ တွမ်းမူဦးလေးကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး၊ ထပ်ပြီးတော့ မကြွားကြပါနဲ့တော့ ”
“ဟား... ဒီကောင်လေးက ငါတို့ကို ကြွားတယ်လို့ ပြောနေတာလား။”
“အဲဒါဆို သူလေးကို တစ်ချက်လောက် သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ရမလား။”
အနီးအနားမှ တည်ရှိနေသော သူအချို့မှာ လက်သီးလက်မောင်း တန်းနေကြသည်။
အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် စက္ကူရုပ်များက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဖန့်ပင်းအန်းဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ပြုံးပြလျက် -
“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတို့ခင်ဗျာ၊ ကလေးစကားကို အတည်မယူပါနဲ့ဗျာ။”
“အမည်းလေး ၊ အဖြူလေး... မင်းတို့လည်း တော်တော်လေး စွမ်းလာပြီပေါ့၊ သူ့ဘက်ကနေ ဝင်ပြောရဲတဲ့အထိပဲ။”
“မင်းတို့ရဲ့ မူလကိုယ်တွေ ပြန်လာရင်တော့ ကောင်းကောင်းကြီး သင်ခန်းစာ ပေးရဦးမယ်၊ ဟွန်း”
“အော်ဟစ်နေကြတာ တော်ကြပြီလား။”
အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ အသံအကျယ်ဆုံး အော်ဟစ်နေသူ အချို့မှာ သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပါးရိုက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် သူတို့ကို မူလနေရာသို့ ပြန်ပစ်ချလိုက်သည်။
ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသော သူတို့မှာ ပါးကို ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ မည်သည့်အသံမျှ ထပ်မထွက်ရဲတော့ပေ။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး၊ ဤအဘိုးအိုမှာ ဟင်းလင်ူပြင် ကွပ်မျက်သူ လောက၏ ထိပ်တန်း အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် အသေအချာ သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။
မဟုတ်လျှင် ဤနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူများကို သူ မည်သို့ တားဆီးနိုင်ပါမည်နည်း။
ထိုအချိန်တွင် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှ လူအချို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ အမြန်လျှောက်လာပြီး အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် အေးစက်သောအသံဖြင့် -
“သူ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
စကားပြောနေရင်းပင် သူမက ဖန့်ချန်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်ကာ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုး၍ တားဆီးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ”
တစ်ဖက်လူမှာ သူ့ထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့်သာ ပိုမြင့်ပြီး မျက်နှာတွင်လည်း မီးခိုးရောင် မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ရုပ်ရည်ကို မမြင်ရပေ။
“ရှောင်တီကျန့် ဒီကောင်လေးကို ခဏလောက် မထိပါနဲ့ဦး၊ သူက ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျက်လုံး ကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားနေတာ၊ အချိန်နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်။”
အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ဒါဆိုလည်း ဖြစ်ပါတယ်၊ သူ့အတွက် နှစ်အနည်းငယ် စောင့်ပေးလိုက်မယ်။”
ယခုအခါ ဖန့်ချန်၏ အပြင်ဘက် လောကအပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ သုညအထိ ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်သည်။
ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျက်လုံး ၏ နက်နဲသော စွမ်းအားများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး အဆက်မပြတ် ပျော်ဝင်နေသည်။
ထို့နောက် ထိုစွမ်းအားများမှာ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်ကိုးလုံး ထဲသို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
သာမန်လူဆိုလျှင် ဤ ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျက်လုံး၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူရန် အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မည်၊ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဖန့်ချန်တွင် အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်ကိုးလုံး ရှိနေ၍သာ ဖြစ်သည်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။
ကြယ်ကိုးလုံးအတွင်းတွင် ထူးဆန်းသော သင်္ကေတများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ပွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာပေါင်းများစွာကို ထိုးဖောက်သွားပြီး အရာရာကို မြင်တွေ့နေရသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဝိညာဥ်စစ်သည်ဌာန ထဲရှိ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ခန်းမဆောင်ထဲမှ မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဖန့်ချန် နိုးလာပြီလား၊ အခု အခြေအနေက တော်တော်လေး မကောင်းဘူး။”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ လေးဦးမှာ ပထမဆုံး အနေဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။
သို့သော် ဖန့်ချန်မှာ သူတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘဲ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်နေသော အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဖေ... အဖေ အရင်က အခြေအနေက တော်တော်လေး အန္တရာယ်များခဲ့တာ၊ ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက အဖေ့ ဝိညာဉ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားတာကို ဒီဘိုးဘိုးက ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ။
ပြီးတော့ သူက တွမ်းမူဦးလေးရဲ့ ဆရာသခင်တဲ့။”
ဖန့်ပင်ူအန်းမှာ စကားလုံးများကို တစ်ဆက်တည်း မနားတမ်း ပြောဆိုကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အမြန်ဆုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် မီးခိုးရောင် ဖြစ်သွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ အခြေခံ အမျှင်တန်းလေးများ ဖြစ်သွားသည်။
အဘိုးအို၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။
ထိုမီးခိုးရောင် မြူများပင်လျှင် ဖန့်ချန်၏ ရှေးဦး နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။
“ယွမ်ဟယ် ဆရာသခင်...”
ဖန့်ချန်မှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် ဆွံ့အသွားသည်။
အကယ်၍ ဤသူသည် ယွမ်ဟယ် ဆရာသခင် ဖြစ်နေလျှင်...
ချင်ဟော်ဆွေ့ လက်ထဲတွင် ရှိနေသူကရော ဘယ်သူနည်း။
စစချင်း သူ အဘိုးအို၏ အသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။
သူ၏ "ရှေးဦး နတ်ဘုရားမျက်လုံး" ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ ကြားဝင်ဖျက်ဆီးထားပြီး အတုအယောင်ကို မြင်နေရခြင်း မဟုတ်ပါက၊ ယခု သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသူသည် တကယ့် ယွမ်ဟယ် ဆရာသခင် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေသည်။
“ဒီလူက ဖန့်ချန်ရဲ့ ဆရာသခင်လား သူ့ဆရာက ဟင်းလင်ပြင် ကွပ်မျက်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား ”
ရင်ရှန့်ရှုတို့ လေးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်လျက် ရှိသည်။
သို့သော် ခန်းမဆောင်ထဲတွင်မူ ကဲ့ရဲ့သံများနှင့် အထင်သေးသော ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်း မှားနေပြီ။”
“မင်းရဲ့ ဆရာသခင်က လူ့လောကမှာ ရှိနေတာ။”
“ဆွေမျိုးတော်ဖို့ ကြိုးစားမနေပါနဲ့။”
ဖန့်ချန်မှာ သူတို့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ရှေ့မှ အဘိုးအိုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုစဉ် အရပ်ပုပု လူတစ်ယောက်မှာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး -
“ဖန့်ချန်... ယွမ်ဟယ်ဆိုတဲ့ လူအိုကြီးက အခုထိ နေကောင်းသေးရဲ့လား။”
ဟု မေးသည်။
“မော်ထျန်းတီကျန့် ”
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မြူများမှာလည်း သူ၏ "ရှေးဦး နတ်ဘုရားမျက်လုံး" ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ယွမ်ဟယ် ၊ မော်ထျန်းတီကျန့် ... သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ဒီနေရာက နက်ရှိုင်းတဲ့ ဟင်းလင်ပြင်မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီမှာရှိတဲ့ ကောင်တွေက ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား။
ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေ ခေါ်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေ၊ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ် လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခေါ်တဲ့သူတွေ...
ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်...
“တော်ကြတော့ အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်ကြတော့။”
အဘိုးအိုက မျက်နှာကို တင်းထားရင်း ဟိန်းလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ -
“ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။”
ဟု ဆိုပြီး ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။
ဖန့်ချန်မှာ ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။
ဖန့်ပင်းအန်းကလည်း လိုက်သွားရန် ပြင်သော်လည်း စက္ကူရုပ်လေးက တားဆီးလိုက်သည်။
“သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ။ ဆရာသခင်က ဖန့်ချန်ကို ပြောစရာ ရှိလို့ပါ။”
“ဒါဆို သူမက ဘာလို့ လိုက်သွားတာလဲ...”
ဖန့်ပင်းအန်းက မော်ထျန်းတီကျန့် ကို ညွှန်ပြ၍ မေးသည်။
“အင်း... ဖြေရှင်းစရာ ရှိလို့ပေါ့။ မင်းက ကလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ အများကြီး မေးမနေပါနဲ့။”
စက္ကူရုပ်လေးက ဖန့်ပင်းအန်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မေးပါရစေ... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ဖန့်ချန်နဲ့ ဘာတော်ကြတာလဲ။”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက မနေနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ခန်းမဆောင်ထဲရှိ အေးစက်သော အကြည့်ပေါင်းများစွာက သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်မဖြေကြပေ။
……
……
ခန်းမပြင်ပသို့ ရောက်သော် အဘိုးအိုက မီးခိုးရောင်ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ -
“ဒီနေရာက ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို မင်း သိချင်နေမှာပေါ့။”
“ငါက မင်းရဲ့ ဆရာသခင် မဟုတ်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ငါက သူ့ရဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရမလား။”
“ဆရာသခင် မိန့်တော်မူပါဦး။”
ဖန့်ချန်မှာ ရိုသေစွာဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
မော်ထျန်းတီကျန့်က ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ -
“ဖန့်ချန်၊ ယွမ်ဟယ်ဆိုတဲ့ လူအိုကြီးက အရင်က ငါ့ကို အကွက်ဆင်ခဲ့တာ၊ ဒီအကြောင်းအတွက်နဲ့ ငါ သူ့ကို တစ်နေ့ကျရင် လက်စားချေဦးမယ်။”
“မော်ထျန်းတီကျန့် ၊ စကားကို လေးလေးစားစား ပြောပါ။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်တင်းသွားသည်။
“နင်”
မော်ထျန်းတီကျန့် မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်မှာ အတက်အကျ မြန်ဆန်လာကာ အတော်လေး ဒေါသထွက်နေပုံ ရသည်။
“ဖန့်ချန်၊ ယန်ဝိညာဉ် ကို ကျင့်ကြံတဲ့အခါ ပထမဆုံး အဆင့်က ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား။”
အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မသိပါဘူး...”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါပြသည်။
ယန်ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံပုံနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ဘာမျှ မသိရှိထားပေ။
“ယန်ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ဆိုရင် မူလဝိညာဉ် ကို ဖြတ်ထုတ်ရမယ်။ ငါကတော့ ယွမ်ဟယ်ရဲ့ အဖြတ်ခံလိုက်ရတဲ့ မူလဝိညာဉ်ပဲ။”
အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်များ တောက်ပနေသည်။
“ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေ အားလုံးကလည်း အဖြတ်ခံလိုက်ရတဲ့ မူလဝိညာဉ်တွေပဲ။ ငါသာ ဒီနေ့ မရှိရင် သူတို့ မင်းကို ဝိုင်းရိုက်ကြလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ အားလုံးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ အပြည့် ရှိနေလို့ပဲ။”
ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူက မော်ထျန်းတီကျန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ -
“ရှောင်တီကျန့်ကို အရင်က ယွမ်ဟယ်က အကွက်ဆင်ခဲ့တာ၊ သူက မင်းအတွက် မီးခိုးငွေ့တွေကို စုပ်ယူပေးခဲ့ပြီးတဲ့နောက် သူတို့က သူ့ကို မူလဝိညာဉ်ဖြတ်ထုတ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း သူ ယွမ်ဟယ် ကို လက်စားချေချင်နေတာပေါ့။”