အခန်း (၂၇၂၃-၂၇၂၄)
Vol. 273 Ch. 2723-2724
အခန်း (၂၇၂၃) - ဝိညာဉ်သုံးပါး
မော်ထျန်းတီကျန့်မှာ ကြားလေလေ ဒေါသထွက်လေလေဖြစ်ကာ ဖန့်ချန်ကို သွားစွယ်များပင် ပေါ်သည်အထိ စိုက်ကြည့်နေသည်။
သို့သော် ဖန့်ချန်၏ အာရုံမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။
သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အဘိုးအို၏ စကားများကြောင့် သူ အလွန်တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံမှာ လှိုင်းထန်နေသည်။
“ဆရာသခင်... ကျွန်တော် နည်းနည်း မရှင်းတာလေး ရှိလို့...”
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ။”
ယွမ်ဟယ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးသည်။
“ဆရာသခင်။”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေသော ဝန်တစ်ခု ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာသခင်ရဲ့ အခုအခြေအနေကြောင့် ကျွန်တော့်ကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာပါ။”
“ဟွန်း”
ယွမ်ဟယ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ -
“မင်း ခုနက ဘာတွေ မရှင်းတာလဲ၊ အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်း မေးလိုက်တော့။
မင်းတို့ ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေလို့ မရဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ မိစ္ဆာအိုင် သုံးထောင် မှာလည်း လုပ်စရာကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။
မင်းတို့ကို ဧည့်ခံဖို့ အချိန်မရှိဘူး။”
“ဆရာသခင်... ယင်လောက က ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေက ဒီနေရာက စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေကို နတ်ဆိုးတွေလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။”
“လူသားတွေကတော့ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေကို ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဆရာသခင်ကတော့ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေဟာ ဖြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ မူလဝိညာဉ်တွေလို့ ပြောခဲ့တာပါ...”
“ဒီဆက်စပ်မှုတွေက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးနေတာပါ။”
ဖန့်ချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ -
“တပည့် တစ်ခဏချင်းနဲ့ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေတာပါ၊ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဆိုတာ တကယ်တမ်း ဘယ်လိုအရာမျိုးလဲ၊ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုနဲ့ ဘာကွာခြားတာလဲဆိုတာကို သိချင်ပါတယ်။”
“မင်း ဝိညာဉ်သုံးပါး အကြောင်း သိလား။”
ယွမ်ဟယ်၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသည်။
“သက်ရှိအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်သုံးပါး ရှိကြတယ်။ ယန်ဝိညာဉ်က မူလဝိညာဉ်ကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ဖြတ်ထုတ်လိုက်တာပဲ၊ ဝိညာဉ်သုံးပါးထဲမှာ တစ်ပါးပဲ ကျန်တော့တယ်။”
“သက်ရှိသေဆုံးသွားတဲ့အခါ ယန်ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျန်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ မူလဝိညာဉ် ကတော့ မင်း ယင်လောက အလွှာ ၁၈ ထပ်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေပဲ။ သူတို့မှာ ဝိညာဉ်သုံးပါးထဲက နှစ်ပါး ကျန်တော့တယ်။”
“သူတို့က ပြန်လည်ဝင်စားလို့ရပြီး ယန်ဝိညာဉ်ကို ပြန်ဖြည့်တင်းလိုက်ရင် လူ့လောကမှာ ပြန်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေ သေဆုံးသွားရင်တော့ မူလဝိညာဉ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒီနေရာကို ရောက်လာရင်တော့ သူတို့ခေါ်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေ၊ လူ့လောကခေါ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေ၊ ငါတို့ခေါ်တဲ့ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေ ဖြစ်လာတာပေါ့။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့မှာ မူလဝိညာဉ်ပဲ ကျန်တော့လို့ပဲ။ ဝိညာဉ်သုံးပါးထဲက တစ်ပါးပဲ ကျန်တော့တာလေ။”
“ဒါကြောင့် ယန်ဝိညာဉ်က မူလဝိညာဉ်ကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုသေပြီး မူလဝိညာဉ် ဖြစ်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ အားလုံးက အတူတူပါပဲ။”
“မင်း ဒါကို ဆက်စပ်မှု သုံးမျိုးလို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်။ ယန်ဝိညာဉ်ပြီးရင် ဝိညာဉ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်၊ ဝိညာဉ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဥ် ပြီးရင် မူလဝိညာဉ်ပဲ။”
“မင်းလိုမျိုး ဝိညာဉ်သုံးပါးစလုံး ပြည့်စုံနေမှသာ လူ့လောကမှာ သွားလာနိုင်တာ။”
“ဒီ မူလဝိညာဉ်အကြောင်း ပြောရရင်တော့... တခြားနည်းနဲ့ ရှင်းပြလို့ရတယ်။ မူလဝိညာဉ်ဆိုတာ အစွန်းရောက်တဲ့ အမုန်းတရားတွေကို စုစည်းထားတာပဲ။ သက်ရှိမှာ ယန်ဝိညာဉ်လည်း မရှိ၊ ဝိညာဉ်လည်း မရှိတော့တဲ့အခါ အမုန်းတရားတွေ စုစည်းထားတဲ့ မူလဝိညာဉ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။”
“ဒါကြောင့်လည်း ယင်လောက က ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွေက ငါတို့ကို နတ်ဆိုးတွေလို့ ခေါ်တာပေါ့။ ငါကတော့ ဒီအသုံးအနှုန်းကို မှန်တယ်လို့တောင် ထင်တယ်။ ငါတို့ထဲမှာ တကယ်ကို လူကောင်းဆိုတာ မရှိသလောက်ပါပဲ။”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ယွမ်ဟယ်မှာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုရယ်သံထဲရှိ အေးစက်စက် အငြိုးအတေးများကြောင့် ဖန့်ချန်မှာ ခေါင်းထဲမှသည် ခြေဖျားထိ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားရသည်။
သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို မကြောက်သော်လည်း၊ ယခင်က သူ မြင်ဖူးသည့် ကြင်နာတတ်သော ယွမ်ဟယ် ဆရာသခင်နှင့် ယခုမြင်နေရသည့် အခြေအနေမှာ ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
“ဘာလဲ၊ ငါ မင်းကို စားလိုက်မှာ ကြောက်နေတာလား။”
ယွမ်ဟယ်က ဖန့်ချန်၏ စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရိပ်မိပြီးနောက် နောက်ပြောင်သည့်အလား ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာသခင်ဟာ အစွန်းရောက်တဲ့ အမုန်းတရားတွေနဲ့ ပြည့်နေရင်တောင် မကောင်းဆိုးဝါးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဖန့်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး -
“ကျွန်တော် ဆရာသခင်ရဲ့ စားတာကို မကြောက်ပါဘူး၊ ဆရာသခင်က ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိမှာကိုပဲ ကြောက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော် ပူပန်လွန်းနေတာပဲ၊ ဆရာသခင်နဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတွေက ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခင်ဆဲပါပဲ။”
ယွမ်ဟယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပုံရပြီး ဖန့်ချန်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်သလို -
“တကယ်ကိုပဲ တာအိုသုံးထောင် ဂိုဏ်း ရဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပျိုးပင်လေးပဲ။ ကံမကောင်းတာက မင်းမှာ တခြားပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိနေတာပဲ။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသက်ရှူသံတစ်ချို့ တုန်ခါသွားသည်။
ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် မရိပ်မိလိုက်ချေ။
သို့သော် ယွမ်ဟယ်ကမူ ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့် -
“ဖန့်ချန်၊ မင်း ငါ့ကို ဆရာသခင်လို့ ခေါ်ပြီးတော့ အမုန်းတရားတွေ ပြည့်နေတဲ့ ငါတို့လို နတ်ဆိုးတွေကို အမုန်းမပွားဘဲ ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံတဲ့အတွက် ငါတို့ကြားက ဆရာတပည့်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။”
“နောက်နေ့ မင်း သေဆုံးလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာရင် ဆရာသခင်က မင်းကို စောင့်ရှောက်မယ်၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီး ထောင်ပေါင်းများစွာကလည်း မင်းကို စောင့်ရှောက်လိမ့်မယ်။”
“ဆရာသခင်”
မော်ထျန်းတီကျန့်က ယွမ်ဟယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှောင်တီကျန့်၊ မင်းကိစ္စနဲ့ သူနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး၊ သူ့အပေါ်မှာ မုန်းတီးစိတ် မထားပါနဲ့တော့။ ဒီထက်ပိုပြီး မင်းက အရင်က ငရဲမိဖုရားအမိန့်တံဆိပ် ကိုတောင် ရထားတာပဲ၊ တွက်ကြည့်ရင် သူက မင်းရဲ့ ယောကျာ်းတောင် ဖြစ်နေဦးမယ်။”
ယွမ်ဟယ်က မော်ထျန်းတီကျန့်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။
“လူ့လောကမှာ ယွမ်ဟယ်က သူ့ကို ချစ်တယ်၊ ဒီနေရာမှာ ဆရာသခင်က မင်းကို ချစ်တယ်၊ မင်း ဘာမှ မရှုံးဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာသခင်။”
မော်ထျန်းတီကျန့်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဒေါသများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်ခံစားမှုများ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားပြီး အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရကာ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
“ဆရာသခင်၊ တွမ်းမူအစ်ကိုကတော့...”
“မင်းက နယ်မြေကိုးခု ငရဲမင်းခန်းမမှာ သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ဘူးလား။”
ယွမ်ဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“သူက ယွမ်ဟယ်ကို စိတ်ကောက်နေတာ၊ ယွမ်ဟယ်ကပဲ ဒီလမ်းကြောင်းကို ရွေးခိုင်းခဲ့တာကိုး။”
“ဒါပေမဲ့ ငါကလည်း ယွမ်ဟယ်ရဲ့ အဖြတ်ခံလိုက်ရတဲ့ မူလဝိညာဉ်ပဲလေ၊ ဒါကြောင့် သူ ငါ့ကို စိတ်ကောက်တာက သဘာဝပဲ။”
“မင်း သူ့နဲ့ မတွေ့တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ သူက ခေါင်းမာလွန်းတဲ့သူ၊ ယွမ်ဟယ်သာ သူ့ကို အောက်ကို မလွှတ်လိုက်ရင် သူ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လည်ဝင်စားဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
စကားပြောပြီးနောက် ယွမ်ဟယ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် အခုမှ အားလုံးကို နားလည်သွားသည်။ ဖန့်ပင်းအန်း ပြောသော တွမ်းမူဦးလေးမှာ ယဲ့ နတ်ဘုရားနောက်ပိုင်း မျိုးဆက်ဖြစ်သည့် ငရဲမင်းပင် ဖြစ်သည်။ တကယ်ကိုပဲ သူ၏ အစ်ကို ဖြစ်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဆရာသခင်၊ တာအိုသုံးထောင် ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေအားလုံးက ယန်နတ်ဘုရားလမ်းကြောင်းကိုပဲ လျှောက်ခဲ့ကြတာလား။”
“ဝိညာဉ်သုံးပါးထဲက တစ်ပါးပဲ ကျန်တော့တာက ယန်ဝိညာဉ်အတွက်ရော၊ မူလဝိညာဉ်အတွက်ရော ဘယ်ကောင်းပါ့မလဲ...”
ဖန့်ချန်မှာ ထိုအချက်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ ယန်ဝိညာဉ်လမ်းကြောင်းက အစွမ်းထက်ရုံနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ မူလဝိညာဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို စွန့်လွှတ်ရဲတာလား။
သူဆိုလျှင်တော့ စွန့်လွှတ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။
“ငါတို့က အဲဒီလို မလုပ်လို့ မရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိလို့ပဲ။”
ယွမ်ဟယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ရုတ်တရက် အနီးအနားရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် လှည့်ပတ်နေသော ဝဲဂယက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ယွမ်ဟယ်နှင့် မော်ထျန်းတီကျန့်တို့က ထိုဝဲဂယက်ဘက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန်လည်း ထိုဝဲဂယက်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။
ထိုဝဲဂယက်မှာ ကြယ်တာရာများထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမှမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝဲဂယက်ထဲမှ မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေသည်။
“ဒါက ဘာကြီးလဲ”
ဖန့်ချန်မှာ အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုမျက်လုံး၏ အကြည့်မှာ သူ ယခင်က မြင်ဖူးသည့် ကောင်းကင်အရှင် များထက်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
“မင်းကို ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီ၊ မင်းတို့ ပြန်ချိန်တန်ပြီ။”
“လူ့လောကမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ငါတို့ လက်တံတွေက အဲဒီအထိ မရောက်နိုင်သလို၊ အချိန်လည်း မရှိဘူး။”
ယွမ်ဟယ်က ထိုဝဲဂယက်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ဖန့်ချန်နှင့် မော်ထျန်းတီကျန့်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ထိုအချိန်အတွင်း ဖန့်ချန်က ထိုမျက်လုံးအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ယွမ်ဟယ်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ခန်းမဆောင်ထဲရှိ လေထုမှာလည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ဖန့်ချန် ရိပ်မိလိုက်သည်။
သူ၏ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းမှ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးများ၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာကြသည်။
“ခွေးကောင်တွေ ရောက်လာပြီ၊ သူ့ကို သတ်ပြီး နေရာပြောင်းကြမယ် ”
ယွမ်ဟယ်က အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငြိုးအတေးများ လေထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
စက္ကူရုပ်လေးများပင်လျှင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငြိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိသော်လည်း ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့မှာ ထိုသတ်ဖြတ်လိုသည့် အငြိုးကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့သည် ကောင်းကင်ကြီး လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဤနေရာမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။
ဖန့်ချန် နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ သူတို့၏ ပုံရိပ်များက အနက်ရောင် ငွေ့တန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ယွမ်ဟယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် စီးဝင်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အရပ်ပုပုနှင့် အဘိုးအိုမှာ ချက်ချင်းပင် ခန်းမဆောင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအသွင် ပြောင်းလဲကာ ဝဲဂယက်ထဲမှ မျက်လုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
……
……
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ရေကန်ထဲတွင် ယခင်ကအတိုင်း ရေများ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ထူးခြားသည်မှာ ယခင်ကရှိခဲ့သည့် နက်နဲသော စွမ်းအားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီနေရာကတော့ ယင်ယန် တားမြစ်နယ်မြေ ပင် ဖြစ်သည်။
“ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့...”
ဖန့်ချန်မှာ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။
အခန်း (၂၇၂၄) - မင်းကို ဆုံးမရမလား၊ ကလေးစုတ်
“အဖေ၊ ခုနက ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။”
ဖန့်ပင်းအန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အဘိုးက အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသလိုပဲ...”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဆရာသခင်တို့ စီမံနိုင်လောက်ပါပြီ။”
ဖန့်ချန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ခုနက မြင်ကွင်းကိုသာ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။
ထိုဝဲဂယက်ထဲက မျက်လုံးမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်မည်နည်း။
“သူက ယွမ်ဟယ် ဆရာသခင်တို့ကို လိုက်ရှာနေတာလား။”
“ဆရာသခင်ရဲ့ စကားတွေနဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ကြည့်ရရင် အဲဒီမျက်လုံးပိုင်ရှင်ကို သတ်ပစ်ဖို့က ဆရာသခင်အတွက် ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒီမျက်လုံးပိုင်ရှင်ဟာ တခြားအင်အားစုတစ်ခုက တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။”
“အဲဒီအနောက်က အင်အားစုကိုတော့ ဆရာသခင်တို့တောင် ရင်ဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲပုံရတယ်၊ မဟုတ်ရင် နေရာရွှေ့ပြောင်းရမယ်လို့ ပြောစရာ အကြောင်းမရှိဘူး...”
ဖန့်ချန်မှာ စိတ်ထဲမှပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။
တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း ရဲ့ အခြေအနေမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှပုံရသည်။
သို့သော် ထိုအဆင့်အထိမြင့်မားသော ကိစ္စမျိုးမှာ ယခုသူနှင့်တော့ ပတ်သက်စရာ ဘာမျှမရှိတော့ပေ။
“ပင်းအန်း၊ ခုနက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က ဘယ်လောက်ရှိမယ်လို့ ထင်လဲ။”
ဖန့်ချန်က ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ထက်တော့ မနိမ့်ပါဘူး။”
ဖန့်ပင်းအန်းက ပြောသည်။
“ဒါဆို ယွမ်ဟယ် ဆရာသခင်ကတော့ အသာလေး ရိုက်သတ်သွားတာပဲ။ ယွမ်ဟယ် ဆရာသခင်ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က မဟာကောင်းကင်အရှင် နဲ့ တူညီနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နဲ့ နီးစပ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်က သူတော်စင်ဧကရာဇ် အဆင့်ပဲလား။”
ဖန့်ချန်မှာ စိတ်ထဲမှပင် နှိုင်းယှဉ်နေမိသည်။
သာမန် သူတော်စင်တစ်ယောက်ဆိုလျှင် ဤမျှ ရဲတင်းသော ခန့်မှန်းချက်မျိုး လုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူသည် ကန့်သက်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း တောင် တွင် ရှေးခေတ်ဂိုဏ်းများ၏ ခေတ်ကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။
ထိုခေတ်ကာလတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် များမှာ ရှားပါးလှသည် မဟုတ်၊ အမှန်တကယ်တွင် အရေအတွက် အတော်များများ ရှိခဲ့သည်။
“ငါ့ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ရင် ဟင်းလင်းပြင်အလွှာ ၃၆ ထပ် ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ အန္တရာယ်က ငါထင်ထားတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေမှာပဲ။”
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ဖန့်ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း လှည့်ပတ် ကြည့်လိုက်သည်။
“အမည်းလေးနဲ့ အဖြူလေးတို့ရဲ့ အရိုးပုံစံတွေ ပြန်မလာသေးဘူးလား။”
“ဟုတ်သားပဲ၊ အဖြူလေးတို့ ပြန်မလာသေးဘူး၊ အဲဒီဘက်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်...”
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ အခုမှ သတိထားမိတော့သည်။
ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များ ရွေ့လျားသွားကာ ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့် -
“အဖေ တွမ်းမူဦးလေး အမြန်လာနေပုံပဲ၊ အဖေ သူနဲ့ မတွေ့ချင်ဘူးလား။”
ဖန့်ချန်မှာ ယွမ်ဟယ်၏ သတိပေးချက်ကို ပြန်သတိရသွားပြီး -
“ခဏတော့ မတွေ့သေးဘူး ၊ နောက်မှ အခွင့်အရေးရှိရင်ပဲ တွေ့တော့မယ်။”
သူသည် ဤနေရာကို ရောက်ပြီးနောက် ဝိညာဥ်ပြန်လည် ခေါ်ယူခြင်း အတတ် နှင့် ဆက်သွယ်မှု ပြန်လည်ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အချိန်မရွေး ထွက်ခွာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် မထွက်ခွာမီ အနည်းငယ် အဆင်မပြေသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးသည်။
……
……
ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ လေးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ချန် လက်ထဲတွင် ဆွဲထားသော ကလေးငယ်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အကြီးကဲလေးဦး၏ အကြည့်များမှာ လေးနက်နေကြသည်။
ဤတစ်ခါတွင် သူတို့သည် ယင်ယန် ဝိညာဉ်မျက်လုံး ကို နားမလည်ရုံသာမက၊ တော်တော်လေး အရေးကြီးသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကိုပါ သိသွားသလို ဖြစ်နေသည်။
အဓိကအချက်မှာ ထိုကိစ္စကို သိခြင်းက သူတို့အတွက် အကျိုးမရှိရုံသာမကဘဲ အသက်အန္တရာယ်ပါ ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်...။
“ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး ၊ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ကို ငါတို့ မတော်တဆ သိသွားမိပေမဲ့ ဒါကလည်း ငါတို့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒီနေရာမှာ ငါတို့ကို သတ်လိုက်ရင်လည်း ငါတို့မှာ အသက်အစားထိုးနိုင်တဲ့ ကံကြမ္မာ အကာအကွယ် ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိမှာပါ...”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ရှန်တူရှင်း၊ ဖူချန်းချူးနှင့် ရင်ရှန့်ရှုတို့ကလည်း ဖန့်ချန်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့သည် ဖန့်ချန် နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်ဖူးထားသည်။
ယခုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူတို့ လေးဦး ပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် ဖန့်ချန် လက်ထဲက ဓားကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူတို့ ခံယူထားသည်။
“ခုချိန်မှာ ‘စိတ်ဝိညာဥ် ဖြတ်တောက်ခြင်း နတ်ဘုရားအတတ်’ ကိုသာ သုံးနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အကြီးကဲလေးဦးကို ပြုံးလျက် -
“မင်းတို့ လေးယောက်၊ မင်းတို့ ငါ့ကို ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု တင်ထားတယ်ဆိုတာ မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား။”
“မှတ်မိပါတယ်။”
အကြီးကဲလေးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ အကြွေးကို ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒီကျေးဇူးကြွေးကို သုံးပြီးတော့ ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ တောင်းဆိုရင် ရမလား။”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် -
“ဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတချို့က လူ့လောကမှာ ပျံ့နှံ့သွားရင်တောင် ငါ့ကို ဘာမှ ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို လူအများကြီးက ယင်လောက အောက်ဘက်အထိ လမ်းကြောင်းတွေ ပိုင်ထားတယ်လို့ သိသွားတာကို မကြိုက်ဘူး။”
“မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က အကူအညီ လာတောင်းရင် ငါက ငြင်းဖို့ ခက်ခဲနေလိမ့်မယ်လေ၊ အဲဒါ တော်တော် အလုပ်ရှုပ်တယ် မဟုတ်လား။”
"အဲဒီလိုလည်း ရှိတာပေါ့။”
“ဒါဆို မင်းတို့ နားလည်ပြီလား။”
“စိတ်ချပါ၊ ဒီကိစ္စကို ငါတို့ အပြင်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး၊ အဲဒါက ငါတို့အတွက်လည်း အကျိုးမရှိပါဘူး။”
အကြီးကဲလေးဦးက ကတိပေးလိုက်ကြသည်။
သိပ်တော့ စိတ်မချရသေးဘူး။
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သာမန်ဆိုလျှင် သူတို့ ပါးစပ်ပိတ်ဖို့အတွက် သတ်ပစ်လိုက်မှာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ဒီနေရာက ကိစ္စတွေကို အပြင်မှာ ပျံ့နှံ့သွားရင် သူ့ကို တိုက်ခိုက်မယ့် သူတွေက ပိုပြီး တွေးတောလာကြလိမ့်မည်။
ထိုအခါ သူ ရင်ဆိုင်ရမည့် ဖိအားက ပိုများလာပြီး အလုပ်ပိုရှုပ်လာလိမ့်မည်။
ဖန့်ချန် ဆိုတဲ့လူမှာ ယင်လောက အောက်ဘက်မှာပါ နောက်ခံရှိတယ်လို့ သိသွားရင် သူ အေးဆေး နေရတော့မှာ မဟုတ်ပေ။
ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု နှင့် သူတို့အနောက်က အင်အားစုတွေက ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်လာလျှင်လည်း ပိုပြီး လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်လာကြလိမ့်မည်။
အဲဒါ မကောင်းဘူး။
သို့သော် ဒီအဘိုးကြီး လေးယောက်ကတော့ ပြသသင့်သည့် သဘောထားကို ပြသထားကြသည်။
“အဖေ စိုးရိမ်နေရင် သူတို့ကို ဒီနေရာမှာပဲ ထားခဲ့ဖို့ ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါဆို သတင်းက ပေါက်ကြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဖန့်ပင်းအန်းက အကြံပေးသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီ လေးဦး၏ ကိုယ်မှ စွမ်းအားများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ပင်းအန်း၊ သူတို့က ဝိညာဥ်ပြန်လည်ခေါ်ယူခြင်း အတတ် နဲ့ ပြန်သွားနိုင်ရဲ့သားနဲ့ ငါ့ကို စောင့်နေကြတာ၊ စေတနာ အပြည့်ရှိတာကို ငါတို့ မျက်ကွယ်ပြုလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။”
ဖန့်ချန်က ဖန့်ပင်းအန်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။
ဖန့်ပင်းအန်းကလည်း “အော်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ လေးဦးမှာလည်း အနည်းငယ် ပြုံးလျက် -
“ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး သဘောပေါက်တာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီကိစ္စက တကယ်ကိုပဲ အရေးကြီးတာမို့လို့ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး နဲ့ အတူတူ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရယူပြီးမှ ပြန်လည်နိုးထခြင်းအတတ် ကို သုံးပြီး ပြန်သွားကြတာပေါ့။”
“အဲဒါ...”
ဖန့်ချန် စကားကို ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြူခိုးများ တောက်ပလာသည်။
ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်ကာလမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ရုပ်ရည်လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။
“မင်း...”
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“မင်းက ဒီအတတ်ကို ခုခံနိုင်တာပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း...”
ကျီရှန် က ဖန့်ပင်းအန်းကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“စကားမပြောနဲ့နော်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဖန့်ပင်းအန်းမှာ မသိစိတ်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အံ့အားသင့်မှုများ ကျန်ရှိနေသည်။
ထို့နောက် ကျီရှန်သည် အကြီးကဲလေးဦးထံသို့ သွားရောက်ကာ သူတို့၏ နဖူးကြားကို တစ်ချက်ချင်း ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ပင်းအန်း ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ပင်းအန်း၊ ဒီနေ့ကိစ္စက ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းက ဒီအကြောင်းကို မင်းအဖေကို ပြောပြဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားရရင် ပြောပြလိုက်ပါ။”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လျှို့ဝှက်ထားရမယ်။”
“ ကျွန်တော် အခုပဲ အဖေ့ကို ပြောပြချင်နေတာ။”
ဖန့်ပင်းအန်းက ငြိမ်သက်နေသော ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် -
“ကျွန်တော် လုပ်လို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။”
“သိရင်ပြီးရော၊ အစ်မမှာ မင်းကို ဆုံးမဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။”
ကျီရှန်က လက်သီးကို ဆုပ်၍ ဖန့်ပင်းအန်း ရှေ့တွင် ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“လိမ္မာနော်၊ လျှို့ဝှက်ထားရမယ်။”
ထို့နောက် သူမသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အစ်မကြီး တစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ၊ နည်းလမ်းတွေကလည်း မညံ့လှဘူး။”
“အဘိုးက အဖေ့ကို သူကိုယ်တိုင် မတိုက်ခိုက်ရင်တောင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ အကြောင်းရှိတာပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို အဖေက သိပုံမရဘူး။”
ဖန့်ပင်းအန်း တွေးနေစဉ် ဖန့်ချန် နိုးထလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ အသိစိတ်မှာ ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားသည်။
“ကလေးစုတ်၊ မင်းကို ဆုံးမရမလား။”
သူ၏ နားထဲတွင် ရှင်းလင်းမှု မရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။