အခန်း ၁၈၁

အခန်း (၁၈၁) - ထျန်းကျီးပိုက်ကွန်အင်းကွက် (၁)

ထျယ်ချူချင်သည် စီယဲ့၏စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်ကိုမသိရှိဘဲ အတော်လေးကျေနပ်အားရနေလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ စီယဲ့နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံမိလျှင်ပင် သူမ၏မျက်နှာတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကျေနပ်အားရမှုများ အပြည့်ရှိနေတတ်၏။

စီယဲ့သည် ထိုအရူးမနှင့်စကားများရန် ပျင်းရိလှသဖြင့် ချူချင်းအား မေးမြန်းရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေချေသည်။

ဤအကြောင်းအရာများကို စောစောစီးစီးမေးမြန်းသင့်သော်လည်း တားမြစ်နယ်မြေသို့ရောက်ရှိလာကတည်းက အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် ယခုမှသာ အားလပ်ချိန်ရတော့၏။

ထို့နောက် ချူချင်းသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ဇာတ်ကြောင်းအစအဆုံးကို ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။

စီယဲ့၏မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် လေးနက်တည်ကြည်သွား၏။

"ဒီသူတောင်းစားက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ..."

ချူချင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ထိုလူ၏သရုပ်မှန်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပြီး သိုင်းပညာ မည်မျှမြင့်မားသည်ကို ခန့်မှန်းရခက်သော်လည်း ကိုယ်ယောင်ဖျောက်သည့်အတတ်ပညာမှာမူ လောကတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်သည်မှာ သေချာပေသည်။

သူက မိမိကို ဤနေရာသို့ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲဆောင်ခေါ်ယူလာခြင်းမှာ အခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်၏။

သို့သော် ချူချင်းသည် ထိုလူက မိမိထံ အဘယ်ကြောင့် ချဉ်းကပ်လာရသနည်းဟူသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

'ဒီနေ့ ငါသူ့နောက်ကို ခြေရာခံလိုက်တာကို ရိပ်မိသွားတာလား...'

ချူချင်းသည် မျက်လုံးများကိုကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။ ဤမေးခွန်းများအတွက် အဖြေကို ချက်ချင်းမရနိုင်သဖြင့် ဆက်လက်တွေးတောမနေတော့ပေ။

သူ့ဘေးနားရှိစီယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားကာ မေးလိုက်သည်။

"စီယဲ့... မင်းကော သိုင်းပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားလား..."

ဝမ်ဖူစန်းပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူသတိရသွား၏။ ဝမ်ခယ်ရန်သည် အချစ်ရေးကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ဝမ်ခယ်ရန်သည်လည်း ဤအစ်ကိုစီယဲ့အပေါ် ထူးခြားသောခံစားချက် ရှိပုံရပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် အားလပ်နေသဖြင့် စပ်စုကြည့်ခြင်းပင်။

သို့သော် ဤစကားကိုကြားလိုက်ရုံမျှဖြင့် စီယဲ့၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပျာပျာသလဲပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုလေသည်။

"ငါ... ငါမရှိပါဘူး..."

"ဘာလို့ မရှိရမှာလဲ..."

ဤမျှပြင်းထန်စွာတုံ့ပြန်နေပြီးမှ မရှိဘူးဟု ငြင်းနေသေးသည်။

"ငါက လော့ချန်အိမ်တော်ရဲ့ သာမန်အစောင့်တစ်ယောက်ပဲလေ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျှော်လင့်ချက်မျိုး ထားရဲပါ့မလဲ..."

စီယဲ့၏လေသံမှာ အနည်းငယ် တိုးညင်းသွား၏။

ချူချင်းက ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်သည်။

"သခင်ဝမ်က သမက်ရွေးချယ်ဖို့ သိုင်းပြိုင်ပွဲကျင်းပပေးတာပဲ... အသက်အရွယ်ကိုက်ညီတဲ့သူတိုင်း ပါဝင်ခွင့်ရှိတာပဲလေ..."

"မင်းက လော့ချန်အိမ်တော်ရဲ့ ကြယ်တာရာအစောင့်တပ် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သိုင်းပညာက သာမန်လူတွေနဲ့မတူဘူးဆိုတာ မပြောနဲ့ဦး..."

"သာမန်လမ်းဘေးဈေးသည်တွေတောင် အခုစင်မြင့်ပေါ် တက်ပြီး စမ်းသပ်ခွင့်ရနေတာပဲ... မင်းအတွက် ဘာက မျှော်လင့်ချက်မရှိရမှာလဲ..."

"ကိုယ်လိုချင်တဲ့အရာကို ကိုယ့်လက်ထဲရောက်အောင်ဆုပ်ကိုင်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်..."

"ကြိုးစားကြည့်ပြီးမှ မအောင်မြင်ရင်တောင် အခွင့်အရေးကို အလဟဿစွန့်လွှတ်လိုက်မိလို့ နောင်တရမှာမဟုတ်ဘူး..."

ဝမ်ရိုသည် ငေးမောနေရာမှ ရုတ်တရက်နိုးထလာပြီး ချူချင်းကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏မှတ်စုစာအုပ်လေးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"မင်းက သူ့စကားတွေကိုပါ ချရေးမလို့လား..."

ဝမ်ရို စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားနေသည်ကိုမြင်ပြီး ထျယ်ချူချင်က အံ့သြတကြီးမေးလိုက်သည်။

"အသုံးဝင်တဲ့စကား... အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့စကားဆိုရင်တော့ ချရေးရမှာပေါ့..."

ဝမ်ရိုက မော့ပင်မကြည့်ဘဲ စာရေးပြီးနောက် ဆက်လက်ငိုက်မြည်းနေလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ စီယဲ့သည် ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလေထုမှာ အနည်းငယ် စိုထိုင်းလေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် ထရပ်ကာ ရေကန်ဆီသို့လျှောက်သွားပြီး ရေကိုလက်ဖြင့်ခက်ကာ မျက်နှာသစ်လိုက်မှသာ စိတ်ကြည်လင်သွားတော့သည်။

သို့သော် ချူချင်း၏စကားများမှာ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ကြည်လင်လာလေ ထိုစကားများက ပိုမိုရှင်းလင်းလာလေဖြစ်၏။

သူသည် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်မတွေးတောမိရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချူချင်းသည် စီယဲ့၏စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခတ်စေမည့် စကားများကိုပြောပြီးနောက် စီယဲ့ကို ဆက်လက်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူသည် စနစ်ကိုသာ စိတ်ထဲမှခေါ်ယူလိုက်၏။

စနစ်တွင် ရယူရန်ကျန်ရှိနေသေးသော ရတနာသေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။

ချူချင်းသည် ထိုရတနာသေတ္တာကို အမြန်ဆုံးဖွင့်လှစ်လိုသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေမှာမူ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် မသင့်တော်သေးပေ။

'ဒီတစ်ခါ ငါဘယ်လိုသိုင်းပညာမျိုး ရနိုင်မလဲဆိုတာ တကယ်သိချင်မိတယ်...'

'ဟိုဂူထဲကအခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရပြီဆိုရင်တော့ ငါမြန်မြန်လက်ဆေးပြီး ကံစမ်းမဲနှိုက်ရမယ်...'

မစ်ရှင်တစ်ခုစီတွင် ရတနာသေတ္တာတစ်လုံးသာ ရရှိသော်လည်း ကျပန်းဆုလာဘ်ဖြစ်သဖြင့်သာ ချူချင်း၏စိတ်နှလုံးကို ပိုမိုလှုပ်ရှားစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ ကံစမ်းမဲနှိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ အထဲမှအရာကို မသိရလေ၊ ပိုမိုသိရှိလိုစိတ်ကို လောင်စာဖြည့်ပေးလေဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် စီယဲ့သည် ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ဘာလို့ အခုထိပြန်မလာသေးတာလဲ..."

အချိန်ကိုတွက်ချက်ကြည့်လျှင် ထိုလူများ အောက်သို့ဆင်းသွားသည်မှာ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာမက ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်၏။

"ဒါက ဒီဂူထဲမှာ တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ..."

ချူချင်းသည် ဝေးလံသော ကြယ်တာရာကောင်းကင်ပြင်ကိုငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာအချိန်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စီယဲ့သည် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ပေ။

"မဖြစ်ဘူး... ငါအောက်ဆင်းပြီး သွားကြည့်ရမယ်..."

"ကျုပ်လည်း မင်းနဲ့အတူလိုက်ခဲ့မယ်..."

ချူချင်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

စီယဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန်တားဆီးလေသည်။

"သခင်လေးသုံး... အောက်ဆင်းပြီးစွန့်စားဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး... မနက်ဖြန်သိုင်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ သခင်လေးသုံးက အဓိကဦးဆောင်ပေးရဦးမှာပါ..."

ချူချင်းက ထိုစကားများကိုလျစ်လျူရှုကာ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် အိပ်ရေးဝသွားသောဝမ်ရိုက ရုတ်တရက် ချူချင်း၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်..."

ချူချင်းက သူမကိုလှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေပြီး သူမ၏သဘောထားမှာလည်း အလွန်ခိုင်မာပြတ်သားလှပေသည်။

တစ်ခဏမျှတွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ချူချင်းသည် ဝမ်ရို၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထျယ်ချူချင်၏ခါးနောက်ပိုင်းကို မလိုက်ကာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ အောက်သို့ခုန်ချလိုက်လေသည်။

ချောက်ကမ်းပါးထက်တွင် ထျယ်ချူချင်၏ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

"လူယုတ်မာ... လူယုတ်မာ... ငါလည်း လိုက်မယ်လို့ မပြောမိပါဘူး... ငါ့ကို အခုချက်ချင်းလွှတ်..."

စီယဲ့မှာ ဆွံ့အသွားရချေသည်။

တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီးနောက် သူသည် နောက်ကွယ်ရှိလူများကို အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဒုတိယသခင်ဆီသွားပြီး ဒီမှာဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအားလုံးကို သတင်းပို့လိုက်..."

ထိုကြယ်တာရာအစောင့်များသည် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

စီယဲ့သည် ကြိုးကိုရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ကြိုးအတိုင်း အောက်သို့ဆင်းလာခဲ့ရာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လူသွားလမ်းပေါ်သို့ရောက်ရှိသွား၏။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချူချင်းတို့သုံးယောက်သည် ဂူဝမှနေ၍ သူ့ကိုပြန်လည်ကြည့်ရှုနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မြန်မြန်လိုက်ခဲ့..."

အခြေအနေများ ဤသို့ဖြစ်ပျက်လာပြီးနောက် စီယဲ့သည်လည်း ဆက်မဖျောင်းဖျတော့ပေ။

သူသည် ချူချင်းတို့သုံးယောက် နောက်မှလိုက်ပါကာ ဂူအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဤဂူလမ်းမှာ အစပိုင်းတွင် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် လူတစ်ဦးပင် မနည်းတိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းသွားရ၏။

သို့သော် ရှေ့သို့ အနည်းငယ်လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် လမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်းကျယ်ဝန်းလာချေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့်သဲနုများ ရှိနေသဖြင့် ယခင်က ကြယ်တာရာအစောင့်များ ဤနေရာမှဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ရှေ့သို့ပေတစ်ရာခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြောသွားတော့၏။

သူတို့ရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကြီးမားလှသော တောင်တွင်းဂူကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ကျောက်နံရံကြီးတစ်ခုရှိပြီး ရှေ့ဆက်သွားရန်လမ်းမရှိတော့ပေ။

"လမ်းမရှိတော့ဘူး..."

ထျယ်ချူချင်သည် ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွား၏။

"ဟိုကြယ်တာရာအစောင့်တွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... သူတို့ အောက်ကိုပြုတ်ကျသွားတာများလား..."

သူတို့ခြေလှမ်းများရှေ့တွင် နက်ရှိုင်းလှသောချောက်ကမ်းပါး အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

စီယဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီနေရာက လျှို့ဝှက်ထားတာမဟုတ်သလို ထောင်ချောက်လည်းမဟုတ်ဘူး..."

"ကြယ်တာရာအစောင့်တွေက သိုင်းပညာထူးချွန်ကြတဲ့သူတွေမို့လို့ အောက်ကိုပြုတ်ကျမှာမဟုတ်ဘူး... ပြုတ်ကျသွားတယ်ဆိုရင်တောင် သုံးယောက်လုံး အတူတူပြုတ်ကျဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"အမြဲတမ်း တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သတင်းပြန်ပို့ဖို့ ကျန်ခဲ့မှာပဲ..."

"တစ်ယောက်မှပြန်မလာဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့အောက်ဆင်းမဲ့လမ်းကို ရှာတွေ့သွားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ချူချင်းသည် ကိုယ်တိုင်လိုက်လံမရှာဖွေဘဲ ဝမ်ရိုကိုလှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဝမ်ရိုသည် အဓိပ္ပာယ်ကိုနားလည်သဖြင့် နှာခေါင်းကိုရှူရှိုက်ကာ အောက်ဘက်သို့လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"သူတို့ အောက်မှာရှိတယ်..."

ထျယ်ချူချင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

"သခင်မလေးဝမ်... နှာခေါင်းကောင်းတာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား..."

ချူချင်းက သူမကိုရှင်းပြမနေဘဲ ဝမ်ရိုကိုသာမေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်ဝေးလဲ..."

"သုံးလေးလံလောက်..."

ဝမ်ရို၏အဖြေမှာ မဆိုင်းမတွပင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချူချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်နံရံအနီးသို့သွားကာ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရာ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် လူတို့တူးဆွထွင်းထုထားသော ခြေရာလက်ရာများကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ ကျောက်နံရံအတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်နေသော အပေါက်ငယ်လေးများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဘယ်ညာနှစ်တန်းစီလျက် ငါးပေခန့်စီခြားကာ အလွန်စနစ်တကျစီစဉ်ထား၏။

ချက်ချင်းပင် သူသည်ခုန်ချလိုက်ပြီး ထိုချိုင့်ခွက်များကိုနင်းကာ အောက်သို့ဆင်းသွားလေသည်။