အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) - ထျန်းကျီးရသေ့ကိုသတ်သူမှာ ဝမ်ထျန်းဟန်ပင် (၂)

ဝမ်ထျန်းဟန်က မည်သူနည်း။

လော့ချန်အိမ်တော်၏ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ဖျင်ချဲ့နှင့်ဝမ်ရိုတို့မှာ သူ၏ တိုက်ရိုက်သားစဉ်မြေးဆက်များ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ဘိုးဘေးမှာ ကျန်းဟူလောက ကောလာဟလများထဲကကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်သူမဟုတ်ဘဲ ရတနာအတွက် လူသတ်ခဲ့သောရက်စက်သည့် လူဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဤနေရာတွင် ဝန်ခံနိုင်ပါ့မလား။

ချူချင်း၏စိတ်ထဲတွင်မူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားချေသည်။

အကယ်၍ ထိုစဉ်က အမှန်တရားမှာ ချူချင်းပြောသကဲ့သို့ဖြစ်ပါက အချို့အရာများကို နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချူချင်းသည် ထျန်းကျီးရသေ့က ထျန်းကျီးအမိန့်ပြားကို ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ထျန်းကျီးတောင်ကြားတည်နေရာကို မပြောပြခဲ့သနည်းဟု အမြဲတွေးတောမိခဲ့၏။

အကယ်၍ တည်နေရာမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ရှင်းပြရန်ခက်ခဲပါက နားလည်နိုင်သေးသည်။

သို့သော် ချူချင်းသည် ဤအင်းကွက်ကိုမြင်ပြီးနောက် ထျန်းကျီးတောင်ကြားမှာ ထျန်းရှင်းတောင်ခြေတွင်ရှိနေနိုင်ကြောင်း သံသယဝင်မိချေသည်။

အဘယ်ကြောင့် မိမိ၏ကျေးဇူးရှင်ကို မပြောပြခဲ့သနည်း။

ယခု မြေပြင်ပေါ်ရှိစာသားက အဖြေကိုပေးအပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ဝမ်ထျန်းဟန်သည် ထျန်းကျီရသေ့၏ကျေးဇူးရှင် မဟုတ်ဘဲ သေမျိုးရန်သူဖြစ်ခဲ့ပြီး ထျန်းကျီးအမိန့်ပြားကို လုယူခဲ့ရုံသာမက အသက်ကိုပါ ရန်ရှာခဲ့ပေသည်။

သို့ဖြစ်ရာ သူ့ကိုမပြောပြခဲ့ခြင်းမှာ လုံးဝကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည် မဟုတ်ပါလော။

လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဝင်ရောက်နေကြပြီး ဤအချက်ကို ချူချင်းတစ်ဦးတည်းသာ စဉ်းစားမိသည် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ရုတ်တရက် စီယဲ့သည် လျှပ်တပြက်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဓားတိုတစ်စင်းကို ထျယ်ချူချင်၏လည်ပင်းသို့ ဖိကပ်ထားလိုက်တော့သည်။

ထျယ်ချူချင်မှာ လန့်သွားရပေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ..."

"ဒီကိစ္စက အပြင်ကိုပေါက်ကြားလို့မရဘူး... မဟုတ်ရင်... အကျိုးဆက်က မတွေးဝံ့စရာပဲ..."

စီယဲ့က ချူချင်းကိုကြည့်လိုက်၏။

ထျယ်ချူချင်က ဒေါသတကြီးဖြင့်…

"ဒါဆို မင်းက နှုတ်ပိတ်ဖို့ လူသတ်တော့မလို့လား..."

"မင်းကိုပဲအပြစ်တင်ရမယ်... မင်း သိတာအရမ်းများသွားပြီ..."

စီယဲ့ကစကားပြောရင်း ချူချင်းကိုကြည့်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရန် မျှော်လင့်နေချေသည်။

ချူချင်းက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။

"စီယဲ့... မင်း အရင်ဆုံးစိတ်အေးအေးထားပါ... သခင်မလေးထျယ်က အသုံးဝင်သေးတယ်... အခုသေလို့မဖြစ်ဘူး..."

ချူချင်းသည် ထျယ်ချူချင်၏သရုပ်မှန်ကို သိရှိပြီးကတည်းက သူမသည် အလွန်အဖိုးတန်သောဖဲချပ်တစ်ချပ်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားပေသည်။

အကယ်၍ ယခုနောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်နေသူမှာ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ တကယ်ဖြစ်ပါက သူတို့၏အစီအစဉ်မှာ ထျန်းဝူမြို့သို့မဟုတ် လော့ချန်ခန်းမထက် အများကြီးပိုမိုကြီးမားလှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထျန်းကျီးအမိန့်ပြားကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော ကျန်းဟူလောကကျွမ်းကျင်သူ အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူတို့၏ အလုံးစုံစွမ်းအားမှာ လော့ချန်ခန်းမထက် အများကြီးသာလွန်လှပေသည်။

အကယ်၍ အခြေအနေများက မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး လော့ချန်အိမ်တော်အနေဖြင့် ခုခံရန်ခက်ခဲလာပါက ထျယ်ချူချင်ကို မိမိလက်ထဲတွင်ထားရှိခြင်းဖြင့် ထျယ်လင်ယွန်းကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သံမဏိသွေးဂိုဏ်းကို အရေးကြီးသောအချိန်တွင် အရေးပါသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်စေမည့် အံ့အားသင့်ဖွယ်လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထျယ်ချူချင်ကို စီယဲ့က ယခုသတ်လိုက်ပါက အစောပိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်ကတ်တစ်ခုကိုဖျက်ဆီးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် လော့ချန်အိမ်တော်နှင့်သံမဏိသွေးဂိုဏ်းအကြား ရန်ငြိုးကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေပေလိမ့်မည်။

ဒါက လုံးဝပညာရှိသောလုပ်ရပ် မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့..."

စီယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း…

"သခင်လေး... ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်... နည်းနည်းမှားယွင်းသွားရင် စိုးရိမ်မိတာက..."

"ဘာကို ကြောက်တာလဲ..."

ချူချင်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာ ဘယ်အချိန်က သေဆုံးသွားမှန်းမသိတဲ့ လူတစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့တဲ့အမှန်တရား မရေရာတဲ့စကားတစ်ခွန်းက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ လော့ချန်အိမ်တော်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို လှုပ်ခါနိုင်ပါ့မလား..."

"စီယဲ့... လော့ချန်အိမ်တော်ကိုလျှော့မတွက်နဲ့... ဝမ်ဖူစန်းကိုလည်း လျှော့မတွက်နဲ့..."

စီယဲ့၏နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့... သခင်လေးပြောတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်... ကျွန်တော် အရမ်းစိတ်လောသွားမိတယ်..."

သူစကားပြောရင်း ဓားတိုကိုပြန်သိမ်းကာ ထျယ်ချူချင်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ထျယ်ချူချင်က ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်ရန်ပြင်နေစဉ် ချူချင်းက ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်ရှိ သေတ္တာကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမစပ်စုချင်ကြဘူးလား..."

ချူချင်း၏သတိပေးချက်ကြောင့် လူတိုင်းသတိရသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိသေတ္တာကို ပထမဆုံးမြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်မှသာ ပျက်စီးနေသော လူပုံသဏ္ဍာန်အလောင်းကို သတိပြုမိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စီယဲက ချူချင်းကိုကြည့်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ပါရစေ..."

"သတိထားဦး..."

ချူချင်းက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။

"ထောင်ချောက်တွေကို သတိထား..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

စီယဲ့က ခေါင်းညိတ်သဘောတူကာ ကျောက်စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်လှမ်းကာ သေတ္တာကိုဆုပ်ကိုင်လျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း မလိုက်လေသည်။

သူ၏အရှိန်မှာ အလွန်နှေးကွေးလှပေသည်။ အကယ်၍ သေတ္တာ၏အလေးချိန်ကို စင်မြင့်အတွင်းရှိယန္တရားတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပါက ဤနှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုက ယန္တရားအလုပ်လုပ်နေသည်ကို ခံစားရစေပြီး သေတ္တာကိုပြန်ချကာ အန္တရာယ်ဇုန်မှထွက်ခွာရန် အချိန်ရရှိစေမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် စီယဲ့က သေတ္တာတစ်ခုလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်အထိ ကျောက်စင်မြင့်မှာ မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှမရှိပေ။

ထို့နောက် သူသည် သေတ္တာကိုယူဆောင်ကာ ချူချင်း၏ရှေ့သို့ ရောက်လာချေသည်။

"သခင်လေး..."

ချူချင်းက လက်လှမ်းယူလိုက်ပြီး အပေါက်ကို အပြင်ဘက်သို့မျက်နှာမူကာ ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်လိုက်၏။

အဆိပ်ငွေ့များမရှိသလို ဝှက်ထားသောမြားများလည်း ထွက်ပေါ်မလာချေ။

ထိုအခါမှသာ ချူချင်းသည် သေတ္တာကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ရွှေစက္ကူတစ်ရွက်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ရွှေစက္ကူကိုထုတ်ယူကာ ဖြန့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းသည် အပေါ်ရှိစာသားကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ ထျန်းကျီးပိုက်ကွန်အင်းကွက်ပုံစံဇယား ဟူ‌သောစာတန်းကို ရေးသားထားကာ အထဲတွင် အင်းကွက်ကို မည်သို့တပ်ဆင်ရမည်နှင့် ယန္တရားများကို မည်သို့ထားရှိရမည်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပေသည်။

ချူချင်းသည် ဤအင်းကွက်ပုံစံဇယားကို ဦးလေးကျိုးနှင့် ဦးလေးချန်နှစ်ဦးထံသို့ ပေးအပ်လိုက်၏။

နှစ်ဦးသားမှာ အဖိုးတန်ရတနာကိုရရှိသည့်အလား အလွန်ဝမ်းသာသွားကြပြီး သေချာဖတ်ရှုပြီးနောက် ဦးလေးကျိုးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ဒီလိုကိုး... အင်းကွက်နဲ့ယန္တရားကို ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ... ယန္တရားတွေက အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲနေပြီး အင်းကွက်ကလည်း အဆုံးမရှိကွဲပြားနေတယ်... အင်းကွက်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ရင်တောင် ယန္တရားကိုဖျက်ဆီးဖို့ ခက်လိမ့်မယ်..."

"ယန္တရားကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရှိရင်တောင် အင်းကွက်ကိုဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ မသေချာဘူး..."

"ဒီအင်းကွက်ကို တည်ဆောက်တဲ့သူက တကယ်ကိုထူးချွန်လွန်းလှတယ်..."

"သူက အင်းကွက်နဲ့ယန္တရားပညာရပ် နှစ်ခုလုံးကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ... ဒါက တကယ်ကိုရှားပါးတယ်..."

"အင်းကွက်က နက်နဲဆန်းကြယ်ပြီး ယန္တရားက သစ်သားငှက်ကိုပျံသန်းစေနိုင်တယ်... ဘယ်ပညာရပ်မဆို တစ်သက်လုံးကြိုးစားရင်တောင် ကျွမ်းကျင်ဖို့ခက်ခဲပေမဲ့ ဒီလူကတော့ နှစ်ခုလုံးမှာ အရမ်းမြင့်မားတဲ့အဆင့်ကို ရောက်နေပြီး ဒီအင်းကွက်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာပဲ..."

"တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပါပဲ..."

ချူချင်းက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလိုက်မိ၏။

"အခု ခင်များတို့နှစ်ယောက် ဒီအင်းကွက်ပုံစံဇယားကိုရပြီဆိုတော့ ပုံစံအတိုင်း ဒီအင်းကွက်ကို တည်ဆောက်နိုင်မလား..."

နှစ်ဦးသားမှာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခါးသီးစွာပြုံးလျက် ပြောလိုက်ကြ၏။

"အင်းကွက်ကိုတော့ တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့်... ယန္တရားတွေကတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

"ဒီရွှေပြားပေါ်က ပုံစံအတိုင်း အင်းကွက်အပြည့်အစုံကိုရရှိဖို့အတွက် ယန္တရားပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဖန်တီးခိုင်းရလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်..."

သူတို့သည် စကားပြောရင်း ရွှေစက္ကူကို ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်ကြ၏။

ချူချင်းက လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ဤအရာမှာ အတော်လေးအသုံးဝင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ကျန်းဟူလောကသည် လှိုင်းတံပိုးထူထပ်လှပြီး နျဲ့ကျင့်ထိုင်က အပြစ်မဲ့သူများကို သတ်ဖြတ်နေရုံသာမက ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းကလည်း နောက်ကွယ်မှပြဿနာများ ဖန်တီးနေခဲ့ချေသည်။

ဤမုန်တိုင်းက မည်သည့်နေရာအထိ ပျံ့နှံ့သွားမည်ကို သူ မသိသော်လည်း ထျန်းဝူမြို့တိုက်ပွဲက သူ့ကိုသိရှိစေခဲ့၏။

ဤမုန်တိုင်းသည် ထျန်းဝူမြို့ကို လွှမ်းမိုးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ချူမိသားစုသည်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအင်းကွက်သည် သူ့အတွက် အထူးအသုံးဝင်သည် မဟုတ်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် ချူမိသားစု သို့မဟုတ် ထျန်းဝူမြို့အတွက် အင်းကွက်ပညာရှင်များကိုဖိတ်ခေါ်ပြီး အင်းကွက်များတည်ဆောက်နိုင်ပေသည်။

ထျန်းကျီးပိုက်ကွန်အင်းကွက်သည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမရှိသော်လည်း ရန်သူများကိုအနိုင်ယူရန်အတွက် လုံလောက်လှပေသည်။

ဤနေရာရှိပိုက်ကွန်မှာ သာမန်ပိုက်ကွန်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ ပိုက်ကွန်ပေါ်တွင် အဆိပ်လူးထားမည်ဆိုပါက သေစေနိုင်စွမ်းမှာ ရာနှင့်ချီ၍တိုးတက်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာကိုသိမ်းဆည်းပြီးနောက် ချူချင်းကပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... အားလုံးဘေးဖယ်ပေးကြဦး... ငါ အင်းကွက်ကို ဆက်ဖျက်ဆီးလိုက်မယ်..."

ဦးလေးကျိုးနှင့် ဦးလေးချန်နှစ်ဦးက သူ့ကို မြန်မြန်တားဆီးလိုက်ကြ၏။

"သခင်လေး... ဒီလောက် ပြဿနာရှာစရာမလိုပါဘူး... အခုလေးတင် အင်းကွက်ပုံစံကိုကြည့်ပြီးပြီမို့လို့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ရှေ့ကနေလမ်းပြပေးပါ့မယ်..."

"ရပါ့မလား..."

ချူချင်းက အနည်းငယ်မလိုလားသလို ဖြစ်သွား၏။ သူသည်တိုက်ခိုက်ရသည်ကို အားမရသေးချေ။

"ရပါတယ်... ရပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ဦးက မြန်မြန်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝမ်ခိုင်ယွမ်၏စေလွှတ်မှုကြောင့် အင်းကွက်ကိုဖြေရှင်းရန် ဆင်းလာခဲ့ကြသော်လည်း အင်းကွက်ကိုမဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရုံသာမက အခြားသူ၏အတင်းအဓမ္မဖြိုခွင်းသည့် တိုက်ခိုက်မှုကိုပါမြင်တွေ့ခဲ့ရချေသည်။

လောကရှိအင်းကွက်အားလုံးကို ဤကဲ့သို့ဖြိုခွင်းမည်ဆိုပါက အင်းကွက်များကို အထူးပြုလေ့လာနေကြသော သူတို့ကဲ့သို့လူများရှိနေခြင်းက အဘယ်အဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မည်နည်း။

ထိုနှစ်ဦးသည်လည်း မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့ပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်း ထျန်းကျီးပိုက်ကွန်အင်းကွက်မှ လွတ်မြောက်သွားကြတော့သည်။