အခန်း ၁၈၈

အခန်း (၁၈၈) - သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော် ပြန်လည်ပေါ်လာခြင်း (၂)

"ဟားဟားဟား..."

သူတောင်းစားအိုကြီးက ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါကရယ်စရာကောင်းပေမဲ့ တကယ်ပဲ ဒီလိုဖြစ်နေတာ..."

"အဲဒီတုန်းက ထျန်းကျီးရသေ့က လောကပေါ်က ရှားပါးတဲ့ရတနာအားလုံးကို စုဆောင်းခဲ့တယ်..."

"ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကိုးပါးက လောကမှာ အရှားပါးဆုံးရတနာတွေပဲ... ထျန်းကျီးရသေ့က ဘယ်လိုလုပ်လျစ်လျူရှုနိုင်မှာလဲ..."

"သူ့ကိုတောင်မပြောနဲ့... လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာက တာ့ချန်အင်ပါယာ အထွတ်အထိပ်ရောက်နေချိန်မှာတောင် ဒီရတနာတွေထဲက ခုနစ်ခုကို စုဆောင်းခဲ့ကြတယ်..."

ဤအကြောင်းကို ချူချင်းသိရှိထား၏။

ကျန်းရှန်တောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသောဖေးဝူကျိက ချူချင်းကို ဤဇာတ်လမ်းပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

တာ့ချန်အင်ပါယာသည် ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကိုးပါးကို အင်ပါယာ ထာဝရတည်ငြိမ်စေရန် စုဆောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ခုနစ်ခုကိုစုဆောင်းပြီးနောက် တာ့ချန်အင်ပါယာသည် တစ်ညတည်းနှင့် ရုတ်တရက်ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့၏။

ပြီးတော့ ချိရှန်သံရိုင်း၏အဆိုအရ ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကိုးပါးမှာ အထူးစွမ်းရည်များရှိကြသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သောနတ်ဘုရားပစ္စည်းများမှာလည်း မပျက်စီးနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ လွန့်ရှန်ဓားကို ချူချင်းကိုယ်တိုင် အပိုင်းပိုင်းချိုးဖျက်ပစ်ခဲ့သဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချူချင်း၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများလှည့်ပတ်နေစဉ် သူကမေးလိုက်၏။

"ထျန်းကျီးတောင်ကြားမှာ ဝှက်ထားတာက ဘယ်ရတနာလဲ..."

သူတောင်းစားအိုကြီးက ချူချင်းကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်မိစ္ဆာဝတ်ရုံ..."

"အဲဒါဘာလဲ... အဝတ်အစားတစ်ထည်လား..."

ချူချင်းမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကိုးပါး၏ဒဏ္ဍာရီများ ရှိနေသော်လည်း လူတိုင်းမသိရှိကြပေ။

ချူချင်းအတွက်မူ သူသည် ဖေးဝူကျိ၏နှုတ်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကိုးပါးအကြောင်းကို ပထမဆုံးကြားသိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ဤကောင်းကင်မိစ္ဆာဝတ်ရုံက မည်သည့်အရာဆိုသည်ကို သူ မည်သို့သိနိုင်ပါအံ့နည်း။

"တကယ်တော့ အဝတ်အစားတစ်ထည်ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒဏ္ဍာရီအရတော့ တစ်ချိန်က နတ်ဘုရားတွေနဲ့မိစ္ဆာတွေရဲ့ဝတ်ရုံပဲ..."

"တစ်ယောက်ယောက်က ဒီဝတ်ရုံကိုယဇ်ပူဇော်ပြီး နတ်ဘုရားတွေရဲ့သွန်သင်ချက်ကို ရယူဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘာမှမရခဲ့ဘူး..."

"ဒီဝတ်ရုံက ရေမစို၊ မီးမလောင်၊ ဓားလှံမတိုးဘူး... ပိုးသားလိုပါးလွှာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အမျိုးအစားတိုင်း ဝတ်ဆင်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လုံးဝတစ်သားတည်း ဖြစ်သွားစေတယ်..."

ချူချင်းသည် အံ့ဩတကြီးနားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဖော်ပြချက်အရ ဤဝတ်ရုံမှာ တကယ်ကိုအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပေသည်။

တစ်ခုရရှိပြီးဝတ်ဆင်ထားပါက ခန္ဓာကိုယ်ကိုကာကွယ်ပေးသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခု ရရှိထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ပိုးသားကဲ့သို့ပါးလွှာပြီး မည်သည့်ခန္ဓာကိုယ်အမျိုးအစားနှင့်မဆို လုံးဝကိုက်ညီမှုရှိသည်။

ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဘုရားများနှင့်မိစ္ဆာများ ဝတ်ဆင်သောအဝတ်အစားနှင့် တကယ်ကိုတူညီလှ၏။

သူတောင်းစားအိုကြီးက ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးအရာတွေ မဟုတ်သေးဘူး..."

"အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးကတော့... သာမန်လူတစ်ယောက်ဝတ်ဆင်ရင်တောင် ချက်ချင်းသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဝတ်ဆင်ရင်တော့ နတ်ဘုရား ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပါး လောကထဲဆင်းသက်လာသလိုမျိုး ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ချူချင်းသည် သူတောင်းစားအိုကြီးက သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်၏။

"အကျိုးကျေးဇူးတွေကိုတော့ တော်တော်များများပြောပြီးပြီ... အားနည်းချက်တွေကိုလည်း ပြောပြပါဦး..."

"ဒီအရာက သွေးကိုစုပ်ယူတတ်တယ်..."

သူတောင်းစားအိုကြီးက နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်သလို အမူအရာပြုလုပ်လိုက်၏။

"သာမန်လူတစ်ယောက်ဝတ်ဆင်ရင် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ အရိုးခြောက်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဝတ်ဆင်တဲ့သိုင်းပညာရှင်ကတော့ အများဆုံးတစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီလောက်ပဲ တောင့်ခံနိုင်ပြီး အလားတူကံကြမ္မာမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် ဒီဝတ်ရုံကဝတ်ဆင်ပြီးရင် ပြန်ချွတ်လို့မရဘူး..."

"ချွတ်လိုက်တာနဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးရမှာသေချာတယ်..."

"ဒါဆို ဒီပစ္စည်းက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ..."

"အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်ရမဲ့အချိန်မှာ သုံးတာပေါ့..."

သူတောင်းစားအိုကြီးက ပြုံးလိုက်၏။

"ထွက်ပေါက်မရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုးရောက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဝတ်ရုံက အားကိုးရာဖြစ်လာလိမ့်မည်..."

"မင်းသေဆုံးသွားရင်တောင် ရန်သူအားလုံးကို အတူတူဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီဝတ်ရုံက သွေးကိုမစုပ်ယူရရင် သူ့ရဲ့စွမ်းအားတွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်..."

"လူ့သွေး... အထူးသဖြင့် သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့သွေးနဲ့ စိမ်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"သွေးများလေ ပိုကောင်းလေ... သိုင်းပညာရှင်က ပိုအားကောင်းလေ ပိုကောင်းလေပဲ..."

"မိစ္ဆာဝတ်ရုံကသွေးစွန်းပြီး ကခုန်တဲ့အခါ..."

"အဲဒီနေ့ဟာ ဒီဝတ်ရုံ သိုင်းလောကထဲကို ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာမဲ့နေ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ဤစကားများက ချူချင်း၏သံသယများကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။

အစောပိုင်းတွင် သူတောင်းစားအိုကြီးက ထျန်းကျီးရသေ့ ထျန်းကျီးတောင်ကြားတွင်ဝှက်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို ယူဆောင်သွားကြပြီဟု ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကိုးပါးထဲမှ တစ်ခုကိုမူ ဤနေရာတွင်ချန်ထားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် ဤဝတ်ရုံကို သိုင်းလောကတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာစေရန် သိုင်းပညာရှင်များ၏သွေးကို အသုံးပြုလိုကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ချူချင်း နားမလည်နိုင်သေးပေ။

"ဒီလိုဝတ်ရုံမျိုး သိုင်းလောကထဲ ပြန်ပေါ်လာရင်တောင် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ..."

"စွမ်းအားက အံ့ဩစရာကောင်းပေမဲ့ အသက်နဲ့ရင်းရမှာပဲကို..."

သူတောင်းစားအိုကြီးက ချူချင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း သွေးမိစ္ဆာကျမ်းလို့ခေါ်တဲ့ သိုင်းပညာအကြောင်းကြားဖူးလား..."

"..."

သူ အမှန်တကယ် ကြားဖူးပေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက်သတိရသွားပြီး ဤသိုင်းပညာကိုအသုံးပြုကာ မိမိနှင့်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးသော ချူယန်သည် ကူချန်ချိုး၏အသက်သွေးကြောများကို စုပ်ယူခဲ့သည်ကို သတိရမိသွား၏။

"သူတို့က ကောင်းကင်မိစ္ဆာဝတ်ရုံကို သွေးမိစ္ဆာကျမ်းကျင့်ကြံထားတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ပေးပြီး ဝတ်ခိုင်းစေချင်တာလား..."

"တခြားသူတွေရဲ့သွေးကို စုပ်ယူပြီး ကောင်းကင်မိစ္ဆာဝတ်ရုံကို ကျွေးမွေးဖို့လား..."

ချူချင်း၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူတောင်းစားအိုကြီးက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်၏။

"အခု ဒီပြဿနာက ဒီမှာရှိနေပြီ... မင်း ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်ထားလဲ..."

"ထျန်းကျီးအမိန့်တော်ပြားရဲ့အကြံအစည်က ပေါ်တင်အကြံအစည်ပဲ..."

"မင်း ဒီသတင်းကိုဖြန့်လိုက်ရင်တောင် ဘယ်သူမှ မင်းကိုယုံမှာမဟုတ်ဘူး... သူတို့က မင်းတစ်ယောက်တည်း ထျန်းကျီးရသေ့ရဲ့ရတနာတွေကို သိမ်းပိုက်ချင်လို့ လိမ်ညာနေတာလို့ပဲ ထင်ကြလိမ့်မယ်..."

"မင်းလျစ်လျူရှုထားပြီး အဲဒီလူတွေက သတင်းကိုဖြန့်လိုက်ရင်တော့..."

"ထျန်းကျီးတောင်ကြားထဲကို ဝင်သွားတဲ့သူတွေထဲက ဆယ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်တောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်..."

"မင်းသာဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ..."

"ဆရာကြီးက မျက်မမြင်တစ်ယောက်ကို လမ်းမေးနေတာပဲ..."

ချူချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်‌တော်က သိုင်းလောကက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ… လူသတ်တာပဲတော်တယ်... အကျပ်အတည်းကိုဖြေရှင်းဖို့ကတော့... တခြားလူကိုပဲ ရှာသင့်တယ်..."

"လူသတ်တာ..."

သူတောင်းစားအိုကြီးက ရုတ်တရက်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့တင်ပါးကိုပုတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် ကြက်ရိုးများကို ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်ပြီး ချူချင်းကိုကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက လူသတ်တာတော်တယ်ဆိုတော့..."

"ငါ့ကို လူနည်းနည်းလောက်သတ်ပေးဖို့ ကူညီရင်ဘယ်လိုလဲ..."

ချူချင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့ကို သတ်ရမှာလဲ..."

သူတောင်းစားအိုကြီးက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ထျန်းကျီးတောင်ကြားထဲမှာ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ထိပ်တန်းပညာရှင်သုံးယောက် ရှိနေတယ်..."

"သူတို့က အစောင့်နှစ်ယောက်နဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပဲ..."

"ဝိညာဉ်ဖမ်းအစောင့်ရှီယဲ... ဝိညာဉ်လိုက်ရှာအစောင့်ဆန်းချင်း..."

"ပြီးတော့... သင်္ချိုင်းမင်းသားဇန့်ဟန်ရှန်း..."

"ဒီသုံးယောက်ကို မင်းသတ်နိုင်ရင် ငါက မင်းကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးမယ်..."

ချူချင်း၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စနစ်၏အကြောင်းကြားစာကလည်း အချိန်ကိုက်ပေါ်ထွက်လာ၏။

[တာဝန် - သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော်၊ အစောင့်နှစ်ယောက်နှင့် မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ရန်]

[လက်ခံမည်လော]

ချူချင်း၏မျက်ဆန်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည်တွေ့မြင်ရပြန်ပြီ ဖြစ်၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ထျန်းဝူမြို့တွင် ကျူးကျော်လာသော ရန်သူအားလုံးနှင့် ဝမ်ယဲ့တောင်ကြားတစ်ခုလုံး ပါဝင်ခဲ့မှသာ သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော် တစ်ကြိမ်ပေါ်ထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အစောင့်နှစ်ယောက်နှင့် မင်းသားတစ်ပါးတည်းကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်းအမိန့်တော် တာဝန်ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသုံးယောက်မှာသတ်ရန် ထိုမျှလောက် ခက်ခဲလှသလော။

ချူချင်းသည် သူတောင်းစားအိုကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်လိုက်၏။

"ဒီကိစ္စက သိပ်ပြီးမလွယ်ကူဘူး ထင်တယ်..."

"သဘာဝအတိုင်းပဲ... လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး..."

သူတောင်းစားအိုကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ဖမ်းအစောင့်ရှီယဲ ကျင့်ကြံထားတဲ့ သိုင်းပညာက ယူမင်ဝမ်ရှန်းကျင့်စဉ်နဲ့တူတယ်..."

"ဒီကျင့်စဉ်က အရမ်းကိုဆိုးယုတ်လွန်းတယ်... စိတ်ကူးတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် လူကို ချက်ချင်းသေဆုံးစေနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်..."

"ဒါကြောင့် ဒီလူနဲ့တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ သူ့ကို မျက်လုံးချင်းဆုံမကြည့်မိဖို့ လိုတယ်..."

"သူ့ရဲ့အကြည့်အောက်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့အခွင့်အရေး ရှိပေမဲ့ သတိထားတာကတော့ အမှားမရှိနိုင်ဘူး..."

"ဝိညာဉ်လိုက်ရှာအစောင့်ဆန်းချင်းကတော့..."

"ဒီလူက ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှာ အရမ်းထူးချွန်တယ်... မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေထဲမှာ ပိုင်ကွေ့ယိုကိုယ်ဖော့သိုင်းလို့ခေါ်တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုရှိပြီး... သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုမျိုး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး လုံးဝ အသံတိတ်လှုပ်ရှားနိုင်တယ်..."

"သူ့ရဲ့တစ္ဆေငိုနတ်ဘုရားဟစ်ကြွေး ဆယ်သုံးအပ်သိုင်းကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်ရင်တော့..."

ဤနေရာသို့ရောက်သောအခါ သူတောင်းစားအိုကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေဟန်ရှိပေသည်။

တစ်ခဏမျှရပ်တန့်ပြီးနောက် သူက ဆက်ပြော၏။

"ဒီလူက ကိုင်တွယ်ရအရမ်းခက်ခဲတယ်..."

"သူ့ကိုတိုက်ခိုက်တဲ့အခါ လက်ဦးမှုရယူရမယ်... မဟုတ်ရင် မင်း သူ့ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

"ကံကောင်းတာက ဒီနှစ်ယောက်လုံးက လူသားတွေဖြစ်နေတာပဲ..."

"လူသားဆိုရင်တော့ သတ်လို့ရတာပေါ့..."

"မင်း သူတို့ကိုသတ်နိုင်ရင် သင်္ချိုင်းမင်းသားဇန့်ဟန်ရှန်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်ပြီ..."

"ဇန့်ဟန်ရှန်း..."

ချူချင်းက ခေါင်းစောင်းကာ သူတောင်းစားအိုကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီလူကရော ဘာထူးခြားလို့လဲ..."

"အစောင့်နှစ်ယောက်နဲ့ မင်းသားတစ်ပါး..."

"တကယ်တော့ အစောင့်နှစ်ယောက်က မင်းသားတစ်ပါးကို ကာကွယ်ပေးထားတာ..."

"ရှီယဲနဲ့ဆန်းချင်းနှစ်ယောက်လုံးက ဇန့်ဟန်ရှန်းရဲ့အစောင့်တွေပဲ..."

"ဒီသင်္ချိုင်းမင်းသားမှာ ဘယ်လိုစွမ်းရည်တွေရှိလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်တောင်မသိဘူး..."

သူတောင်းစားအိုကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှာ ဆယ့်နှစ်ပါးသောသန့်ရှင်းသောမင်းသားတွေ ရှိပြီး သူကလည်းတစ်ပါးအပါအဝင်ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီမင်းသားတွေက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်... ငါသိတာကလည်း ရေခဲတောင်ရဲ့ထိပ်ဖျားလေးလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်..."

"ဒါကြောင့် မင်း သူ့ကိုသတ်ချင်ရင် မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ကိုပဲ အားကိုးရလိမ့်မယ်..."

"ဒါဆိုရင် အခု နောက်ဆုံးမေးခွန်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်..."

ချူချင်းသည် အေးစိမ့်သောအကြည့်များဖြင့် သူတောင်းစားအိုကြီးကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ဆရာကြီးရဲ့သရုပ်မှန်ကိုတောင် မသိရဘဲနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လူသတ်ပေးရမှာလဲ…”