အခန်း ၁၉၁

အခန်း (၁၉၁) - နီးလျက်နှင့် ဝေးကွာခြင်း

လင်းဖန်နှင့် အခြားသူများသည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြလေသည်။

မြို့ကလေးမှာ သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေချေပြီ။

နောက်ထပ် အနည်းငယ်မျှသာသွားရုံဖြင့် ဟွိုင်တောင်တန်းရှိ စစ်တပ်ကင်းစခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုကြောင့် လိုင်ချင်းသည်ပင် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကျောပေါ်မှ ဆင်းကာ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်လာလေသည်။

စိတ်သက်သာရာရသွားသော ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန်သွားကြစို့... နောက်ထပ် နည်းနည်းပဲလိုတော့တယ်... ငါတို့တွေ ဟော့ပေါ့ ပြန်စားလို့ရပြီ...”

သူသည် ညကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး ရဲရင့်တဲ့စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်လောက် ငါ စပ်ဆိုရမယ်...”

အဖွဲ့သားများကမူ သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့်ကြည့်ရင်း ခြေလှမ်းများကိုသာ ပိုမိုသွက်လက်အောင် လျှောက်လိုက်ကြသည်။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ခဏနေဦး...”

လင်းဖန်က ဟွမ်ယွမ်ခွန်း၏ ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားရဲ့ ကဗျာတွေကို တကယ် စိတ်မဝင်စားဘူး...”

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက လင်းဖန်၏ဝတ်ရုံကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ၏ယပ်တောင်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး...”

လင်းဖန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေသော လိမ္မော်ရောင် အစက်အပြောက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလိမ္မော်ရောင် အစက်အပြောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုကြီးမားလာလေသည်။

လင်းဖန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လူစုခွဲပြီး လာကြိုမယ့်နေရာကို ပြေးကြ...”

သူတို့ လူစုခွဲလိုက်ပါက လူအများစုလွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုမိုများပြားနိုင်ပေသည်။

အဖွဲ့သားများသည် လာကြိုမည့်နေရာဆီသို့ဦးတည်ကာ အသီးသီးလမ်းခွဲ၍ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားကြတော့သည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် သူတို့ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မီးတောက်လင်းတအား ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

သူ၏ပစ်မှတ်များမှာ ဝေးကွာသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူနှင့် အနီးဆုံးရှိနေသောသူကိုသာ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေသည်။

မီးတောက်လင်းတသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးဆင်းလာပြီး လင်းဖန်ထံသို့အုပ်မိုးကာ ဆင်းသက်လာလေသည်။

လင်းဖန်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

[ဒင်]

[ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဝိညာဉ် ၂ ခု ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်။]

[ကလဲ့စားချေအမှတ် ၇၀၀ ရရှိရန် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများကို သုတ်သင်ပါ]

လင်းဖန်သည် မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော အရိပ်မည်းကြီးမှာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်ကိုမြင်သောအခါ အဆောင်ဆွဲပြားကို လျင်မြန်စွာအသုံးပြု၍ မီးပုတ်သင်ကြီးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ ပေါအာစစ်ထီအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဘုန်း…

မီးတောက်လင်းတ၏ လက်သည်းများသည် မီးပုတ်သင်ကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကျောက်ချပ်ဝတ်များကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်းမရှိချေ။

၎င်းသည် မီးပုတ်သင်ကြီးကို သူ၏နှုတ်သီးဖြင့် ထိုးဆိတ်ရန် ကြိုးစားပြန်သည်။

လင်းဖန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ မီးပုတ်သင်ကြီး၏ဝမ်းဗိုက်မှာ ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖောင်းကားလာလေသည်။

ထို့နောက် ဝမ်းဗိုက်မှာ ပြန်လည်ချပ်ရပ်သွားပြီး ကျောက်ချပ်ဝတ်များ၏ အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ ပူပြင်းတောက်ပသော ချော်ရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။

မီးတောက်လင်းတမှာ ချော်ရည်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း ဘေးဘက်တွင်ပေါ်နေသော ပေါအာစစ်ထီ၏ခြေထောက်အချို့မှာမူ ချော်ရည်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားရသည်။

ထိုအရာက သူ့ကိုဒေါသထွက်စေသဖြင့် သူသည် စီးနင်းလာသော သားရဲပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။

ဖြန်း…

သူသည် မီးပုတ်သင်ကြီး၏ဦးခေါင်းကို ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ကျောက်ချပ်ဝတ်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းအနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး မည်သည့်ထိခိုက်မှုကိုမျှ မဖြစ်စေချေ။

လင်းဖန်သည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ မီးပုတ်သင်ကြီး၏အမြီးဖြင့် ပေါအာစစ်ထီကို လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

ဝူး…

ကျောက်ချပ်ဝတ်များ ဖုံးလွှမ်းထားသောအမြီးသည် ပေါအာစစ်ထီ၏မျက်နှာဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပါးပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိသွားလေသည်။

ပေါအာစစ်ထီက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တောက်... သေစမ်း...”

သူသည် ချီစွမ်းအင်များကို ကြာပွတ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ကြာပွတ်ကို တစ်နေရာတည်းသို့ အနည်းဆုံး အကြိမ်သုံးဆယ်ခန့် ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

ဤသည်က မီးပုတ်သင်ကြီး၏ ကျောက်ချပ်ဝတ်ကို အက်ကွဲသွားစေသည်။

လင်းဖန်သည် ကြာပွတ်ကိုရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မီးတောက်လင်းတက သူ၏မျက်လုံးများကို ဦးတည်ကာ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။

၎င်းသည် သူ့ကို မျက်စိကွယ်သွားစေရန် ထိုးဆိတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် သူသည် လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ဘေးကင်းရာသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်လေသည်။

“တပ်မှူး... ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ...”

ပေါအာစစ်ထီ၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော စစ်သည်များက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ပေါအာစစ်ထီက မဲ့ပြုံးပြုံးကာ လင်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လင်းဖန်က ထိုစစ်သည်များကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အချိန်ကျပြီ ညီအစ်ကိုတို့... ချွမ်ဧကရာဇ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ကြစို့... အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...”

ပေါအာစစ်ထီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား... မင်း ရူးသွားပြီလား... ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ ဟူလူစစ်သည်တွေကွ...”

ပေါအာစစ်ထီသည် လင်းဖန်၏ မိုက်မဲမှုကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် နောက်ထပ်ဖြစ်ပျက်လာသောအရာက သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

စစ်သည်တစ်ဦးက လှံဖြင့် ပေါအာစစ်ထီ၏လည်ပင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ပေါအာစစ်ထီက ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မင်း...”

လှံသွားမှာ သူ၏အရေပြားကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် သူသည် လည်ပင်းရှိလှံကို ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။

အခြားစစ်သည်များကလည်း ထိုနည်းတူ လိုက်လုပ်ကြတော့သည်။

အချို့က မီးတောက်လင်းတကို လှံဖြင့်ထိုးကြပြီး အချို့ကမူ ပေါအာစစ်ထီကို ဝိုင်းဝန်းထိုးစိုက်ကြလေသည်။

လင်းဖန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထွက်ပြေးလိုက်သည်။

ဆယ်ဦးအုပ်ချုပ်သူစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရှစ်ကွက်အင်း သားရဲအသွင်ပြောင်းတိုက်ကွက်အား တစ်ကြိမ်သာအသုံးပြုရန် ချီစွမ်းအင် ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် ယခင်က ခိုလှုံခဲ့ဖူးသောဆိုင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လမ်းမများပေါ်သို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

မြို့၏အဝင်ဝမှာ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာချေပြီ။

ပေါအာစစ်ထီမှာမူ သူ၏စစ်သည်များကို ရှင်းလင်းနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

လင်းဖန်အနေဖြင့် အသက်လွတ်ပြေးရန်မှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ချေ။

ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံများကြောင့် ရွာသားအချို့နိုးလာကြပြီး မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကိုကြည့်ရန် ထွက်လာကြသည်။

သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လမ်းမပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟူလူမျိုးနွယ်စု၏ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ၎င်းနောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ရွာသားများက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ဟူလူမျိုးနွယ်စုတွေ ပြန်ရောက်လာပြီ...”

သူတို့သည် ဟူလူမျိုးနွယ်စု၏ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အိမ်များထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

လင်းဖန်သည် ရွာသားများ၏အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပေါအာစစ်ထီသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးဆင်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ မီးတောက်လင်းတပင် ဖြစ်ချေသည်။

လင်းဖန်သည် ပြေးနေရာမှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သံတူများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ဘေးဘက်သို့ ခုန်ရှောင်လိုက်ပြီးနောက် မီးတောက်လင်းတရှိရာဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြန်လည်ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

ဤသည်က မီးတောက်လင်းတကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး ၎င်းသည် လင်းဖန်ကိုရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူ၏ခြေထောက်များဖြင့် ပျာပျာသလဲ လှည့်ပတ်လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းဖန်သည် ၎င်း၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မီးတောက်လင်းတ၏နှုတ်သီးမှာ သူ့လည်ပင်းထံသို့ ဦးတည်လာစဉ် သံတူတစ်လက်ကို လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်။

ဒေါင်…

သံတူသည် နှုတ်သီးကိုထိမှန်သွားပြီး မီးတောက်လင်းတကို ခဏတာ ကြောင်အသွားစေသည်။

၎င်းသည် လင်းဖန်အတွက် အခြားသံတူတစ်လက်ဖြင့် မီးတောက်လင်းတ၏လည်ပင်းကို ရိုက်နှက်ရန် အချိန်လုံလောက်စွာ ရရှိသွားစေသည်။

ရေခဲအစွယ်ကျားဖြူသည် ၎င်း၏လည်ပင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ကိုက်ခဲလိုက်လေသည်။

အေးစိမ့်လှသော ရေခဲဓာတ်များကြောင့် လည်ပင်းမှာ အေးခဲကာ မာကျောသွားရသည်။

မီးတောက်လင်းတ၏ အမွေးအတောင်များပေါ်ရှိ မီးတောက်များသည်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက် လင်းဖန်သည် မီးတောက်လင်းတ၏ လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်တော့သည်။

ခွမ်း…

ရေခဲတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ အေးခဲနေသောလည်ပင်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွပျက်စီးသွားရလေသည်။

လင်းဖန်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရင်းနှီးနေသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

[ဒင်... ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...]

[ကလဲ့စားချေအမှတ် + ၂၀၀]

[လက်ရှိ ကလဲ့စားချေအမှတ် - ၂၇၀၀]