အခန်း ၁၉၂

အခန်း (၁၉၂) - ကျောက်ချင်းယင်၏တာအို

သူ၏နောက်ကွယ်မှ ကြာပွတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် လင်းဖန်မှာ အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရချေ။

သူသည် မီးတောက်လင်းတ၏ အလောင်းပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် သူ၏ကြာပွတ်ချက် လွဲချော်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

“တောက်... သူရဲဘောကြောင်ပြီး ထွက်ပြေးနေတာပဲ... ချွမ်စစ်သည်တွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ...”

သူသည် ကြာပွတ်ကိုပြန်လည်ဆွဲယူကာ လင်းဖန်ထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရိုက်ခတ်လိုက်ပြန်သည်။

လင်းဖန်သည် သံတူများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နဂါးဟိန်းသံလှံကိုထုတ်ယူကာ ကြာပွတ်ချက်ကို ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ချီစွမ်းအင်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ယခုအခါ ရုပ်ခန္ဓာခွန်အားကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

ကြာပွတ်သည် လှံသွားတွင်ရစ်ပတ်သွားပြီး ပေါအာစစ်ထီက လင်းဖန်ကို မိမိအနီးသို့ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် ကြာပွတ်ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

လင်းဖန်သည်လည်း သူ၏ခွန်အားကိုအသုံးပြုကာ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်သည်။

သူ၏ရုပ်ခန္ဓာအဆင့် ၇ ခွန်အားမှာ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ရောက်ရှိနေသော ပေါအာစစ်ထီနှင့် အားပြိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး အားပြိုင်နေစဉ်အတွင်း ဟိုမင်နှင့် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းတို့သည် ပေါအာစစ်ထီ၏နောက်ကွယ်သို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

၎င်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပေါအာစစ်ထီ၏လည်ပင်းဆီသို့ ဓားများဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်ကြလေသည်။

ဘုန်း…

ဟိုမင်နှင့် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းတို့၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို သတိမထားမိလိုက်သဖြင့် သူတို့၏ လေပွေဓားသိုင်းတိုက်ကွက်မှာ ပေါအာစစ်ထီ၏လည်ပင်းသို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်သွားတော့သည်။

လေပွေဓားလှိုင်းသည် သူ၏လည်ပင်းအသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် ပေါအာစစ်ထီသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရချေသည်။

သူသည် ကြာပွတ်ကိုလွှတ်လိုက်ရသဖြင့် တင်းအား ရုတ်တရက်လျော့နည်းသွားကာ လင်းဖန်မှာ ဟန်ချက်ထိန်းရန် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ပေါအာစစ်ထီသည် လှည့်၍ ဟိုမင်နှင့် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းတို့ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ပေါအာစစ်ထီ၏ခြေထောက်များကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီး ဟိုမင်ကမူ ပေါအာစစ်ထီ၏မျက်လုံးများကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

ဝူး…

ပြင်းထန်လှသောလေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိုမင်နှင့် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းတို့၏တိုက်ကွက်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဓားကောက်ကိုဆွဲထုတ်ကာ ၎င်းတို့ထံသို့ လွှဲယမ်းခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ရွှပ်…

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းသည် ထိခိုက်မှုကိုလျှော့ချရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သော်လည်း ထက်ရှသောဓားလှိုင်းသည် သူ၏ပခုံးကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ဟိုမင်သည် ဓားနှစ်စင်းဖြင့် ဓားလှိုင်းကို ကာကွယ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သောရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ထွက်သွားတော့သည်။

“ဟိုမင်...”

ထိုအခြေအနေကိုမြင်သောအခါ လင်းဖန်သည် ပေါအာစစ်ထီ၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ သူ၏လည်ပင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

နဂါးဟိန်းသံလှံသည် ပေါအာစစ်ထီ၏သွေးကို မြည်းစမ်းလိုက်ရသဖြင့် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် သွေးကို သောက်သုံးရသဖြင့် ကြည်နူးဝမ်းမြောက်နေသည့်အလား တောက်ပလာပေသည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် လှံသွားအား ဆက်ဝင်မလာစေရန်အတွက် တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် လှံ၏အရှိန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် တားဆီးရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့နောက် ပေါအာစစ်ထီသည် လှံကိုခါထုတ်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် လှံသွားသည် ဒဏ်ရာအတွင်း၌ လည်ပတ်သွားသဖြင့် ပိုမို၍ နာကျင်သွားစေသည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မတတ်နိုင်ချေ။

“တောက်... ခွေးကောင်...”

သူသည် လှံကိုဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း လင်းဖန်နှင့် ဆက်လက်အားပြိုင်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

လင်းဖန်သည်လည်း ခွန်အားရှိသမျှကိုအသုံးပြုကာ လှံကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

လင်းဖန်၏ခွန်အားများ ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေသဖြင့် ချွေးစက်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။

လင်းဖန်၏ခွန်အားများ လျော့နည်းလာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ပေါအာစစ်ထီသည် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လှံကို ဆွဲထုတ်လိုက်နိုင်လေသည်။

ရွှစ်…

ပေါအာစစ်ထီသည် ဓားကောက်ဖြင့် လင်းဖန်ထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဓားကောက်သည် လင်းဖန်၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟိုမင်သည် ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ပေါအာစစ်ထီထံသို့ သူ၏ဓားကို ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

“သေစမ်း... အမှိုက်ကောင်...”

ပေါအာစစ်ထီသည် ဟိုမင်ကို လက်သီးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

“အား...”

ဟိုမင်သည် သွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုချန်ရစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်လည်ထရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ဘေးတွင်ရပ်လိုက်ပြီး သွေးနှင့်ချီ ပြန်လည်အားဖြည့်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းဖန်သည် ပေါအာစစ်ထီ၏ဓားကောက်ကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် လင်းဖန်ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပိုမို၍ အားစိုက်လိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် သူ၏နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ချီစွမ်းအင်ကိုအသုံးပြုကာ ပေါအာစစ်ထီထံသို့ အမည်းရောင်အဆိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝေါင်း…

သို့သော် ၎င်းမှာ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ချေ။ ပေါအာစစ်ထီ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် အမည်းရောင်အဆိပ်ငွေ့များမှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဘုတ်…

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော အရက်ဘူးသီးခြောက်ကြီးကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ဖုန်း…

ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏နှာခေါင်းရိုး ကျိုးသွားပြီး သွေးများ စီးကျလာလေသည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် အဘိုးအိုထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။

“ဒီအဘိုးကြီး... သေချင်နေတာလား...”

သူသည် လင်းဖန်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ကျောက်ချင်းယင်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ကျောက်ချင်းယင်သည် လက်ချောင်းများကို အသုံးပြု၍ ထိုဓားကောက်ကို ညှပ်ကာ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် ကျောက်ချင်းယင်၏လက်ထဲမှ ဓားကောက်ကိုဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လွှတ်စမ်း...”

သို့သော် သူသည် ဆွဲထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ကျောက်ချင်းယင်သည် သွေးများရွှဲနစ်နေသော ပခုံးနှင့်အတူရှိနေသည့် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက သူ့ရဲ့ပခုံးကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်ပဲ...”

သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို အသုံးပြုကာ ပေါအာစစ်ထီ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးဆီသို့ ဓားလှိုင်းတစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထက်ရှလှသောဓားလှိုင်းသည် ပေါအာစစ်ထီ၏ပခုံးကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်သွားစေသည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အား...”

သူသည် ဓားကောက်ကို ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် သူ၏ခြေထောက်ကို လျင်မြန်စွာဆန့်ထုတ်ကာ ပေါအာစစ်ထီကို ခြေထိုးလဲလိုက်သည်။

ထိုအခါ ပေါအာစစ်ထီသည် ပက်လက်လန်လဲကျသွားပြီး ပြန်လည်ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ကျောက်ချင်းယင်သည် သူ့အပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းချလိုက်သည်။

ဘုန်း…

ပေါအာစစ်ထီ၏နံရိုးများ ကျိုးကြေသွားပြီး ကျောက်ချင်းယင်၏ကန်ချက်ကြောင့် သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပေါက်ပြဲကာ သွေးများ စီးကျလာလေသည်။

ကျောက်ချင်းယင်သည် ဟိုမင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက သူ့အတွက်ပဲ...”

ကျောက်ချင်းယင်သည် လင်းဖန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ညှိုးကိုအသုံးပြုကာ ပေါအာစစ်ထီ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့...”

ပေါအာစစ်ထီဝတ်ဆင်ထားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ ကျောက်ချင်းယင်၏ လက်ညှိုးရှေ့တွင် စက္ကူတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ပေါအာစစ်ထီ၏ ဝမ်းဗိုက်တစ်လျှောက် လက်ညှိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျောက်ချင်းယင်ကို တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

“အား... သေစမ်း... ချွမ်ငကြောက်တွေ...”

သို့သော် ကျောက်ချင်းယင်သည် သူ၏နဖူးကိုကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်တွန်းချလိုက်သည်။

ထိုတွန်းအားမှာ ပေါအာစစ်ထီကို သတိလစ်မသွားစေဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားစေရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်ချင်းယင်သည် ပေါအာစစ်ထီကို သတိလစ်သွားစေရန် မရည်ရွယ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပေါအာစစ်ထီအား တစ်ကိုယ်လုံးနာကျင်မှုကို ခံစားစေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပေါအာစစ်ထီသည် အစပိုင်းတွင် သတ္တိရှိဟန် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း နာကျင်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူသည် လူးလိမ့်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရတော့သည်။

သွေးများ အလွန်အမင်းထွက်သွားသဖြင့် ပေါအာစစ်ထီသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခွန်အားများ ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။