အခန်း ၂၂၃

အပိုင်း(၂၂၃) ထွက်ပေါ်လာကြပြီ

ချူချယ်က သူ၏အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ ထူးဆန်းသည့်အရာများ၏ အငွေ့အသက်ကို မကြာခဏ အာရုံခံနေခဲ့သည်။

လမ်းပြသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထူးဆန်းသည့်အရာများ၏ အငွေ့အသက်အပေါ် အလွန်တရာ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် မနေ့ညမှ စတင်ကာ ယနေ့နံနက်အထိ ချူချယ်သည် မည်သည့် ထူးဆန်းသောအရာများ ချဉ်းကပ်လာသည့် အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

မကြာသေးမီ အချိန်အတွင်းကပင် နတ်ဆင်ကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထူးဆန်းသည့်အရာများ ရှိမနေခဲ့ချေ။

ရွာသူကြီးကမူ ယခုအကြိမ် အန္တရာယ်သည် ကောင်းကင်ယံမှ လာနိုင်သည်ဟု ဆိုထားသည်။

ချူချယ်ကမူ ကောင်းကင်ယံမှ မည်သည့် ထူးဆန်းသောအရာများ ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမျှ အာရုံမခံမိပေ။

သူ၏ လမ်းပြသူ အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့်သာမက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်လည်း ကောင်းကင်ပြာကြီးသာ ရှိနေပြီး တိမ်တိုက်တစ်စကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

သူ၏ အာရုံခံစားမှုထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော ထူးဆန်းသည့်အရာ၏ အငွေ့အသက် လာရာလမ်းကြောင်းမှာ ရွာကို ကျောပေါ်တင်ကာ သယ်ဆောင်ထားသည့် ဤနတ်ဆင်ကြီးထံမှသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ သူ ဘာကိုမျှ ရှာမတွေ့သေးပေ။

သို့သော်လည်း ချူချယ်က ဤသို့ဖြင့် လုံခြုံသွားပြီဟု မထင်မှတ်ထားချေ။

"ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ဖော်ပြ၍ မရနိုင်၊ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်၊ အမျိုးအစား ခွဲခြား၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ သတ်မှတ်ချက်လည်း မရှိပေ၊ အကယ်၍ သင်က ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် လုံလောက်သော အတွေ့အကြုံများ ရှိနေပြီဟု ထင်မှတ်နေပါက ယုံလိုက်ပါ... သင် သေမင်းနှင့် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်"

ဤစကားသည် သူကိုယ်တိုင် ရေးသားမှတ်တမ်းတင်ခဲ့သော စကားဖြစ်သည်။

တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင် လမ်းပြသူများပင်လျှင် အာရုံမခံနိုင်သော ထူးဆန်းသည့်အရာ တစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

ထိုနေ့ရက် ရောက်လာမည့်အချိန်ကိုလည်း သူ အမြဲတမ်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ရွာသူကြီးသည် လမ်းစဉ်(၃) သွေးလမ်းကြောင်း နတ်ဆရာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ လမ်းစဉ်အဆင့်ထက် တစ်ဆင့် ပိုမြင့်မားသည်။

လမ်းပြသူများသည် ထူးဆန်းသောအရာများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မည်သည့်အခါမျှ နောက်ပြောင်လေ့ မရှိကြပေ။

ရွာသူကြီးက ရှိသည်ဟု ပြောလျှင် သေချာပေါက် ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

ရွာသူကြီး ပြောပြချက်အရ လမ်းပြသူ လမ်းစဉ် အဆင့် (၃) ၏ အန္တရာယ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း သည် အလွန် ထူးခြားသော အစွမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤအစွမ်းကို အသက်ဝင်လာစေရန်အတွက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တိုက်ဆိုင်မှုများ လိုအပ်သည်။

သို့သော် အသက်ဝင်လာပြီ ဆိုပါက မှားယွင်းသော သတိပေးချက် ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ရွာသူကြီးက အပြင်ဘက်မှ လာသောသူ တစ်ယောက်၏ သေခါနီး မှတ်ဉာဏ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူ သတိရသွားသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အစည်းအဝေး လုပ်စဉ်အတွင်း ရွာသူကြီးက ထိုအပြင်လူ၏ သေခါနီး မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော မီးခိုးရောင် လူခေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ထိုမီးခိုးရောင် လူခေါင်းများကပင် ထိုအပြင်လူ၏ ယာဉ်တန်းကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအပြင်လူသည် သာမန် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ သေခါနီး မှတ်ဉာဏ်က သတင်းအချက်အလက် များစွာကို မပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုမီးခိုးရောင် လူခေါင်းများ၏ တိုက်ခိုက်ပုံ တိုက်ခိုက်နည်းကိုပင် မသိရှိခဲ့ရချေ။

နတ်ဆင်ရွာ၏ ရွာသူကြီးနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာသည် သိသိသာသာကို ချို့ယွင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းနေခြင်းကလည်း သိသာထင်ရှားသော အရေးကြီးသည့် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် ဤသတင်းအချက်အလက်များကလည်း အတုအယောင်များသာ ဖြစ်နေမည်လား။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းနေသူ တစ်ယောက် ပေးစွမ်းသော သတင်းအချက်အလက် အားလုံးသည် မှန်ကန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအပြင်လူက သတင်းအချက်အလက်များ ပိုမို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ ရှိမည်မထင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထူးဆန်းသောအရာများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အတွေ့အကြုံများအပေါ် အားကိုး၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သေမင်းနှင့် ဝေးကွာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သူတို့သည် ဤကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ အချိန်အတော်ကြာ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ကြသော်လည်း...

ချူချယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မည်သည့်နေရာတွင် ပြဿနာ ပေါ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့သည်။

တဆက်တည်းမှာပင် သူသည် ရွာသူကြီးကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရွာသူကြီးသည် သူ၏ အိမ်ထဲ၌ ရှိမနေပေ။

ရွာထိပ်ရှိ ဘုရားကျောင်းထဲတွင်သာ ရှိနေသည်။

သူက ရွာသူကြီးကို သွားရောက် မေးမြန်းချင်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွာသူကြီး၏ လမ်းစဉ်အဆင့်သည် သူ့ထက် တစ်ဆင့် ပိုမြင့်မားနေသဖြင့် အခြားသော သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိကောင်း ခံမိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယနေ့ နတ်ဆင်ရွာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ရွာတစ်ခုလုံးသည် တစ္ဆေရွာကြီး တစ်ရွာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မနေ့ညက ရွာသူကြီး၏ လက်ထောက်ဖြစ်သူ ရှောင်ကျန်းက အိမ်တိုင်းစေ့ လိုက်လံ အသိပေးခဲ့ပြီး ယနေ့ တစ်နေကုန် အပြင်မထွက်ကြရန် သတိပေးထားခဲ့သည်။

ရွာသူရွာသားများကလည်း အလွန် စကားနားထောင်ကြပြီး အိမ်ထဲမှနေ၍ တစ်ယောက်မှ ထွက်မလာကြချေ။

သို့သော် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေချိန်၌ လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အိမ်များအတွင်းမှ ပြတင်းပေါက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေကြသော မျက်လုံးတွေကို ချူချယ်က အာရုံခံစားမိနေသည်။

ထိုမျက်လုံးများ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူအများစုမှာ လူလတ်ပိုင်းများနှင့် လူငယ်များ ဖြစ်ကြပြီး လူငယ်လူရွယ် အချို့နှင့် ကလေးသူငယ်၊ သက်ကြီးရွယ်အို အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ဤခံစားချက်က သရဲကား တစ်ကားကို ကြည့်နေရသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဟေး... ခေါင်းဆောင်ချူ"

ချန်းရီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထင်းခုတ်ဓားမ၏ လက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားကာ ပါးစပ်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ခဲထားလျက် လမ်းထောင့်မှ ထွက်လာသည်။

မေးစေ့ပေါ်ရှိ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို မရိတ်သည်မှာလည်း ရက်အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ဦးလေးကြီး တစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ချန်းရီက တမင်တကာ ဤသို့ နေထိုင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ရုပ်သွင်ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိသလို စိတ်ကူးလည်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချူချယ်က ချန်းရီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

"မင်း ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"

ယနေ့တွင် အစွမ်းပိုင်ရှင်များသည်လည်း ဒီအတိုင်း ထိုင်ပြီး သေမင်းကို စောင့်မနေနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် ကိုယ်စီ တာဝန်ကျရာ နယ်မြေများတွင် ကင်းလှည့်နေကြသည်။

ချူချယ်နှင့် ရွာသူကြီးမှအပ ကျန်လူများအားလုံး ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လမ်းပြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းရီ၏ ကင်းလှည့်ရမည့် နယ်မြေမှာ ဤလမ်းမကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဤလမ်းမကြီးသည် နတ်ဆင်ရွာ တစ်ရွာလုံးတွင် အစည်ကားဆုံး လမ်းမကြီးဟု ဆိုနိုင်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ နတ်ဆင်ရွာ တစ်ရွာလုံးတွင် ဤလမ်းမကြီး တစ်လမ်းတည်းသာ ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အဆောက်အအုံ အများစုမှာ လူနေအိမ်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ခါတရံမှသာ ဖုန်တက်နေသော ဆိုင်ခန်း တစ်ခန်းနှစ်ခန်းကို တွေ့ရတတ်သည်။

ထိုဆိုင်ခန်းများတွင်လည်း ဘာပစ္စည်းမျှ မရှိဘဲ အချိန်အများစုတွင် ပစ္စည်းများ ပြတ်လပ်နေကာ လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံး ပြတ်လပ်နေတတ်သည်။

လက်တွေ့ အသုံးဝင်မှုထက် အမြင်ကောင်းရန်အတွက်သာ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထယ်ရှီးက ဘုရားကျောင်း အနီးတစ်ဝိုက်နှင့် ကားရပ်နားရာ နယ်မြေကို စောင့်ကြပ်နေသည်။

သေချာသည်မှာ အဓိက အရေးကြီးဆုံးက တင်းတုံ၏ ကုန်တင်ကားလေးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကားထဲတွင် မကြာသေးမီကမှ ခဲယဉ်းစွာ လဲလှယ်ရယူထားခဲ့သော ပြီးပြည့်စုံသည့် မျိုးစေ့များ ရှိနေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ပထမတစ်သုတ် ရိတ်သိမ်းခဲ့ပြီး ယာဉ်တန်းအတွင်း၌ အသေးစား လှုပ်ရှားမှုလေး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အာလူးများနှင့် ဆလတ်ရွက် အချို့ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ယာဉ်တန်းရှိ လူများကို အတော်လေး စိတ်အေးသွားစေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် တင်းတုံ၏ ဤကုန်တင်ကားလေးသည် ယာဉ်တန်းရှိ လူအားလုံး၏ အဓိက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒုတိယတစ်သုတ်မှာလည်း မကြာမီ ရိတ်သိမ်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ယာဉ်တန်းအတွက် အခြေခံအကျဆုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ထောက်ပံ့မှုကို အာမခံချက် ပေးနိုင်မည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထယ်ရှီးသည် ယခုအချိန်တွင် ကုန်တင်ကားလေး၏ ခေါင်မိုးပေါ်၌ မတ်တတ်ရပ်ကာ သိန်းငှက်အလား ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။

တင်းတုံနှင့် ဘုန်းကြီးတို့က စိုက်ပျိုးရေး စခန်းကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ယခုအချိန် စိုက်ပျိုးရေး စခန်းအတွင်း၌ တင်းတုံနှင့် ဘုန်းကြီးတို့သည် တစ်ယောက် တစ်ဖက်စီ မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေကြပြီး အလွန် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အနှောင့်အယှက် မပေးကြချေ။

စိုက်ပျိုးရေး စခန်းသည် အင်အားအပြည့်ဖြင့် စောင့်ကြပ်ထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

အစွမ်းပိုင်ရှင် သုံးယောက် ရှိနေသဖြင့် ပြဿနာ တက်လာရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။

ထို တာအိုဆရာနှင့် ပတ်သက်၍မူ လောလောဆယ်တွင် သူ့ကို မတွေ့ရသေးဘဲ အလွန် အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခု ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုကောင်မလေးသည် ယာဉ်တန်း၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်သဖြင့် ယနေ့အတွက် သူမ၏ တာဝန်မှာ အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်ဆောင်ရွက်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

စောစောကပင် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးက သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံကြီးများဖြင့် အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် အနားမယူဘဲ ခုန်ပျံသွားလာနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယာဉ်တန်း တစ်ခုလုံးတွင် အလျင်စွမ်းရည်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးလောက် မည်သူမျှ မမြန်ဆန်ကြပေ။

ချန်းရီက မနက်ခင်း တစ်ပိုင်းလုံး ကင်းလှည့်ခဲ့သော်လည်း ဘာပြဿနာမျှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ချူချယ်နှင့် အတိအကျ ဆုံမိသဖြင့် သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တိမ်တစ်စမျှ မရှိသော ရာသီဥတုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပါးမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... မင်း နည်းနည်းလေးတောင် အာရုံမရဘူးလား"

ချူချယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရဘူး... ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ နတ်ဆင်ကြီးကလွဲရင် ဘာထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်မှ မရှိဘူး"

ချန်းရီက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ကြုံရတာက မင်းတောင် အာရုံမခံနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရာများ ဖြစ်နေမလား"

ချူချယ်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့အရာမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာကို ငါ မငြင်းပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေကတော့ သိပ်မများဘူး... လမ်းပြသူတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်အပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းက တခြား လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ နားလည်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး"

ချန်းရီက ရှည်လျားသော လမ်းမကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသောအရာများက ပိုပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလာသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လူသားတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကလည်း ပို၍ မှေးမှိန်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုခဏလေးအတွင်းမှာပင် ချန်းရီသည် ရုတ်တရက် ခွန်အားမဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါမှမဟုတ်...

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။

တကယ်လို့များ။

မဖြစ်ချေ၊ အလွန် အန္တရာယ်များလွန်းလှသည်။

ချန်းရီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားပစ်ကာ အာရုံအားလုံးကို မျက်မှောက်ရှိ ကိစ္စရပ်အပေါ်သို့ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။

လမ်းပြသူများသည် ထူးဆန်းသောအရာများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လိမ်လည်ပြောဆိုလေ့ မရှိကြပေ။

ချူချယ် ဖြစ်စေ၊ ရွာသူကြီး ဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လမ်းပြသူတိုင်း အစွမ်းနိုးထလာချိန်၌ လမ်းပြသူတို့၏ သဘာဝလွန် အစွမ်းထဲသို့ စွဲထင်သွားသော ဗီဇတစ်ရပ် ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ သေချာပေါက် တစ်နေရာရာတွင် ပြဿနာ ပေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အရင်က အစည်းအဝေး လုပ်စဉ်အတွင်း ရွာသူကြီး ဖွင့်ဟပြောဆိုခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များကို ချန်းရီက ပြန်လည် အမှတ်ရလာခဲ့သည်။

ယာဉ်တန်းကို အန္တရာယ် ကာကွယ်ရာတွင် အကူအညီ တောင်းခံလိုပါက ရွာသူကြီးသည် သူသိရှိထားသမျှ သတင်းအချက်အလက် အားလုံးကို လူတိုင်းအား ပြောပြရမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ရွာသူကြီးသည် ထိုအပြင်လူ၏ သေခါနီး မှတ်ဉာဏ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍လည်း စစ်ဆင်ရေးတွင် ပါဝင်မည့် အစွမ်းပိုင်ရှင်များ အားလုံးကို ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"အရင်က ရွာသူကြီး အစည်းအဝေး လုပ်တုန်းက ပြောဖူးတယ်... အဲဒီ အပြင်လူရဲ့ သေခါနီး မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ မီးခိုးရောင် လူခေါင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်တဲ့"

"ယုတ္တိအရဆိုရင် ဒီမီးခိုးရောင် လူမျက်နှာတွေက ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်ရမယ်"

"ရွာသူကြီး မြင်ခဲ့ရတဲ့ သေခါနီး မှတ်ဉာဏ်ကနေ ရလာတဲ့ သတင်းအချက်အလက်က အရမ်းကို နည်းလွန်းတယ်... ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ပုံ တိုက်ခိုက်နည်းကို ငါတို့ လုံးဝ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး"

"အဲဒီ အပြင်လူရဲ့ ယာဉ်တန်းက ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေရဲ့ ဖျောက်ဖျက်တာကို ဘယ်လို ခံလိုက်ရလဲဆိုတာ သိရင်တောင်မှ အတုယူစရာ အတွေ့အကြုံ ဆိုတာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေကို ရင်ဆိုင်တဲ့နေရာမှာ အတွေ့အကြုံကို အားကိုးလို့ မရဘူး"

ချူချယ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူကိုယ်တိုင် ကောက်ချက်ချထားခဲ့သော ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဤပထမဆုံး စည်းမျဉ်းကပင် သူ့ကို မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားစေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုများ ရှိနေမလား"

"ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေက ပုံသေသတ်မှတ်ချက် မရှိဘူး... ပြီးတော့ သူတို့က ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေတယ်... ဒီအတောအတွင်းမှာ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေက ရွာထဲကို ရောက်ပြီးနေတာများလား"

"ငါတို့က သတိမထားမိတာများ ဖြစ်နေမလား"

ချူချယ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန် အကျည်းတန်နေသည်။

ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဟုတော့ မဆိုသာပေ။

အကယ်၍ ထိုအပြင်လူ၏ သေခါနီး မှတ်ဉာဏ်ကိုသာ ထူးဆန်းသောအရာများ၏ တစ်ခုတည်းသော တိုက်ခိုက်မှုပုံစံဟု သတ်မှတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းကသာ အန္တရာယ်အများဆုံး ကိစ္စရပ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံဖူးလျှင်တောင်မှ ထူးဆန်းသောအရာများကို အတွေ့အကြုံဖြင့် ရင်ဆိုင်၍ မရနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင်။

ချန်းရီ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက လမ်းအဆုံးရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အငွေ့အသက်များလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အန္တရာယ်နှင့် သတိဝီရိယ အပြည့်ရှိလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားများ တင်းမာလာကာ မျက်နှာက လမ်းအဆုံးဘက်သို့ မျက်နှာမူထားလိုက်သည်။

ချူချယ်၏ မျက်နှာသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထူးဆန်းသည့်အရာများ၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အလွန် တိုတောင်းလှသော်လည်း ဤထူးဆန်းသည့်အရာများက နတ်ဆင်ရွာထဲတွင်ပင် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အလွန် များပြားလှသည်။

အလွန်တရာကို များပြားလွန်းလှပေသည်။

သေစမ်း။

ဤထူးဆန်းသည့်အရာများ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်ရှိနေကြခြင်းနည်း။

သူက အနည်းငယ်မျှပင် ထူးဆန်းသည့် အငွေ့အသက်ကို အာရုံမခံမိခဲ့ခြင်းလော။

တစ်ခဏလေး အတွင်းမှာပင် တစ်ရွာလုံး အနှံ့ ထူးဆန်းသည့်အရာများ၏ အငွေ့အသက် ပြည့်နှက်နေသော ခံစားချက်က ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ချူချယ်မှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး တစ်ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

ဒီထူးဆန်းတဲ့အရာတွေက သူတို့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကိုပါ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာလား။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

ချူချယ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ချန်းရီ၏ နောက်တွင် ဝင်ရောက် ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်းရီက သူ့နောက်တွင် ရောက်နေပြီး ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူက သိမည်နည်း။

ချူချယ်က ဆဲဆိုချင်သွားသော်လည်း ယခုအချိန်က ဆဲဆိုရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် လမ်းထိပ်မှ လူတစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ခြေဗလာနှင့် အမျိုးသား တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလွန် ပိန်ချုံးနေကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ညစ်ပတ်နေသော လေကာအင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထိုအင်္ကျီပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မျက်နှာပေါ်၊ ဆံပင်ပေါ်နှင့် လက်ထဲရှိ ဓားပေါ်တွင်ပင်လျှင် သွေးများ ပေကျံနေသည်။

ထိုအမျိုးသား ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ၏ အနောက်တွင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော သွေးခြေရာ တစ်ခုစီ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် အသိလွတ်နေသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး လမ်းလျှောက်ရင်းနှင့်ပင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ရယ်မောသံကို ပြုလုပ်နေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်"

"ကျွန်တော်လည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး... ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ"

"ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး... ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး"

ထိုအမျိုးသားသည် လမ်းပေါ်တွင် လူရှိနေသည်ကို အာရုံခံမိသွားပုံရပြီး ခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်း လှည့်ကာ အသက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ထိုအမျိုးသားသည် လက်ထဲရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လှီးဓားကို မြှောက်ကာ မိမိ၏ လည်ပင်းကို အားကုန် လှီးချလိုက်လေတော့သည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် ရုတ်တရက် အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ကြိုတင် ကာကွယ်ချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။

အစွမ်းပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤအမျိုးသားက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ဆက်ရန်...