အခန်း ၂၂၈

အပိုင်း(၂၂၈) နာမည်ပြောင်များ

ချန်းရီက ထိုစကားကို ပြောလိုက်ခြင်းသည် အထင်ကြီးခံချင်၍ ဟန်ဆောင်ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို ညည်းတွားနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

အစွမ်းပိုင်ရှင်များစွာ ရှိသည့်အထဲတွင် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေး၊ ထယ်ရှီး၊ တာအိုဆရာနှင့် ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်ဘုန်းကြီးတို့ အားလုံးသည် ပစ်မှတ်ထားရန် အလွန်ကောင်းသော သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအရာက သူ့ကိုမှ ရွေးချယ်ပြီး လာရောက်ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ သက်ပြင်းချခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကံဆိုးမှုကို ငြီးတွားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤစကားကို သက်ပြင်းချသော လေသံဖြင့် တွဲဖက်၍ ပြောဆိုရမည် ဖြစ်၏။

မျက်နှာဖုံးသည် ချန်းရီ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုအရာထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခံစားချက်ကို အာရုံခံလိုက်ရုံမျှဖြင့် ချန်းရီ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သူ၏ ရှေ့ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော မျက်နှာဖုံးနှင့် ထူးဆန်းသည့် အရာကြီး ရပ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ချန်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုအရာက သူ့ထံမှ အလွန်တရာ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ထိုခံစားချက်က အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဥပမာပြရလျှင်။

၎င်းသည် သူနှင့် ဤထူးဆန်းသည့်အရာတို့ ဘုံတစ်ခုထဲတွင် ရှိမနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဘုံတစ်ခုထဲ ဟုတ်လား။

ချန်းရီသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

ဒါကြောင့်ကိုး။

ဒါကြောင့်လည်း လမ်းပြသူ လမ်းစဉ်မှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြသည့် ခေါင်းဆောင်ချူနှင့် ရွာသူကြီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ၎င်း၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်နေတတ်သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် အစွမ်းပိုင်ရှင် အများစုတွင် သာမန်လူများထက် သာလွန်သော ဆဋ္ဌမအာရုံ ရှိကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ချန်းရီက ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လမ်းမကြီးက ယခင်လမ်းမကြီး အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူ၏ရှေ့ရှိ ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော မျက်နှာဖုံးနှင့် ထူးဆန်းသည့် အရာက သူ့ကို အလွန် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ဘုံတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

မူလနေရာတွင် ရှိမနေတော့ပေ။

ချန်းရီက ခေါင်းမော့ကာ အထက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားသည်။

စောစောကပင် ခေါင်းဆောင်ချူက ချန်းရီ၏ ခေါင်းထက်၌ ကြီးမားလှသော အမှတ်အသား တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကြိုတင်ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ယခုအချိန်တွင် မူလနေရာ၌ ရှိမနေတော့ကြောင်းကို သူ သိသည်။

သူ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်းကို ခေါင်းဆောင်ချူ တစ်ယောက် သတိထားမိလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်ဆိုလျှင် ခေါင်းဆောင်ချူသည် ထယ်ရှီးနှင့် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးတို့ကို ခေါ်ယူစုစည်းနေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

သူသာ အချိန် အနည်းငယ် ထပ်မံ ဆွဲထားနိုင်မည် ဆိုပါက ဤကိစ္စသည် သေချာပေါက် အလှည့်အပြောင်း တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ယနေ့တွင် အန္တရာယ် ရှိနေကြောင်းကို ကြိုတင် သိရှိထားသဖြင့် ချန်းရီ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ဆေးလိပ်မှာ တစ်ချိန်လုံး မပြတ်တမ်း ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကျောဘက်တွင်လည်း မသေးငယ်လှသော ကျောပိုးအိတ် တစ်လုံးကို အချိန်ပြည့် လွယ်ထားခဲ့၏။

ပါးစပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်ငွေ့ တစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ဝဲလာပြီးနောက် ထိုအငွေ့များသည် ချန်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ကို ကာကွယ်ပေးထားရုံသာမက မီးခိုးငွေ့များကြားထဲမှ မရဏနတ်သမီး၏ တံစဉ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် မီးခိုးရောင် မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦးပါ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်းရီက ဤကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်နေချိန်တွင်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော မျက်နှာဖုံးနှင့် လူကမူ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်ရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ချန်းရီကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချန်းရီ၏ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိပုံ မပေါ်ပေ။

ချန်းရီက နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်။

နေရာရပ်ဝန်းလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှင့် အနီးဆုံးရှိ အိမ်တစ်လုံး၏ တံခါး ပွင့်လာသည်ကို ချန်းရီ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိတ်လန့်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိပ်ချွန်နေသည့် သံမဏိပိုက် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်းရီ သဘောပေါက်သွားသည်။

ဤထူးဆန်းသည့် အရာကြီး လူသတ်သည့် စည်းမျဉ်းမှာ အနီးဆုံး ပစ်မှတ်ကို ရွေးချယ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပြီး ပစ်မှတ်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူသည် စည်းမျဉ်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့်လည်း အရင်တုန်းက တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် သေဆုံးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ဤအချက်မှာ ချန်းရီ၏ ယခင် ခန့်မှန်းချက်များနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေခြင်း မရှိသော်လည်း အနည်းနှင့်အများတော့ နီးစပ်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချန်းရီ၏ စိတ်ထဲ၌ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာသော စကားလုံးမှာ "ကြွက်တစ်ကောင်လို သတ္တိကြောင်သူ" ဆိုသည့် စကားပင် ဖြစ်၏။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလကြီးထဲတွင် အလွန် သတ္တိကြောင်သူများသည် သူတို့၏ သတိကြီးမှုကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲတွင် မနည်းမနော ရှိနေတတ်ကြသည်။

သတ္တိကောင်းလွန်းသူ အများစုမှာမူ အစပိုင်းမှာတင် အကုန်နီးပါး သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားက လမ်းထောင့်ဘက်တွင် ရပ်နေသော မျက်နှာဖုံးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် လူကို အရင်ဆုံး မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။

ခြောက်ကပ်နေသော ခြေလက်များနှင့် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်စရာ မရှိသည့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကြီးပင် ဖြစ်၏။

အရူး တစ်ယောက် မဟုတ်လျှင် ထိုအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထူးဆန်းသည့် အရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိမြင်နိုင်ပေသည်။

အမျိုးသား၏ ခြေထောက်များမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ ပြာနှမ်းလာကာ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုများ အပြည့် ရှိနေသည်။

သံမဏိပိုက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်များမှာလည်း မရပ်မနား တုန်ယင်နေပြီး ထိပ်ချွန်နေသည့် ပိုက်ဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရာကြီးကို ချိန်ရွယ်ထားလိုက်၏။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား... ဘယ်သူလဲ"

"ခင်ဗျား... "

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

ထိုအမျိုးသား တုန်ရီနေစဉ်မှာပင်။

စိတ်မရှည်သော လှမ်းအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမျိုးသားမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ထဲမှ လက်နက်ပင် လွတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားကာ စိတ်မရှည်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော အသံရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်စက် မျက်နှာပေးနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် မြူခိုးများ ရစ်သိုင်းနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ကို အေးတိအေးစက် လှမ်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနေကာမျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်။

အမျိုးသားသည် သူ၏ ပေါင်တစ်လျှောက် ပူနွေးစိုစွတ်သော အရည်များ စီးကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘောင်းဘီခွကြား တစ်ခုလုံး အရောင်ရင့်သွားလေတော့သည်။

ယခင်က မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း။

ချန်းရီကို မြင်လိုက်ရသည့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများ ပျံလာတော့သည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက... နှလုံးမည်းချန်း ပါလား"

"သွားပြီ... အကုန်သွားပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ သေချာပေါက် သေရတော့မှာပဲ... "

အမျိုးသားမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထွက်သွားပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် ကျသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤအမျိုးသားသည် နတ်ဆင်ရွာမှ ရွာသားတစ်ဦး ဖြစ်၏။

ယာဉ်တန်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့နှင့်လည်း အနည်းငယ် ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးသူ ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသား တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆင်ရွာမှ ရွာသားများအနေဖြင့် ယာဉ်တန်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ပါးစပ်မှ အများဆုံး ကြားဖူးသည့် နာမည်မှာ ခေါင်းဆောင်ချူ သို့မဟုတ် စွန်းချန်းချန်း တို့ မဟုတ်ကြပေ။

၎င်းမှာ ဤနက်နဲဆန်းကြယ်လှသော မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းနှင့် အမျိုးသား၏ နာမည်ပင် ဖြစ်၏။

ယာဉ်တန်းထဲတွင် ချန်းရီနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် အများစုမှာ မကောင်းသတင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ကောလာဟလ ဆိုသည်မှာ တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားဖြင့် ပျံ့နှံ့လေလေ ပို၍ ချဲ့ကားလာလေလေ ဖြစ်ပြီးနောက် ချန်းရီသည် ထူးဆန်းသည့် အရာများထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

ယာဉ်တန်းထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပြောစကားတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသည့် အရာများနှင့် တွေ့လျှင်ပင် အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိသေးသည်တဲ့။

အကယ်၍ နှလုံးမည်းချန်းကိုသာ သွားစမိမည် ဆိုပါက လုံးဝ သေချာပေါက် အသက်ရှင်ရက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းအပြင် ဤအမျိုးသား ကိုယ်တိုင်ကလည်း ရွာထဲတွင် နာမည်ကြီးလောက်အောင် သတ္တိကြောင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေ၏။

သူ၏ သတ္တိကြောင်မှုကြောင့် ရွာသားများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို မကြာခဏ ခံရလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် သူ၏ သတ္တိကြောင်မှုကပင် သူ့ကို ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ရှေ့၌ ထူးဆန်းသည့် အရာကြီးက လမ်းပိတ်ထားပြီး အနောက်ဘက်တွင်လည်း နှလုံးမည်းချန်းက ကျားတစ်ကောင်လို စောင့်ကြည့်နေပြန်သည်။

အမျိုးသားသည် ပြန်လည်ခုခံလိုစိတ် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ချေ။

"နှလုံးမည်းချန်း" ဟူသော နာမည်ပြောင်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်။

ချန်းရီ၏ မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုပေ။ ဤ တစ်ဖက်လပ်ချန်းနှင့် နှလုံးမည်းချန်း ဟူသော နာမည်ပြောင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပေးထားသော နာမည်ပြောင် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ယာဉ်တန်းထဲမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ပေးထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း နာမည်ပြောင် ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယာဉ်တန်းထဲမှ လူအများစုတွင် ကိုယ်ပိုင် နာမည်ပြောင်များ ရှိနေကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ချန်းရီ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ခေါင်းဆောင်ချူသည် ယခုအခါ "ခြေဗလာနဲ့ ထိပ်ပြောင်ကြီး" ဟူသော နာမည်ပြောင် တစ်ခုကို ရရှိထားလေပြီ။

ဆံပင်များ အကုန်အစင် ကျွတ်သွားခြင်း မဟုတ်သေးသော်လည်း။

၎င်းမှာ အချိန်ပြဿနာသာ ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခေါင်းဆောင်ချူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ကွက်ကျား ထိပ်ပြောင်နေမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

ယခင်က သူ့ကို "ဟန်လုပ်လွန်းသူ" ဟု ခေါ်ဆိုသူများလည်း ရှိခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခေါင်းဆောင်ချူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး အကဲခတ်ရခက်သော အမူအရာမျိုး ရှိနေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

နောက်ပိုင်းတွင် ခေါင်းဆောင်ချူ၏ ဆံပင်ကျွတ်သည့်နှုန်းက အလွန် ကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် "ခြေဗလာနှင့် ထိပ်ပြောင်ကြီး" ဟူသော နာမည်ပြောင်က ပို၍ ရေပန်းစားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထယ်ရှီးဆိုလျှင်လည်း "လူသန်ငတုံးကြီး" ဟု အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ကွယ်ရာတွင် မကြာခဏ ခေါ်ဝေါ်တတ်ကြသည်။

ရွှီနန်ကိုမူ "ယာဉ်တန်းရဲ့ ရုပ်အဆိုးဆုံးလူ" ဟု ခေါ်ကြသည်။

တင်းတုံကိုမူ "လက်တစ်ဖက် သူရဲကောင်း" ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။

ရှုလီနာကို "ယာဉ်တန်းရဲ့ အပလီဆုံး အမျိုးသမီး" ဟု ခေါ်ကြသည်။

ယာဉ်တန်းမှ လောင်လီကိုလည်း လူအများက "ထိပ်ပြောင်ကြီး" ဟု မကြာခဏ ခေါ်ဝေါ်တတ်ကြသေးသည်။

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးမှာမူ ဒေါသကြီးလွန်းသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ ထင်ရှားသော နာမည်ပြောင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးပေ။

သူ့ကိုယ်တိုင်တွင်လည်း နာမည်ပြောင် အတော်များများ ရှိနေပုံရသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခေါ်ရဲသူမှာ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။

နာမည်ပြောင် မရှိသော တစ်ဦးတည်းသော သူမှာ ယခင်က ဦးလေးအားပေါင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

အမျိုးသားမှာ သူ စကားမှားသွားကြောင်းကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး ချန်းရီကို မရပ်မနား ဦးညွှတ်ခါ တောင်းပန်နေတော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် တမင်ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့... သူတို့... "

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

ယခုအချိန်သည် ဤကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများကို ပြောနေရမည့် အချိန် မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိ အခက်ခဲဆုံး ပြဿနာမှာ သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဒုက္ခပေးမည့် ထူးဆန်းသည့် အရာကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းရီ၏ ဟောက်သံကြောင့် အမျိုးသားမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။

ချန်းရီသည် ထိုအမျိုးသားကို အာရုံစိုက်နေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ မျက်နှာဖုံးနှင့် လူဆီသို့သာ အာရုံလွှဲလိုက်၏။

ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော မျက်နှာဖုံးကြီးမှာ အပေါ်သို့ ကွေးတက်နေသည့် လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် အမည်းရောင် အက်ကြောင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကြက်သီးထဖွယ် ဟဲဟဲ ဟူသော ရယ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤရယ်သံကို ကြားလိုက်ရုံမျှဖြင့် လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတွေးပေါင်းများစွာကို ဝင်ရောက်လာစေနိုင်သည်။

အလွန် နားဝင်ဆိုးလှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"တစ်မိနစ်အတွင်း... တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိမယ်"

ဆက်ရန်...