အခန်း ၂၃၀

အပိုင်း(၂၃၀) ဟန်ဆောင်ကောင်းသူ

လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်က မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ရုန်းထွက်လာ၏။

ချန်းရီက ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်၏ အကြေးခွံကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယခင်က လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်၏ အကြေးခွံနှင့် မျက်နှာအရေခွံတို့ကို ကားပေါ်တွင်သာ ထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤထူးဆန်းသော ပစ္စည်းနှစ်ခု၏ အရွယ်အစားမှာ သိပ်မကြီးမားလှသဖြင့် ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် အလွယ်တကူ ထည့်သွင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်၏ မျက်နှာအရေခွံမှာ နူးညံ့ပါးလွှာပြီး အထိအတွေ့က လူ့အရေပြားနှင့် တူညီလှသည်။

၎င်းကို သေးငယ်သွားအောင် ခေါက်ထား၍လည်း ရပေသည်။

"အသူရာ ဝိညာဉ်သွင်း... နောက်ကျိသော အငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲစေ"

"လအရိပ်ကို ဖုံးလွှမ်းပြီး ရုပ်ခန္ဓာကို ပေးအပ်... အသက်စွမ်းအင် ခိုလှုံပြီး နတ်ဘုရားအရိုးကို ပေါ်လွင်စေ... အလင်းကို ဝါးမျိုတဲ့ မြူခိုးတွေ... ငါ့အမိန့်ကို နာခံလော့"

အကြေးခွံမှ ပြင်းထန်သော မီးခိုးငွေ့များ ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်းရီက ဂါထာကို ရွတ်ဆိုရင်း ဖွဖွလေး လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

အကြေးခွံသည် ဆက်လက် ကြီးထွားလာကာ လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ကပ်ငြိသွားတော့သည်။

လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်၏ မျက်နှာအရေခွံကို ဖြန့်ချလိုက်ပြီး ပါးစပ်မှလည်း ဂါထာကို အလျင်အမြန် ရွတ်ဆိုလိုက်၏။

မီးခိုးငွေ့များ လှိမ့်တက်လာသည့်ကြားမှပင် လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက် ဝိညာဉ်သွင်းခြင်း အောင်မြင်သွားလေသည်။

လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်၏ မျက်နှာအရေခွံသည်လည်း ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားပြီး အခြား အစိတ်အပိုင်းများမှာမူ လှုပ်ခတ်နေသော ပြင်းထန်သည့် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မျက်နှာဖုံးနှင့်လူက ချန်းရီကို အကဲခတ်လိုက်သလို သူ့ရှေ့ရှိ လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်ကိုလည်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

နားဝင်မချိုသော အသံကြီးက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"လူသား... တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... မင်းက သေဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်ကို လူ့လောကထဲ ပြန်ခေါ်လာနိုင်တယ်ပေါ့... ဟားဟားဟား... တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်"

ချန်းရီက မျက်နှာဖုံးနှင့်လူ၏ စကားက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဆိုလိုကြောင်း ဂရုမစိုက်နေပေ။

လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်၏ အမြီးဖျားရှိ အဆိပ်ဆူးက ဖွဖွလေး တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာဖုံးနှင့်လူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်သွားလေသည်။

မျက်နှာဖုံးနှင့်လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ ခဏချင်းမှာပင် ကြောင်အမ်းသွား၏။

တကယ်ပဲ လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုက မျက်နှာဖုံးနှင့်လူအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားခဲ့လေသလား။

သို့သော် ချန်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းမာမှုမှာမူ အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျက်နှာဖုံးနှင့်လူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်၏ အဆိပ်ဆူး ထိုးဖောက်သွားသော နဖူးပြင်တွင် မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ မရှိနေသောကြောင့် ပင်တည်း။

"တော်တော် အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ"

"ကျွတ်ကျွတ်... ဒါပေမဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်... မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ငါ့အပေါ် ဘာမှ သက်ရောက်မှု မရှိဘူးလို့ ငါ ပြောထားတယ်လေ"

"လူတွေဆိုတာ တကယ်ကို ခေါင်းမာလွန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေပဲ"

"အော် ဟုတ်သားပဲ... မင်းတို့က ဒီလိုအပြုအမူမျိုးကို မိုက်မဲတယ်လို့ ခေါ်ကြတယ် မဟုတ်လား"

"ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား"

"ဟဲဟဲ"

"အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူးနော်"

"အတယ်လို့ မင်း ရွေးချယ်မှု မလုပ်နိုင်ရင်... ငါ ကူညီပေးမယ်"

"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် မင်းသေမလား သူသေမလား ဆိုတာ မင်း ဆုံးဖြတ်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော်"

ချန်းရီက ဘာမျှ ထပ်မတွေးတော့ဘဲ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေသော ရေဘဝဲလက်တံကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာ၏ လက်တံသည် ဤမျှ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ အသက်ဝင်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံး လက်နက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အကယ်၍ ဤနည်းလမ်းကမှ အလုပ်မဖြစ်ပါက...

ချန်းရီသည် မိမိကိုယ်တိုင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် အခြားသူကို စတေးရန် တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး"

"ဆရာချန်း... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

သတ္တိကြောင်နေသော အမျိုးသားက တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား"

ချန်းရီက လက်တစ်ချက် မြှောက်လိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့များက လက်ဝါးစောင်းပုံစံ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုအမျိုးသားကို တိုက်ရိုက် ရိုက်နှက်ကာ မေ့လဲသွားစေသည်။

ချန်းရီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူသည်လည်း ချူချယ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အတော်လေး ခံလိုက်ရပုံပေါ်သည်။

ထိုကောင်က သူ၏ နားထဲတွင် လူသားတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး... တစ်ယောက်လျော့သတ်နိုင်ရင် တစ်ယောက်လျော့သတ်ပါ ဟု အမြဲတမ်း ပြောလေ့ရှိသည်။

ထိုမျှ ပွစိပွစိ ပြောတတ်လွန်းမှုက မျောက်ဇာတ်ကားထဲမှ ထန်စန်းနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လေသည်။

သို့သော် မိမိ၏ အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်ခံရချိန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ...

ထိုကောင်သည် အမြဲတမ်း တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်လေ့ရှိပြန်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခင် ယာဉ်တန်းထဲက "အိမ်မြောင်အမြီး" များကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အဲဒါကလည်း သူ ကိုယ်တိုင် တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုထားခဲ့တာပဲ မဟုတ်ပါလော။

တကယ်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ သူပဲ။

ချန်းရီသည် ဂါထာကို ထပ်မံ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

မျက်နှာဖုံးနှင့်လူက တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ လခြမ်းပုံ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် အကျည်းတန် ရုပ်ဆိုးလာလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တီးတိုး စကားပြောသံများကိုပင် သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရ၏။

"သူ့ကို သတ်လိုက်... သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် မင်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ"

"ရွေးချယ်လိုက်ပါ... မင်း ရွေးချယ်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်"

"မင်းက အစကတည်းက လူကောင်းတစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ... မဟုတ်ဘူးလား"

"ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ"

"လူသတ်တာလေးကိုများ... အဲဒီလောက် ခက်နေသလား"

ချန်းရီက ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုပေ။ ကြီးမားလှသော ရေဘဝဲကြီး တစ်ကောင်က မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ရုန်းကန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုရေဘဝဲကြီးသည် လေထဲတွင် ပေါလောလွင့်မျောနေပြီး ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေပုံရသည်။

သို့သော် လူကို ကြောက်လန့်သွားစေသည့် အချက်မှာ ထိုရေဘဝဲကြီး၏ ခေါင်းပိုင်းတွင် မျက်နှာရှစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။

အဘိုးအို၊ လူလတ်ပိုင်း၊ လူရွယ်၊ လူငယ်၊ ကလေးငယ်။

အသက်အရွယ် အဆင့်တိုင်းတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး မျက်နှာ နှစ်ခုစီ ရှိနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းနေသကဲ့သို့လည်း ရှိနေသည်။

ချန်းရီ အကျွမ်းကျင်ဆုံး ပုံဖော်နိုင်သည့် အရာမှာ သေချာပေါက် မရဏနတ်သမီးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင်မူ မရဏနတ်သမီးသည် ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာလောက် အသုံးမဝင်သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

လက်ထဲရှိ ရေဘဝဲလက်တံသည် ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာ၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လာတော့သည်။

အရိုးကို အနံ့ခံမိသွားသော ခွေးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေသေး၏။

ချန်းရီ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်သွားချင်နေသည့်ပုံပင်။

ချန်းရီ၏ ပါးစပ်မှ ဂါထာရွတ်ဆိုသံများကလည်း ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။

လက်တံမှ မရေမတွက်နိုင်သော မီးခိုးငွေ့ မြူများ ခဏချင်းမှာပင် အတားအဆီးမဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်းရီက နောက်ဆုံး စကားလုံးကို ရွတ်ဆိုပြီးသည်နှင့်...

လက်ထဲရှိ လက်တံသည် ပုံဖော်ထားသော ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာဆီသို့ တည့်မတ်စွာ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

လက်တံနှင့် ပုံဖော်ထားသော ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာတို့ ပေါင်းစည်းသွားချိန်တွင်...

ချန်းရီသည် ထိုသက်သောင့်သက်သာ မရှိသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မျက်နှာဖုံးနှင့်လူသည် နောက်ဆုံး၌ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပုံရသည်။

"အစွမ်းပိုင်ရှင်... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... မင်းက ဒီလို ပိုးဟပ်ကောင်မျိုးကိုတောင် ပြန်ခေါ်လာနိုင်သေးတယ်ပေါ့"

"လူသား... မင်းက သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ဟားဟားဟား"

"မင်း သူ့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် နောက်ဆုံးကျရင် အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုထဲ ဆွဲသွင်းခံရပြီး ထာဝရ ထွက်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်းရီက မျက်နှာဖုံးနှင့်လူ၏ သရော်လှောင်ပြောင်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာကို သေချာစိုက်ကြည့်ကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အသိစိတ်ရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... ငါအပိုတွေ မပြောတော့ဘူး"

"ငါ့ကို ကူညီ... မဟုတ်ရင် မင်း တစ်သက်လုံး ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ချန်းရီ၏ စကားများက အလွန် မြန်ဆန်လှသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အချိန်က သိပ်မကျန်တော့ပေ။

ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာ နားလည်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာက လှုပ်ရှားခြင်း မရှိချေ။

အကယ်၍သာ တစ်စုံတစ်ရာ ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိပါက သူ မကြာမီ သေဆုံးရတော့မည်ဟု ချန်းရီ ခံစားနေရသည်။

စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် သေဆုံးရခြင်းပင်။

မတတ်နိုင်... သာမန် အသက်တစ်ချောင်းကိုပဲ စတေးရတော့မှာပေါ့။

ချူချယ်... ငါလည်း ဒီလို မလုပ်ချင်ပါဘူး။

ချန်းရီက စိတ်ထဲမှနေ၍ တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ပေါက်ကွဲကြယ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူကာ သတိလစ်နေသော အမျိုးသားဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာ၏ ပုံဖော်ထားမှုကို စတင် ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။

သတ်ဖြတ်မှတ်များ လုံလုံလောက်လောက် စုမိသည့်အခါ ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာကို ဖျောက်ဖျက်ပြီး မိစ္ဆာပစ်ကပ်ကား၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ချန်းရီ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"နေ... နေဦး"

ထိုအချိန်မှာပင် ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာထဲမှ အဘိုးအို၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။

"စကားမများနဲ့... ပြောစရာရှိတာ ပြော"

အဘိုးအို၏ မျက်နှာက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျိန်ဆို... မင်း ကျိန်ဆိုရမယ်... နောက်ပိုင်း နေ့တိုင်း ငါ့ကို လှုပ်ရှားဖို့ တစ်နာရီ အချိန်ပေးမယ်လို့ ကျိန်ဆို"

"ငါ မင်းကို ကူညီမယ်"

"မြန်မြန် ကျိန်ဆိုလိုက်"

"ကောင်လေး... မင်း မြန်မြန်လုပ်တာကောင်းမယ်... အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး"

ခဏချင်းမှာပင် အခြား မျက်နှာများလည်း အသီးသီး နိုးထလာကြပြီး အလွန်တရာ ဆူညံသွားတော့သည်။

ကျိန်ဆိုရမယ် ဟုတ်လား။

ဒီကောင်က ဒါမျိုးကို ယုံတာလား။

ချန်းရီက ဘာမျှပင် မတွေးတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာက ငါ့ရှေ့က ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးမယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို နေ့တိုင်း တစ်နာရီ အချိန်ပေးမယ်လို့ ငါ ကျိန်ဆိုတယ်"

"တကယ်လို့ ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရင် ကောင်းကောင်း မသေပါစေနဲ့... မြှားတစ်သောင်း ရင်ကို ဖောက်ပါစေ... အရိုးတွေ ကြေမွပြီး အူတွေပွင့် ခြေတွေပုပ်ပါစေ"

ချန်းရီ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ပြောင်နေသည့် အမူအရာ လုံးဝ မရှိပေ။

"ဟဲဟဲ... ကောင်လေး... မင်းကို ငါ တစ်ကြိမ် ယုံကြည်လိုက်မယ်"

"ကောင်လေး... မင်း ငါ့ကို လိမ်ရဲရင်တော့ မင်း အဖိုးအခ ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်"

"ဦးလေးက အကြင်နာဆုံးပဲ... လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဟုတ်တယ်မလားဟင်"

ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာသည် အလွန်တရာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှသည်။ သူလို ထူးဆန်းသည့် အရာမျိုးက လူသားတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ယခု အခြေအနေက သူ့ထက် ဤလူသားက ပို၍ ဩဇာကြီးနေသဖြင့် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

မူလ အစီအစဉ်မှာ ချန်းရီ၏ ယုံကြည်မှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရယူပြီးမှ နောက်ပိုင်းကိစ္စများကို စီစဉ်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှေ့မှောက်ရှိ အခြေအနေများကြောင့် ဤမျှ မိုက်မဲသော ရွေးချယ်မှုကို မလုပ်၍ မရဖြစ်နေသည်။

ဘာမျှမရှိသော အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ထာဝရ နစ်မွန်းသွားရခြင်းမျိုးကို သူ မလိုလားတော့ပေ။

ထိုအရာက သေဆုံးခြင်း၏ ခံစားချက်ပင်တည်း။

သေဆုံးခြင်းထဲသို့ ထပ်မံ နစ်မွန်းရမည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ရမည် ဆိုလျှင်ပင် သူ ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

လူသားများတွင် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခြင်း ဆိုသည့် အရာတစ်ခု ရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။

ယခင်ကတော့ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သည့်အပြင် မိုက်မဲသည်ဟုပင် ထင်ခဲ့သေး၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ လူသားများ၏ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ကတိကဝတ်များကို သူ မယုံကြည်၍ မရတော့ပေ။

ထို့အပြင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူကလည်း ဤမျှ ပြင်းထန်သော ကျိန်ဆဲခြင်းမျိုးကို ကျိန်ဆိုထားသည် မဟုတ်ပါလော။

တချို့ လူသားတွေက ဒါမျိုးကို အရမ်းယုံကြည်ကြသည်ဟု ကြားဖူးသည်။

ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော သတ္တဝါဆိုး တစ်ကောင်က သူ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို တစ်ချိန်က သူကိုယ်တိုင် လှောင်ပြောင်ခဲ့ဖူးသော အရာတစ်ခုအပေါ် ပုံအပ်ထားမိခြင်းပင်။

အလွန်တရာ လှောင်ပြောင်စရာကောင်းသော အခြေအနေတစ်ရပ်ဟု ဆိုရပေမည်။

ချန်းရီကမူ...

မည်သည့် ကျိန်ဆိုမှုမျိုးဖြစ်ပါစေ လိုက်နာရန် အစီအစဉ် လုံးဝ မရှိပေ။

သတ်ဖြတ်မှတ်များ လုံလုံလောက်လောက် စုမိမည့်နေ့ကို စောင့်ဆိုင်းကာ ခြေလက်ရှစ်ဖက် လူမျက်နှာသည် မိစ္ဆာပစ်ကပ်ကား၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်... မဟုတ်ရင် ကျိန်ဆိုတာတွေ ပျက်ပြယ်သွားမယ်"

ချန်းရီက အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... ငါတို့ မိသားစုက ကတိတည်ပါတယ်... ကောင်လေး... မင်း သေချာ ကြည့်ထားလိုက်"

"အဘိုး... အဘွား... အားတင်းထားနော်"

"သားလေး... ဒီတစ်ခါ ဖေဖေ့ အစွမ်းကို ကြည့်ထားလိုက်"

"မေမေလည်း အားဖြည့်ပေးမယ်နော်"

"မောင်လေး... မဆူနဲ့... မဟုတ်ရင် ရိုက်မှာနော်"

ဆက်ရန်...