အခန်း ၂၃၁

အပိုင်း(၂၃၁) အော်ဟစ်ညည်းတွားခြင်း

မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော အမျိုးသား၏ အထက်သို့ကွေးတက်နေသော အပြုံးမျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိပေ။

"မပြည့်စုံတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပါပဲ... အစွမ်းပိုင်ရှင်... မင်းအတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး"

ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာပါသော အဘိုးအိုက အံကြိတ်လိုက်ပြီး အလွန်ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ပုံရသည်။

ချန်းရီကလည်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်... မဟုတ်ရင် ငါကတိဖျက်လိုက်မှာ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်းရီက အချိန်မရွေး အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာက လှည့်ကွက်တစ်ခုခု လုပ်ရန် ကြံစည်လာပါက သူက နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမည် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြေးလေး... တောင်းပန်ပါတယ်... အဘိုး မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါ့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်။

ရေဘဝဲလက်တံတစ်ခုက ကလေးငယ်လေး၏ မျက်နှာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးဆင်းသွားသည်။

ကလေးငယ်လေး၏ မျက်နှာ အလွန်ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"အဘိုး... အဘိုး မလုပ်ပါနဲ့... သား မသေချင်သေးဘူး"

အခြားသော လူမျက်နှာများကလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံရကာ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုနှင့် မလုံခြုံမှုများ အသီးသီး ပေါ်လွင်လာကြသည်။

"အဘိုး... အဘိုးက... အဘိုး လုပ်ချင်နေတာက"

"အဖေ"

"အဖေက"

အခြားသော လူမျက်နှာများ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် ရေဘဝဲလက်တံက...

ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းကြောင့် ချန်းရီပင်လျှင် မျက်လုံးပြူးကာ ဆွံ့အသွားရသည်။

စာသားများဖြင့်သာ ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် ထိုမြင်ကွင်းသည် ချက်ချင်းပင် ဆင်ဆာဖြတ်ခံရလောက်အောင် ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။

မူလက ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာတွင် မျက်နှာရှစ်ခု ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မျက်နှာခုနစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

ထိုမျှမကသေးပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ထိုကောင်မလေးငယ်၏ မျက်နှာသည် ကြောက်လန့်တကြား ရုန်းကန်နေရင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေဘဝဲလက်တံ၏ ထိုးဖောက်ခံရကာ ရစ်ပတ်၍ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

မျိုချခံလိုက်ရသည်။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာက ခပ်ဟဟ ရယ်မောနေရင်း မျက်ရည်များ စီးကျနေ၏။

"အချစ်ဆုံးမြေးလေး... တောင်းပန်ပါတယ်... အဘိုးလည်း ဒီလိုမလုပ်ချင်ပါဘူး"

အခြားသော လူမျက်နှာငါးခုကလည်း မတူညီသော မျက်နှာအမူအရာများကို အသီးသီး ပြသနေကြသည်။

အချို့က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြ၏။

အချို့က အေးစက်စက် နိုင်လှသည်။

အချို့ကမူ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

အလွန်အမင်း နာကြည်းမုန်းတီးနေကြ၏။

အချို့က အဘိုးအို၏ ရက်စက်လွန်းလှသော လုပ်ရပ်ကို မုန်းတီးနေကြသည်။

ထိုကလေးက ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူ့နှုတ်ဖျားမှမချ ချစ်ရပါသည်ဆိုသော အသည်းနှလုံးလေး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ...

သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကလေးကို မျိုချပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ရရှိရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။

သေချာပေါက် ချန်းရီကို မုန်းတီးနေကြသူများလည်း ရှိပေသည်။

သူသာ အတင်းအကျပ် ဖိအားမပေးခဲ့ပါက...

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်တရာ လျင်မြန်လှသည်။

ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာတွင် မျက်နှာခြောက်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သောအခါ။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာက ခပ်ဟဟ ရယ်မောရင်း မျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မျက်ဝန်းများထဲတွင် အမုန်းတရားများ အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းနေ၏။

"နယ်မြေတစ်ခုလေးကိုများ... ဒီအဘိုးကြီးက မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

"ငါ့ရှေ့ကနေ... ထွက်သွားစမ်း"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တုတ်ခိုင်သော ရေဘဝဲလက်တံကြီးများက ချွန်ထက်သော မြှားများအလား မျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသားဆီသို့ အရူးအမူး ထိုးနှက်သွားကြသည်။

မျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အထက်သို့ကွေးတက်နေသော အပြုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာ၏ ရူးသွပ်နေမှုကို ရပ်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံရ၏။

ချန်းရီသည်လည်း ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာ၏ ရူးသွပ်မှုကြောင့် နေရာတွင်ပင် အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားရသည်။

ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာက ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

သေချာသည်ကတော့ ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာ ဘာကြောင့် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရသည် ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို ချန်းရီ ခန့်မှန်းမိသည်။

ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာကြား နယ်နိမိတ်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ တကယ့် စွမ်းအားမှာ ရုံမြို့တွင် မရဏနတ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က အထွတ်အထိပ် အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ယာယီ ရရှိရန်အတွက် ဤသည်ထက် ပိုကောင်းသော နည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်းရီသည် ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာအပေါ် ထားရှိသော စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုက အဆင့်များစွာ ပိုမို မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာအပေါ် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မဆုံးရှုံးသေးပါက...

ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာ ယခုအချိန်တွင် အတိုက်ခိုက်ချင်ဆုံးသူမှာ ဤမျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသား မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ထူးဆန်းသည့်အရာသည် ရူးသွပ်မှုနှင့် ပုံမှန်မဟုတ်သော သဘာဝများကို တစ်ကိုယ်တည်း စုစည်းထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရေဘဝဲလက်တံများက လေထုကို ခွဲထုတ်သွားစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော လေတိုးသံများကြောင့် ချန်းရီ၏ နားစည်များပင် အနည်းငယ် စူးရှနာကျင်သွားရသည်။

"ထွက်သွား... ထွက်သွား... ထွက်သွားစမ်း"

ရေဘဝဲလက်တံ တစ်ချောင်းစီတိုင်းသည် အချွန်ထက်ဆုံး လက်နက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသားဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်သွားကာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားကြသည်။

ထပ်မံ ထိုးနှက်ပြန်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော အကြိမ်အရေအတွက်အထိ ထိုးနှက်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းသည် လေထုထဲသို့သာ ထိုးနှက်မိနေခဲ့လျှင်ပင်။

သို့တိုင်အောင် ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာက လက်မလျှော့သေးပေ။

ကျန်ရစ်နေသော မျက်နှာခြောက်ခုပေါ်တွင်လည်း အရိုးထဲထိ စွဲဝင်နေသော အမုန်းတရားများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လွင်နေ၏။

ချန်းရီ၏ သွေးမျက်လုံး အမြင်အာရုံမှာ အလွန် အံ့မခန်း ဖြစ်နေသော်လည်း အရိပ်အယောင် အစုအဝေးများကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

မျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသားမှာမူ ဆံခြည်တစ်မျှင်ပင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခြင်း မရှိသေးပေ။

သွယ်လျရှည်လျားသော ခြေလက်များက ကြည့်ရသည်မှာ...

မျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသားက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ အထက်သို့ကွေးတက်နေသော အပြုံးမျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေ၏။

"အစွမ်းပိုင်ရှင်... မင်းရဲ့ အချိန်တွေ ကုန်သွားပြီ"

"သုံး"

"နှစ်"

"ဂျွတ်"

ချန်းရီက သေနတ်မောင်းခလုတ်ကို ဆွဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင်။

မျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသား၏ ရှေ့ရှိ နေရာလွတ်မှနေ၍ အက်ကွဲသံများ တစ်ဆက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သံမှိုရိုက်သွင်းခံလိုက်ရသော မှန်တစ်ချပ်အလား ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

ထိုသံမှို ဆိုသည်မှာ ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာ၏ ရေဘဝဲလက်တံပင် ဖြစ်လေသည်။

လေဟာနယ်မှန်ပြင်ထဲသို့ အသေအချာ ထိုးသွင်းထားသော ရေဘဝဲလက်တံကို ဗဟိုပြု၍ အက်ကွဲကြောင်းများက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ဖြာထွက်သွားကြသည်။

"ဟီးဟီး... မင်းက ဘယ်သူပဲဖြစ်နေပါစေ... မင်းက ဒီအဘိုးကြီးကို အရမ်း အထင်သေးလွန်းနေတာပဲ"

ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်"

အက်ကွဲကြောင်းများက ပို၍ ပို၍ များပြားလာသည်။

အချို့သော အက်ကွဲကြောင်းများက ချန်းရီ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်အထိပင် ရောက်ရှိလာကြ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

"ခွမ်း"

နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသည် အက်ကွဲသွားသော မှန်တစ်ချပ်အလား အပြည့်အဝ ပြိုကျပျက်စီးသွားလေသည်။

လေဟာနယ်၏ ဖိအားပေးခံနေရသော ခံစားချက်ကြီးက နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးခိုးငွေ့များကလည်း ဤအချိန်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာ၏ အဘိုးအိုမျက်နှာက ချန်းရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ငါ့ကို ကတိပေးထားတဲ့ ကိစ္စကို မှတ်ထားပါ... မဟုတ်ရင်... ငါ မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

အခြားသော လူမျက်နှာများကလည်း ချန်းရီကို အမုန်းတရားများဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြ၏။

ချန်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

မင်းကို ကတိပေးထားတဲ့ ကိစ္စ ဟုတ်လား။

ဘာကိစ္စလဲ။

ငါက ဘာလို့ မမှတ်မိရတာလဲ။

မီးခိုးငွေ့တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်းရီက လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်ကို ထပ်မံ ဆင့်ခေါ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

ခြေလက်ရှစ်ဖက်နှင့် လူမျက်နှာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လူမျက်နှာ ကင်းမြီးကောက်က သိသိသာသာ ပို၍ စကားနားထောင်ပြီး ကောက်ကျစ်သော စိတ်ကူးများလည်း ထိုမျှလောက် မရှိပေ။

"တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... အစွမ်းပိုင်ရှင်ဆိုတာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

"ဒီလိုဆိုမှတော့လည်း"

"ဝုန်း"

ဤအချိန်မှာပင် မီးနဂါးတစ်ကောင်က ဟိန်းဟောက်လျက် လေဟာနယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသားဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာသည်။

ချန်းရီ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အမုန်းတရားက အရူးအမူး တုန်ခါနေပြီး ဤမီးနဂါးနှင့် အားပြိုင်ရန်အတွက် အပြင်သို့ ထွက်ချင်နေသည်။

ဒါက... စွန်းချန်းချန်းပင်ဖြစ်သည်။

"ချန်းရီ... ချန်းရီ... ရှင် ရှိနေသေးလား"

နယ်မြေ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး လှပသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် အရူးအမူး ရှာဖွေနေသည်ကို ချန်းရီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်ရီ... မင်း ရှိနေသေးလား"

လူသန်ကြီး၏ ရိုးအအ အသံကြီးက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်းရီက နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူသန်ကြီးနှင့် စွန်းချန်းချန်းတို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချန်းရီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက သိသိသာသာ သက်ပြင်းချသွားကြသည်။

ချန်းရီက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "ထူးဆန်းတဲ့အရာ ရှိတယ်... အားလုံး... သတိထားကြ"

ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲများ သို့မဟုတ် ရုပ်ရှင်များ၏ ပုံသေဇာတ်ကွက်များအရ ဆိုလျှင် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးသည် အဖွဲ့ဝင်များ အလွယ်တကူ သေဆုံးလေ့ရှိသော အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းရီက ထိုကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ဇာတ်ကွက်မျိုး သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို မလိုလားပေ။

"ရှင် ဘာမှမဖြစ်တာ တော်ပါသေးရဲ့... စိတ်ချပါ... ဒီကောင်တွေကို ကျွန်မတာဝန်ထားလိုက်"

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးက မျက်ဝန်းများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း လေးနက်တည်ကြည်လာကာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဂါထာမန္တန်များ ရွတ်ဆိုနေသည်။

ထိုမီးနဂါးက ပို၍ အပူချိန် ပြင်းထန်လာ၏။

မူလနေရာတွင်ပင် သေးငယ်သော မီးနဂါးလှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် လည်ပတ်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်းရီသည် အမုန်းတရား၏ တုန်ခါနေမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ညာဘက်လက်က ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ချော့မြှူလိုက်သည်။

မဟုတ်သေးဘူး။

အမုန်းတရားက တကယ်ကိုပဲ...

အငြိုးအာဃာတများ စုပ်ယူခြင်းနှင့် စုဆောင်းခြင်း၏ ပထမဆုံး အခြေအနေဖြစ်သော အော်ဟစ်ညည်းတွားခြင်း ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အသက်သွင်းလိုက်လေပြီ။

အမုန်းတရားသည် လုံလောက်သော အငြိုးအာဃာတများကို စုပ်ယူနိုင်ပါက အခြေအနေ သုံးမျိုးကို အသက်သွင်းနိုင်သည်။

ပထမဆုံး အခြေအနေမှာ အော်ဟစ်ညည်းတွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အငြိုးအာဃာတများ ပြည့်ဝလာပြီး ဓားသွား၏ ထက်မြက်မှုနှင့် ထူးဆန်းသောအရာများအပေါ် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်။

ဒုတိယ အခြေအနေမှာ ငိုကြွေးပူဆွေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အငြိုးအာဃာတများ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး များပြားလှသော အငြိုးအာဃာတများကို စိတ်ကြိုက် အသုံးပြုကာ အားပြင်းသော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ်ကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။ နာကျင်နေသော လူမျက်နှာများစွာ ပါဝင်သည့် ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ခုတ်ပိုင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အသုံးပြုပြီးနောက် အငြိုးအာဃာတများသည် အခြေခံအဆင့်သို့ ပြန်လည် လျော့ကျသွားမည်။ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ လူမျက်နှာများသည် ခေတ္တမျှ ပုံဖော်ပေါ်လာပြီး ငိုကြွေးပူဆွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်အား (ရန်သူမိတ်ဆွေ မခွဲခြားဘဲ) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေမည်။

တတိယ အခြေအနေမှာမူ အမုန်းတရားသည် ယာယီ "နိုးထ" လာမည်ဖြစ်ပြီး ပိုမို အစွမ်းထက်သော မသိရသေးသည့် စွမ်းရည်များကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ချန်းရီသည်လည်း တတိယမြောက် အခြေအနေကို သိပ်ပြီး အသက်မဝင်စေချင်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ အမုန်းတရားက ပထမဆုံး အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အသက်သွင်းလိုက်လေပြီ။

ဤသည်မှာ ချန်းရီ ထင်မှတ်မထားခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆင်ရွာ၏ အငြိုးအာဃာတများက ဒီလောက်တောင် ထူထပ်များပြားနေတာလား။

ဒါမှမဟုတ် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေး၏ မီးနဂါးဓားကြောင့် ဖြစ်လာရတာလား။

ဒါမှမဟုတ်... လက်ရှိ မီးနဂါး၏ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံနေရသော ရွှေရောင်မျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသားကြောင့်လား။

ဤအချိန်မှာပင် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေး၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သတိထား... ဒီ... ဒီထူးဆန်းတဲ့အရာက... ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး"

ဆက်ရန်...