အခန်း ၆၁

အခန်း (၆၁) ကြီးမားသောအမြတ်ထွက်ခြင်း၊ ယွမ်တစ်ထောင်

လျူအာကျူး၏ ကတိစကားကို ကြားပြီးနောက် စခန်းမှူး၏ သူ၏အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားမှာ ပို၍ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းလိုသားမျိုးသာ ငါ့မှာရှိရင် ညတိုင်း အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ပြုံးနေမိမှာပဲ..."

လျူအာကျူးသည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ခွဲတမ်းလက်မှတ်များကို စီစဉ်နေလိုက်သည်။

မုန့်လက်မှတ်များ၊ သကြားလက်မှတ်များ၊ စက်ဘီးလက်မှတ်များ၊ အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ်များ၊ နာရီလက်မှတ်များ၊ ရေချိုးလက်မှတ်များ၊ ဝါဂွမ်းလက်မှတ်များစသည်ဖြင့် လက်မှတ်အမျိုးအစားစုံလင်လှပြီး အချို့မှာများကာ အချို့မှာနည်းသော်လည်း အတော်လေး ပြည့်စုံသော စုဆောင်းမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးက မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"စခန်းမှူး... ခင်ဗျားက ပုံမှန်ဆို လက်မှတ်မှောင်ခိုသမား လုပ်နေတာလား..."

စခန်းမှူး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားလေသည်။

"ကောင်လေး... ချီးကျူးတာကို မခံယူတတ်ဘူးလား... ငါက မင်းကို အခုလေးတင် ချီးကျူးနေတာလေ... မင်းပြောတဲ့စကားကိုလည်း ကြည့်ဦး... ငါလို တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိက လက်မှတ်မှောင်ခိုသမား လုပ်စရာလား..."

လျူအာကျူးသည် ခြောက်ကပ်ကပ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏လူများမှာ ထမင်းစားရဖို့တောင် တောင်းစားနေရသည့်အဆင့်ဖြစ်ရာ သူက လက်မှတ်မှောင်ခိုသမားလုပ်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်မဟုတ်လောဟုနီးပါး ပြောထွက်သွားတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဝမ်ကျန့်ကျွင်းသည်လည်း အခြေအနေအရ ဖိအားပေးခံရခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ သစ္စာမဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

စခန်းမှူးသည် သိပ်ပြီးမတွေးတောတော့ဘဲ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီအထဲက တချို့က မှောင်ခိုကူးတာကနေ သိမ်းဆည်းရမိတာတွေဖြစ်ပြီး တချို့ကိုတော့ တခြားလူတွေနဲ့ လဲလှယ်ပြီး ရလာတာပေါ့... ဒီလက်မှတ်တွေကို ရဖို့အတွက် ငါက ကျေးဇူးကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေတာ..."

လျူအာကျူးမှာ ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သူသည် အထက်လူကြီးထံ အစီရင်ခံနေသကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် သူ၏အောင်မြင်မှုများကို စတင်ကြွားလုံးထုတ်နေရသနည်းဟု တွေးမိသည်။

လျူအာကျူးက ပြောလိုက်၏။

"စခန်းမှူး... ဒါတွေအားလုံး စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်ကျမလဲဆိုတာ တွက်ကြည့်ပါဦး..."

စခန်းမှူးသည် အားနာနေခြင်းမရှိဘဲ လျူအာကျူးအား ပေးသင့်သော ငွေများထဲမှ အမည်းရောင် ဆယ်တန်ငွေစက္ကူကြီးများ ဆယ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"တစ်ရာကျမယ်..."

သို့တိုင်အောင် ထူထဲသော ငွေစက္ကူထပ်ကြီး ကျန်ရှိနေသေးရာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွမ်တစ်ထောင်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ယွမ်တစ်ထောင်ကို ကြည့်ကာ အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား... တခြားဟာတွေ အသာထား စက်ဘီး၊ အပ်ချုပ်စက်နဲ့ နာရီလို ပစ္စည်းကြီးသုံးမျိုးအတွက် လက်မှတ်တွေကတင် ဈေးမပေါဘူးလေ... တစ်ခုကို ယွမ်သုံးဆယ်ကနေ ငါးဆယ်အထိ ရောင်းရတာက အနည်းဆုံးပဲ... ဒါ့အပြင် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဝါဂွမ်းလက်မှတ်တွေ၊ စားနပ်ရိက္ခာလက်မှတ်တွေနဲ့ အသားလက်မှတ်တွေ အများကြီးပါသေးတာကို ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆီက ယွမ်တစ်ရာတည်းပဲ ယူမှာလား..."

စခန်းမှူးက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"မင်းပြောတဲ့ ပစ္စည်းကြီးသုံးမျိုးအတွက် လက်မှတ်တွေက မှောင်ခိုကူးတာကနေ သိမ်းဆည်းရမိတာတွေဆိုတော့ ငါက ဆုံးရှုံးမှုအနေနဲ့ပဲ အစီရင်ခံလိုက်မယ်... တခြားဟာတွေကိုတော့ ငွေနဲ့ ကျေးဇူးကြွေးတွေသုံးပြီး ရလာတာဆိုတော့ အဲဒါတွေကို ပြန်ဆပ်ရဦးမယ်... မဟုတ်ရင် မင်းဆီက ဒီယွမ်တစ်ရာကိုတောင် ငါယူမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤသို့ဖြောင့်မတ်သော စကားကြောင့် လျူအာကျူး၏ ဤစခန်းမှူးအပေါ် သဘောကျမှုမှာ ကြီးမားစွာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ပျမ်းမျှလုပ်အားခမှာ ယွမ်နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်သာရှိသော အချိန်ကာလတွင် လက်ထဲ၌ ယွမ်တစ်ထောင်ရှိနေခြင်းမှာ ကြီးမားလှသော ဓနဥစ္စာတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေများရှိနေသောကြောင့် လျူအာကျူးက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"စခန်းမှူး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပစ္စည်းတစ်ခုလောက် ကူဝယ်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ..."

စခန်းမှူးက အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"ရတာပေါ့... မင်းသာပြောလိုက် မင်းအတွက်ရအောင် ငါတတ်နိုင်သမျှ အကူအညီတောင်းပြီး ရှာပေးမယ်..."

လျူအာကျူးသည် နောက်ပိုင်းခေတ်များတွင် ပြိုင်ကားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ရှားပါးပစ္စည်းများဖြစ်သည့် စက်ဘီးများကို မိမိဘာသာ ဝယ်ယူရန် သေချာပေါက် ခက်ခဲမည်ကို သိထားလေသည်။

"အဲဒီလောက်လည်း ဒုက္ခမများပါဘူး... ကျွန်တော့်ရွာက ခရိုင်မြို့နဲ့ နည်းနည်းဝေးလို့လေ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အတွက် စက်ဘီးတစ်စီးလောက် ဝယ်ပေးလို့ရမလား..."

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာသည် မြို့ကြီးတစ်မြို့မဟုတ်ဘဲ ခရိုင်မြို့လေးတစ်မြို့သာဖြစ်ရာ နှစ်စဉ်စက်ဘီးခွဲတမ်းမှာ များများစားစားမရှိသောကြောင့် ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း လုဝယ်ခံရလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားမည်ဆိုပါက ယနေ့ခေတ် သာမန်လူများအတွက် အလုပ်လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းအရ လျူအာကျူးအနေဖြင့် နောက်တစ်လကြာမှ စီးရလျှင်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်လေသည်။

စခန်းမှူးသည် ချက်ချင်းပင် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တယ်လီဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"မင်းက အရမ်းအလေးအနက်ထားနေတော့ ငါက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကြီး မှတ်နေတာ... ခဏစောင့်ဦး... ဟယ်လို... စီးပွားရေးဗျူရိုက ဌာနမှူးစွန်းဆီ ဖုန်းချိတ်ပေးပါ... ဟုတ်တယ်... စီးပွားရေးဗျူရိုက ဌာနမှူးစွန်း..."

စခန်းမှူးသည် သူ၏အသံ အနည်းငယ် အက်ကွဲသွားသည်အထိ အော်ပြောလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ကာ အံ့သြမှင်သက်နေသော လျူအာကျူးအား ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဖုန်းလိုင်းက အရမ်းဆိုးပြီး အသံတွေကလည်း ထစ်နေတာ... တစ်ဖက်က ကြားရအောင် အော်ပြောနေရတယ်..."

လျူအာကျူးသည် ဤခေတ်ကာလမှ တယ်လီဖုန်းများကို အသုံးပြုဖူးခြင်းမရှိပေ။ စခန်းမှူးက စောစောက ကျိန်ဆဲတော့မတတ် အော်ဟစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် စီးပွားရေးဗျူရိုနှင့် ဆက်ဆံရေးမကောင်းဟုပင် ထင်မှတ်သွားခဲ့လေသည်။

များမကြာမီ ဖုန်းထဲမှ တုံ့ပြန်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဌာနမှူးစွန်းက ဖြေကြားလိုက်လးသည်။

စခန်းမှူးက ထပ်မံ၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"ငါ့ကို စက်ဘီးတစ်စီးလောက် ချိတ်ဆက်ပေးပါ... စက်... ဘီး... တစ်... စီး..."

ထိုသူနှစ်ယောက်သည် ဖုန်းမချမီ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အော်ဟစ်ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။

စခန်းမှူးသည် သူ၏နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်မိသည်။ ဖုန်းပြောရခြင်းမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲနေရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ရာ သူသည် အလွန်ပင်ပန်းသွားခဲ့လေပြီ။

"ပြီးသွားပြီ... မင်းရဲ့စက်ဘီး နာရီဝက်နေရင် ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးသည် ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို အမြန်လှမ်းပေးလိုက်၏။

"ပင်ပန်းသွားပြီ စခန်းမှူး..."

ကျုံးဟွာ စီးကရက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စခန်းမှူးသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကောက်ယူလိုက်ပြီး အနံ့ခံကြည့်ကာ မီးညှိလိုက်လေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းက တကယ်ချမ်းသာတာပဲ... ကျုံးဟွာစီးကရက်ကိုတောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းပေးနိုင်တယ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ပြန်တွေးကြည့်ရင် ငါသာ မင်းလို တစ်ရက်တည်းနဲ့ ယွမ်တစ်ထောင်ရှာနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျုံးဟွာ စီးကရက်သောက်ပြီး အရက်လည်း သောက်နေမှာပဲ..."

လျူအာကျူးသည် စီးကရက်ကို တစ်ဖွာရှိုက်သောက်လိုက်ပြီး နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကြုံတွေ့ရမည့် အခက်အခဲများကို တွေးတောရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"စခန်းမှူး... ခင်ဗျား တွေးလွန်နေပါပြီ... ကျွန်တော်က ဝမ်းရေးအတွက် ကြိုးစားနေရုံပါ..."

ထိုခေတ်ကာလများတွင် မည်သူမျှ ထိခိုက်နစ်နာမှုမရှိစေရဟု အာမမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

တိုင်းပြည်ထူထောင်ခဲ့သော သူရဲကောင်းများပင်လျှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး မတရားသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသေးရာ သာမန်အရပ်သားများဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

မိမိ၏ ရန်သူများက မည်သည့်ဆင်ခြေမျိုးကို အသုံးပြု၍ မိမိအား ပစ်မှတ်ထားလာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

လျူအာကျူး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စခန်းမှူးက ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်သွားလေသည်။

သိသိသာသာကို ငယ်ရွယ်ပြီး ထက်မြက်လှသော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာကြီးပျက်စီးတော့မည့်အလား အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားမျိုး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုသူနှစ်ယောက်သည် ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုသို့စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး အပြင်ဘက်တွင် လေတိုက်ခံကာ စောင့်ဆိုင်းနေသော ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့ကြလေသည်။

စက်ဘီးရောက်လာပြီး ဝမ်ကျန့်ကျွင်းက သူတို့ကို လာခေါ်သည့်အချိန်အထိပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့အပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် တာဝန်မှူးရုံးခန်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော လွီရှန့်လီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူအာကျူးမှာ အံ့သြသွားလေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီ... ခင်ဗျား ဒီနေရာမှာ ရှိနေတုန်းပဲလား..."

လွီရှန့်လီသည် ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့က ရုံးခန်းထဲမှာ အချိန်အကြာကြီးနေပြီး ငါ့ကို မေ့နေကြတာပေါ့... ဘယ်လောက်တောင် သဘောထားသေးသိမ်လိုက်သလဲ... စောစောက မင်းကို ဝါဂွမ်းပေးဖို့ သဘောမတူခဲ့ပေမဲ့ အခု မင်းအတွက် ငါချိတ်ဆက်ပေးလို့ရပါပြီ... ဒါလောက်ဆို မလုံလောက်ဘူးလား..."

လျူအာကျူးသည် သူမှားသွားမှန်း သိလိုက်သဖြင့် စီးကရက်တစ်ဘူးကို အမြန်ထုတ်ကာ လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... အထင်မလွဲပါနဲ့... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်..."

သူ၏လက်ထဲရှိ စီးကရက်ဘူးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လွီရှန့်လီက ပြန်လည်ပြုံးရွှင်လာခဲ့လေသည်။

"ကြည့်စမ်း... ခဏလေး စောင့်လိုက်ရုံနဲ့ မင်းက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ စီးကရက်တွေကို ပေးနေတာပဲ... ငါက အဲဒီလောက်အထိ သဘောထားသေးသိမ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူးကွာ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် စီးကရက်များကို သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ စခန်းမှူးမှာမူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤကောင်လေးမှာ မိုက်မဲစွာဖြင့် သဘောကောင်းလွန်းနေပြီး ဤအဘိုးကြီးကလည်း တကယ်ကြီး ယူရဲသည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

လျူအာကျူးနှင့် နှစ်ကြိမ်ခန့် ဆက်ဆံပြီးနောက် စခန်းမှူးသည် သူ၏အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သော အမြင်ရှိခဲ့ပြီး သူတို့အချင်းချင်း အဆင်ပြေသည်ဟုပင် ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီ... ခင်ဗျားကို အကြာကြီးစောင့်ခိုင်းမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို စောင့်ခိုင်းခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ... ခင်ဗျားက ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ..."

လွီရှန့်လီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါက ဘာကိုစောင့်နေရမှာလဲ... မင်း မသိဘူးလား..."

စခန်းမှူးက မေးလိုက်လေသည်။

"ဪ... ကျူးဇီရဲ့ စီးကရက်တွေကို စောင့်နေတာလား..."

လွီရှန့်လီက တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့လုပ်နေသော စခန်းမှူးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားပြီး စီးကရက်များကို အမြန်ပြန်ထုတ်ကာ မူတန် စီးကရက်တစ်ဝက်ကိုပါ ထပ်ထည့်၍ တောင်းပန်သည့်အပြုံးဖြင့် လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ငါက ယုန်ကို စောင့်နေတာ... ကျူးဇီ... ငါ့ကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... စောစောက မင်းကို နောက်ပြောင်နေရုံပါ... ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ဆိုရင် ခဏလေးစောင့်ရတာက ဘာများအရေးကြီးလို့လဲ... မင်းလို ကောင်လေးဆီကနေ ငါက ဘယ်လိုလုပ် စီးကရက် ယူရဲပါ့မလဲ..."

လျူအာကျူးသည် စီးကရက်ဘူးနှင့် နောက်ထပ်တစ်ဝက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လွီရှန့်လီမှာ ယုန်ကြောင့် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက မိမိတွင် စီးကရက် မရှားပါးကြောင်း ပြောတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စခန်းမှူးသည် စီးကရက်များကို ရွှင်မြူးစွာ ယူလိုက်ပြီး လျူအာကျူး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်လေပြီ။

"ယူထားလိုက်... သူက စက်ရုံမှူးတစ်ယောက်ပဲ စီးကရက် ရှားပါ့မလား... မင်းရဲ့စက်ဘီးကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်..."

ရဲစခန်းအပေါက်ဝတွင် တောက်ပြောင်နေအောင် ပွတ်တိုက်ထားသော အသစ်စက်စက် ဖီးနစ်တံဆိပ် စက်ဘီးတစ်စီး ရပ်ထားလေသည်။

လျူအာကျူးသည် စက်ဘီးနားတွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးထံသို့ ငွေနှင့် လက်မှတ်များကို အမြန်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး မူတန်စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထုတ်ကာ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

မူတန်စီးကရက်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ လူငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းမသောက်ချင်သေးဘဲ သူ၏နားရွက်နောက်တွင် ညှပ်ထားလိုက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ... ကျွန်တော်တို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်..."

လူငယ်လေး ထွက်သွားပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် စက်ဘီးကို တစ်ပတ်လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

အတိတ်က သူ၏ဆီတွင်လည်း ချေးငွေဖြင့်ဝယ်ထားသော စက်ဘီးတစ်စီး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဝယ်စဉ်က ငွေကုန်ရသဖြင့် နှမြောခဲ့ရပြီး ဝယ်ပြီးနောက်တွင်လည်း ပို၍ပင် တန်ဖိုးထားကာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပွတ်တိုက်ဆေးကြောခဲ့ရသည်။

သို့သော် စက်ဘီးဝယ်ပြီးနောက်တွင် သူသည် အလွန်နာကျင်ရသော ဘဝတစ်ခုကို စတင်ခဲ့ရသည်။

မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် နေ့ခင်းဘက်တွင် စက်ဘီးစီး၍ အလုပ်သွားရပြီး ညဘက်တွင် ကလေးများ အသားစားရစေရန် တစ်ညလုံး ငါးဖမ်းထွက်ရရာ စက်ဘီးမရှိစဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရလေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် စက်ဘီးကို မြင်လိုက်တိုင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် နာကျင်ခံစားလာရသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာရထားသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသည်။

ယခုမူ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲတွင် ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤစက်ဘီးအတွက် ယွမ်တစ်ရာ့ငါးဆယ် သုံးစွဲရခြင်းက လုံးဝမနာကျင်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ငွေအနည်းငယ်ရရန်အတွက် အတိတ်ဘဝကကဲ့သို့ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ရန်လည်း မလိုတော့ပေ။