အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃) ဝါဂွမ်းကျင်းငါးဆယ်နှင့် တောယုန်နှစ်ကောင် လဲလှယ်ခြင်း

လျူအာကျူးသည်လည်း လုံခြုံရေးအစောင့်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအစောင့်မှာ နောင်လာနောက်သားများ ပြောစမှတ်ပြုကြသည့် တံခါးစောင့် အဘိုးချင်နှင့် အမည်တူနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုပြောစမှတ်ပြုရသော အဘိုးချင်မှာ တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ တံခါးစောင့်ဖြစ်ပြီး ယခုအဘိုးချင်မှာမူ အထည်အလိပ်စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အထည်အလိပ်စက်ရုံကလည်း မဆိုးလှပေ။ ထိုနေရာတွင် မိန်းကလေးငယ်များစွာ ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

လျူအာကျူးသည် အဘိုးချင်ကို အကဲခတ်သည့်အလား အကြိမ်နည်းငယ် ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးချင်က သတိထားမိသွားပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကြည့်နေတာလဲ ကောင်လေး..."

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် အဘိုးကို တကယ်လေးစားလို့ပါ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ..."

အဘိုးချင်သည် စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း ငါ့အကြောင်းတွေ ကြားဖူးလို့လား..."

လျူအာကျူးက အဘိုး၏မျက်နှာတွင် ဇာတ်လမ်းပေါင်းစုံ ရေးထိုးထားသည်ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်လှသည့် ခံတွင်းအနံ့ဆိုးကြောင့် အော့အန်လုနီးပါးဖြစ်ကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရသည်။

အဘိုးချင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူကမူ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးချင်... အဘိုးရဲ့ ခံတွင်းနံ့က အဘိုးရဲ့ စစ်တုရင်ကစားတဲ့ အရည်အချင်းထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေးတယ်... အဲ့ဒါကြောင့် ကောင်လေး အန်ချင်သွားတာပေါ့..."

အဘိုးချင်သည် ပို၍ စိတ်ဆိုးသွားပြီး လျူအာကျူးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း ဒီနေရာကို တရားဝင်ကိစ္စနဲ့ လာတာ ဖြစ်သင့်တယ်နော်... မဟုတ်ရင်တော့ ငါ့လက်သီးကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

"လက်ပါတာက ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ကိုတော့ အသုံးမပြုပါနဲ့ဦး... ကျွန်တော် ဓာတုလက်နက်တွေကို မခံနိုင်လို့ပါ..."

လျူအာကျူးက မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကောင်းကင်ဘုံရယ်... ကျေးလက်ဒေသက ခြောက်သွေ့နေသည့် အိမ်သာတောင် ဤမျှလောက် မပြင်းထန်ပေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူမှာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် အော်ဟစ်ရယ်မောကာ သူ့ပေါင်ကို အထပ်ထပ် ရိုက်တော့သည်။

“ငါတော့ မခံနိုင်တော့ဘူး... ကောင်လေး... မင်း ဒီအသုံးအနှုန်းကို ဘယ်လိုတွေးမိတာလဲ... ဓာတုလက်နက်တဲ့လား... ဟားဟားဟား..."

အဘိုးချင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ တုန်ခါနေလေသည်။ သူသည် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ကာ ရန်ဖြစ်ရန် လုံခြုံရေးဂိတ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"တော်စမ်း...နေရာမှာတင် ရပ်လိုက်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီသည် အဝေးမှ ပြေးလာရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ဝဖြိုးသောကြောင့် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူနေရသော်လည်း ခြေလှမ်းကိုမူ မရပ်ရဲပေ။

ရှိုးဟောက်သည် အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာပြီး အဘိုးချင်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

"အဘိုး ဘာလုပ်နေတာလဲ... သူ့ကို လက်ဖျားနဲ့တင် သွားမထိနဲ့..."

အဘိုးချင်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုလွှတ်စမ်း ကောင်လေး... ညွှန်ကြားရေးမှူး... ဒီမြေးလေးက ဘယ်လောက် စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မသိဘူး... သူက ငါ့ပါးစပ်ကို ဓာတုလက်နက်လို့ တကယ်ပြောတာ..."

"အဘိုးချင်... ခဏလောက် စကားမပြောပါနဲ့ဦး..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီသည် အသက်ကို ဝဝရှူရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"စက်ရုံရဲ့ မိလ္လာကန် ပေါက်သွားလို့လား... ဘာလို့ အနံ့က ဒီလောက်ဆိုးနေရတာလဲ..."

"ဟားဟားဟားဟား..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်အထိ ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလေတော့သည်။

အဘိုးချင်သည် ဒေါသကြောင့် ရင်ဘတ်များ တလှပ်လှပ် တုန်ခါနေသဖြင့် လျူအာကျူးသည် အနံ့ဆိုးဒဏ်ကြောင့် လဲကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ နောက်သို့ အမြန်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီသည်လည်း နှာခေါင်းကို ပိတ်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။

"ပိုဆိုးလာပြီ... မိလ္လာကန်မှာ ပြဿနာရှိနေတာ အမှန်ပဲ... တစ်ယောက်ယောက် ချက်ချင်းသွားပြင်ခိုင်းလိုက်..."

"ဘာကိုပြင်ရမှာလဲ... အဲ့ဒါ ငါ့ရဲ့ ခံတွင်းနံ့ ဟုတ်ပြီလား..."

အဘိုးချင်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို နောက်ထပ်တစ်ရက်မျှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ထွက်ခွာသွားသည်ကိုကြည့်ပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဘာမှထပ်မပြောရဲတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤခေတ်ကာလတွင် တံခါးစောင့်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အဆက်အသွယ်များလိုအပ်ပြီး ဤအလုပ်မှာ အနားယူရန် အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

အဘိုးချင် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အဘိုးချင်... အဘိုး ဆေးရုံကိုသွားပြီး စစ်ဆေးမှု ခံယူသင့်တယ်... အထူးသဖြင့် အဘိုးရဲ့ အစာအိမ်ကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါ..."

အဘိုးချင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။

"မင်း မပြီးသေးဘူးလား... အခု ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က သမားတော်တစ်ဦးပါ... အဘိုးရဲ့ ခံတွင်းနံ့က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ မျက်နှာကလည်း တော်တော်လေး ပျက်နေတယ်... အစာအိမ် အနာဖြစ်နေတာလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်... မကြာသေးခင်က အဘိုးရဲ့ ရင်ဘတ်နဲ့ ချက်ကြားမှာ နာကျင်တာမျိုး ခံစားရလား... ပြီးတော့ မကြာခဏ ပျို့အန်ချင်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အစာအိမ်ထဲမှာ ပူလောင်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးရှိလား..."

လျူအာကျူးက တည်ကြည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အဘိုးချင်သည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ သမားတော်လား... ငါ့မှာ အဲ့ဒီလက္ခဏာတွေ တကယ်ရှိနေတာ..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါကြောင့် ဆေးရုံကို သွားလိုက်ပါ... အခုထိတော့ ကြီးမားတဲ့ ရောဂါမဟုတ်သေးပေမဲ့ အမြန်ဆုံး ကုသဖို့ လိုအပ်ပါတယ်... မဟုတ်ရင် ပိုပြီးကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်လို့ပါ..."

လျူအာကျူးက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... ငါသိပြီ..”

အဘိုးချင်က အလျင်အမြန်ပင် လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လျူအာကျူး၏ ပြောဆိုချက်မှာ အလွန်တိကျလွန်းသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားကာ ဆေးရုံသို့ ချက်ချင်းသွား၍ စစ်ဆေးလိုစိတ် ပြင်းပြသွားခဲ့သည်။

လွီရှန့်လီသည်လည်း လျူအာကျူးကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်းက သမားတော်လား..."

အနီးနားရှိ ရှိုးဟောက်က မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ... နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် စက်ရုံဆေးပေးခန်းမှာ လူငယ်သမားတော်အသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

"ဒီကောင်လေးရဲ့ ဆေးပညာအရည်အချင်းက ဆေးပေးခန်းမှာလုပ်ဖို့ လုံလောက်လို့လား..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။

ရှိုးဟောက်က သူ့ကို အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက အတုံးပဲလား... ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ ကောင်လေးမှာ ဘယ်လို ဆေးပညာအရည်အချင်း ရှိမှာလဲ... သူ အခုနက အဘိုးချင်ရဲ့ ရောဂါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောနိုင်တာက ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီက သူ့ကို ဆေးပေးခန်းထဲ ထည့်ပေးဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းရအောင် အများသူငါအလယ်မှာ ပြုလုပ်ခိုင်းထားတာ ဖြစ်ရမယ်..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး လျူအာကျူးကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဆက်အသွယ်ရှိခြင်းက တကယ်ကောင်းလှပေသည်။

ဆေးပေးခန်းမှာ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လစာကောင်းပြီး ထောက်ပံ့ကြေးများပြားရုံသာမက မိန်းကလေးငယ်များနှင့်လည်း မကြာခဏ ထိတွေ့နိုင်လေသည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူသည် သူ၏ရှေ့တွင် ရေခဲကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော တင်ပါးများကို ဖော်ထုတ်ကာ ဆေးထိုးရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် ပျိုပျိုအိုအို မိန်းမပျိုလေးများကို မြင်ယောင်ရင်း စိတ်ကူးယဉ်နေတော့သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လျူအာကျူးက သူ၏အခြေအနေကို အနည်းငယ် အကဲခတ်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီ၏ နားအနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီ... ခင်ဗျား အနားယူဖို့ကို ဂရုစိုက်သင့်တယ်နော်..."

လွီရှန့်လီသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ အနားယူတာ တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်..."

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း အနားယူဖို့ကို အာရုံစိုက်သင့်တယ်လို့ ပြောတာပါ... အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်တာက မကောင်းဘူးလေ..."

လျူအာကျူးက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်က လွီရှန့်လီကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားစေပြီး လျူအာကျူးကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် လျူအာကျူး ဆေးပညာတတ်သည်ဟူသော စကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤကောင်လေးက သူ တစ်ယောက်တည်း မအိပ်လိုသည့် အချက်ကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။

"မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတာပဲ ကောင်လေး... ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ကုသပေးဖို့ ကူညီနိုင်မလား..."

လွီရှန့်လီသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားဝက်တွင် ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားပြီး လျူအာကျူးကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဟမ်း... ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူက အမြဲတမ်း သူ့ကိုယ်သူ မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်တဲ့... မင်းမှာ အဲ့ဒါကို ကုသပေးမယ့် နည်းလမ်းရှိလား..."

သူသည် မကြာသေးမီက အမှန်တကယ်ပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို ခံစားနေရပြီး ဆေးရုံသို့ပင် သွားခဲ့သော်လည်း ပေးလိုက်သော ဆေးများမှာ လုံးဝ အာနိသင်မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ ခံနိုင်ရည်မှာ တိုတောင်းသည်ထက် တိုတောင်းလာသောကြောင့် သူ၏ဇနီးသည်မှာ အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် ရန်ရှာကာ ဒေါသပုံချနေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် သူ အပင်ပန်းခံ၍ ထောက်ပံ့ထားသော မုဆိုးမများ၊ ဇနီးငယ်များနှင့် အဒေါ်များပင်လျှင် သူ့ကို ပေးသော မှတ်ချက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

လွီရှန့်လီသည် သူ အသားမစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ဆာလောင်နေသောကြောင့်ဟု အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လျူအာကျူးတွင် အသားရှိသည်ဟု ကြားသောအခါ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကိုယ်တိုင်သိမ်းပိုက်ရန်ပင် တွေးမိခဲ့သည်။

ယခုမူ လျူအာကျူးသည် သူ၏ပြဿနာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်နိုင်လောက်အောင် အံ့ဖွယ်ကောင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူသားတို့၏ ရိုးရှင်းသော ယုံကြည်မှုမှာ သမားတော်တစ်ဦးက ရောဂါကို ရှာဖွေနိုင်လျှင် ၎င်းကို သေချာပေါက် ကုသနိုင်လိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် အားနာမနေတော့ဘဲ သူ၏လွယ်အိတ်ထဲသို့ လက်လှမ်းကာ သူ၏နေရာလွတ်ထဲမှ ဆေးလုံးထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"နောင်ကျရင် ခင်ဗျား... မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ သူငယ်ချင်းက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ခင် တစ်လုံးသောက်ရမယ်... တစ်နေ့ကို အများဆုံး နှစ်လုံးပဲ... အလွန်ဆုံး အချိန်နာရီဝက်လောက်အတွင်း တိုးတက်မှု ရှိလာလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် တစ်နေ့တစ်လုံး သောက်ရင် လုံလောက်ပြီ... တစ်လကြာပြီးတဲ့နောက် ဆေးမသောက်ရင်တောင် နဂါးတစ်ကောင်၊ ကျားတစ်ကောင်လို သန်စွမ်းနေလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ရေရှည်မှာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုတွေ ခဏခဏ လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ဆေးကို ထပ်သောက်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

လွီရှန့်လီသည် အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေးဟု ရေးထားသော ဆေးထုပ်ကို ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အားဆေးလား... ငါ့အိမ်မှာလည်း အဲ့ဒါတွေ ရှိပါတယ်... ပြီးတော့ နို့မှုန့်ကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ သောက်တယ်... အာနိသင် ရှိပါ့မလား..."

"အဲ့ဒါက နာမည်သက်သက်ပါ... အာနိသင်က ဒီလောက် မရိုးရှင်းပါဘူး... ခင်ဗျား စက်ရုံထဲမှာ ထောက်ပံ့ထားတဲ့သူတွေ ရှိလား...ရှိရင် စမ်းသောက်ကြည့်လိုက်ပေါ့..."

လျူအာကျူးက ပြောလိုက်သည်။

လွီရှန့်လီသည် ယခုထက်ထိ လုံးဝ မယုံကြည်သေးဘဲ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စမ်းသပ်ရန် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးက အမြန်တားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဝါဂွမ်းအရင်ပေးဦး... ခင်ဗျားကို ဒီနေရာမှာ နာရီဝက်လောက် စောင့်နေဖို့ စိတ်မပါဘူး..."

လွီရှန့်လီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ဤမျှလောက် အာနိသင်ပြင်းထန်တာလား။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ အမျိုးသမီး အလုပ်သမားနှစ်ဦးသည် ဝါဂွမ်းထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ပြေးလာကြသည်။

သို့သော် ထိုဝါဂွမ်းများကို အပြစ်အနာအဆာပါသော အဝတ်အထည်ဖြင့် သေသပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသည်။ ပြင်ပလူတစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းမှာ ဘာလဲဆိုတာကို လုံးဝ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မဟုတ်ပါက ပုံမှန်လူတစ်ဦးလျှင် တစ်နှစ်လျှင် ဝါဂွမ်းနှစ်ကျင်းသာ ရိက္ခာရသော ဤခေတ်ကာလတွင် လျူအာကျူးအနေဖြင့် ဝါဂွမ်းပုံကြီးကို သယ်ဆောင်သွားပါက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရပေလိမ့်မည်။

"ငါ အခုနက ဂိတ်ပေါက်ဝမှာ မင်းကို မစောင့်နေတာက ဝါဂွမ်းသွားယူနေလို့ပါ... မင်းရဲ့ တောယုန်နှစ်ကောင်အတွက် ဝါဂွမ်းကျင်းငါးဆယ်... ငါ တရားမျှတတယ်မလား..."

လွီရှန့်လီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းတွင် ဝါဂွမ်းတစ်ကျင်းလျှင် ဆင့်ခုနစ်ဆယ်ဖြင့် ရောင်းချသောကြောင့် ကျင်းငါးဆယ်မှာ သုံးဆယ့်ငါးယွမ် တန်ဖိုးရှိလေသည်။

မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ တောယုန်နှစ်ကောင်မှာ ဤမျှလောက် တန်ဖိုးမရှိပေ။ လွီရှန့်လီသည် လျူအာကျူးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် သိသိသာသာ ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်သဖြင့် အများအပြားကို အလကား ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် တောယုန်များကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ လွီရှန့်လီသည် သူတစ်ပါး မမြင်စေရန် ယုန်များကို သူ၏အင်္ကျီဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

တောယုန်အရောင်းအဝယ် ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ဆေးဝါးကိစ္စ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

လွီရှန့်လီ၏ ဝေခွဲမရသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်သည်။

“ဆေးဖိုးကိုတော့ နောက်တစ်ခေါက်ကျမှ ပြောကြတာပေါ့... ကျွန်တော်လည်း ခရိုင်မြို့ကို နောက်ထပ်မလာတော့တာမှ မဟုတ်တာ..."

"အချက်ကျသားပဲ..."

လွီရှန့်လီသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် ကပ်စေးနှဲနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆေးက ငွေကုန်ရကျိုးမနပ်ဖြစ်မည်ကို အဓိကစိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် လျူအာကျူး၏ အကျိုးအကြောင်း သိတတ်မှုကို ပို၍ သဘောကျသွားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“လုံခြုံရေးဌာနကို သွားပြီး စက်ရုံအစောင့် အလုပ်အကိုင်သက်သေခံကတ်တစ်ခု သွားလုပ်ပေးလိုက်... နောက်ကျရင် အာကျူးဇီလာရင် ဘယ်သူမှ မတားစေနဲ့..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူမှာ မှင်တက်သွားသည်။

"ဟင်... စက်ရုံအစောင့်လား... သူက ဆေးပေးခန်းမှာ အလုပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား..."