အခန်း ၆၆

အခန်း (၆၆) ကြွပ်ရွနေသော ကြက်ပေါင်ကြော်များ

လျူအာကျူးသည် သူ၏စကားတစ်ခွန်းက စားဖိုမှူးစုန့်၏ ဘဝအပေါ် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ကျရောက်သွားစေမည်ကို လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

သူသည် စက်ဘီးကို နင်းကာ ခရိုင်မြို့ထဲမှ လေအဟုန်ကဲ့သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မြို့ပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် လျူအာကျူးသည် ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်ဖြူများကို နေရာလွတ်ထဲသို့ ဦးစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီးနောက် သူသည် တကယ်ပင် အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သူက စားသောက်ဆိုင်တွင် အခမဲ့ တစ်နပ်စားနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုခေတ် စားသောက်ဆိုင်များတွင်လည်း ဘာမှမရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မျှော်လင့်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

ဆေးလိပ်၊ အရက်၊ သကြား၊ လက်ဖက်ခြောက်၊ ဝါဂွမ်းနှင့် အဝတ်အထည် အမြောက်အမြားအပြင် သေသပ်လှပသော ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက်နှင့် ကျည်ဆန်တစ်ဘူးလည်း ရှိနေလေသည်။

တောဝက်ကြီးသုံးကောင်၊ တောယုန်လေးကောင်၊ တောကြက်နှစ်ကောင်၊ တောရိုင်းခိုများနှင့် စာကလေး ဆယ်ကောင်ကျော်လည်း ရှိနေ၏။

လျူအာကျူးသည် လေကွယ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ကျင်းတစ်ခုကို စတင်တူးလိုက်ကာ ရိုးရှင်းသော မီးဖိုတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ကျောက်ခဲအချို့ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် မီးဖိုပေါ်တွင် သံအိုးတစ်လုံးကို တင်လိုက်ပြီးနောက် ဆီတစ်ဝက်ပုံးခန့်ကို ဂလုဂလု မြည်သံနှင့်အတူ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လျူအာကျူးသည် ထိုတောကြက်များကို စတင်ပြုပြင်ရန် သူ၏ နေရာလွတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူသည် ကြက်မွေးများကို နှုတ်ကာ သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် တောကြက်နှစ်ကောင်၏ ကြက်ပေါင်များကို ဆွဲဖြဲကာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် နှပ်ထားလိုက်၏။

အသားနှပ်ရန် အနည်းဆုံး နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သောကြောင့် လျူအာကျူးသည် ပစ္စတိုသေနတ်ကို စတင်ကိုင်တွယ် ကစားနေလေတော့သည်။

ဤပစ္စတိုသေနတ်သည် အနာဂတ်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိသော်လည်း လျူအာကျူးအနေဖြင့် ယခင်က မြင်ဖူးရုံသာ မြင်ဖူးခဲ့ပြီး ကိုင်တွယ်ခွင့် မရခဲ့ဖူးပေ။

သူသည် ၎င်းကို လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ချိန်ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး လေးလံနေလေသည်။

သူသည် ကျည်ဆန်များကို ကျည်အိမ်ထဲသို့ တစ်တောင့်ချင်း ဖိထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျည်အိမ်ကို မူလနေရာသို့ ပြန်လည်တပ်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံတွင် ငှက်တစ်ကောင် ပျံသန်းသွားသည်။ လျူအာကျူးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သေနတ်ကို ချိန်ရွယ်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်၏။ ငှက်ကလေးမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာဖြင့် ပျံသန်းသွားလေသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ချောမွေ့ပြီး တစ်ထိုင်တည်းနှင့် ပြီးမြောက်သွားလေသည်။

"အဟွတ်... ပစ္စတိုတစ်လက်ရဲ့ ပစ်ခတ်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးက တကယ့်ကို မလုံလောက်ဘူးပဲ..."

လျူအာကျူးသည် ပျံသန်းသွားသော ငှက်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပူပူဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

သူ့ကိုလည်း အပြစ်တင်၍ မရနိုင်ပေ။ ဘဝနှစ်ဆက်တိုင်တိုင် သေနတ်များနှင့် တစ်ခါမှ မကစားဖူးခဲ့သဖြင့် ကျည်ဆန်တစ်တောင့် ပစ်ခတ်နိုင်ခြင်းကပင် လုံလောက်စွာ ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တိကျမှုအတွက်မူ သူသည် ပို၍ လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လက်ဖြောင့်တပ်သားများဆိုသည်မှာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျည်ဆန်များကို ပစ်ခတ်လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့်သာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ပစ္စတိုသေနတ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေခဲ့ပြီး မကြာမီတွင် ကျည်ဆန် အတောင့်နှစ်ဆယ်အနက်မှ ငါးတောင့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

နောင်အနာဂတ်တွင် အသုံးပြုရန် အချို့ကို ချန်ထားနိုင်ရန်အတွက် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်စေခဲ့ရသည်။

အလုံအလောက် မပျော်ရွှင်လိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးသည် ယနေ့ညတွင် နောက်ထပ် ကျည်ဆန်အချို့ ရှာဖွေရန် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားသင့်မသွားသင့် တွေးတောနေမိလေသည်။

သူတွေးတောနေစဉ်တွင် နှပ်ထားသော ကြက်ပေါင်များမှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး အိုးထဲရှိ ဆီမှာလည်း အလုံအလောက် ပူလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ဂျုံမှုန့်ဖြူအချို့ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူယခုလေးတင် ဝယ်လာခဲ့သော ကြက်ဥအနှစ်များနှင့် ရောနှောကာ ရေနှင့် ဆား အနည်းငယ်ထည့်၍ သမအောင် မွှေရန် သူ၏ နေရာလွတ်ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

သူသည် ကြက်ပေါင်များကို ပြောင်းဖူးမှုန့်ဖြင့် ဦးစွာ လူးလိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်အနှစ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကြော်ရန်အတွက် ဆီထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် ရွှေရောင်ဝင်းပြီး ကြွပ်ရွနေသော ကြက်ပေါင်ကြော် လေးခု အသင့်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သင်းပျံ့နေသော ရနံ့မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ကလေးငယ်များကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် ငိုကြွေးသွားစေရန် လုံလောက်နေပြီး KFCမှ ပြုလုပ်သော ကြက်ကြော်များထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။

ကျေနပ်သွားသော လျူအာကျူးသည် သူ၏ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် ကြက်ပေါင်လေးခု လေထဲတွင် အနည်းငယ် အေးသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စတင် စားသောက်လေတော့သည်။

ကြက်ပေါင်များကိုချည်း စားရသည်မှာ အလုံအလောက် မကျေနပ်နိုင်သဖြင့် လျူအာကျူးသည် မောင်းထိုင်အရက်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ မြည်းစမ်းရန်အတွက် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခုထဲသို့ အနည်းငယ် လောင်းထည့်လိုက်သည်။

မဆိုးလှပေ။ အရသာမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက မောင်းထိုင်အရက်သည် အမှတ်တံဆိပ် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့်သာ ဈေးနှုန်းမြင့်မားစွာ ရောင်းရကြောင်း မကြာခဏ ကြားခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

၎င်းသည် လုံးဝ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော အရက်တစ်မျိုး မဟုတ်နိုင်သော်လည်း နာမည်ကြီး အရက်ရှစ်မျိုးထဲတွင် အဆင့်သတ်မှတ်ခံရခြင်းက ၎င်းတွင် ကောင်းမွန်သော အရည်အသွေးအချို့ ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ကြက်ပေါင်ကြော်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ရာ အံ့မခန်း အရသာရှိလှပေသည်။

မည်သူမဆို ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါက ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်နေသည့် နှစ်တစ်နှစ်တွင် ဤသည်မှာ အလွန်လွန်ကဲနေသည်ဟု ပြောရပေမည်။

ခွက်ထဲရှိ အရက်များ ကုန်သွားချိန်တွင် ကြက်ပေါင်တစ်ပေါင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"ဘဝဆိုတာ ခုလိုမျိုး ဖြစ်သင့်တာပေါ့... တကယ့်ကို ကျေနပ်စရာပဲ... အိမ်ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

ခွန်အားများ ပြည့်ဝသွားပြီးနောက် သူသည် စက်ဘီးပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့ပြီး သူအရင်ပြန်မည်ဖြစ်ကြောင်း လျူဟိုင်ကို အသိပေးရန်အတွက် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ လမ်းလွှဲကာ သွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လျူဟိုင်က သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးရန်အတွက် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် စောင့်နေမည်ဟု ပြောထားခဲ့သဖြင့် ထိုလူကို အလကားသက်သက် မစောင့်စေချင်ပေ။

စက်ဘီးဖြင့်ဖြစ်၍ သူသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ သွားလာနိုင်ခဲ့ပြီး မနက်ပိုင်းက ကြာမြင့်ခဲ့သော အချိန်၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ဖြင့် လျူအာကျူးသည် ကြယ်နီ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သည် အုတ်ရိုင်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တစ်ထပ်အိမ်များရှိသည့် ခြံဝင်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အခြေအနေမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားလှသည်။

သို့သော်လည်း လိုအပ်သော အဆောက်အအုံများတော့ ရှိနေလေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဂိတ်တဲတစ်ခုဖြစ်၏။

ဂိတ်စောင့်ကြီးသည် သူ၏ရှေ့တွင် ဝိုင်ခွက်ငယ်လေးတစ်ခွက်ချကာ အစားစားနေခဲ့သည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ သောက်နေစဉ် ဂိတ်ပေါက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် မပျော်မရွှင်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ပြီး လျူအာကျူး စက်ဘီးဖြင့် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်တိုတိုဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်အဖွဲ့ကလဲ... အစည်းအဝေးက ပြီးတော့မယ်ဆိုမှ မင်းက အခုမှ ရောက်လာတာကိုး... အစားလာစားတာလား..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ပါဘူး... လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ... လျူဟိုင် ရှိလားဗျ..."

"မင်းက ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ဘူး..."

ဂိတ်စောင့်ကြီးသည် လျူအာကျူး၏ စက်ဘီးအသစ်စက်စက်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လို ငွေဖြုန်းတဲ့သူက မင်းလို ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက် အသစ်စက်စက် စက်ဘီးမျိုး ငှားလိုက်ရတာလဲ..."

ဤမျှလောက် ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်တန်းဒေသမျိုးတွင် ထိုထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်များသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော စက်ဘီးမျိုးကို ဝယ်ယူရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီကြလေသည်။

သာမန်လူများအတွက်မူ ၎င်းသည် အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်တော့်အတွက် သူ့ကို ခေါ်ပေးလို့ ရမလားဗျ..."

လျူအာကျူးသည် တာ့ချန်မင် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဂိတ်စောင့်ကြီးသည် အငွေ့စစ်ထုတ်ကိရိယာပါသော စီးကရက်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့ပြီး တာ့ချန်မင် ဖြစ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဟိုး... ငါက မင်းကို ငွေဖြုန်းတဲ့ကောင်လို့ ခေါ်လိုက်တာ မင်းက တကယ့်ကို လက်မတွန့်ပါလား... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ စီးကရက်မျိုး ပေးရက်တယ်ပေါ့..."

လျူအာကျူးက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငွေဖြုန်းတဲ့ကောင်ရဲ့ စီးကရက်ကို မယူနဲ့လေ... ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေး..."

"ဒီကောင်လေးက ဒေါသတောင် ထွက်နေသေးတယ်... မင်းက လျူဟိုင်ရဲ့ သားမလား... ဒီစက်ဘီးက လျူဟိုင် အခုလေးတင် ဝယ်ထားတာလား..."

ဂိတ်စောင့်ကြီးသည် စီးကရက်ကို တိုက်ရိုက် မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် သာယာကြည်နူးစွာဖြင့် အားပါးတရ ဖွာရှိုက်လိုက်သည်။

"စီးကရက်ကို ပြန်ရဖို့တော့ စိတ်ကူးမယဉ်နဲ့... ပြီးရင် လျူဟိုင်နဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောရဦးမယ်... သူကကျတော့ နွားလှည်းစီးပြီး မင်းကို ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ စက်ဘီးစီးခိုင်း၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ စီးကရက်တွေ သောက်ခိုင်းထားတာကိုး... ငါ သူ့ကို မင်းအတွက် သင်ခန်းစာပေးခိုင်းပြီး မင်းက ဒေါသထွက်ရဲသေးလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

ဤအဘိုးကြီးမှာ စိတ်ကူးယဉ်လွန်းအားကြီးနေသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် လျူအာကျူးကို ငွေဖြုန်းသူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး ဖခင်အသစ်တစ်ယောက်ပင် ပေးအပ်လိုက်သေးသည်။ အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

လျူအာကျူးက လက်မတွန့်တော့ဘဲ ပြန်လည် ချေပလိုက်လေသည်။

"အဘိုးကြီး... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ စီးကရက်မျိုး ပေးမယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား... အဲ့စီးကရက်က အခုလေးတင် ချေးတွင်းထဲ ကျသွားလို့ ကျွန်တော် မသောက်ချင်တော့တာနဲ့ ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်တာလေ... ခင်ဗျား ချေးအရသာ မရဘူးလား..."

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..."

ယခုလေးတင် တစ်ဖွာ ဖွာရှိုက်လိုက်သော ဂိတ်စောင့်ကြီးမှာ ထွေးထုတ်၍လည်းမရ၊ မြိုချ၍လည်းမရ ဖြစ်သွားသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် သီးပြီး သေလုမတတ် ဖြစ်သွားကာ မျက်နှာများ ရဲတက်လာပြီး လည်ပင်းများ ကြီးလာသည်အထိ ချောင်းဆိုးနေတော့သည်။

လျူအာကျူးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အဘိုးကြီး... ချေးစီးကရက်က အရသာ ကောင်းရဲ့လား..."

ဂိတ်စောင့်ကြီးမှာ ရွံရှာနေပြီးဖြစ်ကာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူကိုင်ထားသောအရာမှာ စီးကရက်မဟုတ်ဘဲ ချေးတစ်တုံးဖြစ်နေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန် မူးဝေအော့အန်ချင်လာသဖြင့် ပျို့တက်လာတော့သည်။ သူသည် စီးကရက်ကို လွှင့်ပစ်ချင်သော်လည်း ၎င်းမှာ နှစ်ဆင့် တန်သည်ဟု တွေးမိသောအခါ အနည်းငယ် နှမြောနေမိလေသည်။ သူက အကျပ်ရိုက်သွားတော့၏။

သူသည် အံကြိတ်ကာ လျူအာကျူးကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းလို ကောင်လေးမျိုး... စောင့်နေလိုက်... မင်းအဖေကို ထွက်လာပြီး မင်းကို ရိုက်ခိုင်းရမယ်..."

"အဘိုးကြီး... လျူဟိုင်က ကျွန်တော့်အဖေ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ သူက ခင်ဗျားအတွက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်မှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားမှာ သတ္တိရှိရင် ဆက်ပြီး အော်လိုက်လေ... သူ့ကို ခေါ်ပြီး ခင်ဗျား ချေးစီးကရက် သောက်ထားတယ်လို့ ပြောပြလိုက်... မယုံရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးက ခင်ဗျားကို သိသွားလိမ့်မယ်နော်..."

"အရင်က ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ အခုချိန်ကစပြီး လူတိုင်းက ခင်ဗျားကို ချေးအဘိုးကြီးလို့ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်ဆိုတာ အာမခံတယ်..."

"အဲ့အခါကျရင် ခင်ဗျားရဲ့ ချွေးမနဲ့ မြေးက ခင်ဗျားကို အိမ်ထဲ ပေးဝင်ဦးမလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ အဂရုစိုက်ဆုံးအရာကို သဘာဝအလျောက်ပင် သိရှိသည်။

ဂိတ်စောင့်ကြီးမှာ လျူအာကျူး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကာ သူ၏ တွန့်လိမ်နေသော လက်များမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေတော့သည်။

"မင်း... မင်းလို ကောင်လေး... ငါ... ငါ..."

"ကောင်းပြီ... အခု ခင်ဗျား ဦးလေးဟိုင်ကို သွားခေါ်လို့ရပြီ..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ စီးကရက်ကို သောက်ရင်း အမိန့်ပေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယခုမူ သူ ခပ်မိုက်မိုက် ပြုမူရမည့် အလှည့်ဖြစ်ရာ အဘိုးကြီးကို မည်သို့ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

အဘိုးကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မီးခိုးများပင် ထွက်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရရန်အတွက် လျူအာကျူး တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း ထိုလူကို သွားခေါ်ရန် မတတ်သာဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း လျူအာကျူးသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ယုတ်မာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤမြေးမိုက်သည် သူ့အနောက်တွင် ရပ်ကာ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ခြေနှစ်လှမ်း အမြန်... ချီတက်..."

အဘိုးကြီးသည် ပြည်သူ့စစ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး လေ့ကျင့်မှုများ ရရှိခဲ့ဖူးလေသည်။ ဤအမိန့်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ လက်မောင်းများမှာ အလိုအလျောက် ရင်ဘတ်ဆီသို့ ကပ်သွားကာ ရှေ့သို့ စတင် ပြေးလွှားသွားလေတော့သည်။

ခရီးအနည်းငယ် ပြေးပြီးမှသာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် အသက် ခုနစ်ဆယ် အရွယ်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဤကလေး၏ အမိန့်တစ်ခုကြောင့် ခွေးတစ်ကောင် အလိုက်ခံရသကဲ့သို့ ပြေးနေရသည်လား။