အခန်း ၆၇

အခန်း (၆၇) ဤကလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာကောင်းလှသည်

ဂိတ်စောင့်ကြီးသည် မည်မျှပင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေစေကာမူ မျက်နှာထားတင်းကြပ်စွာဖြင့် ထမင်းစားဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ် သောက်နေသော လျူဟိုင်ကို အော်ပြောလိုက်ရသည်။

"စား... စား... စား... မင်းသိတာဆိုလို့ စားဖို့ပဲရှိတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို လာရှာနေတယ်..."

လျူဟိုင်သည် လန့်ဖြန့်သွားကာ သူ၏ပါးစပ်ထဲရှိ ဆန်ပြုတ်များကို ကပျာကယာ မျိုချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို လာရှာတာ အတွင်းရေးမှူးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ယခင်က သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ဝမ်အိုက်ကော်ကို လျူအာကျူးအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့မိသည်။

ထိုသို့ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့မိသောကြောင့် ထိုငမိုက်သား ဝမ်အိုက်ကော်သည် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ သွားကာ သူတွေ့သမျှလူတိုင်းကို လျူဟိုင်၏ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ နေ့စဉ် အသားစားပြီး ထမင်းစားတိုင်း ပေါက်စီစားနိုင်သော အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကြောင်း လိုက်လံပြောဆိုတော့သည်။

လူအများစုက မယုံကြည်ကြသော်လည်း အချို့ကမူ ၎င်းမှာ အမှန်ဟုတ်မဟုတ် လျူဟိုင်ထံသို့ လာရောက်မေးမြန်းကြသည်။

လျူဟိုင်က အသည်းအသန် ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း အချို့က သူတို့၏ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ လာရောက်ပြီး လေ့လာသင်ယူလိုကြောင်း ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလ၌ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့နှစ်ခု သို့မဟုတ် ဌာနအသီးသီးကြား အပြန်အလှန် လေ့လာသင်ယူခြင်းဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ အလကားလာရောက် စားသောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လျူဟိုင်သည် တစ်နပ် သို့မဟုတ် နှစ်နပ်ခန့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးနိုင်သော်လည်း ထိုငမိုက်သားများသည် အကျိုးအမြတ်ကို မြည်းစမ်းမိပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထိုသို့သာဆိုလျှင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံး ဆင်းရဲမွဲတေသွားမည် မဟုတ်ပါလော။

အဆိုးရွားဆုံးမှာ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက အစည်းအဝေးပြုလုပ်သည့်အခါ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အသိပညာကို မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်ကြောင်းနှင့် အကျိုးအမြတ်များကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားခြင်းထက် အများစုပေါင်းအတွက် ဦးစွာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်ကြောင်း အထူးတလည် ပြောကြားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမည်ကို ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့သော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ၏အကြောင်းကို ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လျူဟိုင် ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။

လျူဟိုင်သည် ဂိတ်စောင့်ကြီး၏ နောက်မှ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လိုက်ပါသွားရာ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ရုံးခန်းသို့မဟုတ်ဘဲ ပင်မဂိတ်ပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အဝေးမှကြည့်လိုက်လျှင် လျူအာကျူးသည် စက်ဘီးနောက်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည်ကို လျူဟိုင် မြင်လိုက်ရ၏။

သူသည် လန့်ဖြန့်သွားပြီး ဂိတ်စောင့်ကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးသွားကာ လျူအာကျူးကို စက်ဘီးပေါ်မှ ဆွဲချလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် သတ္တိကောင်းနေရတာလဲ... ဘယ်သူ့စက်ဘီးပေါ်ကို သွားထိုင်ရဲတာလဲ... အဲ့ဒါကြီး ပျက်သွားရင် ငါတို့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့အတွက် စံပြမကောင်းတာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

လျူအာကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးဟိုင်... ဒီစက်ဘီးက ကျွန်တော် ခုလေးတင် ဝယ်လာတာလေ... မှတ်ပုံတင်စာအုပ်ကလည်း ဒီမှာပါ..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏လွယ်အိတ်ထဲမှ မှတ်ပုံတင်စာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လျူဟိုင်ကို ကြည့်ရန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လျူဟိုင်သည် မှတ်ပုံတင်စာအုပ်ကို အံ့သြတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ခဏတာမျှ လှမ်းယူရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေမိသည်။

အကြောင်းမူကား လျူအာကျူး လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ပါက ဤသည်မှာ လျူကျေးရွာ၏ ပထမဆုံးသော စက်ဘီးပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏လက်များမှာ အလွန်ညစ်ပတ်နေသဖြင့် ထိုစာအုပ်ငယ်လေး ညစ်ပတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်၏။

သူ မကိုင်ရဲသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက သူမြင်သာရန် စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးဟိုင်... ဦးလေးက စာတော့ ဖတ်တတ်တယ် မဟုတ်လား..."

လျူဟိုင်က ခေါင်းကို တဆက်ဆက် ညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဖတ်တတ်တာပေါ့... ဖတ်တတ်တာပေါ့..."

သို့သော် စာအုပ်ငယ်လေးပေါ်တွင် ရေးထားသော လျူအာကျူး၏ အမည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ရုတ်တရက် စာမဖတ်တတ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အိုး... ဘုရားရေ... ငါ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် 'လျူအာကျူး' ဆိုတဲ့ စာလုံးသုံးလုံးက ဒီလောက်တောင် မျက်စိပသာဒဖြစ်ပြီး လှပနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်ပြီး စက်ဘီးထိုင်ခုံကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် နာမည်က ကြည့်ကောင်းတာလား... စက်ဘီးက ကြည့်ကောင်းတာလား..."

"အား... မပုတ်နဲ့လေ... အဲ့လောက် အားမသုံးစမ်းပါနဲ့..."

လျူဟိုင်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် စက်ဘီးထိုင်ခုံကို ကိုင်တွယ်ရန် ကပျာကယာ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏လက်များ မသန့်ရှင်းကြောင်း သတိရသွားကာ ချက်ချင်းပင် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ရပါတယ် ဦးလေးဟိုင်ရယ်... ကိုင်ကြည့်ပါ... မပျက်သွားပါဘူး..."

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ ယခင်ဘဝမှ နာမည်ကြီး စကားတစ်ခွန်းကို သွားသတိရလိုက်မိသည်။

သင် ကိုင်တွယ်ရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသော စက်ဘီးကို သင့်သူငယ်ချင်းက မတ်တတ်ရပ်၍ပင် နင်းသွားလိမ့်မည်ဟူသော စကားပင် ဖြစ်၏။

"ငါ့လက်တွေက ညစ်ပတ်လွန်းလို့ပါ..."

လျူဟိုင်သည် သူ၏လက်များကို အဝတ်အစားပေါ်တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပွတ်သပ်နေသော်လည်း မလုံလောက်သေးဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လက်ဆေးသည့်အနေဖြင့် သူ၏လက်ဝါးထဲသို့ တံတွေးနှစ်ကြိမ် ထွေးချလိုက်သည်။

"ဦးလေး အခုလောလောဆယ် မကိုင်တာပဲ ကောင်းမယ်ထင်တယ်... ဘယ်သူကများ တံတွေးနဲ့ လက်ဆေးလို့လဲ..."

လျူအာကျူးသည် မျက်နှာထားတင်းကြပ်စွာဖြင့် လျူဟိုင်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

လျူဟိုင်သည် အမှန်တကယ်ပင် မကိုင်ရဲတော့ချေ။ သူသည် စက်ဘီးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ထိုသို့ ကြည့်နေရုံဖြင့်ပင် အလွန်တရာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေမိသည်။

"ဒီစက်ဘီးက ငါတို့ရွာရဲ့ ပထမဆုံး စက်ဘီးပဲ... တကယ့်ကို လှပလွန်းတယ်..."

လျူဟိုင်၏ သနားစရာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ဂိတ်စောင့်ကြီးက အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စက်ဘီးက ဘာများ အဲ့လောက်တောင် ကြီးကျယ်နေလို့လဲ... ငါက ဂျစ်ကားလေးတောင် မြင်ဖူးတယ်... စစ်သုံး ဂျီအေဇက်-၆၉ အကြောင်း မင်း သိလား..."

"ဘာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီကားကို မောင်းပြီး ခင်ဗျားကို လာဖမ်းသွားလို့လား..."

လျူအာကျူးက အလိုအလျောက် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"မင်းက စကားကို ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလား ကောင်လေး... မသိရင် ပါးစပ်ပိတ်ထား..."

ဂိတ်စောင့်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လျူဟိုင်သည် လျူအာကျူးကို သူတို့ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ ရတနာတစ်ပါးဟု မှတ်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အော်ငေါက်ခံရသည်ကို ကြားသောအခါ လျူဟိုင်သည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးလု... ခင်ဗျားကရော စကားကို ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာ သိရဲ့လား... ကျူးဇီက ခင်ဗျားကို ချီးကျူးနေတာလေ... စဉ်းစားကြည့်စမ်း... အဲ့ဒီဂျစ်ကားက ခင်ဗျားကို လာဖမ်းဖို့ သုံးခဲ့တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ဘယ်လောက်တောင် မျက်နှာပွင့်လိုက်မလဲ..."

ဂိတ်စောင့်ကြီးခမျာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ငါက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့..."

"ရပါတယ်ဗျာ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဂိတ်စောင့်ကြီးမှာ မျက်လုံးပြာကျသွားကာ ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

လျူဟိုင်အား လျူအာကျူးကို ဆုံးမခိုင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး ထမင်းစားနေလိုက်တော့သည်။

သို့သော် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စားပွဲပေါ်ရှိ ငြိမ်းသတ်ထားသော စီးကရက်တိုလေးကိုမြင်ပြီး သူပို၍ ဒေါသထွက်လာမိသည်။

အရက်အနည်းငယ်ပင် အရသာမရှိတော့ချေ။ အထူးသဖြင့် ၎င်းမှာ ပီပါဖြင့်ဝယ်ရသော အရက်ဖြစ်ပြီး အရောင်မှာ အလွန်နောက်ကျိကာ ဆီးနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

အရက်သောက်ရင်း ဆေးလိပ်သောက်ရသည်မှာ နတ်စည်းစိမ်နှင့်တူသည်ဟု လူတို့က ဆိုကြလေသည်။

ယခုမူ သူ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမိတော့သည်။

ဂိတ်စောင့်ကြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက လျူဟိုင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးဟိုင်... ကျွန်တော်က ဦးလေးကို လာအသိပေးရုံပါ... ကျွန်တော့်ကို မစောင့်နဲ့တော့... စက်ဘီးကို ကျွန်တော့်ဘာသာ စီးပြီး ပြန်လိုက်မယ်..."

"ဟင်... မင်းက စီးသွားမလို့လား..."

လျူဟိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် စီးတတ်ပါတယ်..."

လျူဟိုင်က သူ၏ စက်ဘီးစီးစွမ်းရည်ကို စိုးရိမ်နေသည်ဟု လျူအာကျူးက ထင်လိုက်မိသည်။

လျူဟိုင်က ကပျာကယာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းစီးတတ်ရင်တောင် မကောင်းဘူးလေ... တောင်ပေါ်လမ်းတွေက သွားရလာရ ခက်ခဲတယ်... မင်းစက်ဘီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ငါ လှည်းသွားယူလိုက်မယ်... မင်းက စက်ဘီးကို နွားလှည်းပေါ်တင်ပြီး ငါတို့ ပြန်ဆွဲသွားကြတာပေါ့..."

"စက်ဘီးက ကျွန်တော့်ကို ပြန်တင်နင်းသွားရမယ်လို့ပဲ တခါတည်း ပြောလိုက်ပါတော့လား..."

လျူအာကျူးမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားများကြောင့် အသိတရား ပြန်ရလာကာ လျူဟိုင်သည် စက်ဘီးဆိုသည်မှာ စီးရန်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... ငါက လောကကြီးအကြောင်း သိပ်မသိလို့ပါ... မြန်မြန်ပြန်သွားတော့... မင်းရဲ့မိဘတွေ သိရင် သိပ်ဝမ်းသာနေကြလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော်..."

လျူအာကျူး စက်ဘီးကို တွန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးမှ စပ်စုသော အမေးစကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရှောင်လျူ... အဲ့လူက ဘယ်သူလဲ..."

လျူဟိုင် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိပ်ပြောင်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကပျာကယာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး... ဒီကလေးက ကျွန်တော်တို့ရွာက လျူအာကျူးပါ... အလွန်အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပါ..."

ထိပ်ပြောင်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် လျှောက်လာပြီး လျူအာကျူးကို အထက်မှအောက်သို့ အကဲခတ်ကြည့်ရှုကာ မေးလိုက်သည်။

"သူက ဝမ်အိုက်ကော်ပြောနေတဲ့ ထမင်းစားတိုင်း အသားနဲ့ ပေါက်စီ စားရတယ်ဆိုတဲ့ လျူအာကျူးဆိုတာလား..."

လျူဟိုင်၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာပြီး ရှင်းပြချင်နေမိသည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ကျုံးဟွာ စီးကရက် တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးခင်ဗျ... ထမင်းစားတိုင်း အသားစားရတယ်ဆိုတာကတော့ ချဲ့ကားပြောထားတာပါ... ကျွန်တော်က ဝမ်းရေးအတွက် ကြိုးစားနေရုံပါပဲ..."

ကျုံးဟွာ စီးကရက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ မျက်ခုံးများက ပင့်တက်သွားလေသည်။

"ဟိုး... ဘုရားရေ... မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုကောင်းတဲ့ စီးကရက်ကို သောက်နေတာပဲ..."

"ဪ... ခရိုင် အထည်အလိပ်စက်ရုံက ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီ ပေးထားတာပါ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ထိပ်ပြောင်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ သရော်ချင်နေသော မျက်နှာထားမှာ အေးခဲသွားသည်။ သူသည် လျူအာကျူးကို ထပ်မံ အကဲခတ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီကို သိလို့လား..."

လျူအာကျူးက ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သိတာပေါ့... လွီရှန့်လီ မဟုတ်လား... သူက တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်... ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး အသက်ကြီးတာတောင် သူ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်ခိုင်းနေတာ... ကျွန်တော်က ရဲစခန်းက ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူကိုကျတော့ ဦးလေးလို့ ခေါ်နေရတာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းတောင် ရှုပ်ထွေးကုန်ပြီ..."

ထိပ်ပြောင်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ ထူးဆန်းသွားသည်။

"မင်းက ရဲစခန်း ညွှန်ကြားရေးမှူးကိုပါ သိနေသေးတာလား..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူး ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော်သာ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူကို မသိရင် ဒီလွယ်အိတ်ကို ရနိုင်ပါ့မလား... ပြီးတော့ ဒီအိတ်ကြီးကိုပါ..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူရဲ့ အကူအညီသာ မပါရင် ကျွန်တော် ဤစက်ဘီးကို ဤမျှမြန်မြန် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မှတ်ပုံတင်လုပ်ဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပေါ့..."

လျူအာကျူးသည် 'ပြည်သူ့အကျိုးဆောင်ရန်' ဟု ရေးထားသော သူ၏လွယ်အိတ်နှင့် သိသာစွာ ထူးခြားနေသော သူ၏အိတ်ကြီးကို ပုတ်ကာ ပြလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ လျူအာကျူးသည် သူ၏ အဆက်အသွယ်များကို ထုတ်ကြွားလေ့မရှိပေ။ အကြောင်းမူကား အနာဂတ်တွင် လေတိုက်လာသောအခါ ဤအဆက်အသွယ်များသည် ကောင်းမည်လား၊ ဆိုးမည်လား ဆိုသည်မှာ ပြောရခက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့အပေါ်ထားရှိသော ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ သဘောထားနှင့် ထိုသရော်ချင်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆွပေးထားကြောင်း သိသာနေသည်။

သူသာ အခြေအနေကို အနည်းငယ် မွှေနှောက်မပစ်ပါက လျူဟိုင်နှင့် သူ နှစ်ဦးစလုံးကို ညွှန်ကြားရေးမှူးက ပစ်မှတ်ထားလာမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ထိုစဉ် ထိပ်ပြောင်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မသေချာမရေရာစွာဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လျူအာကျူး ပြောသောအရာများ အမှန် သို့မဟုတ် အမှားဖြစ်ကြောင်း သူ မသိသော်လည်း လျူအာကျူး၏ ပစ္စည်းများကမူ အမှန်တကယ်ပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေသည်။

ထို့အပြင် သာမန်တောင်ပေါ်ရွာလေးမှ ကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် အထည်အလိပ်စက်ရုံ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အမည်အပြည့်အစုံကို မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။ ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သော သူ၏ရှေ့တွင် ဤမျှလောက်တောင် ကြွားလုံးထုတ်ရဲရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤကလေးသည် ခရိုင်အတွင်းရှိ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦးကို သိကျွမ်းနေသည်ဆိုတော့ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် အခြားကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခုခု ရှိနေရမည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ထိပ်ပြောင်နေသော ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် ရိုးသားပြီး ယဉ်ကျေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"လျူဟိုင်... မင်းပြောတာ မမှားပါဘူး... ဒီကလေးက အမှန်တကယ်ပဲ ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာကောင်းတာပဲ... မင်းတို့ မပြန်ခင် ငါ့ရုံးခန်းထဲမှာ လက်ဖက်ရည်လေး ဘာလေး ဝင်သောက်သွားကြပါလား..."