အခန်း ၆၈

အခန်း (၆၈) လျူရှောင်ဟုအား သွားရောက်ကြည့်ရှုခြင်း

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက လျူအာကျူးကို လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်ဟု ကြားသောအခါ လျူဟိုင်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွာသည်။

*ငါတို့ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တော့ နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းမော့နိုင်ပြီပေါ့…*

"နောက်မှပဲ လက်ဖက်ရည်လာသောက်ပါ့မယ်... အိမ်မြန်မြန်ပြန်ဖို့ လောနေလို့ပါ..."

လျူအာကျူးက ပြတ်ပြတ်သားသား

ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

လျူဟိုင်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားတော့သည်။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် လျူအာကျူးက သူ့ကို ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဤကြယ်နီပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် သူသည် အရာရာကို စွမ်းဆောင်နိုင်သူဟု မခေါ်နိုင်သော်လည်း ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူများစွာက ဆက်သွယ်ချဉ်းကပ်ချင်သည့် အရေးပါသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ကြက်ဥများ၊ ဆန်များနှင့် ဂျုံမှုန့်များကို သယ်ဆောင်လာသော လူများစွာသည် ကြိုးစားလျှင်တောင်မှ သူ၏ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

ယခု သူကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်နေသည်ကိုပင် ဤကောင်လေးက တကယ် ငြင်းဆန်ရဲသည်လား။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် သူ၏ပြောင်နေသော ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို တိုက်ဖို့ ကောင်းတဲ့လက်ဖက်ရည် မရှိဘူးလို့ ထင်နေလို့လား..."

"မထင်ပါဘူး... ကျွန်တော့်အဖေ ခြေထောက်ကျိုးသွားလို့ ပြုစုဖို့လိုတယ်... သူ့ကို ပြန်ကြည့်ရဦးမယ်..."

လျူအာကျူးက သာမန်ကာလျှံကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ့ကို ရုံးခန်းသို့ ဖိတ်ခေါ်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

လက်ဖက်ရည်လား။ သေချာပေါက် စမ်းသပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် လွီရှန့်လီနှင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူတို့ကို သိကျွမ်းခဲ့သော အချိန်မှာ တိုတောင်းလွန်းသဖြင့် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ စူးစမ်းလေ့လာမှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် လျူအာကျူး၏ နောက်ခံကို မသိသေးသောကြောင့် သူသည် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံနေခြင်းဖြစ်ပြီး လျူကျေးရွာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကိုလည်း သတိထား၍ ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လျူအာကျူးတွင် ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပါက သူရရှိထားသော မည်သည့်အကျိုးအမြတ်ကိုမဆို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က အကုန်အစင် ညှစ်ယူသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထက်လူကြီးများကို ဖားယားပြီး မသေချာသော ဂုဏ်ပုဒ်အချို့ကို လိုက်လံရှာဖွေရန် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ လူများသည် ရူးသွပ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူး၏ ယုတ္တိရှိသော ရှင်းပြမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ထိပ်ပြောင်နေသော ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် သိပ်မပြောနိုင်တော့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ငြင်းပယ်ခံရခြင်းက သူ့ကို အလွန် သတိထားမိသွားစေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်၌ စွမ်းရည် သို့မဟုတ် အဆက်အသွယ်မရှိပါက ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သော သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှရိုင်းစိုင်းရမည်နည်း။

"အင်း... ဒီလိုကိုး... ဒါဆိုလည်း အိမ်မြန်မြန်ပြန်ပါ..."

ထိပ်ပြောင်နေသော ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ၏ ယခင်ဖော်ရွေသော အမူအရာကို ပြန်လည် ဆင်မြန်းလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် ထပ်မပြောတော့ဘဲ အနီးနားတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်ကို ပွတ်သပ်နေသော လျူဟိုင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ စက်ဘီးကို နင်း၍ ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ထိပ်ပြောင်နေသော ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး လျူဟိုင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ကောင်လေးက တကယ်မဆိုးဘူးပဲ... ခရိုင် အထည်အလိပ်စက်ရုံနဲ့တောင် အချိတ်အဆက် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်တယ်... အကယ်၍ အထည်အလိပ်စက်ရုံမှာ အပြစ်အနာအဆာပါသော အဝတ်အထည်တွေဘာတွေ ရှိလာရင်တော့ ကြယ်နီပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ငါတို့ကို သတိရဖို့ သူ့ကို ပြောပေးရမယ်နော်..."

လျူဟိုင်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူး... ကျူးဇီက အရမ်းတရားမျှတပါတယ်... အကျိုးအမြတ်တွေ ရှိလာရင် လျူကျေးရွာနဲ့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို သေချာပေါက် သတိရမှာပါ..."

"အင်း..."

ထိပ်ပြောင်နေသော ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် လျူဟိုင်ထံမှ အာဏာ၏ အရသာကို ပြန်လည်ခံစားလိုက်ရပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ မက်လုံးပေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ခင်ဗျားတို့ လျူကျေးရွာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က စောစောက အစည်းအဝေးမှာ တစ်မူကို အထွက်နှုန်း ကျင်း ၅၀၀ တိုးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်မဟုတ်လား... တခြားထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွေကတော့ နောက်နှစ်မှာ တစ်မူကို ကျင်း တစ်သောင်းအထိ ရောက်အောင် လုပ်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုထားကြတယ်... ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ဝေဖန်မလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အားလုံးအတွက် ဘယ်လောက်ခက်ခဲခဲ့တယ်ဆိုတာကို ထည့်တွက်ပြီးတော့ ဝေဖန်တာနဲ့ စစ်ဆေးတာကို ကျော်လိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့လည်း ကြိုးစားပြီး အထွက်နှုန်း တိုးအောင် လုပ်ရမယ်နော်..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူး စိတ်ချပါ... ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့နဲ့ နိုင်ငံတော်ကို ဒုက္ခမပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်..."

လျူဟိုင်က အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ကတိပေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝေဖန်မှုနှင့် စစ်ဆေးမှုကို ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အာကျူးဇီက သူ၏စက်ဘီးကို စီးပြီး ပတ်သွားရုံဖြင့် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော သဘောထား ပြောင်းလဲသွားမည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

လျူအာကျူးသည် လျူကျေးရွာသို့ စက်ဘီးနင်းသွားရာ လမ်းတွင် လီမိသားစုကျေးရွာကို ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

သူ့တူလေး လျူရှောင်ဟုသည် ဤရွာရှိ ပန်းပဲဆရာ လီထံတွင် ပညာသင်တပည့်အဖြစ် သင်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကလေးကို မမြင်ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ သူ အမှန်တကယ် လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။ ထို့ပြင် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် စည်သွတ်ဘူးအချို့ကို လာပို့သောအခါ အပြန်တွင် အမူအရာမကောင်းခဲ့ပေ။ ဤနေရာတွင် အခြေအနေများ အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဆရာကြီးများသည် အနည်းငယ် ရှေးရိုးစွဲဆန်ကြပြီး ဆရာနှင့် တပည့်၊ ဖခင်နှင့် သား ဆက်ဆံရေးဟူသော စည်းကမ်းဟောင်းများကို စွဲကိုင်ထားကာ ကလေးများကို စိတ်ကြိုက် ရိုက်နှက်ဆဲဆိုနိုင်ကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် ရိုက်သတ်ခံရလျှင်တောင် တရားသည်ဟူသော စည်းကမ်းများပင် ရှိသေးသည်။

ထို့ထက်ပို၍ လျူအာကျူး၏ ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များအရ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက နျီဇီကို တိတ်တဆိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ မတွေ့ရသောကြောင့် ရှောင်ဟု၏ အခြေအနေကို သူ သွားကြည့်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် လမ်းမေးကာ လီမိသားစုကျေးရွာသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ပန်းပဲဆရာ၏ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူ တံခါးခေါက်မည် ပြုစဉ် အထဲမှ ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ဆဲဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းခေါင်းထဲမှာ ချေးတွေပြည့်နေတာလား... ပစ္စည်းတွေကိုတောင် မခွဲခြားတတ်ဘဲနဲ့ ပန်းပဲဆရာ လုပ်ချင်သေးတယ်ပေါ့လေ..."

လျူအာကျူးသည် ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ခြံဝင်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

အဝတ်အစားပါးပါးလေး ဝတ်ဆင်ထားသော ကလေးတစ်ယောက် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ရှေ့တွင် သံထည်ပစ္စည်း ဆယ်ခုကျော်ကို ချထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုကလေးသည် သံထည်များကို အကြောက်တရားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖော်ပြနေသော နေရာတိုင်းတွင် ကြိမ်လုံးဖြင့် ရိုက်နှက်ခံထားရသော ဒဏ်ရာများကို မြင်တွေ့နေရသည်။ နာကျင်မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လား မသိဘဲ သူက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုကလေးမှာ သူ၏တူလေး လျူရှောင်ဟုဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားလေသည်။

လျူရှောင်ဟု၏ ဘေးတွင် တုတ်ခိုင်သော လူကြီးတစ်ယောက်ရှိနေပြီး ပန်းပဲဆရာ ဖြစ်ဟန်တူလေသည်။

ပန်းပဲဆရာသည် ညာဘက်လက်တွင် ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်တွင် လက်ဖက်ရည်အပြည့်ပါသော စည်သွတ်ဘူးကို ကိုင်ထားကာ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကဲ ပြောစမ်း... ဘယ်ဟာက သံဖြူ... ဘယ်ဟာက မီးခိုးရောင်သံ... ပြီးတော့ ဘယ်ဟာက သံပျော့လဲ..."

လျူရှောင်ဟုက တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် သံတုံးတစ်တုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက သံဖြူပါ..."

“ဖြန်း…”

"ငတုံး... ရွေးတာ မှားတယ်..."

ကြိမ်လုံးသည် သူ၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ လျူရှောင်ဟုမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားလေသည်။

သို့သော် လျူရှောင်ဟုသည် မငိုရဲဘဲ နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အခြားသံတုံးတစ်တုံးကိုသာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက မီးခိုးရောင်သံပါ..."

"မှားပြန်ပြီ..."

ကြိမ်လုံးက နောက်ထပ်နှစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်လေသည်။

ပန်းပဲဆရာက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"ငတုံး... ဝက်လိုကောင်... အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ မိဘတွေက ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး မတောင်းပန်ခဲ့ရင် မင်းလို ငတုံးကို ငါ လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး... မင်းကို သင်ပေးနေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ... အခုထိ ပစ္စည်းတွေကို မခွဲခြားတတ်သေးဘူးလား..."

လျူရှောင်ဟုသည် မျက်ရည်များကို ထိန်းထားရင်း သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ထားပြီး ပစ္စည်းများကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် သူ သင်ယူနေသည်မှာ တစ်ရက်သာ ရှိသေးကြောင်းကို ရှင်းပြရန် မရဲခဲ့ပေ။

ခြံဝင်းထဲတွင် ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများဖြင့် အနည်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော အခြားကလေးသုံးယောက်မှာ ထုပ်ဆီးတိုးတမ်း ကစားနေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကလေးကစားနည်းများသည် မြန်ဆန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတတ်လေသည်။ လျူအာကျူးသည် လျူလီလီနှင့် လျူလဲ့လဲ့တို့ကို သင်ပေးခဲ့ရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း အိမ်နီးချင်းရွာသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပျော်ရွှင်နေသော ကလေးများသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လျူရှောင်ဟုနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည်။

လျူအာကျူးမှာ ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး ထိုစဉ် နောက်ထပ် ရိုက်သံနှစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ပန်းပဲဆရာက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပြောစမ်း... ဆွံ့အသွားတာလား... အချက်အနည်းငယ် အရိုက်ခံရရုံနဲ့ မကျေနပ်ဘူးလား... ဆက်မသင်ချင်တော့ဘူးလား... ဒါဆိုရင်လည်း မင်းအိမ်ကို လစ်လိုက်တော့..."

လျူရှောင်ဟုက အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသံက သံပျော့ပါ..."

"မှားတယ်... မှားတယ်..."

ပန်းပဲဆရာက နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ရန် ကြိမ်လုံးကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

ထိုနေ့က သူ၏အစ်ကိုကြီး ပြန်လာသောအခါ အဘယ်ကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေရသည်ကို လျူအာကျူး နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားလေပြီ။

ဤဆရာကြီးများသည် 'မရိုက်လျှင် ပညာမတတ်' ဟူသော အယူအဆကို ယုံကြည်ကြကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း သူ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တံခါးကို အားကုန် တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

တံခါးမှာ ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲရှိ လူတိုင်းက အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ထားသော တုတ်ခိုင်သည့် ပန်းပဲဆရာက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တောက်... ငါ့ကို လန့်သေသွားအောင် လုပ်နေတာလား... ဘယ်သူလဲ..."

လျူအာကျူးသည် မှောင်မိုက်နေသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်သွားကာ လျူရှောင်ဟုကို အရင်ဆုံး ထူပေးလိုက်သော်လည်း လျူရှောင်ဟုမှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ ဒူးထောက်နေရသည်မှာ ကြာလွန်းလှပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ ပိန်လှီသော ခြေထောက်လေးနှစ်ချောင်းမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေပြီး လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ လျူအာကျူးကဲ့သို့သော လူကြီးတစ်ယောက်ကိုပင် ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။ သူသည် အမြန် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လျူရှောင်ဟုကို ကျောပိုးလိုက်သည်။

"လိမ္မာတယ် ကလေးလေး... ငါတို့ ဆက်မသင်တော့ဘူး... ဒီသောက်လုပ်ကို ဆက်မသင်တော့ဘူး..."

လျူရှောင်ဟုသည် လျူအာကျူးကို သိပ်မမှတ်မိတော့ဘဲ သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဒေါသထွက်နေသော ဆရာဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အရိုက်ခံရခြင်းကြောင့် မငိုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

"ဦးလေးက ဘယ်သူလဲ... သားကို အောက်ချပေးပါ... ဆရာ... သား သူ့ကို မသိဘူး..."

"အဆင်ပြေပါတယ် ကလေးလေး... ဦးလေးက မင်းရဲ့ ဦးလေး ကျူးဇီလေ... မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ဦးလေးက မင်းကို ခွေးနဲ့တောင် ကိုက်ခိုင်းဖူးတယ်လေ..."

လျူအာကျူးက အမြန်ပြောလိုက်လေသည်။