အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀)ဘိုးဘေးကြီး

ထိုအချိန်က ရွာသူရွာသားများအားလုံးသည် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာကြသူများဖြစ်ပြီး အလွန်စည်းလုံးညီညွတ်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် လျူအာကျူးသည် ယခင်က ရွာအတွက် တောကြက်နှစ်ကောင် ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှာ အသားစွပ်ပြုတ် အနည်းငယ်စီ သောက်ခဲ့ရဖူးသည်။

ကြီးမားသောအငတ်ဘေးကြီးကာလတွင် အသားစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်သည် အသက်ကယ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လျူအာကျူး အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူကျေးရွာမှ ရွာသူရွာသားများအားလုံး ဒေါသထွက်သွားကြပြီး ကူညီရန် အပြေးအလွှား လာခဲ့ကြသည်။

လျူအာကျူးသည် ဤမျှလောက် ဆူညံသွားမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘဲ သူ၏သေနတ်ကို အမြန်သိမ်းကာ အားလုံးအဆင်ပြေကြောင်း ရှင်းပြလိုက်ရသည်။

ပန်းပဲဆရာ၏ မိသားစုမှာမူ မည်သည့်အကျိုးအမြတ်ကိုမျှ ထပ်မတောင်းရဲတော့ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကြလေတော့သည်။

လျူအာကျူး၏ မိခင်၊ အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးတို့လည်း ရောက်လာကြလေသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် သူမ၏သားကို အရင်ကြည့်ပြီးနောက် စက်ဘီးပေါ်တွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နေသော အကြီးဆုံးမြေးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးရင်း လျူတာ့လျန်ကို ခေါ်ကာ ရိုက်နှက်တော့သည်။

"နင့်ကို ငါ သေအောင် ရိုက်ပစ်မယ်... ငါ့မြေးအကြီးဆုံးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခရောက်အောင် ထားရတာလဲ... သနားစရာ ငါ့ရဲ့ လျူရှောင်ဟုလေး..."

လျူတာ့လျန်သည် မိခင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ အရိုက်ခံနေသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ အလွန်နာကျင်နေသည်။

မရီး လီဆွေ့ဆွေ့သည်လည်း သူမ၏သားအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသော်လည်း သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ အလွန်ခေါင်းမာကြောင်းကို သိထားသည်။ အကယ်၍ သူမ ဝင်မတားပါက သူသည် မထနိုင်သည်အထိ အရိုက်ခံရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ယောက္ခမဖြစ်သူကို အမြန်ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

"အမေ... အိမ်ကို အရင်ပြန်ကြရအောင်... အိမ်ရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ် အမေ... အိမ်ကို အရင်ပြန်ကြရအောင်... ကျွန်တော် ကျူးဇီကို ဆေးနည်းနည်းလိမ်းပေးပြီး စားစရာတစ်ခုခု သွားယူပေးလိုက်ဦးမယ်..."

လျူအာကျူးကလည်း အမြန်ဝင်ပြောလေသည်။

ထိုအခါမှ နျူဟုန်ဟွာသည် ရပ်တန့်သွားပြီး လျူရှောင်ဟု၏ လက်ကိုကိုင်ကာ စက်ဘီးနောက်မှ ရွာဆီသို့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လိုက်သွားလေတော့သည်။

ရွာသူရွာသားများအားလုံးလည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြလေသည်။

ရွာသို့ပြန်ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးက အားလုံးကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးတို့... အဘိုးတို့ အဘွားတို့... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ဟမ့်... ကျေးဇူးတင်စရာ ဘာရှိလို့လဲ မင်းကောင်စုတ်လေးရဲ့..."

"ဒါပေါ့... ငါတို့ လျူကျေးရွာက ယောက်ျားတွေကို အပြင်လူတွေက အနိုင်ကျင့်လို့ ရပါ့မလား..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... အိမ်မြန်မြန်ပြန်ကြပါ..."

"ကလေးကို ဆေးလိမ်းပေးဖို့ အိမ်မြန်မြန်ခေါ်သွားပါ... အဲ့ကျိန်စာသင့်ပန်းပဲဆရာက ကလေးကို ခုလိုဖြစ်အောင် ဘယ်လိုတောင် ရိုက်ရက်ရတာလဲ..."

ရွာထဲမှ စိတ်ထားနူးညံ့သော သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့သည်လည်း လျူရှောင်ဟု၏ အခြေအနေကိုမြင်ပြီး ငိုကြွေးကြသည်။

သူတို့ကို ထပ်မံကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် လျူရှောင်ဟုကို အိမ်သို့ အရင်ခေါ်သွားလိုက်သည်။

သူ အိမ်သို့ရောက်သောအခါ သူ၏ဆရာဖြစ်သူ တာ့ရွှယ်ထိုက သူ၏ဖခင်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လျူဖူရှန့်သည် ကုတင်ပေါ်မှ မထနိုင်ဘဲ အခြေအနေကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် တာ့ရွှယ်ထိုကို သူ့အား နှစ်သိမ့်ပေးရန် နေခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူရှောင်ဟု ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုက မတ်တတ်ရပ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ကျိန်စာသင့် လီဖန်... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ... မြန်မြန်... ငါ့ဆီသွားပြီး ဆေးသွားယူချေ..."

လျူအာကျူးက သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကန်းပေါ် တင်လိုက်..."

လျူတာ့လျန်သည် ရှေ့သို့လှမ်းလာကာ မျက်လုံးများနီရဲလျက် လျူရှောင်ဟုကို ကန်းပေါ်သို့ ပွေ့ချီသွားသည်။

လျူရှောင်ဟုသည် ရှင်းလင်းစွာပင် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ဘဲ လှဲနေစဉ်မှာပင် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေသော်လည်း အတင်းပြုံးပြနေသည်။

"အဖေ... သား အဆင်ပြေပါတယ်..."

ခံပြင်းစိတ်ကို မြိုသိပ်ထားသော လျူတာ့လျန်က ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"သားလေး... အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်... သားကို ခုလိုဒုက္ခရောက်အောင် ထားခဲ့တဲ့ အဖေက အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပါ..."

လျူတာ့လျန်၏ ရုတ်တရက် ငိုကြွေးသံကြောင့် အားလုံး လန့်သွားကြပြီး အဓိကအားဖြင့် သူ၏အသံမှာ အလွန်ဩရှကာ ကျယ်လောင်နေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် သူ၏ကောင်းနေသောခြေထောက်ဖြင့် သူ့ကို ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း... မင်းအသံက ကျိန်စာသင့်မြည်းအော်နေသလိုပဲ... ငါ့တော့ လန့်သေတော့မှာပဲ..."

လျူတာ့လျန်သည် ဘေးသို့အကန်ခံလိုက်ရပြီး နံရံကိုမှီကာ အတားအဆီးမရှိ ငိုကြွေးနေလေတော့သည်။

သူသည် သားဖြစ်သူကို ပြန်ခေါ်လာချင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ပြတ်သားသူတစ်ယောက် မဟုတ်သောကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူသည် နောင်တနှင့် နှလုံးနာကျင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

လီဆွေ့ဆွေ့သည်လည်း အလွန်ဝမ်းနည်းနေပြီး ငိုကြွေးရင်း သားဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာမရှိသော နေရာများကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။

တစ်မိသားစုလုံး လျူရှောင်ဟုအနားတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ဆေးယူရန် ထွက်သွားလေသည်။

သူ အပြင်သို့ထွက်လိုက်သည်နှင့် လျူတာ့ကန်း၏ မိသားစု ပြန်မသွားသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် သူ၏စက်ဘီးဘေးတွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို နိုးကြားစွာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

ဒုတိယသမီးနှင့် တတိယသမီးငယ်လေးတို့သည် အဝေးသို့ နှင်ထုတ်ခံထားရပြီး စက်ဘီးကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လည်ပင်းဆန့်ကာ ကြည့်နေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ အနားကပ်ရန် ကြိုးစားပါက အကန်ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

ချွန်းအာမှာမူ လျူရှောင်ဟုကို သုတ်ပေးရန် မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်ကို လျှော်ဖွပ်နေသည်။

လျူအာကျူးသည် လျူတာ့ကန်းနှင့် သူ၏ဇနီးကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေး... အဒေါ်... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

"ဘယ်သူမှ မဖျက်ဆီးအောင် စက်ဘီးကို ကူစောင့်ပေးနေတာလေ... မင်း ပြန်ပေးတဲ့အခါ ခြစ်ရာတွေပါသွားရင် မကောင်းဘူးလေ..."

လျူတာ့ကန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"စောင့်နေဖို့ မလိုပါဘူး... ဒီစက်ဘီးက ကျွန်တော့်ဟာပါ..."

လျူအာကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... မင်းဟာ ဟုတ်လား..."

လျူတာ့ကန်းက အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားမိသည်။

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးကလည်း အားကျစိတ်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အိုး... ကျူးဇီက တကယ့်ကို အောင်မြင်နေတာပဲ... သူက စက်ဘီးတောင် ဝယ်နိုင်နေပြီ... စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ... ဟုတ်တယ်... စာပေကြယ်ပွင့် လူ့ပြည်ဆင်းလာတာပဲ..."

"ရှူး... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောပါနဲ့..."

လျူအာကျူးက အမြန်လက်ခါပြလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာတွေ နတ်ဆိုးတွေ အကြောင်းကို မပြောပါနဲ့..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါ ပြောတာ မှားသွားတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျူးဇီက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်... ငါတို့ လျူကျေးရွာမှာ အတော်ဆုံးပဲ..."

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးသည် မည်သို့ချီးကျူးရမည်ကို မသိတော့သော်လည်း ကောင်းမွန်သောအရာ တစ်ခုခုကိုသာ ပြောချင်နေမိသည်။

လျူတာ့ကန်းသည်လည်း အလွန်မနာလိုဖြစ်နေသော်လည်း ပြောလိုက်သေးသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဘယ်သူမှ လာမတိုက်မိအောင် ငါ စောင့်ပေးရဦးမှာပေါ့..."

သူက ကင်းစောင့်ရန် အတင်းအကြပ် လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆေးသွားယူလေသည်။

သူ၏ ဆရာကတော် ခြံဝင်းတံခါးထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ လီလီက ဓားသွေးနေပြီး လဲ့လဲ့က ဘေးမှနေ၍ အားပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

လျူအာကျူးက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

လီလီ စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်လေသည်။

လဲ့လဲ့က တပည့်ငယ်လေးတစ်ယောက်လို ပြေးလာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အစ်မက အစ်ကိုကျူးဇီ လက်စားချေဖို့ ကူညီပေးမလို့တဲ့... အဲ့မြေးမသား လီဖန်ကို ဓားနဲ့ခုတ်သတ်ပစ်မယ်တဲ့..."

"..."

လျူအာကျူး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး လီလီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်လား..."

လီလီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... လဲ့လဲ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့... ညီမက လီဖန်ကို ဓားနဲ့မခုတ်သတ်ချင်ပါဘူး... ညီမက သူက အစ်ကိုတို့နဲ့ ညီမရဲ့ အကြီးဆုံးတူလေးကို နောက်ထပ် အနိုင်မကျင့်ရဲအောင် သူ့တင်ပါးကို ဓားနဲ့တစ်ချက်လောက် ခုတ်ပြီး သင်ခန်းစာပေးချင်ရုံပါ..."

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။ သူသည် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ထင်းခုတ်ဓားကို လုယူလိုက်သည်။

"မင်းက မိန်းကလေးငယ်လေးလေ... ပြဿနာတွေကို အမြဲတမ်း ဓားနဲ့ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားလို့မရဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီကိစ္စတွေကို ငါတို့လူကြီးတွေကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့..."

"ဘာဒါပေမဲ့မှ မရှိဘူး... သွားကစားတော့..."

လျူအာကျူးသည် လီလီနှင့် လဲ့လဲ့တို့ကို နို့သကြားလုံး နှစ်လုံးစီပေးကာ လက်ကာပြပြီး နှင်လွှတ်လိုက်သည်။

လဲ့လဲ့က သကြားလုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ စားနေလေသည်။

လီလီကမူ မကျေနပ်သေးပေ။ လျူအာကျူး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"လဲ့လဲ့... နင် အစ်ကိုကျူးဇီနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အကြီးဆုံးတူလေး လက်စားချေဖို့ ကူညီပေးချင်လား..."

"အင်း... လျူရှောင်ဟုက ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံးတူလေးပဲဟာ..."

ခုနစ်နှစ်အရွယ် လဲ့လဲ့က သူ၏အစ်မကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျူးဇီက ငါတို့ လူကြီးတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ရဘူးလို့ ပြောတယ်လေ..."

"ငါတို့က လူကြီးတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဝက်ကြီးမှာ သားတွေရှိတယ် မဟုတ်လား..."

"နင် သူ့သားတွေရှေ့မှာ သွားပြီး သကြားလုံးသွားစား... ပြီးရင် သူတို့ကို ရွာထိပ်ကို မျှားခေါ်လာခဲ့... အဲ့ကောင်စုတ်လေးသုံးကောင်ကို ငါ သွားရိုက်ပစ်မယ်..."

လီလီက အံကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လဲ့လဲ့သည် "အိုး" ဟု အသံပြုကာ သူ၏အစ်မ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လိမ္မာစွာ ထွက်သွားသည်။

သေချာပေါက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ရည်ရွယ်ချက်များလည်း ရှိသည်။ အခြားကလေးများရှေ့တွင် သကြားလုံးစားခြင်းက ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ့အစ်မ အခြားသူများကို ရိုက်နှက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သကြားလုံးစားရခြင်းမှာ မျက်စိပသာဒဖြစ်စေသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် အိမ်ထဲမှ ဆေးပင်များကို ယူလာပြီး ကလေးငယ်နှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် ထင်းခုတ်ဓား ရှိသေးသလားဟု အရင်စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် ထပ်၍ အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

သူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျူရှောင်ဟု၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ထားလေပြီ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဟောင်းနှင့် အသစ်ဖြစ်နေသော ကြိမ်ဒဏ်ရာများ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီး တုန်လှုပ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆေးလိမ်းပြီးနောက် သူက နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။

မိခင်နှင့် မရီးဖြစ်သူတို့၏ နှလုံးနာကျင်နေမှုကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီဆေးက နည်းနည်း စပ်ပေမဲ့ မြန်မြန်ပျောက်တယ်... ဒဏ်ရာတွေက သုံးရက်ကနေ ငါးရက်အတွင်း ပျောက်သွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ အမေ... ရှောင်ဟုအတွက် စည်သွတ်ဘူးတစ်ဘူး သွားယူလိုက်ပါ... သူ အရမ်းဆာနေလို့ နံရိုးတွေတောင် ရေတွက်လို့ရနေပြီ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကပ်စီးမနဲတော့ပေ။ သူမ၏ အကြီးဆုံးမြေး ဤကဲ့သို့ အရိုက်ခံထားရသည်ကို မြင်သောအခါ စည်သွတ်ဘူးကို ကျွေးချင်သော်လည်း လျူအာကျူး၏ စကားမပါဘဲ သားဖြစ်သူ ဒေါသထွက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မကျွေးရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လျူရှောင်ဟုကို စည်သွတ်ဘူးဖြင့် ချော့မြှူနေစဉ် ဘိုးဘေးက ရောက်လာလေသည်။

ဘိုးဘေးသည် ရွာ၏ ဘိုးဘေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အနားယူရမည့် အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာ၏ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များအတွက်သာ သူ့အား အနှောင့်အယှက်ပေးလေ့ရှိပြီး အပြင်ထွက်လေ့မရှိပေ။

သို့သော် ယနေ့ ဤကိစ္စဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သူသည် ယခင်က လျူအာကျူးထံမှ အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူ လာကြည့်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ခြံဝင်းထဲရှိ စက်ဘီးကို မြင်လိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ သူ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩသွားလေသည်။

"တာ့ကန်း... ဒါက ကျူးဇီ ငှားလာတဲ့ စက်ဘီး မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ပြန်မပေးသေးတာလဲ... ဘယ်သူ့ဟာလဲဆိုတာ မြန်မြန်မေးပြီး ပြန်တွန်းသွားပေးလိုက်... သူတို့ကို စိတ်ပူအောင် မလုပ်နဲ့ ဒါမှမဟုတ် ဒီကို လာယူရအောင် မလုပ်နဲ့..."

လျူတာ့ကန်းက ချက်ချင်းပင် ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး... ဘိုးဘေးမသိလို့ပါ... ဒါက ကျူးဇီ ဝယ်လာတာ... ငှားလာတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဘာ... ဒါက ကျူးဇီရဲ့ဟာလား..."

ဘိုးဘေး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"အိုး... ငါတို့ရွာမှာ စက်ဘီးတစ်စီး ရှိနေပြီလား... အဲဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ဝမ်းသာစရာကိစ္စကြီးပဲ... မြန်မြန်... အောင်ပွဲခံဖို့ ဒီဗြောက်အိုးတွေကို ဖောက်လိုက်..."

ဘိုးဘေးသည် သူ သေဆုံးပြီးနောက် ဖောက်ရန် သိမ်းဆည်းထားသော ဗြောက်အိုးများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤခေတ်ကာလတွင် ရွာ၌ စက်ဘီးတစ်စီးရှိခြင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျသောအခါ သတို့သမီးကို သွားကြိုရန် ၎င်းကို စီးသွားနိုင်ခြင်းကြောင့် ကြီးမားသော ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ရွာထဲသို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် တရားဝင်လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူမ၏မိသားစုသည်လည်း သူတို့ကို ပို၍ အထင်ကြီးလေးစားမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသက်အရွယ်အရ ဘိုးဘေးသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မလိုချင်တော့ဘဲ သူ၏မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူများ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေကြသည်ကိုသာ မြင်ချင်တော့သည်။

လျူတာ့ကန်းက တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

"ဘိုးဘေး... ဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား... ဒီဗြောက်အိုးတွေက ဘိုးဘေး နောင်တစ်ချိန်မှာ သုံးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အိုး... ငါ ဘယ်နှနှစ်တောင် အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာမို့လို့လဲ... ဒါက ငါတို့ရွာမှာ ငါမြင်ဖူးမယ့် တစ်စီးတည်းသော စက်ဘီး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်လေ..."

ဘိုးဘေးက အလွန်ဝမ်းသာနေလေသည်။ လျူတာ့ကန်း မလှုပ်ရှားရဲသည်ကို မြင်သောအခါ သူကိုယ်တိုင် မီးခြစ်ယူကာ ဗြောက်အိုးများကို မီးရှို့လိုက်လေတော့သည်။

ထိုခေတ်က ဗြောက်အိုးများသည် အလွန်စွမ်းအားပြင်းလေသည်။ မီးရှို့လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့သည် အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသံကို တစ်ရွာလုံး ကြားနိုင်လေသည်။

ဗြောက်အိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လျူကျေးရွာမှ လူတိုင်းက လျူအာကျူး၏ အိမ်ဘက်သို့ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ထို့နောက် လယ်ကွင်းထဲသို့ ရေထမ်းသွားနေသည်ဖြစ်စေ၊ တောင်ပေါ်တွင် တောဟင်းရွက်များ ရှာဖွေနေသည်ဖြစ်စေ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အလုပ်များကို ချက်ချင်းချထားခဲ့ကာ လျူအာကျူး၏ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားကြလေတော့သည်။

ရွာသူရွာသားများသည် အလျင်အမြန် စုရုံးလာကြသည်။ အချို့က သူတို့၏ အိမ်များမှ အဖြူရောင်အဝတ်များကို ခေါင်းတွင်ပတ်ကာ အားလုံးက လျူအာကျူး၏ အိမ်ဆီသို့ အသံကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးရင်း လျှောက်လာကြသည်။

"အိုး... ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခုလိုပဲ ထွက်သွားရတာလဲ..."

"ဘိုးဘေး... ခရီးလမ်းဖြောင့်ဖြူးပါစေ..."

"ဘိုးဘေး... အိုး ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးရေ..."