အခန်း ၅၄

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၅၄) - အောင်နိုင်သူအဖြစ် ထွက်ခွာခြင်း

ချီချန့်ဖာကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရန်ရှင်းကျိုး ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို အကဲခတ်ကာ သူတို့ ဘာတွေးနေသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေကို သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ မတ်တပ်ရပ်ရင်း လူတိုင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ခပ်အေးအေးပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံးက ငါ ချီချန့်ဖာကို သတ်လိုက်လို့ ရတနာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ သိနေလိမ့်မယ်လို့ တွေးနေကြတာလား"

ဒင်ဒီယန်ကို အနိုင်ယူထားသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် သူ၏ အကြည့်များမှာ လျှပ်စီးအလား စူးရှလွန်းလှရာ သူနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသူတိုင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြရသည်။ လူထျန်းရွှူး နှင့် ဟွာထျယ်ကန်း တို့ကဲ့သို့ ပညာရှင်ကြီးများပင်လျှင် ရန်ရှင်းကျိုး၏ အကြည့်များ သူတို့ထံ ကျရောက်လာသောအခါ ဦးရေပြားများပင် ရှိန်းတိန်းရှိန်းတိန် ဖြစ်သွားကြရတော့သည်။ ရွှေတိုက်က အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ညီနောင်ရန်... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ချီချန့်ဖာကို စကားတစ်ခွန်းတောင် ပြောခွင့်မပေးဘဲ သတ်ပစ်လိုက်တာ မဟုတ်လား"

"ငါကတော့ သူ့ကို မြင်တာနဲ့ ဓားဆွဲထုတ်ပြီး ခုတ်တာပဲ၊ ဘာစကားတွေ အပိုပြောနေမှာလဲ"

"မင်း သူ့ကို ဘယ်နှစ်ချက်နဲ့ သတ်လိုက်တာလဲ"

ရွှေတိုက်သည် သူ့ကို ကူညီရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရန်ရှင်းကျိုး သိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ လူသတ်ရင် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ရတာကို သဘောကျတယ်။ ချီချန့်ဖာကတော့ မဆိုးပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက် ခုနစ်ကွက်အထိ ခံနိုင်ခဲ့တယ်။ ခုနစ်ကွက်မြောက်ကျမှပဲ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ခွဲပစ်လိုက်နိုင်တာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ မိုးကင်းဟိန်းသံ ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို ပြန်လည် သတိရသွားကြသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ရက်စက်မြန်ဆန်ပြီး မထင်မှတ်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ စွမ်းရည်မျိုးနှင့်ဆိုလျှင် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် ချီချန့်ဖာမှာ အကွက်အနည်းငယ်ထက် ပိုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ရာ၌ နာမည်ကျော်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ချီချန့်ဖာက ခုနစ်ချက်၊ ရှစ်ချက်အထိ ခံနိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်ဖြစ်သည်။ ဒင်ဒီယန်ပင်လျှင် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို မနည်းရှောင်ခဲ့ရသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချီချန့်ဖာမှာ ခုနစ်ချက်အထိ ခံနိုင်ခဲ့သည်ဟု ကြားရသောအခါ အားလုံးက မြစ်ဖြတ်သံကြိုး ကို ချီးကျူးမိသွားကြတော့သည်။

“ငါတို့ ဒီမြစ်ဖြတ်သံကြိုးကို အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ။ ကံဆိုးတာက သူက ရန်ရှင်းကျိုးနဲ့ တွေ့ပြီး ရတနာအကြောင်းတောင် ပြောခွင့်မရဘဲ မတရား အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ။ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ”

ယခုအခါ လူတိုင်းမှာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ စကားကို ယုံကြည်သွားကြပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ပုံစံအရ ချီချန့်ဖာမှာ စကားပြောချိန်မရဘဲ သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်မည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ကြတော့သည်။

"နှမြောစရာပဲ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဖုန်းယွင်ချွမ်းပင်လျှင် နောင်တရဟန်ဖြင့်...

"ညီနောင်ရန်... မင်း ရတနာရှိတဲ့နေရာကို မေးပြီးမှ သတ်လိုက်လည်း နောက်မကျပါဘူးကွာ"

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ညီနောင်ဒင် ပြောပြချက်အရ လျန်ချန်ကျမ်းစာဆိုတာ ကိန်းဂဏန်း ဂါထာတွေပဲ ဖြစ်နေတာ။ မေနျန့်ရှန်းရဲ့ တပည့်ရင်းတွေမှပဲ အဲဒီဂါထာတွေကို သုံးပြီး ရတနာရှိတဲ့နေရာကို ရှာနိုင်မှာတဲ့။ အခု မင်းက ချီချန့်ဖာတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းမှာ ဂါထာတွေ ရှိနေရင်တောင် ရတနာကို ရှာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဝမ်ကျန့်ရှန်းမှာ တပည့်တွေ မရှိဘူးလား"

"ရှိတော့ ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အကုန်လုံးကို အပြည့်အစုံ သင်ထားရပုံ မရဘူး‌လေ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဖုန်းယွင်ချွမ်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤဖုန်းယွင်ချွမ်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ တပည့်များကို ဓားသိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အတင်းအကျပ် စစ်မေးခဲ့ပုံ ရလေသည်။ ဝမ်ကျန့်ရှန်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်များမှာ မှားယွင်းနေသောကြောင့်သာလျှင် ဖုန်းယွင်ချွမ်းသည် ချီချန့်ဖာ၏ အသက်ရှင်သန်မှုအပေါ် ဤမျှအထိ ဂရုစိုက်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက်

"အဲဒါတွေက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... ဒါတွေက ညီနောင်ရန်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး" ဟု ဆိုကာ အခြေအနေမှာ အလွန် အရှက်ရဖွယ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် အဆက်အသွယ် မပြတ်လိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ပြီး "ညီနောင်ရန်... မင်းက အခု အစိုးရရဲ့ အလိုရှိနေတဲ့ ရာဇဝတ်သား ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ဆိုရင် မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပိုပြီး သတိထားစေချင်တယ်။ မဟုတ်ရင် အစိုးရဝန်ထမ်းတွေဖြစ်တဲ့ ငါ့တပည့်တွေအတွက် အလုပ်လုပ်ရတာ ခက်လိမ့်မယ်"

"မြောက်ပိုင်းရဲ့ သူရဲကောင်းလေးဦး" မှာ သိုင်းလောက၌ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အစိုးရကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားကြတော့ပေ။ သို့သော် ဖုန်းယွင်ချွမ်း ကိုယ်တိုင် တောင်ပိုင်းသို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူမှာ "ခြောက်တံခါးဌာန" မှ အရာရှိချုပ်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူသည် ကျင့်ကျိုးမြို့ဝန် အသတ်ခံရသည့် အမှုကြီးကို သူ၏ တပည့် ဖြစ်သူ မဖြေရှင်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်၍ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုး၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြီးမားလွန်းနေသဖြင့် ဖုန်းယွင်ချွမ်းမှာ ခက်ခဲသောအခြေအနေကို သိရှိကာ နောက်ဆုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် "မြို့ဝန်ကိုသတ်သော ဓားပြကြီး" ကို မဖမ်းဆီးနိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် ခိုးသားအသေးအဖွဲအချို့ကို ဖမ်း၍ အမှုပိတ်ရန်သာ စိတ်ကူးလိုက်တော့သည်။ သို့သော် လျန်ချန်ကျမ်းစာ ရတနာကိုမူ သူ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထိုရတနာမှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ ဖုန်းယွင်ချွမ်းသည် သိုင်းပညာ အဆင့်မြင့်သော်လည်း လောဘတရားကို မလွန်ဆန်နိုင်ပေ။ လျန်ဧကရာဇ်၏ ရတနာကြီးဟူသော အသံမှာ အစိုးရအဖွဲ့ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်ရာ သာမန် သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက် မဆိုထားနှင့်တော့။ သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစိုးရ အစိုးရသာ အသုံးဝင်ရင် သွေးဓားဘိုးဘေးက အဖမ်းခံရတာ ကြာလှပြီ မင်းတို့ သွေးဓားကိုယ်တော်ကိုတောင် မဖမ်းနိုင်ဘဲ ငါ့ကို ဖမ်းချင်နေတာလား။ ငါ့ရဲ့ ဓားကိုရော အသုံးမကျဘူးလို့ မင်းတို့ ထင်နေကြတာလား"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ့တပည့်တွေကိုတော့ အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့ဦး ညီနောင်ရန်”

"စီနီယာရွှေ... ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ မေနျန့်ရှန်းအတွက် လက်စားချေဖို့ သူ့ရဲ့ သစ္စာဖောက် တပည့်သုံးယောက်ကို သတ်ပစ်မယ်ဆိုတာ အခုတော့ ပြီးမြောက်သွားပြီ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သွေးဓားကိုယ်တော်ကို အခုထိ ဥပဒေအရ အပြစ်မပေးနိုင်သေးတာကတော့ ကျွန်တော့်ကို သိပ်ပြီး မပျော်ရွှင်စေဘူးဗျ"

"ဒါက ငွေစက္ကူ တစ်သောင်းပါ။ စီနီယာ ဒါကို သိမ်းထားပေးပြီး ဒီသွေးဓားကိုယ်တော်ကို ဆုငွေထုတ်ပေးပါ။ သူ့ကို အရှင်ဖမ်းမိတဲ့သူကို ငွေတစ်သောင်းပေးမယ်၊ သတ်ပစ်နိုင်ရင် ကိုးထောင်ပေးမယ်၊ သူ့ခြေထောက်တစ်ဖက် ယူလာနိုင်ရင် သုံးထောင်၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးဆိုရင် ခုနစ်ထောင် ပေးမယ်။ သူ့ရဲ့ ခြေမလေးတစ်ချောင်း ယူလာရင်တောင် ငွေရစေရမယ်။ ဟဲဟဲ... သွေးဓားကိုယ်တော်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ငါ ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ပေးလိုက်မယ်"

"ညီနောင်ရန်... မင်းမှာ ဒီလောက် ငွေတွေ ဘယ်က ရတာလဲ။ ငွေတစ်သောင်းကို ဒီအတိုင်းကြီး ပေးလိုက်တာလား”

“မတရား ချမ်းသာနေတဲ့သူတွေဆီကနေ ကျွန်တော် သွားချေးသုံးတာပါ၊ ငွေအတွက်တော့ ပူစရာမလိုပါဘူး”

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းက နာမည်ကျော် ဓားပြကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ တကယ်ပဲပေါ့ ညီနောင်ရန်”

"တကယ်ဆိုတော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်တော်က အစိုးရကို ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်လို့လား အခုခေတ် အစိုးရဆိုတာ ချေးပုံကြီးလိုပဲ၊ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ"

"ဒီနေ့အတွက် ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေ ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပြီး ညီနောင်ဒင်ဆီက လျန်ချန်ကျမ်းစာ လျှို့ဝှက်ချက်နဲ့ လဲလှယ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အခုပဲ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံကြပါနဲ့"

"ညီနောင်ရန်... မင်းကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရတနာပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ မေ့လိုက်ပါတော့ မင်းသာ ငါနဲ့ တိုက်မယ်ဆိုရင် အနိုင်အရှုံး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ကြားက အာဃာတတွေ အားလုံးကို ကျေအေးပေးမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား"

"ငါ မင်းကို အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ ညီနောင်ဒင်... မင်းမှာသာ ရည်မှန်းချက် ရှိမယ်ဆိုရင် သိုင်းလောကထဲမှာ ဘာလို့ လေလွင့်နေဦးမှာလဲ။ မင်းရဲ့ အမေက မင်းကို ဒင်ဒီယန် လို့ နာမည်ပေးခဲ့တာက ဆန်းဖန်း ဝူတျန့် ထဲက တျန့် ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ယူထားတာလေ။ မင်း မသေသေးဘူးဆိုရင် စာမေးပွဲဖြေပြီး အရာရှိလုပ်ပါလား၊ ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးပြုပြီး မင်းရဲ့ အတိတ်က အမှားတွေကို ဆေးကြောပါလား"

"ငါ့ရဲ့ အပြစ်တွေက ခွင့်လွှတ်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး၊ ငါကတော့ သေဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ။ ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုမယ့် ကိစ္စကိုတော့ ညီနောင်ရန်ပဲ လုပ်ပေးပါတော့ မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် နောက်တစ်လနေရင် ငါ့ကို လာပြီး နှုတ်ဆက်ပေးပါဦး၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်းကို အကူအညီတောင်းစရာ တစ်ခု ရှိတယ်"

"မင်းက တကယ်ပဲ သေတော့မှာလား။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဆံပင်တွေဟာ မိဘတွေ ပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်တွေလေ။ မင်းရဲ့ အသုံးဝင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုအတွက် သုံးလိုက်တာက ဘယ်သူ့ကို သစ္စာဖောက်နေတာလဲ မင်းသိလား ငါကတော့ လူကြောက်တွေကို တကယ့်ကို စက်ဆုပ်တယ်။ မင်း သေချင်ရင်လည်း သေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဂူတွေမှာ မြက်တွေ ထူထပ်နေပြီ၊ နောက်ဆိုရင် ဘယ်သူက သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးမှာလဲ။ ဟဲဟဲ... မင်းကတော့ တကယ့်ကို ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ လူကြီးလူကောင်းပါပဲ”

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ် မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့ ချစ်သူတွေပဲ လျန်ရှန်းပေါ်နဲ့ ကျူးရင်းထိုင် တောင် မင်းတို့ကို မမီဘူး သေလိုက်ကြစမ်းပါ၊ မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ကောင်းကိုတော့ ငါ နောင်ကျရင် ဟိုးဟိုးကျော်အောင် ဖြန့်ပေးပါ့မယ်"

သူသည် ရယ်မောရင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ခွာသွားရာ မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်၍ ကျန်းလင်မြို့ ဆင်ခြေဖုံးဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌မူ ဒင်ဒီယန်တစ်ယောက်တည်းသာ မျက်နှာပျက်လျက်၊ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား မတ်တပ်ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

***