အခန်း ၅၇

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၅၇) - ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော လူငယ်လေး

"အစ်ကိုရန်... ဒီပန်းက အဆိပ်ပြင်းလွန်းလှပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အနံ့လေးကတင် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို သတိမေ့သွားစေနိုင်သလို သူ့ရဲ့ အကိုင်းနဲ့ အရွက်တွေကလည်း ထိမိတဲ့လူကို အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိတဲ့အရာကို ဖျက်ဆီးပစ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်"

"ခင်ဗျား ဒီပန်းကို စိုက်ပျိုးနိုင်တဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ သဘောသဘာဝကို ပိုပြီး နားလည်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သုံးတဲ့အခါမှာလည်း အခုထက်ပိုပြီး သတိထားနိုင်သလို အန္တရာယ်လည်း နည်းသွားမှာပါ"

ဒင်ဒီယန်က ရွှေလှိုင်းပန်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြခဲ့စဉ်က လင်းကျင်ယီမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ခဲ့ရသည်။ ဒင်ဒီယန် အသက်ရှိစဉ်ကပင် သူသည် ဤအဆိပ်ပင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ဒင်ဒီယန်က တားမြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက ဤအပင်ကို အသုံးပြု၍ လူတစ်ပါးကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မည်ကို သူ အလွန်ပင် မလိုလားသဖြင့် ဒင်ဒီယန်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို အနည်းငယ် ဆန့်ကျင်ကာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရှေ့မှောက်၌ပင် ပန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုလင်း... ခင်ဗျားကတော့ လက်လွန်သွားပြီဗျာ ဒီအရာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ ရန်သူကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုပဲ။ ဒီလိုမျိုး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့ ကျွန်တော်တို့မှာ အားကိုးစရာတစ်ခု အလကားနေရင်း ဆုံးရှုံးသွားတာပေါ့"

"ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ သိုင်းအစွမ်းအရဆိုရင် ဒီရွှေလှိုင်းပန်း မရှိရင်တောင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ခင်ဗျားကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်တဲ့လူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေမယ့် ဒီလို အဆိပ်မျိုးကို ဘာလို့ သုံးချင်ရတာလဲ”

နောက်ဆုံးစကားမှာ သူ ရွှေလှိုင်းပန်း ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုး၏ အမည်မှာ တစ်ပြည်လုံး၌ ကျော်ကြားနေပြီ ဖြစ်ရာ ရက်စက်ပြီး အဆိပ်ခတ်တတ်သူ ဟူသော ဂုဏ်သတင်း အစွန်းအထူး ဖြစ်သွားမည်ကို လင်းကျင်ယီ အမှန်တကယ်ပင် မလိုလားပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် ဂုဏ်သတင်းမှာ အစွမ်းထက်မြက်မှုထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးလှသည်။ နာမည်ကောင်း ရှိပါက လူစိမ်းများပင်လျှင် ခင်ဗျား၏ အမည်ကို ကြားရုံဖြင့် ဦးညွှတ် အလေးပြုကြလိမ့်မည်။ နာမည်ဆိုး ရှိပါက မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သည်ဖြစ်စေ မုန်းတီးခြင်းကိုသာ ခံရပေလိမ့်မည်။

လင်းကျင်ယီသည် မူလက ကဗျာနှင့် စာပေကို နှံ့စပ်သော စာဆိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် သိုင်းလောကသား တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဂုဏ်သတင်း ထပ်မံ မပျက်စီးစေရန်နှင့် ခေတ်တစ်ခေတ်၏ သူရဲကောင်းတစ်ဦးမှာ လူဆိုးတစ်ဦးအဖြစ် မပုံဖော်ခံရစေရန်အတွက် ရွှေလှိုင်းပန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဘာတွေးနေသည်ကို သိရှိသွားကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"အစ်ကိုလင်း... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို ပင်ပင်ပန်းပန်း အသက်ရှင်နေတာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် သူများက ဘာပြောပြော ကျွန်တော် ဂရုစိုက်နေရမှာလား။ ဂုဏ်သတင်း ဆိုတာကြီးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို ထမ်းထားရတာ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲလိုက်သလဲဗျာ။ ခင်ဗျားက သိုင်းလောကထဲ ရောက်နေတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေရတာလဲ"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ! အရင်က ကလဲ့စားမချေရသေးခင်မှာတော့ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေခဲ့တာ။ အခုတော့ လင်ထွေးစိလည်း သေပြီ၊ အစ်ကိုဒင်နဲ့ မရွှမ်းဟွာတို့လည်း သေကြောင်းကြံသွားကြပြီဆိုတော့... ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှု မရှိတော့ဘူး။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာကိုပဲ ခံစားနေရတယ်"

သူက ရန်ရှင်းကျိုးကို အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်သွားပြီး ဘူးသီးခြောက်ဘူးလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီထဲမှာ ရွှေလှိုင်းပန်းရဲ့ မျိုးစေ့တွေ ရှိတယ်။ ခင်ဗျား စိုက်လို့ ရပါတယ်"

"ဒါက ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်း ရဲ့ မိတ္တူပဲ။ အစ်ကိုဒင်က ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် ပေးခိုင်းသွားတာ။ သူပြောတာက... ဒီနေ့ခေတ် သိုင်းလောကမှာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ ပါရမီအရှိဆုံး လူကို ပြပါဆိုရင် ခင်ဗျားပဲတဲ့။ ဒါကြောင့် ဒီကျမ်းစာက ခင်ဗျားနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လျန်ချန်ကျမ်းစာ ကိုတော့ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တယ်။ သူပြောတာက... ကျွန်တော့်ကို ကျမ်းစာ ပေးလိုက်ရင် အစ်ကိုရန်က သေချာပေါက် ကျွန်တော့်ဘက်က ရပ်တည်ပေးပြီး လျန်ချန်ကျမ်းစာ ကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်တဲ့"

ရန်ရှင်းကျိုးက စာအုပ်ကို ယူ၍ တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် လှန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်ကာ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးလျက်... "ဒီဒင်ဒီယန်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေလို့တောင် ပြောလို့ ရမယ်။ ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် အခု ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း ခင်ဗျားနဲ့အတူ ဒီလျန်ချန်ကျမ်းစာ ပြဿနာကို အတူတူ ဖြေရှင်းပေးဖို့ပါပဲ"

"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ဖြေရှင်းကြမလဲ"

"ကျွန်တော် လျန်ချန်ကျမ်းစာရဲ့ ရတနာကို ရှာတွေ့ထားပြီ။ နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ လူအင်အား စုဆောင်းပြီး အဲဒီရတနာတွေကို ထုတ်ယူမယ်၊ ပြီးရင် ငွေနဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေအဖြစ် လဲလှယ်ပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသက ဘေးဒုက္ခသည်တွေကို သွားရောက် ကူညီကြမယ်။ ဒါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အလုပ်ပဲ"

"ရတနာကို ရှာတွေ့ပြီလား။ ကောင်းလိုက်တာဗျာ အခု အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ ဘေးဒုက္ခတွေ ကြုံနေရတာ။ တကယ်လို့ ဒီရတနာကို ရှာတွေ့ပြီဆိုရင် ဘေးဒုက္ခသည်တွေကို ကူညီဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းသုန်းနှင့် ဟဲနန်ပြည်နယ်များမှာ မိုးခေါင်ရေရှားမှု ဒဏ်ကို နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ခံစားနေရပြီး ယခုအခါတွင် ကျိုင်းကောင်ဘေးကပါ ထပ်မံ ကျရောက်နေလေသည်။ ကျိုင်းကောင်များမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်း၌ ဘာမှ မကျန်အောင် ဖျက်ဆီးသွားကြသည်။ သတ္တိရှိလှပါသည်ဆိုသော ရန်ရှင်းကျိုးပင်လျှင် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေသော ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ကျောချမ်းခဲ့ရ၏။ ကျိုင်းကောင်များ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဆင်းရဲသား ပြည်သူများမှာ ပို၍ပင် ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြသည်။ သာမန်လူများအနေဖြင့် သုံးနှစ်စာ စားနပ်ရိက္ခာကို မည်သို့ စုဆောင်းထားနိုင်မည်နည်း။ မိုးခေါင်မှုနှင့် ကျိုင်းကောင်ဘေး ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူသန်းပေါင်းများစွာမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရပြီ ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး ကျင့်ကျိုးသို့ လာရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိ၏။ ပထမတစ်ခုမှာ လင်းကျင်ယီကို သိုင်းလောကသားများ ရန်မပြုနိုင်ရန် အရှိန်အဝါဖြင့် ကာကွယ်ပေးဖို့ ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ရွှေတိုက်နှင့် အခြားသူများကို ဖိတ်ခေါ်ကာ ရတနာများကို တူးဖော်၍ ဆန်၊ ဂျုံနှင့် ငွေကြေးများအဖြစ် လဲလှယ်ကာ ဘေးဒုက္ခသည်များကို ကယ်ဆယ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

သိုင်းလောက၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ရန်ရှင်းကျိုးအတွက် ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း ဘေးဒုက္ခသည်များကို ကယ်တင်ခြင်းမှာမူ အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်ယီသည် မူလကပင် စိတ်ကောင်းရှိသူ ဖြစ်ရာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ အစီအစဉ်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ရွှေတိုက်ကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူ၍ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

ရွှေတိုက်မှာ အတန်ကြာ နားထောင်နေပြီး ရန်ရှင်းကျိုးကို ထပ်ခါတလဲလဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူက သက်ပြင်းချကာ... "ရှင်းကျိုး... ငါ မင်းကို အမြဲတမ်း အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရတနာတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် သိမ်းထားဖို့ မစဉ်းစားဘဲ ဘေးဒုက္ခသည်တွေကို ကူညီဖို့ စဉ်းစားတာကတော့ တကယ်ကို... တကယ်ကိုပဲ..."

သူသည် စကားလုံး ရှာမရ ဖြစ်သွားပြီးမှ "အိမ်တိုင်းမှာ ရှိသင့်တဲ့ လူဝတ်ကြောင် ဘုရားလောင်း ဆိုတာ မင်းကို ပြောတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို လူအများကြီး မသိစေနဲ့။ စီနီယာရွှေ... စိတ်ချရပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းတဲ့ လူအနည်းငယ်ကိုပဲ ရှာပေးပါ။ ဒါမှ ဒီတန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပြီး မြောက်ပိုင်းက ဘေးဒုက္ခသည်တွေဆီ ရိက္ခာတွေ ပို့ပေးနိုင်မှာ”

"ငါ့ရဲ့ သွေးသောက်ညီနောင် သုံးယောက်စလုံးက စည်းစိမ်ထက် သစ္စာကို တန်ဖိုးထားတဲ့ လူတွေပါ။ ငါ သူတို့ကို ခေါ်လိုက်မယ်"

"ကောင်းပါပြီ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြိုပြောထားမယ်... ဒီကိစ္စကို သေချာကိုင်တွယ်ရမယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ဒီကြားထဲကနေ ကိုယ်ကျိုးရှာဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်မှုကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့"

"ရပါတယ် ငါတို့တွေ ပေါင်းလာတာ ကြာပါပြီ... သူတို့ကို ငါ အပြည့်အဝ ယုံကြည်တယ်"

"အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့ တကယ်တော့ ဒီအလုပ်ကို လုပ်ပေးတဲ့အတွက် တစ်ယောက်ချင်းစီကို ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းစီ ပေးပါဦးမယ်"

"ဆုလာဘ် မရှိရင် ကျွန်မတို့က မလုပ်ပေးဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ အစ်ကိုရန်... ကျွန်မတို့ကို အထင်မသေးပါနဲ့"

"မိမိတို့ တတ်နိုင်တဲ့ဘက်က ပါဝင်ကူညီသူတိုင်းဟာ သူရဲကောင်းတွေပါပဲ။ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အထင်သေးရက်မှာလဲ"

ထို့နောက် အဖွဲ့သားများမှာ ကျင့်ကျိုးမြို့သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာကြပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ရွှေတိုက်၏ သွေးသောက်ညီနောင် သုံးဦးစလုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက လျန်ချန်ကျမ်းစာ၏ ရတနာကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့ထားပြီဟု ကြားသောအခါ သူတို့အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ ဆွေးနွေးပြီးနောက် လူစုမှာ ကိရိယာများကို ယူဆောင်ကာ မြို့ပြင်ရှိ ထျန်းနင်းဘုရားကျောင်း သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။

ခမ်းနားလှသော ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အလယ်၌ ရပ်တည်နေသော ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးနှင့် ရှေ့မှောက်ရှိ များပြားလှသော ရတနာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်လာတော့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက တံခါးဝ၌ ရပ်နေပြီး ဝင်းအတွင်းရှိ ဂူဗိမာန်တစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဂူထဲမှာ ရှိနေတာက ချီချန့်ဖာပဲ။ ဟဲဟဲ... ကျွန်တော် သတ်ချင်တဲ့လူဟာ ကမ္ဘာအဆုံးထိ ပြေးရင်တောင် မလွတ်ပါဘူး မြစ်ဖြတ်သံကြိုး က သူ့ကိုယ်သူ ဉာဏ်ကောင်းလှချည်ရဲ့လို့ ဂုဏ်ယူနေခဲ့တာ... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားတစ်ချက်အောက်မှာပဲ အသက်ပျောက်သွားရတယ်။ လူကြီးမင်းတို့... ဒီရွှေဆင်းတုတော်ကြီးက လှပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အသက်လောက်တော့ တန်ဖိုးမရှိဘူးနော်"

ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ညွှန်ကြားမှုဖြင့် ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြတ်တောက်ကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော သေတ္တာများထဲသို့ ထည့်သွင်းကြတော့သည်။

ဤဆင်းတုတော်ကြီးမှာ အမြင့် ပေ ၃၀ ကျော်ရှိပြီး သာမန် ဆင်းတုတော်များထက် များစွာ ကြီးမားထည်ဝါလှသည်။ ဆင်းတုတော်ကြီး၏ အလေးချိန်မှာ အနည်းဆုံး ပိဿာပေါင်း သောင်းချီ၍ ရှိပေလိမ့်မည်။ ရွှေဆင်းတုတော်ကို ဖြတ်တောက်နေစဉ် ရွှေစိမ့်မှာပင် မျက်စိလည်သွားရကာ "ဒါတွေ အကုန်လုံး ရွှေတွေပဲလား! တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ရတနာကြီးပါပဲ" ဟု ရေရွတ်မိသည်။

"ဒါက နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ စည်းစိမ်တွေဆိုရင် ဒါက များတယ်လို့ ထင်သလား။ ဒီရွှေတွေ အကုန်လုံးကို ရိက္ခာနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ရင်တောင် ဘယ်နှစ်ယောက်ကို ကူညီနိုင်မှာမလို့လဲ။ ဟဲနန်နဲ့ ရှန်းသုန်းက လူတိုင်းကို ထမင်းတစ်နပ်စီ ကျွေးမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီရွှေဆင်းတုတော်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ကုန်သွားမှာပဲ တကယ်လို့ လူသန်းပေါင်းများစွာရဲ့ ပါးစပ်ကို စုပေါင်းလိုက်ရင် အဲဒီပါးစပ်ကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားမယ်လို့ ထင်သလဲ။ အနည်းဆုံး မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီပါးစပ်ကြီးက တစ်လုပ်စားလိုက်ရင် ဆန်နဲ့ ဂျုံ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်သွားမလဲ တွေးကြည့်စမ်း"

"ဟုတ်သားပဲ... အဲဒီလို ပါးစပ်ကြီးဆိုရင်တော့ အစားတွေ အများကြီး စားမှာပဲ။ အစ်ကိုရန်... ဒီရွှေဆင်းတုတော်ကြီးရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာက ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေတာပဲ။ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဖို့အတွက် လုပ်ထားတာနဲ့ တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ လျန်ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာတွေက ရွှေတွေပဲလား။ ဗိုက်ထဲမှာ ရတနာတွေ ဝှက်ထားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဘာမှ မရှိရတာလဲ"

သူမက ရန်ရှင်းကျိုးနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက ရတနာတွေကို အရင် ကြိုယူထားလိုက်တာ မဟုတ်လား"

"လျှောက်မပြောနဲ့ သိုင်းလောကမှာ ငါ ရန်ရှင်းကျိုးဟာ မိန်းမချောလေးကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားရင်တောင် စိတ်မလှုပ်ရှားတဲ့၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး အားကိုးထိုက်တဲ့ စံပြလူငယ်လေးဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ။ တကယ်လို့ ဒီဆင်းတုတော် ဗိုက်ထဲမှာ တကယ့် ရတနာတွေ ရှိနေခဲ့ပြီး ငါက ကြိုယူထားခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် ငါက ဝန်ခံပါ့မလား"

***