အခန်း ၅၈

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၅၈) - ခွဲခွာခြင်း

"ဖွတ်... ဟားဟား"

ရန်ရှင်းကျိုး၏ စကားကြောင့် ရွှေစိမ့်က ထပ်မံ၍ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

"အစ်ကိုရန်... ဒီရတနာတွေကို အစ်ကိုပဲ အကုန်ယူလိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲ။ တကယ်လို့ ဒါတွေကို ဘေးဒုက္ခသည်တွေကို ကူညီဖို့အတွက်ပဲ သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီလောက်များပြားတဲ့ စည်းစိမ်တွေကို နှမြောစရာကြီး ဖြစ်နေမှာပဲနော်"

"ရွှေနဲ့ငွေ ဆိုတာက လောကီစည်းစိမ် ပြင်ပပစ္စည်းတွေပါပဲ။ လိုအပ်သလောက် ရှိရင် တော်ပါပြီ... အလွန်အကျွံ များနေရင်တော့ ဒုက္ခကိုပဲ ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်။ ဒီလျန်ချန်ကျမ်းစာ ရတနာကိုပဲ ကြည့်လေ... တကယ်လို့ အစ်ကိုလင်းက ဒါတွေကို ငွေနဲ့ ရိက္ခာအဖြစ် မလဲလှယ်ခဲ့ရင် သူလည်း ဘဝမှာ အေးအေးလူလူ နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ ဒါတွေကို သုံးပစ်လိုက်ပြီဆိုတော့... ဟဲဟဲ... ဒီပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကလည်း လောကမှာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ သဘာဝအတိုင်းပဲ ဘေးဒုက္ခတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီး ဒုက္ခတွေ အများကြီးကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့တာပေါ့"

သူက ပါးစပ်ကသာ ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲ၌မူ ရင်ထဲမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေလေသည်။ တကယ်လို့သာ ဒီရွှေငွေ ရတနာတွေကို သူ၏ ဟေးဖုန်းစခန်းဆီသို့ သယ်သွားလို့ ရမည်ဆိုလျှင် သူ သေချာပေါက် အကုန်ယူသွားမှာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဟေးဖုန်းစခန်းသို့ မည်သို့ ပြန်ရမည်မှန်း မသိသလို၊ အမှန်တကယ် ပြန်သွားနိုင်မလားဆိုသည်မှာလည်း မသေချာပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤရတနာများကို သိမ်းပိုက်လိုသော စိတ်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာတွင် ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရမည့်အစား စိတ်မပူရအောင် ပြတ်ပြတ်သားသား သုံးပစ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။ ဘေးဒုက္ခသည်များကို ကယ်ဆယ်ရာတွင် အသုံးပြုလိုက်ခြင်းက အရင်းအမြစ်များကို အကျိုးရှိရှိ သုံးစွဲရာ ရောက်သဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုး၏ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ်တော့ သက်သာရာ ရသွားစေသည်။

ရွှေစိမ့်က ရတနာများအတွက် နှမြောနေသော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ နှမြောနေမိသည်။ ရွှေတောင်ကြီးကို စောင့်ကြပ်နေရသော်လည်း ယူသွားခွင့် မရှိခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နာကျင်ရသော ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားကို မြင်သောအခါ ရွှေစိမ့်၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ တောက်ပလာကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုရန်... အစ်ကို့လိုမျိုး ငွေမက်မောခြင်း မရှိဘဲ ဘေးဒုက္ခသည်တွေအတွက်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြှုပ်နှံထားတဲ့ လူငယ်သူရဲကောင်းမျိုးက တကယ်ကို ရှားပါတယ်။ ကျွန်မ... ကျွန်မကတော့..."

"ဘာလဲ... မင်းက ကိုယ့်ကို ချစ်သွားပြီလား"

ရွှေစိမ့်၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားပြီး "ဘယ်သူက အစ်ကို့ကို ချစ်မှာလဲ။ အစ်ကိုကတော့ တကယ့်ကို အသားလွတ် လျှောက်ပြောနေတာပဲ" ဟု ဆိုကာ မျက်နှာလွှဲသွားတော့သည်။

"အစ်ကို့ကို စကားမပြောတော့ဘူး"

ရန်ရှင်းကျိုးက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဆွဲကာ ဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌မူ "ဒုက္ခပဲ... ဒီကောင်မလေးကတော့ ငါ့ကို တကယ် စွဲလန်းသွားပြီ ထင်တယ်။ ငါ သူမနဲ့ အတူတူ အချိန်အကြာကြီး မနေသင့်တော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင် ဖြစ်တော့မယ်။ ငါသာ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မှားယွင်းသွားရင်တော့ ဘဝပျက်ပြီပဲ" ဟု တွေးနေမိသည်။

သူသည် ဤကမ္ဘာ၌ ဆက်ရှိနေနိုင်မည်လား၊ သို့မဟုတ် မည်မျှကြာအောင် နေရမည်လား ဆိုသည်ကိုပင် မသိသဖြင့် သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခမပေးလိုပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် မသိကျိုးကျွံပြုကာ တစ်ဖက်သတ်အချစ်ကို ရှောင်လွှဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျန်းနင်းဘုရားကျောင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် အပြင်ဘက်မှသာ စောင့်ကြပ်နေပြီး ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ထပ်မံ မဝင်တော့ပေ။ ဘုရားကျောင်းရှိ ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြတ်တောက်ပြီး ရန်ရှင်းကျိုး၏ အိမ်ငယ်လေးသို့ သယ်ယူရန် ဆယ်ရက်ကျော်မျှ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် ရွှေတုံးများကို အရည်ဖျော်ကာ ရွှေခဲများအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လူထျန်းရွှူးနှင့် အခြားသူများကို ဆန်၊ ဂျုံနှင့် ရိက္ခာများ ဝယ်ယူရန်၊ လှေနှင့် လှည်းများ ငှားရမ်းရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ရတနာများကို ဖျက်ဆီးသည့် အချိန်မှစ၍ ရိက္ခာများ ဝယ်ယူပြီး လူအင်အား ငှားရမ်းသည့် အချိန်အထိ တစ်လကျော်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အားလပ်ခြင်း မရှိဘဲ တောင်ပိုင်းရဲ့ သူရဲကောင်းလေးဦး ထံမှ သိုင်းပညာရပ်များကို မပြတ် မေးမြန်းသင်ယူခဲ့သည်။

သူသည် သွေးဓားဂိုဏ်း၏ သိုင်းကွက်များကို သူတို့၏ ထူးခြားသော သိုင်းပညာရပ်များနှင့် အပြန်အလှန် လဲလှယ်ခဲ့ပြီး မည်သူ့အပေါ်မှ အသာစီး မယူခဲ့ပေ။ လူထျန်းရွှူးနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ စိတ်သဘောထားနှင့် လုပ်ရပ်များကို ကြည်ညိုကြပြီး ဤကဲ့သို့သော တပည့်ကောင်းတစ်ဦး ရရှိသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေကြသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းစီ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သေးသည်။ ရှေးလူကြီးများ ပြောသလိုပင် စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် လူ့နှလုံးသားကို လှုပ်ခါနိုင်ပေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးထံမှ ကြီးမားသော လက်ဆောင်ကို ရထားသဖြင့် သူတို့မှာလည်း မသင်ပေးဘဲ မနေဝံ့ကြတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရန်ရှင်းကျိုး မေးမြန်းသမျှကို သူတို့ သိသမျှ အကုန်အစင် လက်ဆင့်ကမ်း ပေးခဲ့ကြသည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ သိုင်းအစွမ်းမှာ မူလကပင် သူတို့နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ စိတ်ပါလက်ပါ သင်ယူပြီးနောက် တစ်လအတွင်းမှာပင် သူတို့ သင်ပေးသမျှကို အကုန်တတ်မြောက်သွားတော့သည်။ ရွှေတိုက်၏ မှော်ဒေါ့နင်း ရေပေါ်ပြေးအတတ်နှင့် ဓားသိုင်း၊ လူထျန်းရွှူး၏ တာအိုအတတ်ပညာ၊ ဟွာထျယ်ကန်း၏ သံလှံကြီးသိုင်းနှင့် လီချန်ဖုန်း၏ ထိုက်ကျိဓားသိုင်းနှင့် လက်ဝါးသိုင်းများကိုပါ အကုန်တတ်မြောက်ခဲ့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက လူမှုရေး နားလည်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အားလုံးကို ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်း မိတ္တူ တစ်စောင်စီ ပေးလိုက်ရာ အားလုံးက ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး မည်သူမျှ မနစ်နာတော့ပေ။

နှစ်လအကြာတွင် ဝယ်ယူထားသော ရိက္ခာတင်း တစ်သိန်းကို ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် အဖွဲ့သားများက မြောက်ပိုင်းရှိ ဘေးဒုက္ခသည်များဆီသို့ သယ်ယူသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အင်ပါယာနန်းတော်မှာ မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ အကျင့်ပျက် ခြစားနေသော အရာရှိများကသာ ကြီးစိုးနေလေသည်။ ဘေးဒုက္ခ ကယ်ဆယ်ရေး ရန်ပုံငွေနှင့် ရိက္ခာများမှာ အကျင့်ပျက် အရာရှိများ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့သာ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် ပြည်သူများမှာ နေစရာမဲ့ကာ နေရာအနှံ့ ငတ်သေနေကြရသည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရိက္ခာတင်း တစ်သိန်းမှာ ရှန်းသုန်းနှင့် ဟဲနန်ရှိ ဘေးဒုက္ခသည်များအတွက် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာသော အသက်ကယ်ဆေး ဖြစ်သွားပြီး လူပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဤကဲ့သို့ ရက်ရောလှသော လုပ်ရပ်မှာ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ရှန်းသုန်းနှင့် ဟဲနန်ရှိ သူရဲကောင်းများနှင့် လူဆိုးဂိုဏ်းများပင်လျှင် များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် အဖွဲ့သားများကို ကြိုဆိုရန်၊ ရိက္ခာများ ဝေငှရာတွင် ကူညီရန်နှင့် စနစ်တကျ ရှိစေရန် သူတို့၏ လူများကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

ဤလူဆိုးဂိုဏ်းသားများမှာ မကောင်းမှု လုပ်လျှင် ရက်စက်ကြသော်လည်း ကောင်းမှုလုပ်လျှင်မူ လက်ရှိ အင်ပါယာနန်းတော်နှင့် အစိုးရရုံးများထက်ပင် ပို၍ အားကိုးရသေးသည်။ သူတို့က အနည်းငယ် ခိုးယူစားသောက်လျှင်တောင်မှ အကျင့်ပျက် အရာရှိများထက်စာလျှင် များစွာ တော်သေးသည်။

ပြည်သူများ၏ ဤကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ရပ်မှာ အင်ပါယာနန်းတော်သို့ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်းသည် သတင်းကို ကြားသောအခါ အမျက်ထွက်လေတော့သည်။ နန်းတော်မှာ အသုံးမကျဘဲ ခြစားနေသဖြင့် ပြည်သူများ ငတ်မွတ်နေရသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤသည်မှာ နန်းတော်ကသာ ကိုင်တွယ်ရမည့် ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးကဲ့သို့ နာမည်ပျက်ရှိသော ဓားပြတစ်ယောက်က ပြည်သူများ၏ စိတ်နှလုံးကို ရရှိရန် ဆန်ပြုတ်များ အလကား လိုက်ကျွေးနေစရာ မလိုပေ။

ထို့အပြင် ဘေးဒုက္ခသည်များ စုဝေးနေစဉ်အတွင်း တော်လှန်ပုန်ကန်မှုများ ဖြစ်ပွားလာပြီး မသမာသူများက အခွင့်ကောင်းယူသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှေနန်းတော်မှ အမိန့်တော် တစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ရာဇဝတ်မှုခင်းဆိုင်ရာ ဌာနကို နာမည်ကျော် ဓားပြ ရန်ရှင်းကျိုးအား ဖမ်းဆီးရန်၊ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိမ်းဆည်းရန်နှင့် သူ့ကို နန်းမြို့တော်သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

"အစ်ကိုရန်... ဒုက္ခရောက်ပြီဗျ"

တစ်နေ့တွင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် မြို့တစ်မြို့၌ ဆန်ပြုတ်ဝေငှနေသော အခြေအနေကို စစ်ဆေးနေစဉ် အဝေးမှ မြင်းစီး၍ ပြေးလာသော လင်းကျင်ယီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် လမ်းမပေါ်၌ လူများစွာ စည်ကားနေသော်လည်း လင်းကျင်ယီကို မြင်သောအခါ အားလုံးက လန့်ဖျပ်ကာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ရန်ရှင်းကျိုး အလွန်အံ့သြသွားသည်။ လင်းကျင်ယီမှာ တည်ငြိမ်သူဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုမူလေ့ မရှိမှန်း သူသိသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ "အစ်ကိုလင်း... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒုက္ခပဲ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ရပ်တွေကြောင့် နန်းတော်က သတိထားမိသွားပြီ။ ဧကရာဇ်မင်းက ခင်ဗျားကို ဖမ်းဖို့၊ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဖို့နဲ့ နန်းမြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီ"

"ငါက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အကုန်ခံပြီး လူတွေကို ကယ်နေတာကို... ဒီဧကရာဇ်က ငါ့ကို ဆုပေးမယ့်အစား သတ်ချင်နေတာလား။ ဘယ်သူက ဒီသတင်း ပေးတာလဲ"

"စီနီယာ ဖုန်းယွင်ချွမ်းက စာပို့ခိုနဲ့ လျှို့ဝှက် သတင်းပို့လာတာပါ"

"အစ်ကိုရန်... ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"အခုလောလောဆယ်တော့ ပုန်းနေရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ ငါ အခု ဒီကနေ ထွက်သွားမယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ စီနီယာရွှေတို့လည်း ဒီကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားကြ... ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို ဒေသခံ အစိုးရလက်ထဲ အပ်လိုက်တော့"

"တကယ်လို့ ဆန်နဲ့ ဂျုံတွေကို အစိုးရလက်ထဲ အပ်လိုက်ရင် အကုန်လုံးက အရာရှိတွေရဲ့ အိတ်ထဲပဲ ရောက်သွားမှာ... ပြည်သူတွေ ဘာမှ စားရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို ဆန်ပြုတ် မကျွေးနဲ့တော့။ တစ်အိမ်တက်ဆင်း ရိက္ခာတွေ ဝေပေးလိုက် အကုန် ဝေပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြ ပြည်သူတွေကိုလည်း ရိက္ခာတွေ ရတာနဲ့ ချက်ချင်း ဝှက်ထားဖို့ ပြောလိုက်ဦး... အစိုးရက သိမ်းတာ ဒါမှမဟုတ် ဓားပြတွေ လုတာမျိုး မဖြစ်ရအောင်"

ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးပြီးနောက် သူသည် တောင်ပိုင်းရဲ့ သူရဲကောင်းလေးဦးဖြစ်သော ပန်းကြွေရေစီးအဖွဲ့နှင့် ရွှေစိမ့်တို့ကို သူ့အနားသို့ ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။ အားလုံးက အံ့သြနေစဉ် ရန်ရှင်းကျိုးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောကာ "ငါက မကောင်းမှု မလုပ်ရက်လို့ပါဆိုမှ... အခုတော့ ကောင်းမှုလုပ်တာတောင် ခွင့်မပြုတော့ဘူးပေါ့။ ဟဲဟဲ... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ အားလုံးပဲ... ဘေးကင်းအောင်လို့ ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြပါ၊ အိမ်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကာ ပုန်းနေကြတော့"

"ဘေးဒုက္ခသည်တွေကို ကူညီတာက ရာဇဝတ်မှုလား"

"ငါကသာ အိမ်မှာပဲ နေပြီး ဆန်ပြုတ်လေး အနည်းငယ် လှူဒါန်းနေတဲ့ အလှူရှင် သူဌေးကြီးဆိုရင်တော့ နန်းတော်က ဆုပေးပြီး ပြည်သူတွေက ကြည်ညိုကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ လုပ်ရပ်က ကြီးလွန်းသွားတယ်၊ လူတွေ အများကြီးကို ကယ်တင်လိုက်နိုင်တာက စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်သွားစေတယ်။ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာက မထူးဆန်းပါဘူး။ ပြီးတော့ ငါက နဂိုကတည်းက နာမည်ပျက်ရှိတဲ့လူလေ... ဒီလို ကိစ္စကြီး လုပ်လိုက်တာက နန်းတော်အတွက်တော့ လက်မခံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ကဲ... ဒီနေ့ ကိစ္စတွေ ရှင်းပြီးရင် အားလုံး ခွဲကြရအောင်"

သူသည် ချက်ချင်းပင် ဒေသခံ လူဆိုးဂိုဏ်းဝင်များကို ခေါ်ယူ၍ အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ အုပ်စုမှာလည်း ထိုနေ့မှာပင် လူစုခွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ သူတို့ ခွဲခွာခါနီးတွင် ရွှေစိမ့်က ရန်ရှင်းကျိုးအနားသို့ လျှောက်လာပြီး သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရန်... ကျန်းနန်ကို ကျွန်မဆီ လာတွေ့ဦးမှာလား။ ကျွန်မ ကျန်းနန်မှာ အစ်ကို့ကို အမြဲ စောင့်နေမှာပါ"

"မစောင့်နဲ့တော့... ငါ ကျန်းနန်ကို မလာတော့ဘူး"

ထွက်ခွာသွားသော ရွှေစိမ့်မှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားကာ မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီးနောက် မြင်းကို ပို၍ ကုန်တင်မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေပြီး ရွှေစိမ့်၏ ပုံရိပ်လေး ကွယ်ပျောက်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေမိကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်လေတော့သည်။

***