အခန်း ၃၉၂

အခန်း (၃၉၂) နစ်နာကြေး

ပိုင်ကျဲ့သည် ကျန်းဟယ်ရှီကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ချင်လောက်အောင် ရွံရှာနေသည့်အမူအရာကို ပြသနေလေသည်။

သူတို့သည် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ဤအဘွားကျန်းကမူ အရှက်မရှိ တွယ်ကပ်နေဆဲဖြစ်ရာ သူမအား အော့အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

"စုန်းမအိုကြီး ခင်ဗျား ကြားတယ်မဟုတ်လား သူ့ကို အဲဒီလောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး မခေါ်နဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

လီလန်သည် ကျန်းဟယ်ရှီ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သိမြင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဤအဘွားကျန်းသည် အတိတ်က ပတ်သက်မှုကို တွေးတောကာ ပိုင်ကျဲ့က သူမကို သက်ညှာပေးမည်ဟု မျှော်လင့်နေသော်လည်း သူမက အပိုတွေ တွေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းက အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ကျဲ့သည် ကျန်းဟယ်ရှီအပေါ် အမုန်းတရားမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိတော့သဖြင့် အတိတ်က ပတ်သက်မှုတစ်ခုကြောင့် မည်သို့လုပ် သနားစိတ် ဝင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"နစ်နာကြေးတွေကို ထုတ်ပေးစမ်း..."

ပိုင်ကျဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ငွေတွေက ငါ့ပိုက်ဆံတွေပဲ အခု ပြန်ထုတ်ပေး..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ထိုအိမ်တွင် နာကြည်းစရာများစွာကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဘာတစ်ခုမှမပါဘဲ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ အကူအညီသာ မပါခဲ့လျှင် သူမသည် ထိုစဉ်ကတည်းက ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ယခု သူမ ပြန်လာချိန်တွင် စစ်နတ်ဘုရားမတစ်ပါးပမာ ဖြစ်နေပြီး ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် လီလန် ပါရှိနေသောကြောင့် ရဲတင်းလာကာ စုန်းမအိုကြီး ကျန်းဟယ်ရှီထံမှ ငွေများကို ပြန်ယူလိုနေတော့သည်။

"အဲ့ငွေတွေက..အဲ့ငွေတွေက..."

ကျန်းဟယ်ရှီက ခေါင်းငုံ့ကာ ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ငွေတွေကို နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်ကတည်းက သုံးပစ်လိုက်ပြီ ငါ့မြေးလေး နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးရုံစရိတ်တွေအဖြစ် ကုန်သွားတာ..."

ကျန်းဟယ်ရှီက ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤအဘွားကျန်းသည် သနားစရာကောင်းအောင် ထပ်မံဟန်ဆောင်နေပြန်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ မြေးကို အသုံးချနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွံရှာမှုများ ပေါ်လွင်နေပြီး အဘွားကျန်း ပြောသည့် မည်သည့်စကားကိုမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

လီလန်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားနေရပြီး လှည့်စားတတ်သော ဤစုန်းမအိုကြီးအတွက် တစ်စက်ကလေးမျှပင် သနားစိတ် မဖြစ်မိချေ။

သူမ၏ မြေးလေး တကယ်နေမကောင်းဖြစ်နေလျှင်ပင် ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပေ။ ထိုကိစ္စက သူ့အတွက် ဘာမျှသက်ဆိုင်နေမည် မဟုတ်ချေ။

"ကျန်းဟယ်ရှီ ခင်ဗျား အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးမနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်နေတာက ခင်ဗျားအတွက် ဘာအကျိုးမှ ရှိလာမှာမဟုတ်ဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး ငါ အမှန်တိုင်း ပြောနေတာ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့ ဆောင်းတွင်းက ငါ့မြေးလေး အဆုတ်ရောင်ရောဂါဖြစ်သွားလို့ ဆေးရုံမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်သွားတယ် မင်းတို့ မယုံရင် သူ့ရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ ငါ့အခန်းထဲမှာ ရှိသေးတယ် မင်းတို့ကို သွားယူပြမယ်..."

ကျန်းဟယ်ရှီသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အခန်း (၄၀၈) သို့ ပြေးသွားကာ တံခါးကို အသည်းအသန် ခေါက်လေတော့သည်။

"ရှီရွှီ တံခါးဖွင့်စမ်း..."

"မြန်မြန် တံခါးဖွင့်စမ်း..."

သို့သော်လည်း အထဲမှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိပေ။ ကျန်းဟယ်ရှီ၏ အငယ်ဆုံးသားမှာ အသေကောင်ပမာ ဟန်ဆောင်နေပြီး တံခါးဖွင့်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေလေသည်။

ကျန်းဟယ်ရှီသည် တံခါးနားတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ခွေယိုင်ကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတော့သည်။

လီလန်နှင့် ပိုင်ကျဲ့တို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် လီလန်က ကျန်းဟယ်ရှီအား ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဟယ်ရှီ ခင်ဗျားမြေး နေမကောင်းဖြစ်တာက ခင်ဗျားပိုက်ဆံနဲ့ ခင်ဗျားကိစ္စပဲ ကျုပ် ဂရုမစိုက်ဘူး ဒီနေ့ ကျုပ် ပိုင်ကျဲ့ကို ခေါ်လာတာက သူမရသင့်တဲ့ နစ်နာကြေးတွေကို ပြန်တောင်းဖို့ပဲ..."

"နစ်နာကြေးကို မတွေ့ရသရွေ့ ကျုပ်တို့ ပြန်မှာမဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းဟယ်ရှီက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ပေးချင်ရင်တောင် ပေးစရာမရှိတော့ဘူး ငါ့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ဆေးရုံမှာ ကုန်သွားပြီ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုသနားကြပါဦး..."

လီလန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှောင်နျူးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်နျူးက နားလည်သဘောပေါက်သွားကာ လက်မောင်းကို ပင့်တင်၍ ရှေ့သို့ တက်လာလေသည်။

"အဘွားကျန်း တောင်းပန်ပါတယ် နည်းနည်းတော့ သည်းခံလိုက်..."

ရှောင်နျူးက လက်မောင်းကို ပင့်တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီသည် ရှောင်နျူး၏ လက်ပေါ်ရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်း တက်တူးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျောချမ်းသွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားလေသည်။

"မင်း… ငါ့အနားကို လာမနေနဲ့ မင်း ဘာ…ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

"သား…တံခါးဖွင့်စမ်း... တံခါးဖွင့်စမ်း..."

ကျန်းဟယ်ရှီမှာ ကြောက်လန့်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူမသည် ကပျာကယာ ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ထပ်မံ၍ အသည်းအသန် ထုရိုက်လေတော့သည်။

တံခါးထုသံမှာ နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှပြီး အဆောင်တန်းလျားကြီး တစ်ခုလုံး ကြားနိုင်လောက်သော်လည်း အထဲမှ ကျန်းရှီရွှီကတော့ ဖွင့်မပေးသေးပေ။

"အဲ့ကျန်းရှီရွှီက တကယ်ပဲ မိဘကျေးဇူးမသိတဲ့ သားပဲ သူ့အမေကိုယ်တိုင် အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာတောင် သူက အထဲမှာ ငကြောက်လို ဟန်ဆောင်နေပြီး တံခါးလေးတောင် ဖွင့်မပေးဘူး..."

လီလန်က ညည်းတွားမှုကို မတောင့်ခံနိုင်ဘဲ ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

အမိနှင့်တူသော သားပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီသည် လှည့်စားတတ်သော စုန်းမအိုကြီးဖြစ်ပြီး သူမ၏ သားမှာလည်း ထိုပုံစံခွက်ထဲမှ ဆင်းသက်လာသည့် ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားသူသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ..."

ရှောင်နျူး၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘွားကျန်းကို ခြောက်လှန့်ပြီး အထဲမှ လူကို တံခါးဖွင့်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

အဘွားကျန်း၏ သားဖြစ်သူက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တံခါးဖွင့်ပေးရန် ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါဆိုလည်း သူမကို ရိုက်လိုက် ဒီအဘွားကျန်းက ဝပြီး အသားထူတယ် အရိုက်ခံရရုံနဲ့ မသေနိုင်ပါဘူး..."

လီလန်က ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူမရဲ့ မျက်နှာကို ပိုရိုက်လိုက် အဲဒီမှာ အသားတွေ အများကြီးရှိတယ်..."

လီလန်က ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်နျူးသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် သူမကို ချုပ်ထား ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနဲ့..."

ရှောင်နျူးက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်နျူး စကားပြောအပြီးတွင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်သည် ထွက်လာကာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ကျန်းဟယ်ရှီကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်တော့သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

ကျန်းဟယ်ရှီသည် ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

ခွန်အားဆုတ်ယုတ်နေပြီဖြစ်သော အဘွားအိုတစ်ဦး၏ ခွန်အားက တောင့်တင်းသန်စွမ်းသော လူငယ်နှစ်ဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်နျူးသည် သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ဖော်ပြနေသည်။

"အဘွားကျန်း၊ တောင်းပန်ပါတယ် နည်းနည်းတော့ သည်းခံလိုက်..."

ကျန်းဟယ်ရှီ၏ ကြောက်လန့်တကြား အကြည့်များအောက်တွင် ရှောင်နျူးသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးကို မြင့်မြင့်မြှောက်ကာ သူမ၏ ညာဘက်ပါးပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဖြန်း..."

ပါးရိုက်သံမှာ ပြတ်သားပြီး ကျယ်လောင်လှကာ အဆောင်တန်းလျားကြီး၏ အထပ်လေးထပ်လုံးရှိ လူတိုင်း ကြားနိုင်လောက်သည်။

"အမလေး..."

ကျန်းဟယ်ရှီမှာ ဝက်တစ်ကောင် အသတ်ခံရသကဲ့သို့ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဖြန်း..."

ရှောင်နျူးက သူမ၏ မျက်နှာကို နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက်တစ်ခု ထပ်မံပေးလိုက်ပြန်သည်။

"အား..."

ကျန်းဟယ်ရှီခမျာ နာကျင်စွာဖြင့် ငိုယိုအော်ဟစ်လေတော့သည်။

"ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း..."

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်နျူးသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက် သုံးချက်ကို ဆက်တိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီသည် ဝက်တစ်ကောင် အသတ်ခံရသကဲ့သို့ စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် သူမက စတင်၍ ကျိန်ဆဲလေတော့သည်။

"ကျန်းရှီရွှီ ခွေးကောင်... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်..."

"မင်းရဲ့ အမေအိုကြီးက မင်းကို အသေအလဲ အလုပ်လုပ်ပြီး အရမ်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတာ အခုတော့ မင်းအမေအိုကြီး အရိုက်ခံနေရတာကို မင်းက ရပ်ကြည့်နေတယ်ပေါ့..."

"ကျန်းရှီရွှီ အရှက်မရှိတဲ့ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်..."

"ကျန်းရှီရွှီ ခွေးကောင်..."

ကျန်းဟယ်ရှီ ဒေါသထွက်လာသောအခါ သူမ၏ အငယ်ဆုံးသား ကျန်းရှီရွှီကိုမဆိုထားနှင့် သူမကိုယ်သူမပင် ကျိန်ဆဲတတ်ပေသည်။

လီလန်သည် ဘေးနားမှနေ၍ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤအဘွားကျန်းမှာ အဆိပ်ပြင်းသော လျှာနှင့် ကျယ်လောင်လှသော အသံရှိပြီး အဆောင်တန်းလျားကြီးထဲမှ အိမ်နီးချင်းများ ကြားသွားမည်ကိုပင် မကြောက်ရွံ့ပေ။

သူသည် အခန်း (၄၀၈)၏ တံခါးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

"ကျန်းရှီရွှီသာ ဆက်ပြီး အသေကောင်လို ဟန်ဆောင်နေပြီး တံခါးကို မဖွင့်ပေးဘူးဆိုရင် သူက တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့သူပဲ ပြီးတော့ ငါတို့လည်း ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူး..."

ထိုစဉ်အခန်း (၄၀၈)၏ တံခါးမှာ "ကျွီ" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပွင့်လာလေသည်။

ပထမတွင် အဟလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ ကျန်းရှီရွှီသည် တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော အမူအရာဖြင့် ထွက်လာတော့သည်။

ကျန်းရှီရွှီသည် ဤအဘွားကျန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူသည် အမှတ်(၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံမှ အလုပ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင်လည်း ထိုနေရာ၌ ဆက်လက်အလုပ်လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူက အဘွားကျန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ အရိုက်ခံနေရသည်ကို အထဲမှနေ၍ အသေကောင်ပမာ ဟန်ဆောင်ကာ ဂရုမစိုက်၊ အရေးမစိုက်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေသည်ဟု သတင်းထွက်သွားပါက

ထိုသတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားလျှင် သူသည် "မိဘကျေးဇူးမသိသူ" ဟူသော နာမည်ဆိုးကို ရရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် အမှတ်(၈) စက်ကိရိယာစက်ရုံ၌ မည်သို့ ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

စက်ရုံမှ ခေါင်းဆောင်များက သူ့ကို မည်သို့ မြင်ကြမည်ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင် မလိုချေ။

သူသည် စက်ကိရိယာစက်ရုံရှိ သူ၏ အလုပ်ကိုပင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အခြားရွေးချယ်စရာလမ်း မရှိတော့ပေ။ သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် ကျန်းရှီရွှီသည် တံခါးကို မလွှဲမရှောင်သာ ဖွင့်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အခြားမည်သူ့ကိုမဆို ရန်စနိုင်သော်လည်း ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ဤလူမိုက်များကိုတော့ ရန်မစရဲပေ။

သူတို့အားလုံးမှာ လူယုတ်မာများဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုဆိုးကာ သူက သူတို့ကို ရန်မစရဲပေ။

"အိုး... မင်းက ငကြောက်လို ဟန်မဆောင်တော့ဘူးလား ကောင်လေး နောက်ဆုံးတော့ တံခါးဖွင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့..."

ကျန်းရှီရွှီ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်နျူးက သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းရှီရွှီကမူ သူ့ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လီလန်ထံတွင်သာ စူးစိုက်နေလေသည်။

လီလန်သည် ဤလူများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး စကားအရာရောက်ဆုံးသူ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

"ငါတို့ မင်းတို့ကို နစ်နာကြေး ပေးပါ့မယ် ဒါပေမဲ့ ငွေရပြီးသွားရင် ငါတို့ မိသားစုကို ဘယ်တော့မှ လာမနှောင့်ယှက်တော့ဘူးလို့ မင်း ငါ့ကို ကတိပေးရမယ်..."

"သဘောတူတယ်..."