အခန်း ၃၉၄

အခန်း (၃၉၄) နွေဦးရာသီ အမဲလိုက်ပွဲအတွက် တောင်ပေါ်သို့ လူလွှတ်ခြင်း

လီလန် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်ဟူသော ခံ့ညားထည်ဝါသည့် အရှိန်အဝါမှာ ထိုအချိန်၌ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်သွားတော့သည်။

"ငါပြောတာ ကြားလား... မဟုတ်ရင် မင်းသားကို ငါသတ်ပစ်မယ်..."

ရှောင်နျူးက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်ကို စိုးရိမ်သော လူအချို့မှာ လုံခြုံရေးဌာနမှ ရဲဘော်များကို သွားရောက်ခေါ်ယူနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် လုံခြုံရေးဌာနကို မကြောက်ရွံ့သော်လည်း အလုပ်သမားများ ပိုမိုစုရုံးလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေခြင်းက သူ၏အကျိုးကို ဖြစ်ထွန်းစေမည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်၏။

သူသည် ပိုင်ကျဲ့အတွက် ငွေတောင်းရန် ကျန်းဟယ်ရှီဆီသို့ တမင်တကာ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟယ်ရှီသည် ဤလူများမှာ ဂိုဏ်းစတားများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နည်းလမ်းများ ရှိကြောင်းကို သိထားလေသည်။ သူမနှင့် သူမ၏သားဖြစ်သူတို့ ရန်ဖြစ်နေကြသော်လည်း သူသည် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်နေဆဲပင်။

သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ အလွယ်တကူ စိတ်ပျော့တတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ နင့်ကို ငွေပေးမယ်..."

ထို့နောက် ကျန်းဟယ်ရှီသည် အခန်း (၄၀၈) သို့ ဝင်သွားပြီး ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူမ၏လက်ထဲတွင် သံသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"တုံ့ရွှီရဲ့ နစ်နာကြေးတွေ အကုန်လုံး ဒီထဲမှာရှိတယ်... ငါ နည်းနည်းတော့ သုံးလိုက်မိတယ်... ဒါပေမဲ့ နင့်ကို လျော်ပေးဖို့ လုံလောက်မှာပါ..."

ကျန်းဟယ်ရှီသည် ထိုသံသေတ္တာကို ပိုင်ကျဲ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လီလန်၏ တိတ်ဆိတ်သော ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် ပိုင်ကျဲ့သည် စုန်းမအိုကြီး၏ ရှေ့၌ပင် သံသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သံသေတ္တာထဲတွင် ငွေကြေးများ အမှန်တကယ် များပြားစွာ ရှိနေပြီး ငွေစက္ကူအကြွေများနှင့် မှတ်စုများလည်း ပါဝင်သည်။ လီလန်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခန့်မှန်းခြေ ပမာဏကို တွက်ဆလိုက်၏။

"ယွမ်ရှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ရှိမယ်..."

ဤသည်မှာ အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ လစာ သုံးလစာနှင့် ညီမျှလေသည်။

ကျန်းတုံ့ရွှီ အလုပ်ခွင်ထိခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းအတွက် စက်ကိရိယာစက်ရုံမှ ကျန်းမိသားစုအား လစာသုံးလစာကို နစ်နာကြေးအဖြစ် ပေးအပ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရက်ရောလွန်းလှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု အကူအညီသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းတုံ့ရွှီ၏ ကျောက်ကပ်မှာ စက်ပစ္စည်းများကြား ဖိကြိတ်ခံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းခွင် အမှားအယွင်းကြောင့်သာဖြစ်သည်။ စက်ရုံနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိပေ။ စက်ရုံမှ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုအရ သုံးလစာ လျော်ကြေးပေးခြင်းမှာ အလွန်ပင် လူသားဆန်လှ၏။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့... ပမာဏ မှန်ရဲ့လား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်..."

ပိုင်ကျဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ရပြီ..."

"စုန်းမအိုကြီး... သွားလိုက်ဦးမယ်..."

လီလန်သည် မိခင်နှင့်သားဖြစ်သူ ကျန်းဟယ်ရှီနှင့် ကျန်းရှီရွှီတို့အား လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ငွေရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ပိုင်ကျဲ့၊ ရှောင်နျူးတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူတို့ထွက်ခွာသွားပြီးမကြာမီ လုံခြုံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများသည် သေနတ်များ၊ သစ်သားတုတ်များနှင့် သံချောင်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အခန်းတွဲအဆောင်တန်းလျားကြီးဆီသို့ အမောတကော ပြေးတက်လာကြသည်။

"ပြဿနာရှာတဲ့ကောင်တွေ ဘယ်မှာလဲ... သူတို့ ဘယ်မှာလဲ..."

လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ကျန်းဟယ်ရှီနှင့် ကျန်းရှီရွှီတို့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အဘွားကျန်းဖြစ်သူ ကျန်းဟယ်ရှီသည် "ဒုက္ခပါပဲ..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းလှဲချကာ လူးလှိမ့်ရင်း "ဒုက္ခပါပဲ... ဒုက္ခပါပဲ..." ဟု အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေတော့သည်။ သူမသည် အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ စိတ်ထိခိုက်နေမိသည်။

ထိုအချိန်၌ ကျန်းဟယ်ရှီမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ပင်စင်လစာငွေများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ အမှန်တကယ် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။ အလွန်တရာ နာကျင်စရာကောင်းလှ၏။

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး တံခါးဝမှ ထွက်လာစဉ် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေကာ ခြေလှမ်းတိုင်း၌ နွေဦးလေညင်းကို ခံစားနေရသည်။

နွေဦးလေညင်းက သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်တိုက်ခတ်နေပြီး သူ၏ ဘေးနားတွင် အလှပဂေးတစ်ဦးရှိနေကာ အိတ်ကပ်ထဲတွင်လည်း ငွေများ ပါရှိနေသဖြင့် သူသည် ဤထက်ပို၍ ပျော်ရွှင်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ရှောင်နျူးက နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီသို့ ကစားနေသည်။ အခြားသော နောက်လိုက်များကလည်း ထိုနည်းတူပင် စက်ဘီးများကို တွန်းကာ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး လီလန်နှင့် ပိုင်ကျဲ့တို့ကို မကြည့်ရဲကြပေ။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ချိန်းတွေ့နေချိန်တွင် မသင်္ကာမှု ကင်းရှင်းစေရန် ရှောင်ကြဉ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှ လီလန်သည် နောက်လိုက်အချို့ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသေးကြောင်းကို သတိရသွားသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်နျူး... မင်းတို့ ဒီနေ့ ပင်ပန်းသွားကြပြီ... ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်ပြီး ပြန်ကြတော့..."

"ခဏနေကျရင် ငါဝယ်ထားတဲ့ ရိက္ခာတွေကိုယူဖို့ စားနပ်ရိက္ခာရုံဆီ ညီအစ်ကိုတချို့ကို စက်ဘီးစီးပြီး သွားခိုင်းဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..."

"ဒုခေါင်းဆောင်... နားလည်ပါပြီ..."

ရှောင်နျူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူသည် နောက်လိုက်များကို စက်ဘီးများ ရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဖိနပ်ဘူးများနှင့် ပိုက်အိတ်များကို စက်ဘီးလက်ကိုင်များပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲကာ လီလန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး သူ၏ လူများကို

ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီလန်သည် သူတို့၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"ရှောင်နျူး..."

သူသည် သစ္စာရှိသော နောက်လိုက်ကို အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... အခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား..."

ရှောင်နျူးက နောက်သို့ လှည့်ကာ ရိုသေလေးစားစွာနှင့် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ချမ်းသာချင်ကြလား..."

"ချမ်းသာချင်တာပေါ့..."

"မင်းတို့ကော..."

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့လည်း ချမ်းသာချင်ပါတယ်..."

"မင်းတို့ အမဲလိုက်တတ်လား..."

"..."

"..."

"မလိုက်တတ်ဘူး..."

ရှောင်နျူးက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

အခြားသော နောက်လိုက်များကလည်း ခေါင်းခါပြကြလိုကါသည်။

သူတို့သည် ရန်ဖြစ်တတ်သော်လည်း အမဲမည်သို့ လိုက်ရမည်ကိုမူ မသိကြပေ။

ရှောင်နျူးနှင့် သူ၏အုပ်စုမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မြို့နယ်ထဲတွင် လေလွင့်နေခဲ့ကြသော ဂိုဏ်းဝင်များဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် လမ်းဘေးလူမိုက်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

ဤလမ်းဘေးလူမိုက်များဖြစ်ကြသော သူတို့သည် အမဲလိုက်ခြင်းကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်သော အလုပ်မျိုးကို မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိကြပေ။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သေနတ်တော့ ပစ်တတ်တယ် မဟုတ်လား..."

လီလန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ပစ်တတ်တာပေါ့..."

ရှောင်နျူးက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ကြီးဆီကနေ လှည့်ကွက်တချို့ သင်ထားတယ်... ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ကြွားပြောတာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ရှောင်နျူးရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က တော်တော်လေး တိကျတယ်... စစ်သူကြီး လီကွမ်လိုပဲ ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာက ပစ်မှတ်ကို ထိအောင်ပစ်နိုင်တယ်... မီတာတစ်ရာဆိုရင်တောင်..."

"ရပြီ... ရပြီ... တော်တော့..."

လီလန်သည် ရှောင်နျူး ဆက်လက်ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်းကို တားဆီးလိုက်သည်။

သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည် တိကျသည်ဖြစ်စေ၊ မတိကျသည်ဖြစ်စေ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အား သေနတ်တစ်လက်နှင့် ကျည်ဆန်အချို့ပေး၍ လေ့ကျင့်ခိုင်းလိုက်လျှင် ရသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

အပြောသာရှိပြီး အလုပ်မပါခြင်းက ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပါလော။

လီလန်က ရှောင်နျူးအား ပြောလိုက်သည်။

"သေနတ်ပစ်တတ်ရင် လုံလောက်ပြီ... ဒီလိုလုပ်... ငါတို့ရွာက နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် နွေဦးရာသီ အမဲလိုက်ပွဲအတွက် တောင်ပေါ်တက်ကြမှာ... ပြီးတော့ ငါတို့ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့က အခု လူအင်အား လိုအပ်နေတယ်..."

"ရှောင်နျူး... ဂိုဏ်းထဲကနေ သေနတ်ပစ်တတ်တဲ့သူ၊ အမဲလိုက်သေနတ် ကိုင်ဖူးတဲ့သူနဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည် သိပ်မဆိုးတဲ့ လူတချို့ကို ရွေးထားလိုက်... ငါ မင်းတို့ကို အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ်ခေါ်သွားမယ်... သားကောင်ရလာရင် မင်းတို့ကို တစ်ဝက်ခွဲပေးမယ်..."

"မှတ်ထားနော်... သူတို့က အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဖူးတဲ့သူတွေဖြစ်ရမယ်... သူတို့ မိသားစုထဲမှာ မုဆိုး ဒါမှမဟုတ် မုဆိုးဟောင်း ရှိခဲ့ဖူးရင် ပိုကောင်းတယ်... သေနတ်မပစ်တတ်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ပစ်မှတ်မသေချာတဲ့သူတွေကိုတော့ မခေါ်ခဲ့နဲ့..."

ရှောင်နျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှာ အဲဒီလို ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီးရှိတယ်... လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် လိုအပ်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားလဲ... ဒါမှကျွန်တော် စာရင်းပြုစုလို့ရမှာ..."

"များလေ ကောင်းလေပဲ..."

လီလန်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် သူတို့ သွားရောက်မည့်တောင်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာပိုင်သော တောင်မဟုတ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့နယ်များနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော ကြားနေတောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူများလေ၊ အင်အားကြီးလေဖြစ်ပြီး သားကောင်များကို ပို၍ အမဲလိုက်နိုင်လေဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် နားလည်ပြီ... တာဝန် ပြီးမြောက်စေရမယ်လို့ အာမခံတယ်..."

ရှောင်နျူးက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်နျူး၏ နောက်လိုက်များအားလုံးက ဒုခေါင်းဆောင်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ အမဲလိုက်စွမ်းရည်များမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းကြောင်းကို သိထားကြသည်။ သူ့နောက်သို့ လိုက်၍ တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်ခြင်းက သူတို့အတွက် အသားစားရမည်မှာ သေချာနေလေပြီ။

သူတို့သည် အသားလည်း စားရမည်ဖြစ်သလို ငွေလည်း ရှာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ မလုပ်ဘဲ နေရမည်နည်း။

ဤအလုပ်မှာ အကျိုးအမြတ်များသဖြင့် သူတို့သည် သဘာဝကျစွာပင် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ရှောင်နျူး၏ နောက်လိုက်များ ကျန်းချင်းလုံနောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို အထင်မကြီးလေနှင့်။ သူတို့၏ အိတ်ကပ်များမှာ ပြောင်သလင်းခါနေပြီး သူတို့ထံတွင် ဘာမှမရှိသလို အကြွေစေ့အနည်းငယ်ပင် ပါမလာကြပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ချင်းလုံဂိုဏ်းသည် စုစုပေါင်း အဖွဲ့ဝင် ရာကျော်ရှိသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျန်းချင်းလုံက ဤဂိုဏ်းကို စီမံအုပ်ချုပ်နေပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ကြီးထွားလာကာ တောင်ပိုင်းဈေးကွက်အထိ ရောက်ရှိသွားလျှင်ပင် ထိုမျှကြီးမားသော ဂိုဏ်းကြီးကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် ငွေကြေးမြောက်မြားစွာ လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ငွေကြေးမည်မျှပင် ရှိစေကာမူ လူရာကျော်ကြားတွင် ခွဲဝေလိုက်သောအခါ သဘာဝကျစွာပင် များများစားစား ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ဒုခေါင်းဆောင်က ရှောင်နျူးနှင့် အခြားသူများကို တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် ငွေရှာကာ ချမ်းသာစေရန် ခေါ်ဆောင်သွားလိုသဖြင့် သူတို့မှာ သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်းသာနေကြသည်။

လမ်းဘေးလူမိုက်များမှာ လမ်းဘေးလူမိုက်များပင် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့လည်း စားသောက်ရမည်သာဖြစ်သည်။ လူသည် သံဖြစ်ပြီး အစားအစာသည် သံမဏိဖြစ်သည်။ တစ်နပ်လွတ်သွားပါက ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုက နှိပ်စက်တော့မည်သာတည်း။

ထို့အပြင် ယခုအခါ မြို့ထဲတွင် အငတ်ဘေးကြုံတွေ့နေရပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှာ ခါးပတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းထားကာ ယာဂုနှင့် တောရိုင်းဟင်းရွက်များကိုသာ စားသောက်၍ အသက်ဆက်နေကြရသည်။

ရှောင်နျူး၏ နောက်လိုက်များက လီလန်နောက်သို့ လိုက်၍ တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်သွားကြပြီး သားကောင်များကို ရောင်းချရသောအခါ ထိုငွေကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ မိသားစုဝင်ငွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အခြားအရာများကို မဆိုထားနှင့်၊ ရှောင်နျူး ကိုယ်တိုင်တွင်ပင် ညီနှစ်ယောက်နှင့် ညီမငါးယောက်ရှိပြီး အိမ်၌ လူဆယ်ယောက်ကျော်ရှိသော မိသားစုတစ်ခုက အစာအတွက် ငိုယိုကာ သူ ကျွေးမွေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"သန်ဘက်ခါမနက်ကျရင် ငါ့အိမ်မှာ လာစုဖို့ မမေ့နဲ့..."

"သေနတ်ရှိရင် ယူလာခဲ့... မရှိရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး... ငါ မင်းတို့အတွက် ငှားပေးမယ်..."

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ရှောင်နျူးနှင့် အခြားသော နောက်လိုက်များက လီလန်အား အမြင့်ဆုံးသော သိုင်းလောက အရိုအသေပေးမှုအဖြစ် လက်သီးဆုပ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်ကြလေသည်။