အခန်း ၃၉၅

အခန်း (၃၉၅) မုဆိုးမပိုင် - နစ်နာကြေးကို တစ်ဝက်စီ ခွဲယူကြမယ်

လီလန်နှင့် အခြားသူများကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် လီလန်နှင့် ပိုင်ကျဲ့တို့သည် သူတို့၏ စက်ဘီးများကိုတွန်းကာ မြို့နယ် စားနပ်ရိက္ခာရုံဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူတို့ မိသားစုတွင် စားနပ်ရိက္ခာများ သိပ်မကျန်တော့သဖြင့် အနည်းငယ် ဝယ်ယူရန် လိုအပ်နေလေသည်။

"လီလန် ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

ပိုင်ကျဲ့သည် အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လီလန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟင်..."

လီလန်သည် ခေါင်းစောင်း၍ သူမကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပိုက်အိတ်ထဲမှ ကျန်းဟယ်ရှီ၏ သံသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသံသေတ္တာမှာ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေပြီး ထောင့်လေးထောင့်တွင် သံချေးများ တက်နေကာ အဖုံးပေါ်တွင် ရဲရဲတောက်နေသော ပီအိုနီပန်းကြီးတစ်ပွင့်ကို ရိုက်နှိပ်ထားသဖြင့် ရှေးကျသော အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် သံသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သံသေတ္တာထဲတွင် တန်ဖိုးနည်း ငွေစက္ကူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အကြီးဆုံးမှာ ဆယ်ယွမ်တန်ဖြစ်ကာ အသေးဆုံးမှာ တစ်ဖန် အကြွေစေ့ဖြစ်လေသည်။

ငွေစက္ကူများနှင့် အကြွေစေ့များ နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်ပြီး သံသေတ္တာထဲတွင် အပြည့်အမောက် ရှိနေတော့သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ဦး ငါ ပိုက်ဆံရေရဦးမယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ စက်ဘီးကို တွန်း၍ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

စုန်းမအိုကြီး၏ သံသေတ္တာထဲတွင် ငွေမည်မျှရှိသည်ကို သူ အတိအကျ မသိသော်လည်း ယွမ်ရှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိမည်ဟုသာ ခန့်မှန်းထားလေသည်။

ပိုင်ကျဲ့က ရေတွက်ချင်နေသဖြင့် သူမကိုသာ ရေတွက်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် စက်ဘီးကို ရပ်ထားကာ ဘေးတွင်ရပ်၍ ပိုင်ကျဲ့ ငွေရေတွက်နေသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် သံသေတ္တာထဲမှ ငွေစက္ကူများကို တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရေတွက်လေသည်။

"တစ်ယွမ် နှစ်ယွမ် သုံးယွမ်..."

ခုနစ်မိနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်မိနစ်ခန့် ရေတွက်ပြီးနောက် ပိုင်ကျဲ့၏ လက်ထဲတွင် တန်ဖိုးနည်း ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကြီး ရှိနေပြီး သံသေတ္တာထဲတွင်မူ တစ်ဖန်နှင့် နှစ်ဖန် အကြွေစေ့ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဗလာကျင်းသွားလေပြီ။

"စုစုပေါင်း ကိုးဆယ့်ခြောက်ယွမ် ရှစ်ဆင့်နဲ့ သုံးဖန် ရှိတယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ဆံပင်တစ်ချို့ကို နားနောက်သို့ သပ်တင်ရင်း လီလန်ကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖော်ထားကာ လည်ဝယ်သော မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

လီလန်သည် သူမ ငွေရေတွက်နေသည်ကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေပြီး ကြားဖြတ်၍ မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ပိုင်ကျဲ့ ရွာသို့ ပြန်ရောက်ကတည်းက သူမတွင် ဝင်ငွေမရှိဘဲ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် အလုပ်မှတ်များဖြင့် လဲလှယ်ရန် တောထွက်ပစ္စည်းများကိုသာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

အဘိုးပိုင်မှာ ဖျားနာနေပြီး အမဲလိုက်ခြင်းမှ အနားယူသွားခဲ့သဖြင့် တစ်မိသားစုလုံးသည် ပိုင်ကျဲ့ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ အားကိုးနေရတော့သည်။

ပျော့ညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်ဆိုသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူမကို ကူညီချင်သော်လည်း ပိုင်ကျဲ့မှာ မွေးရာပါ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူဖြစ်ပြီး အခြားသူများထံမှ အလှူဒါနကို လက်ခံလိုခြင်း မရှိပေ။

ယခု သူသည် သူမ၏ ယောက်ျား ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် စုန်းမအိုကြီး ကျန်းဟယ်ရှီထံမှ ဤနစ်နာကြေးကို ပြန်လည်ရယူပြီးနောက် ပိုင်ကျဲ့သည် အထူးစိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ငွေကို အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ရေတွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်လဲ..."

လီလန်သည် သူ အကြားအာရုံ မှားသွားသည်ဟု သံသယဝင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

"ကိုးဆယ့်ခြောက်ယွမ် ရှစ်ဆင့်နဲ့ သုံးဖန်လေ..."

ပိုင်ကျဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အိုး ကိုးဆယ့်ခြောက်ယွမ်တောင် တော်တော်များတာပဲ ငါခန့်မှန်းထားတဲ့ ရှစ်ဆယ်ကျော်ထက် ဆယ်ယွမ်ကျော်တောင် ပိုနေသေးတယ်..."

လီလန်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မူလက သူသည် သံသေတ္တာထဲတွင် ယွမ်ရှစ်ဆယ်ကျော်ရှိလျှင်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဟု တွေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ဆယ်ယွမ်ကျော် ပိုနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ငါလည်း ဒီလောက်များလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေလေသည်။

သို့ရာတွင် အံ့အားသင့်မှုကို ဘေးဖယ်ထား၍ စုန်းမအိုကြီး၏ စရိုက်ကို တွေးကြည့်လိုက်သောအခါ အရာအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

ငွေမသုံးရက်သော ထိုကြက်မအိုကြီးသည် ငွေရလာတိုင်း စုဆောင်းထားလေ့ရှိသဖြင့် သံသေတ္တာထဲတွင် ယွမ်ကိုးဆယ်ကျော် ရှိနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

"အစ်မ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သေချာသိမ်းထားပါ မပျောက်စေနဲ့..."

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ပိုင်ကျဲ့သည် သံသေတ္တာကို ဆွဲယူကာ လမ်းဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ဤသံသေတ္တာမှာ စုန်းမအိုကြီး ကျန်းဟယ်ရှီ၏ ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး နိမိတ်မကောင်းဟု ခံစားရသဖြင့် သူမ ဆက်မသိမ်းထားချင်တော့ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါက ကလေးမှမဟုတ်တာ ဘယ်လိုလုပ် ပေါ့ဆရမှာလဲ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အပျောက်မခံပါဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ နစ်နာကြေးကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ အနာဂတ်ဘဝမှာ လုံခြုံသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤငွေများဖြင့် ယခုနှစ်တွင် အငတ်ဘေး ထပ်ကြုံရလျှင်ပင် သူမ ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ဘဲ ငတ်မွတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ယွမ်တစ်ရာနီးပါးဆိုသည်မှာ မိသားစုနှစ်ယောက်အတွက် နေ့စဉ် အာလူးနှင့် ကန်စွန်းဥများ စားလျှင်ပင် ငတ်မွတ်မည် မဟုတ်ပေ။

"လီလန် ဒီနေ့ နစ်နာကြေးတွေကို ပြန်ရတာ နင့်ကျေးဇူးတွေချည်းပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့နေပြီး မျက်နှာတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ အပြည့်ဖြင့် လီလန်ကို ပြောလိုက်သည်။

လီလန်ကမူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး

"အစ်မကလည်း အရမ်းယဉ်ကျေးနေတာပဲ မိသားစုတွေဖြစ်နေမှတော့ ဘာလို့ သူစိမ်းတွေလို ပြောနေရတာလဲ..."

"ကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေ ထပ်မပြောနဲ့တော့..."

လီလန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ စိတ်ဆိုးချင်ယောင်ဆောင်၍ ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့သည် စကားပြောရင်း သူမလက်ထဲရှိ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကြီးကို နှစ်စု ခွဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပိုထူသော ငွေစက္ကူအထပ်ကို လီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့..."

ပိုင်ကျဲ့သည် နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

လီလန်က နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီပိုက်ဆံတွေ ပြန်ရဖို့ နင်ကူညီပေးခဲ့တာဆိုတော့ နင့်ကို တစ်ဝက်ပေးတာလေ..."

ပိုင်ကျဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး

"စုန်းမအိုကြီးဆီကနေ နစ်နာကြေးတွေကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်ရထားတာကို တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ပေးရက်လို့လား..."

လီလန်သည် ငွေအထပ်လိုက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အတော်ပင် ထူထဲနေပြီး အနည်းဆုံး ယွမ်လေးဆယ်ခန့် ရှိလေသည်။

ယွမ်လေးဆယ်ကျော်ဆိုသည်မှာ မြို့ပေါ်ရှိ သာမန်လုပ်သားတစ်ယောက်၏ တစ်လစာထက်ပင် ပိုများနေသည်။ ပိုင်ကျဲ့က တကယ်ပဲ ဤမျှ ရက်ရောစွာဖြင့် ပေးဝေလိုခြင်းလော။

"တကယ်ပေးတာလား အဲ့ဒါဆိုလည်း ယူလိုက်ပြီနော်..."

လီလန်သည် တမင်သက်သက် စနောက်ကာ ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ငွေကိုမြင်လျှင် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတတ်သော ငွေမက်သူလေးတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

"ပေးရက်ပါတယ်..."

ပိုင်ကျဲ့က တီးတိုးရေရွတ်ကာ ဆန်စေ့ကို ခေါက်နေသော ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နင့်ကို တစ်ဝက်ပဲ ပေးနိုင်မယ် ကျန်တာတွေတော့ မပေးနိုင်ဘူး ငါ့အဖေကို လုပ်ကျွေးရဦးမယ်လေ ငါ့မိသားစု အခြေအနေကို နင်လည်း သိသားပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်၏ မျက်နှာကိုကြည့်ကာ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီလန်မှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"ဒါက တော်တော်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလေ အစ်မနဲ့ အဘိုးပိုင်တို့ ဂျုံဖြူမုန့်ပေါင်းကို လပေါင်းများစွာ စားဖို့တောင် လောက်တယ် တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်တော့မလို့လား..."

ပိုင်ကျဲ့က ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး

"ကောင်လေး နင်က ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်တောင် တွန့်ဆုတ်နေရတာလဲ နည်းနည်းလေးမှ ပြတ်သားမှုမရှိဘူး..."

"ငါပေးမယ်လို့ ပြောရင် ပေးမှာပဲ..."

"ယူလိုက်စမ်းပါ..."

ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်ခုံးများက ပင့်တက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လီလန်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သော ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး ကြီးစိုးလိုသော စရိုက်ရှိသည့် ပိုင်ကျဲ့အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

လီလန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော်က အစ်မကို လုပ်ကျွေးခွင့်ပေးတဲ့အနေနဲ့ အားနာနာနဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်..."

"ဒီပိုက်ဆံတွေအတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ဒီနေ့ည ကျွန်တော်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ကန်းပေါ်မှာ အစ်မကို စောင့်နေမယ်နော်..."

"နင်က တကယ့်ကို အနှောင့်အယှက်ပဲ သောက်ကျင့်ကို မကောင်းဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြုံးရွှင်သွားပြီး သူမသည် သူ့ကို နောက်ပြောင်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း နင် သေချာဆေးကြောထားတာ ပိုကောင်းမယ် သေချာမဆေးထားရင် နင့်ဆီက ပိုက်ဆံဖြတ်မှာနော်..."

"ဒါပေါ့ သန့်ပြန့်နေစေရမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောကာ ရွှတ်နောက်နေကြပြီး မကြာမီမှာပင် စက်ဘီးများကိုတွန်းရင်း ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် စားနပ်ရိက္ခာရုံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရောက်လာပြီကိုး..."

လီလန် ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြို့နယ် စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ အရောင်းစာရေးမက သူ့ကို တက်ကြွစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီလန်သည် စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ ဖောက်သည်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရောင်းစာရေးမများအားလုံးက သူနှင့် ရုံပိုင်ကျိုးတို့၏ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကို သိထားကြသဖြင့် သူ့ကို မြင်သောအခါ အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေကြလေသည်။

လီလန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျိုးတာ့ဖူကို မတွေ့ရသဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ရုံပိုင်ကျိုးရော ဘယ်မှာလဲ..."

အရောင်းစာရေးမက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ရုံပိုင်ကျိုးက အစည်းအဝေးရှိလို့ ခရိုင်မြို့ကို သွားတယ် မနက်ဖြန်မှ ပြန်ရောက်မယ်..."

လီလန်က "အိုး" ဟု ပြောကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ငါ့အတွက် စားနပ်ရိက္ခာတချို့ ပြင်ပေးပါ နောက်မှ လူတစ်ယောက်လာပြီး ပြန်သယ်ပေးလိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် သူလိုအပ်သော စားနပ်ရိက္ခာစာရင်းကို ပေးကာ ငွေရှင်းလိုက်သည်။

သူသည် နှစ်ကျင်းတန် ကောက်နှံလက်မှတ် အနည်းငယ်ကိုလည်း ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟူး ကောက်နှံလက်မှတ်တွေ ကုန်သွားပြီပဲ တခြားလက်မှတ်တွေ ရဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်သေတ္တာတွေ ထပ်ဖွင့်ရတော့မယ်ထင်တယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး ပစ္စည်းတွေ သွားပြင်ပေးပါ့မယ်..."

အရောင်းစာရေးမသည် ငွေနှင့် လက်မှတ်များကို သိမ်းယူလိုက်သည်။

သူမသည် ပိုင်ကျဲ့အနီးမှ ဖြတ်သွားစဉ် အရပ်ရှည်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော ထိုမိန်းမကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက လက်တွဲဖော်အသစ်နဲ့ နောက်တစ်ခေါက် လာပြန်ပြီလား..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလို ထူးချွန်တဲ့လူဆိုတော့ အမျိုးသမီးရဲဘော် အများကြီးက သဘောကျမှာ သေချာတယ်..."

"အား နှမြောစရာပဲ ငါ့မှာ အဲ့ဒီလောက် ကံမကောင်းဘူး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ငါ့ကိုများ သဘောကျနိုင်မလား မသိဘူး..."

အရောင်းစာရေးမသည် ပိုင်ကျဲ့၏ အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အလွန် အားကျသွားတော့သည်။