အခန်း ၃၉၆

အခန်း (၃၉၆) နိုင်ငံပိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေး

"ဂျုံဖြူ ကျင်းသုံးဆယ်..."

"ပြောင်းဖူးမှုန့် ဆယ်ကျင်း..."

"ဆန် နှစ်ဆယ်ကျင်း..."

"ကြက်ဥ ဆယ်ကျင်း..."

"ဝက်သား ငါးကျင်း..."

"..."

"ရှင်တောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရပါပြီ..."

အရောင်းစာရေးမသည် လီလန်လိုအပ်သော ကောက်နှံများကို ကောင်တာမှ တံခါးဝသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။

"ပင်ပန်းသွားပြီဗျာ... တံခါးဝမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ... ခဏနေရင် လာယူမယ့်သူ ရှိတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ကောက်နှံများ ဝယ်ယူပြီးနောက် လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့နှင့်အတူ မြို့နယ် စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လီလန်သည် အစက ကောက်နှံများ ထပ်မံဝယ်ယူပြီး ပိုင်ကျဲ့ သတိမထားမိချိန်တွင် သူ၏ အာကာသလက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ပြန်သယ်သွားရန် စဉ်းစားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏အိတ်ကပ်ကို ပုတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောက်နှံလက်မှတ်များ အကုန်ကုန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကာလ၌ ကောက်နှံများ ဝယ်ယူရာတွင် ကောက်နှံလက်မှတ်များ လိုအပ်ပေသည်။ ယင်းတို့မရှိပါက စားနပ်ရိက္ခာရုံတွင် ကောက်နှံ ဝယ်ယူ၍မရနိုင်ပေ။

လီလန်သည် မြို့နယ်စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ ရုံပိုင်ကျိုးနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်နေလျှင်ပင် အဆင်ပြေမည် မဟုတ်ပေ။

ကောက်နှံဝယ်ယူရာတွင် ငွေကြေးအပြင် လက်မှတ်များပါ လိုအပ်လေသည်။ လက်မှတ်မရှိပါက ဝယ်ယူခြင်းကို တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထား၏။ ရုံပိုင်နှင့် ဆက်ဆံရေး မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေစေကာမူ ရမည်မဟုတ်ပေ။

ဤကိစ္စကိုသာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သိရှိသွားပြီး ခရိုင်မြို့သို့ တိုင်တန်းလိုက်ပါက ရုံပိုင်ကျိုး၏ ရာထူးပင် ပြုတ်သွားနိုင်ပေသည်။

"ကောက်နှံတွေ ဝယ်ပြီးပြီဆိုတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသွားပြီး ဟင်းရွက်တွေ ဝယ်ရအောင်... ပြီးရင် အိမ်ပြန်လို့ရပြီ..."

လီလန်က ပိုင်ကျဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

နိုင်ငံတော်သည် ပုဂ္ဂလိက အရောင်းအဝယ်များကို ခွင့်မပြုထားသကဲ့သို့ လမ်းဘေးဈေးသည်ငယ်များကိုလည်း ဈေးရောင်းချခွင့် မပြုထားပေ။

ထို့ကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ယူလိုသော မြို့ပြအလုပ်သမားများမှာ နိုင်ငံပိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့သာ သွားရောက်ဝယ်ယူရသည်။

နိုင်ငံပိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးမှာ စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ လမ်းတစ်ဖက်ကူးတွင်သာ ရှိပြီး လမ်းလျှောက်သွားလျှင် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာပေသည်။ လီလန်နှင့် ပိုင်ကျဲ့တို့သည် စက်ဘီးများကို တွန်းကာ ခဏချင်းပင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေး၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ပိုင်ကျဲ့နှင့် လီလန်တို့သည် စက်ဘီးများကို ရပ်နားကာ သော့ခတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုခေတ်က သူခိုးပိုများပြီး စက်ဘီးကို သော့မခတ်ထားပါက အလွယ်တကူ အခိုးခံရနိုင်ပေသည်။

စက်ဘီးတွင် မော်တော်ယာဉ်စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးမှ စတီးလ်တံဆိပ်တုံးပါရှိလျှင်ပင် ယင်းမှာ စက်ဘီးသည် မိမိပိုင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရုံသာဖြစ်သည်။ သို့သော် စက်ဘီး အခိုးခံရပါက ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော နေရာတွင် အခိုးခံရသော စက်ဘီးကို ပြန်ရှာရန်မှာ သမုဒ္ဒရာထဲ၌ အပ်ကျရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ နောက်လိုက်များကို ရှာဖွေခိုင်းနိုင်သော်လည်း ဤကိစ္စမှာ အင်အားရော မျက်နှာသာပေးမှုများကိုပါ ကုန်ဆုံးစေပေသည်။

ထို့ကြောင့် စက်ဘီးကို သော့ခတ်ခြင်းမှာသာ အမြဲတမ်း ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

"လီလန်... ငါတို့စက်ဘီးကို ဒီနေရာမှာ ထားခဲ့ရင် အခိုးခံရမယ်လို့ နင်ထင်လား..."

ပိုင်ကျဲ့သည် စက်ဘီးကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"သော့ခတ်ထားတာပဲ... သူတို့ ခိုးလို့မရပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

၂၈-လက်မ စက်ဘီးကြီး၏ သော့မှာ ဖရိန်တွင် တပ်ဆင်ထားပြီး နောင်ခေတ်များမှ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သော့များနှင့် မတူပေ။ ၎င်းကို ဖွင့်ရန် သော့တံအပြင် ပလာယာကိုသာ အသုံးပြု၍ ရနိုင်လေသည်။

သူခိုးတစ်ယောက်သည် နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် သော့ကို ပလာယာဖြင့်ဖြတ်ကာ စက်ဘီးခိုးရန် ရဲတင်းပါမည်လော။

ယခုမှာ နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်လေသည်။

ညအမှောင်ထဲတွင် ခိုးယူခြင်းကသာ ပို၍ သင့်လျော်ပေလိမ့်မည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့စက်ဘီးကို ခိုးမှာမဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဟင်းရွက်တွေဝယ်ဖို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးထဲ မြန်မြန်သွားရအောင်... အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... ခဏနေရင် ကျွန်တော်တို့ ခရီးဆက်ရဦးမယ်..."

လီလန်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပြီး မှောင်ရန် နာရီအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ လီလန်နှင့် ပိုင်ကျဲ့တို့မှာ ခဏနေလျှင် ခရီးဆက်ရဦးမည်ဖြစ်ရာ မြို့နယ်ထဲတွင် အချိန်ထပ်မဖြုန်းနိုင်တော့ပေ။

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့ကို ဦးဆောင်၍ နိုင်ငံပိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများ၏ လတ်ဆတ်သော အနံ့အသက်များက သူတို့ဆီသို့ ပျံ့လွင့်လာလေသည်။

ထိုခေတ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ နောင်ခေတ်များလောက် မျိုးစုံမျိုးကွဲ မရှိပေ။ ဈေးထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အမျိုးအစား အနည်းငယ်ကိုသာ ရောင်းချလေသည်။

ခရမ်းသီး၊ ခရမ်းချဉ်သီး၊ ငရုတ်သီး၊ တရုတ်မုန်လာထုပ်၊ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ကြက်သွန်နီ အစရှိသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

အမျိုးအစား မများပြားသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်ကာ သဘာဝအတိုင်း စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များအားလုံးကို အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခု၏ မြေနက်များမှ တောင်သူများက စိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဓာတ်မြေသြဇာ သို့မဟုတ် ပိုးသတ်ဆေးများ မသုံးဘဲ တိရစ္ဆာန်ချေးများနှင့် သစ်ပြာများကိုသာ အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရွယ်အစား မကြီးမားသော်လည်း လတ်ဆတ်သန့်ရှင်းကာ အရသာကောင်းမွန်သည်။

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဝက်သားငါးကျင်း ဝယ်လာတယ်... တရုတ်မုန်လာထုပ် နည်းနည်းလောက် ဝယ်ရအောင်... အိမ်မှာ ကြာဇံတွေ ရှိသေးတယ်... ခဏနေရင် အဖေ့ကို တရုတ်မုန်လာထုပ်၊ ကြာဇံတို့နဲ့ ဝက်သားကို စွပ်ပြုတ်လုပ်ခိုင်းရမယ်..."

ကြာဇံဝက်သားစွပ်ပြုတ်မှာ အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုမှ နာမည်ကြီး ဟင်းလျာတစ်ပွဲ ဖြစ်လေသည်။

၎င်းမှာ အဖေ့၏ အထူးကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ရာဟင်းတစ်ပွဲလည်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ပိုင်ကျဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကောင်တာဆီသို့ သွားကာ အရွယ်အစား အနည်းငယ်ပိုကြီးပြီး ပို၍စိမ်းလန်းသော တရုတ်မုန်လာထုပ် အနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ခရမ်းချဉ်သီးနဲ့ ခရမ်းသီး နည်းနည်းလောက် ထပ်ဝယ်ရအောင်... အဲ့နှစ်မျိုးက ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်..."

ပိုင်ကျဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... နည်းနည်းလောက် ပိုဝယ်လိုက်... လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မစားရတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဗီတာမင် နည်းနည်းလောက် ဖြည့်တင်းရအောင်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဗီတာမင်... အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ..."

ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရွေးနေသော ပိုင်ကျဲ့သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာကာ လီလန်ကို ကြည့်ရင်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် လိုအပ်ပြီး ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အာဟာရဓာတ် တစ်မျိုးပေါ့..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဪ... သိပြီ..."

"လီလန်... နင်က တော်တော်များများ သိတာပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် လေးစားအားကျမှုများ တောက်ပနေလျက် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ပြုံးသာပြုံးနေပြီး ဘာမျှမပြောတော့ပေ။

ဘဝနှစ်ခု ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ ဤဗဟုသုတများမှာ သူ၏ ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များသာ ဖြစ်ပေသည်။

အဓိကအားဖြင့် ဤအရာမှာ သတင်းအချက်အလက် မညီမျှမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဟူး... ဓာတ်မြေသြဇာတွေကိုသာ သုတေသန လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရဲ့ တစ်ဧက အထွက်နှုန်း ပိုများလာပြီး အရွယ်အစားလည်း ပိုကြီးလာမှာပဲ..."

လီလန်သည် ဈေးဆိုင်များတွင် ခင်းကျင်းထားသော ခရမ်းသီးများနှင့် ခရမ်းချဉ်သီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ ကြည့်ကောင်းသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစားမှာ နောင်ခေတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သိသိသာသာ သေးငယ်နေပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ခရမ်းချဉ်သီးများကိုကြည့်လျှင် ၎င်းတို့၏ အရောင်မှာ နီရဲနေသော်လည်း အစိမ်းရောင် အနည်းငယ် စွက်နေပြီး နောင်ခေတ်များလောက် အပြည့်အဝ နီရဲမနေပေ။

တစ်လုံးကို ကျပန်းကောက်ယူ၍ နမ်းကြည့်လိုက်ရာ ခရမ်းချဉ်သီး အနံ့မှာ သိပ်မပြင်းဘဲ သင်းသင်းလေးသာ ရှိလေသည်။

သို့သော် ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ကြီးထွားလာမှုတွင် အနည်းငယ် ချို့ယွင်းချက် ရှိနေရခြင်းမှာ ဓာတ်မြေသြဇာများနှင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သက်ဆိုင်နေကြောင်းကိုလည်း လီလန် သိထားပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဓိက ပြဿနာမှာ မျိုးစေ့များပင် ဖြစ်လေသည်။

နောင်ခေတ်များမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့များမှာ စိုက်ပျိုးရေး သိပ္ပံပညာရှင်များ၏ အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ အပြီးတွင်မှ မျိုးစေ့ကောင်းများအဖြစ် စိုက်ပျိုးနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဈေးကွက်သို့ တင်ပို့ကာ စိုက်ပျိုးစေပြီး သာမန်ပြည်သူများကို ကောင်းမွန်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများ စားသုံးခွင့် ရရှိစေခြင်းဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဖရဲသီးများကို ကြည့်လျှင် လက်ရှိ ဖရဲသီးများမှာ ကျောက်ဖရုံသီးများနှင့် ဆင်တူကာ အရွယ်အစား ကြီးမားပြီး အခွံထူကာ သိပ်မချိုဘဲ အစေ့ကြီးများ ပါရှိလေသည်။

ချီလင်ဖရဲသီး၊ ကန်းမိန်ဖရဲသီး အစရှိသည့် နောင်ခေတ်များမှ အစေ့လွတ်ဖရဲသီးများမှာ အကြိမ်ကြိမ် သုတေသနပြုလုပ်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် ဖရဲစေ့များကို ဖယ်ရှားခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ထွက်ပေါ်လာကာ အထူးကောင်းမွန်သော မျိုးစေ့များ ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော မျိုးစေ့များမှသာ အစေ့မပါဘဲ ချိုမြိန်သော ဖရဲသီးများကို စိုက်ပျိုးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ခေတ်ရဲ့ သိပ္ပံသုတေသန နည်းပညာတွေက နောက်ကျနေတုန်းပဲ ရှိသေးပြီး သိပ်မကောင်းသေးဘူး... ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားလို့ရမယ်..."

သိပ္ပံပညာရှင်များတွင် ဗဟုသုတနှင့် နည်းပညာများ ရှိသော်လည်း မလုံလောက်သော ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့် စမ်းသပ်မှု အခြေအနေများကြောင့် အဟန့်အတားဖြစ်နေရပြီး ဆန္ဒရှိသော်လည်း မစွမ်းဆောင်နိုင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

ဤအရာမှာ ခေတ်ကာလ၏ ပြဿနာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သိပ္ပံပညာရှင်များနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ... ငါ့ရဲ့ သုံးဆတိုး ဝိညာဉ်အရည်ကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင် ပုလင်းငယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုပုလင်းငယ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက လျှို့ဝှက်သေတ္တာတစ်ခုထဲမှ သူ ဖွင့်ဖောက်ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်အရည်များ ပါရှိနေလေသည်။

ဤဝိညာဉ်အရည်သည် မည်သည့် သီးနှံအမျိုးအစား မဆို တစ်ဧက အထွက်နှုန်းကို သုံးဆအထိ တိုးပွားစေနိုင်လေသည်။

ဆန်၊ ပဲပိစပ်၊ ဂျုံ၊ နှံစားပြောင်း၊ ပြောင်းဖူး မည်သည်ဖြစ်စေ ရေလောင်းသည့် အရည်ထဲသို့ တစ်စက် သို့မဟုတ် နှစ်စက်ခန့်ထည့်ကာ သီးနှံများ မရင့်မှည့်မီ တစ်လလျှင် နှစ်ကြိမ် ရေလောင်းပေးရုံဖြင့် အထွက်နှုန်း သုံးဆ တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။

ဤသုံးဆတိုး ဝိညာဉ်အရည်သည် ဆန်နှင့် နှံစားပြောင်းများတွင် အလုပ်ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် ခရမ်းချဉ်သီးများနှင့် ခရမ်းသီးများတွင်လည်း အလုပ်ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ငါကိုယ်တိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် နည်းနည်းလောက် စိုက်ပျိုးသင့်တယ် ထင်တယ်..."

ကောင်တာပေါ်ရှိ ခရမ်းချဉ်သီး၊ ခရမ်းသီးနှင့် အခြားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြည့်ရင်း လီလန်က အကြံတစ်ခု ရလာလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ လူတစ်ဦးချင်းအနေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့တွေကို ဝယ်လို့မရဘူး... ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရဲ့ နာမည်နဲ့မှရမှာ..."

လက်ရှိတွင် နိုင်ငံတော်သည် စုပေါင်းလုပ်ကိုင်မှုစနစ်ကို လိုက်နာကာ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို မြှင့်တင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အများပြည်သူ ကန်တင်းများကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး စုပေါင်းထမင်းများကို စားသောက်ကြလေသည်။

ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဝင် အားလုံးက သဘာဝအတိုင်း စုပေါင်းစိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ဦးချင်း စိုက်ပျိုးခွင့်ကို ခွင့်မပြုထားပေ။

သို့သော် ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်များဖြင့် တစ်ဦးတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်စွာ အနည်းငယ် စိုက်ပျိုးထားပါက ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က မျက်ကွယ်ပြုထားပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီလန်သည် ရွာရှိ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း နှင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိထားလေသည်။

ဤအချက်က လီလန်ကို အခက်တွေ့စေမည် မဟုတ်ပေ။