အခန်း ၄၀၀

အခန်း (၄၀၀) လင်ဇီးမှိုအသိုက်

တာဝန်ခံတုံ့သည် လီလန်က သူ၏သားကို ကယ်ဆယ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ လီလန်အား ကျောက်မီးသွေး လေးအိတ်ကို ရက်ရက်ရောရော ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ကျောက်မီးသွေး လေးအိတ်၊ တစ်အိတ်လျှင် အတုံးငါးဆယ်ပါဝင်သဖြင့် စုစုပေါင်း အတုံးနှစ်ရာတိတိဖြစ်သည်။

တာဝန်ခံတုံ့သည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကျောက်မီးသွေး နှစ်ရာကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။

လီလန်မှာ မူလက ငြင်းဆန်လိုသော်လည်း တာဝန်ခံတုံ့နှင့် သူ၏သားဖြစ်သူတို့၏ ရိုးသားလှိုက်လှဲသော ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

တာဝန်ခံတုံ့သည် အလွန်ပင် သဘောထားပြည့်ဝလှပြီး လူနှစ်ယောက်ကို စက်ဘီးစီးစေကာ ကျောက်မီးသွေးများကို လီလန်တို့ရွာအထိ လိုက်ပို့ပေးစေခဲ့သည်။

လီလန်မှာလည်း ပင်ပန်းသက်သာသွားပြီး ပိုင်ကျဲ့နှင့်အတူ စက်ဘီးစီးကာ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ မြို့နယ်သို့ ပစ္စည်းသွားဝယ်ရသော ဤခရီးစဉ်ကြောင့် လီလန်မှာ အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့လေပြီ။ သူသည် ညစာကို အမြန်စား၊ ရေအေးဖြင့် ရေချိုးပြီးနောက် အိပ်ရန် သူ၏အခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့။

လီလန်က နံနက်စာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် စားသောက်လိုက်သည်။

"အဖေ ကျွန်တော် အပြင်ခဏသွားဦးမယ်..."

"ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"ချောင်တျန်းကျီရွာကို သွားမလို့..."

လီလန်သည် မနေ့က မာလောင်စန်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် မာလောင်တက သူ့ကို လင်ဇီးမှိုအသိုက်တစ်ခု အကြွေးတင်နေသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် အမဲလိုက်ခွေးများကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားပေးမည်ဟု သဘောတူခဲ့စဉ်က မာလောင်တ ကတိပေးထားခဲ့သော ဆုလာဘ်ပင်ဖြစ်၏။

လင်ဇီးမှိုအသိုက်ဆိုသည်မှာ နာမည်အတိုင်းပင် လင်ဇီးမှိုများ ပေါက်ရောက်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

တောင်တက်သမားတစ်ဦးသည် တောင်ပေါ်တွင် တောရိုင်းလင်ဇီးမှို အစုအဝေးကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိပါက၊ ကြီးမားပြီး ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကောင်းမွန်သော မှိုများကို ခူးဆွတ်ပြီးနောက် ထိုနေရာကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားလေ့ရှိကြသည်။

အမှတ်အသားပြုလုပ်ပြီးနောက် ဤနေရာတွင် နောက်နှစ်၌ လင်ဇီးမှိုများ ထပ်မံပေါက်ရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှ တောင်တက်သမားသည် ပြန်လာ၍ ခူးဆွတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကိုပင် လင်ဇီးမှိုအသိုက်ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်းဖြစ်၏။

နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကာ တစ်နှစ်တာ အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် မာလောင်တထံမှ ကတိပေးထားသော ဆုလာဘ်ကို သွားရောက်တောင်းခံရန်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

လီလန်သည် သစ်သားအိမ်အပြင်ဘက်ရှိ လှေကားထစ်တွင်ထိုင်ကာ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များကို လဲလှယ်နေစဉ် သူ၏အဖေဖြစ်သူ အသံမှာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"တံစဉ်ကို ယူသွားဦး ပြန်လာတဲ့အခါ သက်ကယ်ရိတ်ခဲ့ဦးနော်... မီးဖိုချောင်ခေါင်မိုးက ထပ်ပေါက်နေပြန်ပြီ၊ ဒီနေ့မနက်တင် မိုးယိုနေလို့..."

ထိုနံနက်က မိုးရွာသွန်းခဲ့ပြီး သက်ကယ်များ ဆွေးမြည့်နေသောကြောင့် မီးဖိုချောင်ခေါင်မိုးမှာ မိုးယိုကျကာ မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး စိုစွတ်သွားခဲ့ရသည်။

မနေ့ကမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ဝယ်ယူလာခဲ့ရသော ဂျုံမှုန့်နှင့် ဆန်များမှာ ရေစိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏အဖေက စောစီးစွာ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

အချိန်မီ ကယ်ဆယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အချို့မှာ မိုးရေကြောင့် စိုစွတ်သွားခဲ့ရာ သူ၏အဖေမှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။

ဆန်ရေစိုသွားခြင်းမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပေ။ ရေဆေးပြီး ဆန်ပြုတ် သို့မဟုတ် ထမင်းချက်စား၍ ရနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ဂျုံမှုန့်သာ ရေစိုသွားပါက လုံးဝ အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်သာဖြစ်၏။

လီလန်သည် ပြိုကျနေသော မီးဖိုချောင်ခေါင်မိုးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီသစ်သားအိမ်က တကယ့်ကို ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီ... အိမ်ကို ဖြိုချပြီး အသစ်တစ်လုံး ပြန်ဆောက်ကြရအောင်..."

"အိမ်သစ်ဆောက်မယ်... အဲဒါက သိပ်မလွယ်ဘူးလေ... အိမ်သစ်ဆောက်ဖို့ ပိုက်ဆံမလိုဘူးလား..."

"မင်းက မိန်းမတောင် မရသေးဘူး... အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို မင်းမိန်းမယူဖို့အတွက် စုထားရဦးမယ်... အိမ်သစ်ဆောက်ဖို့ ငါတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံပိုတွေ ဘယ်ရှိမလဲ..."

"အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်က မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများအတွက် ငွေရှာရန်မှာ ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း သူက ဘယ်သူနည်း။

သူက လီလန်ဖြစ်သည်လေ။

သူသည် အမဲလိုက်နိုင်သလို တောင်ပေါ်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကိုလည်း ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ထံတွင် နေ့စဉ်လျှို့ဝှက်သေတ္တာဖွင့်စနစ်ဟူသော အရာလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

အိမ်သစ်တစ်လုံး တည်ဆောက်ခြင်းမှာ လီလန်အတွက် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ရပ် မဟုတ်ပေ။

သူ လုံလောက်သော ငွေကြေးစုဆောင်းမိရန်သာ လိုအပ်သည်။

"အခုလမှာ ငါ အမဲပိုလိုက်မယ် ဆေးမြစ်တွေ ပိုရှာမယ် ပြီးတော့ တောင်ပေါ်က ပစ္စည်းတွေ ပိုစုဆောင်းမယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေပိုရှာပြီး နောက်လထဲမှာ အိမ်သစ်တစ်လုံး ဆောက်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်…”

ဤအိမ်အိုကြီးကို သူ့အဘိုးဖြစ်သူ၏ အဖေ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် လီလန်၏ အဘေးဖြစ်သူက တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အနည်းဆုံး အနှစ်တစ်ရာကျော် သက်တမ်းရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယိုယွင်းနေသည့် နေရာများကို ဖာထေးပြင်ဆင်၊း ပြင်ဆင်ပြီး ထပ်ဖာထေးနှင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အကြီးစားရော အသေးစားပါ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေရသည်။ ပြင်ဆင်ပြီးသွားလျှင်လည်း ထပ်မံပျက်စီးတတ်ပြီး လေတိုက်မိုးရွာတိုင်း ပြဿနာများ အလွယ်တကူ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။ လီလန်မှာ ထပ်မံပြင်ဆင်ရန် အားထုတ်ရမည့်အလုပ်ကို ပျင်းရိနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သူသည် ဤအိမ်ကို ဖြိုချပြီး မူလနေရာတွင်ပင် အိမ်သစ်တစ်လုံး ပြန်လည်တည်ဆောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"အိမ်သစ်တစ်လုံးဆောက်ဖို့ သစ်သားတွေ လိုအပ်ပြီး လာလုပ်မယ့် အလုပ်သမားတွေအတွက်လည်း လုပ်အားခ ပေးရဦးမယ်..."

"ဒါက အသုံးစရိတ် အနည်းအကျဉ်းမှ မဟုတ်တာ..."

"ငွေပိုရအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်..."

ကံကောင်းသည်မှာ သစ်သားအတွက် လီလန် ငွေကုန်ကြေးကျခံရန် မလိုအပ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင် သစ်ပင်များ ပြတ်လပ်နေခြင်းမျိုး မရှိပေ။

သို့သော် သစ်ခုတ်ရန်အတွက် အလုပ်သမားများ လိုအပ်ပြီး အလုပ်သမား ငှားရမ်းရန်အတွက် ငွေကြေးလိုအပ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ လုပ်အားခစရိတ်ပင်ဖြစ်၏။

လီလန်၏ ယခင်ဘဝကဆိုလျှင် ဤအရာကို နာရီအလိုက် လုပ်အားခဟု ခေါ်ဆိုပေလိမ့်မည်။

လီလန်သည် အသစ်ဝယ်ထားသော ကျဲ့ဖန့်ဖိနပ်များကို စီးလိုက်ပြီး သူ၏ အမဲလိုက်ဓားကိုလည်း ယူဆောင်လိုက်သည်။ အမဲလိုက်ဓားမှာ မြက်ခုတ်ရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်သလို မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက်လည်း အသုံးဝင်သဖြင့် တံစဉ်ထက် ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"အဖေ ကျွန်တော် သွားပြီနော်..."

လီလန်သည် မီးဖိုချောင်ထဲရှိ သူ၏အဖေကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏အနောက်ဘက်မှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ကောင် ပြန်တော့မလို့လား..."

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တောကြောင်ရိုင်းအထီးမှာ ခေါင်းကိုမော့ကာ ခွေးအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအထီး၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေနေသော တောကြောင်ရိုင်းအမ ရှိနေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးမှာမူ ဤအချိန်တွင် ခွေးအိမ်ထဲ၌ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ပုံရသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအထီးသည် လီလန်ထံသို့ တက်ကြွစွာ လျှောက်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ တောကြောင်ရိုင်းအထီးက နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်စေရန်အတွက် မိမိ၏ အနံ့ကို သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ချန်ထားရစ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လီလန် သိထားသည်။

ကြောင်မျိုးနွယ်ဝင် သတ္တဝါများမှာ လူများကို ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်ရန် နှစ်သက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ လူကို အလွန်သဘောကျ၍မဟုတ်ဘဲ မိမိတို့၏အနံ့ကို လူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ချန်ထားလိုပြီး မှတ်မိရလွယ်ကူစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအထီး၏ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားရင်း လီလန်က ၎င်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း မင်းရဲ့ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာတာပဲ... ရှောင်ဖုန်းရဲ့ တိရစ္ဆာန်ကုသရေး စွမ်းရည်တွေက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရတယ်..."

လီလန်က အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့ရုံသာမက တောကြောင်ရိုင်းအထီးနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအမတို့ကိုပါ ကုသပေးခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမမှာ ကြောက်တတ်သူဖြစ်ရာ တောကြောင်ရိုင်းအထီးနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအမကဲ့သို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို အနီးကပ်သွားရန် မရဲဝံ့ပေ။

သူမ ကုသပေးသည့် အချိန်တိုင်း လီလန်က ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြည့်ပေးနေရသည်။

လီလန်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်ပြီးနောက် တောကြောင်ရိုင်းအထီးက တောကြောင်ရိုင်းအမထံသို့ အသံပြုလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမသည် လီလန်ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူ၏ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့ပြီး တောကြောင်ရိုင်းအထီးနှင့်အတူ လူသူကင်းဝေးရာ တောင်နောက်ဘက်ဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒီတောကြောင်ရိုင်းအမက တကယ့်ကို မာနကြီးတာပဲ..."

လီလန်က စုပ်သပ်လိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအထီးက အနည်းငယ် တော်သေးသော်လည်း တောကြောင်ရိုင်းအမမှာမူ သူ့ကို လုံးဝ အသိအမှတ်မပြုလိုဘဲ အေးစက်စက် ဂရုမစိုက်သည့်အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်လေသည်။

"ကြောင်မျိုးနွယ်ဝင်တွေ အကုန်လုံးက အဲ့လိုပဲ မဟုတ်လား... တောကြောင်ရိုင်းတွေဆိုတာလည်း ကြောင်မျိုးနွယ်ဝင်တွေပဲလေ မွေးရာပါ မာနကြီးကြတာပဲ..."

လီလန်သည် စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ခွေးအိမ်ထဲသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟေးလုံ… ပိုင်လုံ.. သွားကြစို့ မင်းတို့ကို အပြင်ခေါ်သွားပေးမယ်..."

မာလောင်တကို ရှာဖွေရန် ချောင်တျန်းကျီရွာသို့ သွားမည့် ဤခရီးစဉ်တွင် လင်ဇီးမှိုအသိုက်၏ တည်နေရာကို သိရှိပါက တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

တောင်ပေါ်သို့ တက်ရာတွင် သဘာဝအလျောက် အကာအကွယ်အတွက် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် လိုအပ်ပေသည်။

၎င်းတို့မှာ တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းဆီသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် သူ၏ အားထားရာများဖြစ်ပြီး အသက်ကယ်ဖော်များပင် ဖြစ်၏။

အိမ်အတွက် သူ စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။ သူ၏အဖေ ရှိနေသဖြင့် လီလန်မှာ စိတ်အေးလက်အေး ရှိလှသည်။

လီလန်၏ အော်သံနှင့်အတူ အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရိပ်နှစ်ခုမှာ ခွေးအိမ်ထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာကြသည်။

ထိုအရာမှာ ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ပင်ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအထီးကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း ကျန်းရှောင်ဖုန်း၏ ဂရုတစိုက် ကုသမှုအောက်တွင် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သိသိသာသာ သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

"ကောင်လေး... မင်းလည်း လိုက်ချင်လို့လား..."

ဒုတိယညီမ မွေးမြူထားသော မိုးပျံနဂါးမှာ ပိုင်လုံ၏ ကျောပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည်ကို လီလန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်လေးက နည်းနည်း ပိုကြီးလာပြီပဲ..."

"အခုဆိုရင် ငါ မင်းကို ယဉ်ပါးအောင် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်လောက်ပြီ."

ငှက်တစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် လေ့ကျင့်ပေးခြင်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် အမဲလိုက်ရာ၌နှင့် သားကောင်များကို ခြေရာခံရာ၌ ကူညီပေးနိုင်မည့် ကောင်းမွန်သော လက်ထောက်တစ်ကောင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။