အခန်း ၁၈
Vol. 2 Ch. 18
အခန်း (၁၈) ချင်ရှီဟွမ်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းခြင်း
အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို ပြောလိုက်သည့်အခါ လူရှစ်ယောက်ဟာ နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာကြ၏။
သူတို့သည် ခဏနေလျှင် ချင်ရှီဟွမ်နှင့် သွားတွေ့ရမည်ဖြစ်ရာ ထိုနေရာသို့ ကောက်ရိုးဖိနပ်များ သယ်သွားခြင်းမှာ သင့်တော်မည် မဟုတ်ချေ။
ကျန်းခိုင်သည် အစက အခြားသော ဒေသထွက်ကုန်များကို ထပ်ဝယ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရ၏။
ထို့နောက် စနစ်၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ကျန်းယဲ့က အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့လေသည်။ ချင်ရှီဟွမ်၏ ယာယီစံအိမ်တော်နှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူလျှိုများစွာ ရှိနေပြီး လမ်းပေါ်တွင် သွားလာနေသော လူများကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရသည်။
သူတို့၏ အသွင်အပြင်က ပုန်းအောင်းနေသော အစောင့်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအစောင့်များက မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ကြချေ။
သူတို့သည် ယာယီစခန်းချရာနေရာနှင့် လုံလောက်စွာ နီးကပ်လာသောအခါ ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားတစ်စုက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်၏။
“ရပ်လိုက်စမ်း..”
အေးစက်စွာ တောက်ပနေသော လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ် အစောင့်တစ်စုက လူကိုးယောက်ကို ချက်ချင်းပင် ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။
လှံများ၏ ထက်မြက်သော ထိပ်ဖျားများက သူတို့၏ လည်ချောင်းများနှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့ပြီး နေရောင်အောက်တွင် ကျောချမ်းဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေချေသည်။
ဖန်ကောင်းချန်သည် အလွန်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏လက်များ တုန်ယင်သွားကာ ကောက်ရိုးဖိနပ်အိတ်မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
ရှီရှောင်ယွီ၏ မျက်နှာက သွေးဆုတ်ကာ ဖြူရော်သွားပြီး လီလင်၏ အင်္ကျီလက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။
ကျန်းခိုင်၏ ခြေထောက်များကလည်း အားပျော့သွားပြီး သူက “အစ်ကိုကြီးတို့... ကျွန်တော်တို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောကြတာပေါ့” ဟု စကားထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။
တော်ဝင်အစောင့်တပ်မှူး၏ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အကြည့်များက အဖွဲ့သားများအပေါ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ “မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ နန်းတော်အနီးမှာ ဘာလို့ လာပြီး သဝေထိုးနေကြတာလဲ...”
ကျန်းယဲ့သည် ဤအခြေအနေမျိုးကို ယခင်က တစ်ကြိမ် ကြုံဖူးပြီးဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများထက် များစွာ တည်ငြိမ်နေချေသည်။
သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး တုန်ရီနေသော ဖန်ကောင်းချန်နှင့် အခြားသူများကို သူ၏အနောက်တွင် သိမ်မွေ့စွာ ကွယ်ပေးထားလိုက်၏။
ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် “စစ်သူကြီး... ကျွန်တော်တို့က ပင်လယ်ရပ်ခြားကလာတဲ့ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတွေပါ။ အရှင်မင်းကြီးကို မှော်ဝင် လက်နက်တစ်ခု ဆက်သဖို့ ရောက်လာတာပါ”
တော်ဝင်အစောင့်တပ်မှူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းယဲ့က ကျန်းခိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ “ရတနာကို ယူလာခဲ့”
ကျန်းခိုင်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အိုင်ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ချေသည်။ ဖန်သားပြင်သည် နေရောင်အောက်တွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခုကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေ၏။
အစောင့်များ ချက်ချင်းပင် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားကြပြီး အချို့မှာ အသက်ရှူမှားသွားကြရသည်။
‘ဒီချောမွေ့ပြီး မှန်နှင့်တူသော မျက်နှာပြင်က မကြာသေးမီက သတင်းပြန့်နေတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အသုံးအဆောင်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား...’
“ဒီပစ္စည်းက ဝိညာဉ်တွေကို ဖမ်းစားနိုင်ပြီး စိတ်ကို ညှို့ယူနိုင်တယ်... ကမ္ဘာကြီးကို နေ့ခင်းလို လင်းထိန်စေနိုင်တယ်” ကျန်းယဲ့က ဖုန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒီအကြောင်းကို စစ်သူကြီးဆီ သတင်းပို့ပေးပါ..”
တော်ဝင်အစောင့်တပ်မှူးသည် သတ္တုရောင် တောက်ပနေသော ထိုမသေမျိုးတို့၏ အသုံးအဆောင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလင်းနှင့် အမှောင်ကြား ပြောင်းလဲနေချေသည်။
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ “သူ့ကို ခေါ်သွား။ ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားဝံ့မယ်ဆိုရင်တော့...”
သူ၏ လှံရှည်သည် လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းသွားပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားခဲ့သည်။ “မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို သတိထားနေကြ...”
တပ်မှူးသည် အိုင်ဖုန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားကာ မုန်းရီ ရှိနေသော ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်သို့ နန်းတော်တံခါးများစွာကို ဖြတ်သန်း၍ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။
တပ်မှူးသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး လက်ကိုင်ဖုန်းကို ဆက်သလိုက်၏။ “နန်းတော်ပတ်လည်ကို ကင်းလှည့်နေစဉ်မှာ မသင်္ကာစရာ လူကိုးယောက်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က ပင်လယ်ရပ်ခြားက မှော်ဆရာတွေလို့ဆိုပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ဆက်သဖို့ ဒီမှော်ဝင်လက်နက်ကို ယူလာခဲ့တယ်လို့ ပြောပါတယ်..”
ဝါးစာလိပ်များကို စစ်ဆေးနေသော မုန်းရီသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်၏။
တပ်မှူး၏ လက်ထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသော မသေမျိုးတို့၏ အသုံးအဆောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားချေသည်။
သူသည် ဤပစ္စည်းနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှ၏။
လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က လန်ယာကုန်းပြင်မြင့်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော မသေမျိုးခြောက်ဦးသည် ဤနတ်ဘုရားတို့၏ ပစ္စည်းကိုပင် ဆက်သခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခု ရှေ့တွင်ရှိနေသော ပစ္စည်းမှာ ယခင်တစ်ခုနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားသော်ငြားလည်း ယေဘုယျအားဖြင့် ဆင်တူနေလေသည်။
“လူကိုးယောက် ဟုတ်လား” မုန်းရီသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ မှင်သွေးကျောက်ကို တိုက်မိသွားလေသည်။ “လူကိုးယောက်ဆိုတာ သေချာလား။ လန်ယာမှာတုန်းက ခြောက်ယောက်ပဲရှိတာ သေချာတယ်လေ..”
တပ်မှူးသည် မုန်းရီ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ “အမတ်ကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်။ တကယ်ပဲ လူကိုးယောက်ပါ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ခေါင်းဆောင်လို့ ဆိုပြီး ကျန်တဲ့ ရှစ်ယောက်က သူ့ကို ဒါရိုက်တာကျန်းလို့ ခေါ်ကြပါတယ်...”
မုန်းရီသည် စားပွဲပေါ်မှ ကြေးဝါဓားကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး မျိုသိပ်ထားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏အသံများ တုန်ယင်နေချေသည်။ “လမ်းပြစမ်း။ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို စစ်မေးမယ်”
‘တကယ်လို့ သူတို့က အရင်လူတွေပဲဆိုရင်တော့... ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာတတ်တဲ့ အဲဒီမသေမျိုးတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဒီနေ့ ရှင်းလင်းသွားနိုင်တယ်’
ရုတ်တရက် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး အမိုးစွန်းရှိ ကြေးခေါင်းလောင်းများကို ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားစေသည်။
မုန်းရီသည် စင်္ကြံရှည်ကြီးကို ဖြတ်၍ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့ရာ သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများက အိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ထက်မြက်သည့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ နေရောင်အောက်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေချေသည်။
မုန်းရီသည် တံခါးအနီးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ရပ်လိုက်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ ထို့နောက် အထဲမှ အသံများကို အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာချေ။
ပြီးခဲ့သော တစ်ကြိမ်က ထိုလူခြောက်ယောက် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်ဘဲ မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားရသည်။
‘မကောင်းတော့ဘူး’
သူသည် တံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သစ်သားတံခါးမှာ နံရံကို ဆောင့်မိသွားပြီး ‘ဒိုင်း’ ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် အသံထွက်ပေါ်လာချေသည်။
အခန်းထဲတွင် လူကိုးယောက်သည် စားပွဲတစ်လုံးကို ဝိုင်းထိုင်နေကြပြီး တစ်ယောက်စီက မြေပန်းကန်လုံး တစ်လုံးစီကို ကိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်နေခဲ့ကြသည်။
ဖန်ကောင်းချန်သည် ခြေချိတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သစ်သီးယို တစ်ဝက်ကိုပင် ငုံထားသေးချေသည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ကျန်းခိုင်မှာ အလွန်လန့်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ထွေးထုတ်လိုက်မိ၏။
ရှီရှောင်ယွီ၏ လက်မှာလည်း တုန်ယင်သွားပြီး မြေပန်းကန်လုံး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
“အဟွတ်...အဟွတ်...အဟွတ်...” လီကျွင်းသည် လက်ဖက်ရည် သီးသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားလေသည်။
မုန်းရီသည် သူ၏ အပြုအမူမှာ အနည်းငယ် ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသွားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် တံခါးဝတွင် အေးခဲသွားရသည်။ သို့သော် အထဲရှိ လူအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။
သူက မသေမျိုးဆိုသည်မှာ တိမ်များကို စီးနင်းပြီးဖြစ်စေ၊ ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်ပြီးဖြစ်စေ နေထိုင်ကြမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့သော်လည်း အနေအထိုင် အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်သော ဤကဲ့သို့ လူအုပ်မျိုးကို မြင်ရမည်ဟု တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။
ထို့အပြင် ကောက်ရိုးဖိနပ်များ ထည့်ထားသော အဝတ်အိတ်များကို သူတို့၏ ဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားပြီး အိတ်ပေါက်ဝမှ ကောက်ရိုးဖိနပ်တစ်ဖက် ထွက်နေသည်မှာ အထူးပင် ထင်ရှားနေခဲ့သည်။
လူကိုးယောက်ထဲတွင် ကျန်းယဲ့တစ်ယောက်တည်းကသာ သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ရှိနေချေသည်။ “ကျွန်တော်က ကျန်းယဲ့ပါ။ အမတ်ကြီးမုန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
မုန်းရီသည် ကျန်းယဲ့ကို မှတ်မိသွားလေသည်။
‘ဟုတ်တယ်... သူပဲ။ အဲဒီနေ့က လာခဲ့တဲ့ လူခြောက်ယောက်ထဲမှာ သူက တစ်ယောက်တည်းသော ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာပဲ။ ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံးက လူစိမ်းတွေ..’
ဖန်ကောင်းချန်နှင့် အခြားသူများက ကျန်းယဲ့က မုန်းဟူသော နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ နာမည်တစ်ခုက သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့သည်။
မုန်းရီ....
သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြရသည်။
“မုန်းရီ” ကျန်းခိုင်သည် သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါ နာမည်ကြီးတဲ့ မုန်းရီလား”
ဖန်ကောင်းချန်သည် ကိုင်ထားသော သစ်သီးယိုကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကားထစ်ငေါ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီးမုန်း... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ပရိသတ်ပါ”
လူရှစ်ယောက်လုံးသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့အနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေကာ သူတို့၏ အိုင်ဒေါ နှင့် ခုလေးတင် တွေ့လိုက်ရသော ပရိသတ်တစ်စုနှင့် တူနေချေသည်။
ရှီရှောင်ယွီသည် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ရန် မသိစိတ်အရ လက်လှမ်းလိုက်မိသော်လည်း လီလင်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။
“သခင်ကြီး... ခင်ဗျား အပြင်မှာ အရမ်းချောတာပဲ”
“ချီနိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးတဲ့ စစ်ပွဲမှာ ခင်ဗျားရဲ့ ကွပ်ကဲမှုက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တာပဲ”
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ လက်မှတ်လေး ရနိုင်မလား... အို မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လို့ ရမလား”
မုန်းရီသည် ဤရုတ်တရက် စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက် ဆုတ်လိုက်ရပြီး သူတို့က သူ့ကို သခင်ကြီးဟု ခေါ်သည်ကို သူ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
ဤ မသေမျိုးများ၏ အကြည့်များက အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူ့ကို အပေါက်များဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်ချင်နေသည့်အလားပင်။
သူသည် လူအမျိုးမျိုးကို မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။
“မင်းတို့ အားလုံး...” မုန်းရီသည် သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့သြမှင်သက်သွားသဖြင့် ဘယ်ကနေ စပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
ကျန်းယဲ့က သူတို့ကို သတိပေးရန် ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ဟေ့... ဟေ့.. ဟေ့... တော်လောက်ပြီ”
ကျန်းယဲ့က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူရှစ်ယောက်ပါ အဖွဲ့ကို ယာယီ ငြိမ်သက်သွားစေလေသည်။
ကျန်းယဲ့က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။ “အမတ်ကြီးမုန်း... ကျွန်တော်တို့မှာ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ တကယ်ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စတွေက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ သက်ဆိုင်နေပါတယ်”
ကျန်းခိုင်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ “ဟုတ်တယ်.. ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ ဒါက အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်”
ဖန်ကောင်းချန်နှင့် အခြားသူများက ကြက်ပေါက်လေးများ ဆန်စေ့ကောက်စားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးရှစ်စုံက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မုန်းရီအပေါ် စူးစိုက်နေကြချေသည်။
မုန်းရီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက မသိစိတ်အရ သူ၏ ဓားရိုးကို ပွတ်သပ်နေမိ၏။
ယင်းကိုမြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့သည် ဖန်ကောင်းချန်နှင့် လီကျွင်းကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်လေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး သဘောပေါက်သွားပြီး သူတို့၏ အိတ်ကပ်များထဲမှ နောက်ထပ် လက်ကိုင်ဖုန်းနှစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်ကြချေသည်။
“ဒါတွေက နောက်ထပ် မသေမျိုးတို့ရဲ့ အသုံးအဆောင်နှစ်ခုပါ” ကျန်းယဲ့က လေသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့ခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင် ဆက်သစရာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်...”
အခန်း ၁၈ပြီး၏။